Τρίτη 11 Μαΐου 2010
Καραντίνα χωρίς κίτρινη σημαία
Tης Μαριαννας Τζιαντζη
Στη Σπιναλόγκα, το μικρό νησί στον κόλπο της Ελούντας, τόπο απομόνωσης των λεπρών από το 1902 έως το 1957, ήταν αφιερωμένοι οι προχθεσινοί «Πρωταγωνιστές» (Mega) του Σταύρου Θεοδωράκη.
Το πιο συναρπαστικό κομμάτι της εκπομπής ήταν οι αφηγήσεις, σε πρώτο πρόσωπο, αυτών που γνώρισαν τη Σπιναλόγκα την εποχή της λειτουργίας της, καθώς και κάποιων χανσενικών που εδώ και δεκαετίες ζουν μόνιμα στο Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων στην Αγία Βαρβάρα. Το άλλο δυνατό κομμάτι ήταν η αυστηρή ομορφιά του κρητικού τοπίου, η εκφραστικότητα των αρχιτεκτονικών ερειπίων (ενετικές οχυρώσεις, μισογκρεμισμένες λίθινες κατοικίες, λιθόστρωτα πνιγμένα στα αγριόχορτα). Φαρμάκι, απομόνωση, απόγνωση, αλλά και δίψα για ζωή.
Για το στίγμα, τη δυσφήμηση μίλησε με πάθος ένας θαλερός κύριος, ο Μανώλης Φουντουλάκης, που έζησε στη Σπιναλόγκα την εποχή που ο ασθενής σχεδόν ταυτιζόταν με τον εγκληματία: «Εχω επαναστατήσει μέσα μου... Ολα τα χρόνια με κυνηγούσε το στίγμα, όμως τώρα έχω πάρει το τουφέκι και το κυνηγάω εγώ, το τουφεκάω!».
Πράγματι, στίγμα ήταν κάποτε η λέπρα, όπως και η φυματίωση, το «χτικιό». Τώρα οι ασθένειες αυτές θεραπεύονται και τα παλιά στίγματα έχουν ξεθυμάνει, όμως σε μια ανασφαλή, φοβισμένη και ανταγωνιστική κοινωνία, νέα στίγματα γεννιούνται και άλλα παλιά εδραιώνονται: ο μετανάστης, ο οροθετικός, ο σεξουαλικά διαφορετικός, ο ψυχικά ασθενής, ο εξαρτημένος από ουσίες, ο πρώην φυλακισμένος. Ταυτόχρονα, εξαπλώνεται το στίγμα της ανεργίας, η αβάστακτη αίσθηση της αποτυχίας, της αχρηστίας. Υπάρχει μεγαλύτερο στίγμα από το να νιώθει κανείς άχρηστος, βάρος της γης, της κοινωνίας, της οικογένειάς του; Τη θέση της φαγωμένης σάρκας παίρνουν οι φαγωμένες ψυχές.
Τα στίγματα, λοιπόν, αλλάζουν, το ίδιο και οι προκαταλήψεις μας. Και η Σπιναλόγκα, που έχει κηρυχθεί προστατευμένο αρχαιολογικό μνημείο, δεν είναι «μια πελώρια σιδερόπετρα στη μέση του πελάγου», όπως την είχε χαρακτηρίσει προπολεμικά ο Θέμος Κορνάρος, και δεν μας τρομάζει πια. Και όχι μόνο δεν μας τρομάζει, αλλά μας γοητεύει, καθώς φέρει το αποτύπωμα της μεγάλης ιστορίας αλλά και των μικρών ιστοριών των ανθρώπων που έζησαν και έλιωσαν εκεί και, ανάμεσά τους, η ιστορία ενός άγνωστου ήρωα, του Επαμεινώνδα Ραμουντάκη στον οποίο αναφέρθηκαν οι «Πρωταγωνιστές», ενός φοιτητή της Νομικής, εξόριστου στο νησί, που αγωνίστηκε για το κοινό καλό των ασθενών.
Ενα μέρος της εκπομπής αφορούσε τα γυρίσματα της σειράς «Το νησί», που βασίζεται στο ομώνυμο μπεστ-σέλερ της Αγγλίδας Βικτόρια Χίσλοπ και θα προβληθεί την επόμενη σεζόν στο Mega -μια διαφήμιση θεμιτή, ιδίως σε εποχές ισχνών αγελάδων για την τηλεοπτική μυθοπλασία.
Η μεγάλη πρόκληση για την έντυπη και την ηλεκτρονική δημοσιογραφία είναι να μιλήσει, με σύγχρονο τρόπο, για τους κοινωνικά και οικονομικά (και όχι απλώς γεωγραφικά) αποκλεισμένους της νέας εποχής, για τις Σπιναλόγκες όπου δεν κυματίζει η κίτρινη σημαία της καραντίνας.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σήμερα
Κεφάλαιο
Δημήτρης Δανίκας , ddanikas@dolnet.gr
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 29 Ιανουαρίου 2010
ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΕΙΣ, ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΙΣ, αγοράζεις και διαρκώς μια άλλη ζωή στο μυαλό σου παρασκευάζεις. Όλα εξωτερικά, όλα για προϊόντα, όλα αναλώσιμα, όλα χωρίς βαθύτερη ουσία καμιά. Η ύπαρξή σου η απροσμέτρητη τραπεζική κατάθεσή σου. Το εξοχικό, το σκάφος, το χρηματιστήριο, η στιγμιαία ηδονή σου. Κι όμως ολοκλήρωση δεν βρίσκεις πουθενά. Κι όμως ικανοποίηση ούτε με τις βίλες, τα οικόπεδα, τις καταθέσεις, τα υλικά. Και όσο περισσότερα συσσωρεύεις τόσο μέσα σου αδειάζεις. Όσο περισσότερα καταναλώνεις τόσο από την αληθινή ζωή βρίσκεσαι μακριά. Όσο περισσότερα εφήμερα και υλικά τόσο πιο κοντά στου ψυχίατρου την αγκαλιά. Τα έχεις όλα και όμως πάθος για τίποτα, ούτε ακόμα για τα οικογενειακά. Ελεύθερος μόνο στα χαρτιά. Η δύναμή σου, η φυλακή σου. Ο πλούτος σου, η ομηρεία και η παράδοσή σου. Μια ζωή για ένα κεραμίδι πάνω από την κεφαλή σου. Μπαγάσα, τα κατάφερες. Έφτιαξες το χρυσό κλουβί σου. Εσύ είσαι όλα αυτά.
Ένας άνθρωπος. Ένα μεγάλο κεφάλαιο με πολλά μηδενικά!
Από ΤΑ ΝΕΑ
Οι λάκκοι
[ ΓΝΩΜΗ ]
Του Αλέξη Καλοκαιρινού
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 11 Μαΐου 2010
Εξοχες οι διακηρύξεις προθέσεων των πολιτικών αρχηγών για τη διαφάνεια στα οικονομικά των κομμάτων. Μόνο που κάπου τις έχουμε ξανακούσει. Και πολύ συγκεκριμένα. Πριν από σχεδόν δύο χρόνια, τον Ιούνιο του 2008, ο Γιώργος Παπανδρέου υποσχόταν ότι τα έσοδα και τα έξοδα του ΠΑΣΟΚ θα δημοσιεύονται καθημερινά στο Διαδίκτυο. Η υπόσχεση επαναλήφθηκε τον Φεβρουάριο του 2009. Μέχρι και σήμερα, παραμένει απραγματοποίητη.
Ισως πρόκειται για μια υπερβολή. Πέρα από τις εντυπώσεις, δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να μαθαίνουμε κάθε μέρα πόσο στοίχισε το χαρτί του εκτυπωτή των γραφείων του κόμματος. Οπωσδήποτε, πριν φτάσουμε εκεί καλό θα είναι τα κόμματα να δημοσιοποιούν προϋπολογισμούς και απολογισμούς που ξεπερνούν το επίπεδο του νηπιαγωγείου. Επίσης, να εφαρμόζουν το διπλογραφικό σύστημα, που αποδεικνύεται εξίσου δύσκολο να εισαχθεί και στα νοσοκομεία. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από τα βασικά. Οσο αυτά, τα στοιχειώδη, δεν γίνονται, οι πολίτες έχουν λόγο να παραμένουν καχύποπτοι ότι η πολιτική φάβα έχει πολλούς λάκκους.
Από ΤΑ ΝΕΑ
Του Αλέξη Καλοκαιρινού
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 11 Μαΐου 2010
Εξοχες οι διακηρύξεις προθέσεων των πολιτικών αρχηγών για τη διαφάνεια στα οικονομικά των κομμάτων. Μόνο που κάπου τις έχουμε ξανακούσει. Και πολύ συγκεκριμένα. Πριν από σχεδόν δύο χρόνια, τον Ιούνιο του 2008, ο Γιώργος Παπανδρέου υποσχόταν ότι τα έσοδα και τα έξοδα του ΠΑΣΟΚ θα δημοσιεύονται καθημερινά στο Διαδίκτυο. Η υπόσχεση επαναλήφθηκε τον Φεβρουάριο του 2009. Μέχρι και σήμερα, παραμένει απραγματοποίητη.
Ισως πρόκειται για μια υπερβολή. Πέρα από τις εντυπώσεις, δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να μαθαίνουμε κάθε μέρα πόσο στοίχισε το χαρτί του εκτυπωτή των γραφείων του κόμματος. Οπωσδήποτε, πριν φτάσουμε εκεί καλό θα είναι τα κόμματα να δημοσιοποιούν προϋπολογισμούς και απολογισμούς που ξεπερνούν το επίπεδο του νηπιαγωγείου. Επίσης, να εφαρμόζουν το διπλογραφικό σύστημα, που αποδεικνύεται εξίσου δύσκολο να εισαχθεί και στα νοσοκομεία. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από τα βασικά. Οσο αυτά, τα στοιχειώδη, δεν γίνονται, οι πολίτες έχουν λόγο να παραμένουν καχύποπτοι ότι η πολιτική φάβα έχει πολλούς λάκκους.
Από ΤΑ ΝΕΑ
Κυριακή 9 Μαΐου 2010
Περί δημοσιογραφίας...
ΕΠΩΝΥΜΩΣ
Περί δημοσιογραφίας...
Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ Του ΚΩΣΤΑ ΠΛΙΑΚΟΥ Από τον «ΕΛ. ΤΥΠΟ»
«...Ντρέπομαι για τον κατήφορο που έχει πάρει η χώρα μου και για την ανικανότητά της να μετατρέψει σε πολιτική απάντηση όλον αυτό το θυμό που με το δίκιο της νιώθει.
Ντρέπομαι και για το σινάφι μας, και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, που τόσα χρόνια αφήσαμε τους "διαμορφωτές της κοινής γνώμης" να αποχαυνώνουν τους συμπολίτες μας κάνοντας το άσπρο μαύρο και παπαγαλίζοντας αυτά που τους σφύραγε ο υπουργός ή ο εργοδότης τους. Χθες, όπως σχολίαζε άλλος συνάδελφος, έβαλαν τα καλά τους και "συγκλονίστηκαν" μπροστά στις κάμερες, όπως κάνουν πάντα. Μόνο που άλλα έλεγε το ρεπορτάζ που τους έδιναν οι ρεπόρτερ τους και άλλα έλεγαν αυτοί.
Ντρέπομαι που τόσα χρόνια δεν σήκωσα τη φωνή στους από πάνω μου να τους πω "ρεεεε, τι λέτε εδώ... δεν βλέπετε την είδηση" ή "γιατί, ρε, μου πετάτε το θέμα".
Που γέμιζα σελίδες επί σελίδων υποβαθμίζοντας ειδήσεις και θέματα που θα συνέβαλαν στην πολύπλευρη ενημέρωση του πολίτη και αντί αυτού τους ενημέρωνα για το βρακί της μίας και το μπούστο της άλλης. Που όταν μου έλεγαν "γράψ' το αλά lifestyle", το 'γραφα και περιοριζόμουν στο να μονολογώ "τι γράφω, Θεέ μου...".
Ντρέπομαι που μια μέρα σαν τη χθεσινή αφήσαμε από το πρωί τον κόσμο χωρίς ενημέρωση στο όνομα της... εργασιακής αλληλεγγύης. Σήμερα σε κρίση δεν βρίσκεται μόνο η ελληνική οικονομία αλλά όλο το πολιτικό οικοδόμημα και όσα το περιβάλλουν. Μαζί και η δημοσιογραφία. Οι στιγμές μεγάλων κοινωνικών γεγονότων όπως αυτές που ζούμε αποτελούν ευκαιρία για μεγάλες αλλαγές. Δεν ξέρω αν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που αποκαλούμε μίντια. Μπορούμε να ξεκινήσουμε όμως αλλάζοντας τους εαυτούς μας».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Παρασκευή
Περί δημοσιογραφίας...
Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ Του ΚΩΣΤΑ ΠΛΙΑΚΟΥ Από τον «ΕΛ. ΤΥΠΟ»
«...Ντρέπομαι για τον κατήφορο που έχει πάρει η χώρα μου και για την ανικανότητά της να μετατρέψει σε πολιτική απάντηση όλον αυτό το θυμό που με το δίκιο της νιώθει.
Ντρέπομαι και για το σινάφι μας, και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, που τόσα χρόνια αφήσαμε τους "διαμορφωτές της κοινής γνώμης" να αποχαυνώνουν τους συμπολίτες μας κάνοντας το άσπρο μαύρο και παπαγαλίζοντας αυτά που τους σφύραγε ο υπουργός ή ο εργοδότης τους. Χθες, όπως σχολίαζε άλλος συνάδελφος, έβαλαν τα καλά τους και "συγκλονίστηκαν" μπροστά στις κάμερες, όπως κάνουν πάντα. Μόνο που άλλα έλεγε το ρεπορτάζ που τους έδιναν οι ρεπόρτερ τους και άλλα έλεγαν αυτοί.
Ντρέπομαι που τόσα χρόνια δεν σήκωσα τη φωνή στους από πάνω μου να τους πω "ρεεεε, τι λέτε εδώ... δεν βλέπετε την είδηση" ή "γιατί, ρε, μου πετάτε το θέμα".
Που γέμιζα σελίδες επί σελίδων υποβαθμίζοντας ειδήσεις και θέματα που θα συνέβαλαν στην πολύπλευρη ενημέρωση του πολίτη και αντί αυτού τους ενημέρωνα για το βρακί της μίας και το μπούστο της άλλης. Που όταν μου έλεγαν "γράψ' το αλά lifestyle", το 'γραφα και περιοριζόμουν στο να μονολογώ "τι γράφω, Θεέ μου...".
Ντρέπομαι που μια μέρα σαν τη χθεσινή αφήσαμε από το πρωί τον κόσμο χωρίς ενημέρωση στο όνομα της... εργασιακής αλληλεγγύης. Σήμερα σε κρίση δεν βρίσκεται μόνο η ελληνική οικονομία αλλά όλο το πολιτικό οικοδόμημα και όσα το περιβάλλουν. Μαζί και η δημοσιογραφία. Οι στιγμές μεγάλων κοινωνικών γεγονότων όπως αυτές που ζούμε αποτελούν ευκαιρία για μεγάλες αλλαγές. Δεν ξέρω αν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που αποκαλούμε μίντια. Μπορούμε να ξεκινήσουμε όμως αλλάζοντας τους εαυτούς μας».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Παρασκευή
Παρασκευή 7 Μαΐου 2010
Σαλαμίνα ξανά
…………
Προσπαθώ να περιγράψω το εσωτερικό μου με εξωτερικό τρόπο. Κανείς δεν μπορεί να νικήσει τη νύχτα. Οι σκέψεις που κάνει χάνονται, σαν να τις ρουφούν τα φαντάσματα. Και μετά. Δεν υπάρχουν ίχνη. Μόνο απολεσθέντα κοσμήματα.
Κουράστηκα να κουβαλάω το ίδιο νερό από το βουνό και πριν φτάσω στη πόλη να χύνεται. Θα τελειώσει το νερό κι εγώ θα είμαι ακόμη διψασμένος. Μια λύση είναι να σταματήσεις να ονειρεύεσαι. Οσο περισσότερο ονειρεύεσαι τόσο περισσότερο διψάς. Η δίψα είναι χαρακτηριστικό όσων τους έχει αρπάξει απ' τα μαλλιά το μη πραγματοποιήσιμο. Οσων έχουν στοιχηματίσει τη ζωή τους υπέρ της φαντασίας. Η ουτοπία του χρόνου μεγαλώνει μαζί τους. Αν μπορούσα θα τον σταματούσα. Μόνο κακά φέρνει. Αν μπορούσα.
Δεν μπορώ όμως.
……………………….
Σταύρος Σταυρόπουλος
Βιβλιοθήκη Ελευθεροτυπίας, σήμερα
Προσπαθώ να περιγράψω το εσωτερικό μου με εξωτερικό τρόπο. Κανείς δεν μπορεί να νικήσει τη νύχτα. Οι σκέψεις που κάνει χάνονται, σαν να τις ρουφούν τα φαντάσματα. Και μετά. Δεν υπάρχουν ίχνη. Μόνο απολεσθέντα κοσμήματα.
Κουράστηκα να κουβαλάω το ίδιο νερό από το βουνό και πριν φτάσω στη πόλη να χύνεται. Θα τελειώσει το νερό κι εγώ θα είμαι ακόμη διψασμένος. Μια λύση είναι να σταματήσεις να ονειρεύεσαι. Οσο περισσότερο ονειρεύεσαι τόσο περισσότερο διψάς. Η δίψα είναι χαρακτηριστικό όσων τους έχει αρπάξει απ' τα μαλλιά το μη πραγματοποιήσιμο. Οσων έχουν στοιχηματίσει τη ζωή τους υπέρ της φαντασίας. Η ουτοπία του χρόνου μεγαλώνει μαζί τους. Αν μπορούσα θα τον σταματούσα. Μόνο κακά φέρνει. Αν μπορούσα.
Δεν μπορώ όμως.
……………………….
Σταύρος Σταυρόπουλος
Βιβλιοθήκη Ελευθεροτυπίας, σήμερα
Οι νεκροί και το πένθος προηγούνται
Από τον ΠΕΤΡΟ ΜΑΝΤΑΙΟ
Οι νεκροί προηγούνται. Μπροστά σε ζωές που χάνονται, όλα τ' άλλα πρέπει να υποκλίνονται με σιωπή. Ετσι ήταν πάντα ο πολιτισμός μας: πολιτισμός πένθους. Αλίμονο σ' αυτούς που δεν συλλογιούνται μπροστά σε νεκρούς. Αλίμονο σε πολιτισμούς που δεν έχουν χρόνο και ψυχή να πενθήσουν.
Η διαφορά ανάμεσα στον νεκρό των Εξαρχείων του προπέρσινου Δεκέμβρη και τους προχθεσινούς νεκρούς της Μαρφίν ήταν ότι ο πρώτος χτυπήθηκε από αστυνομικό, άρα, εξ ορισμού, ήταν από την «άλλη πλευρά». Οι προχθεσινοί νεκροί, εμφανώς δεν ήταν από καμιά πλευρά. Ηταν μόνον από την πλευρά των εργαζομένων, που δέχτηκαν απρόσμενη επίθεση μολότοφ στον χώρο της εργασίας τους, προσπάθησαν να σωθούν, αλλά δεν πρόλαβαν.
Δεν ήταν από καμιά πλευρά, δεν τους επιτέθηκε καμιά πλευρά. Δέχτηκαν τυφλό χτύπημα θανάτου από «εποστρακισμένη» μολότοφ. Την έριξαν στα τυφλά -μέσα σ' ένα «σύμβολο του συστήματος», μια τράπεζα- προσωπιδοφόροι που γενικώς «εναντιώνονται στο σύστημα» και μοίρασαν θάνατο. Από προχθές κυκλοφορούν ανάμεσά μας νέοι άνθρωποι, που ξέρουν (δεν ξέρουν γιατί, αλλά ξέρουν) ότι σκότωσαν ανθρώπους που δεν είδαν ποτέ στη ζωή τους. Προπαντός, στέρησαν από ανθρώπους το ύψιστο δικαίωμα, την τιμή του θανάτου: Να γνωρίζεις για ποιο λόγο πεθαίνεις.
Και αυτόν τον αποτρόπαιο θάνατο, τον... ατυχή θάνατο που δεν καταγράφεται στο χρονικό μιας διαδήλωσης με ηρωισμό και πάνδημο πένθος, που έθεσε στο... περιθώριο το μέγα γεγονός του θανάτου, αυτόν τον μοίρασαν νέοι άνθρωποι. Τους είχα δει λίγο πρωτύτερα, στα Χαυτεία, να κραδαίνουν ρόπαλα, να διαλύουν με τσεκούρι ρολό σούπερ μάρκετ («σύμβολο» κι αυτό!) και να ρίχνουν μέσα μολότοφ. Οχι, δεν ήταν ειρηνική η προχθεσινή, πολύ μεγάλη διαδήλωση. Αλίμονό μας, αν την νομίσουμε ειρηνική. Αλίμονο στον πολιτισμό μας, αν δεν πενθήσουμε τους νεκρούς της!
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα
Δευτέρα 3 Μαΐου 2010
«Το θέμα είναι τώρα τι λες»...
ΕΠΩΝΥΜΩΣ
Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ Του ΝΙΚΟΥ Γ. ΞΥΔΑΚΗ Από την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»
«...«Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε./ Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ώς εδώ./ Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας./ Το θέμα είναι τώρα τι λες» (Μαν. Αναγνωστάκης, Στόχος 1970).
Τώρα τι λες... Τι λες εσύ, μαστροπέ λαέ, πιερότε αφηγητή, θύμα και θύτη. Ο κρότος της βόμβας έφτασε, δες τα ερείπια, κι ετοιμάσου να σηκωθείς μέσα στον κουρνιαχτό. Σήκω, άκου τον Νικία τι λέει στους αποκαρδιωμένους, ηττημένους Αθηναίους στη Σικελία: "Ανδρες γαρ πόλις, και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί". Οι άνθρωποι είναι η χώρα, η πόλις, η δημοκρατία, η κοινότητα. Οι άνδρες ελεύθεροι, όχι ανδράποδα, παρίες και δούλοι. Εχει τέτοιους άνδρες και γυναίκες η Ελλάδα σήμερα, η Ελλάδα μετά την αποπληξία και την πτώση;
Εχει. Οι καλύτεροι Ελληνες δεν έχουν μιλήσει ακόμη. Εμειναν σιωπηλοί για πολύ καιρό, παραμερίστηκαν από τους ανάξιους, τσαλαπατήθηκαν από τους αριβίστες και τους χαμερπείς, πικράθηκαν κι αποσύρθηκαν. Τώρα αλληλοαναγνωρίζονται από κοινά σημάδια: ποιος αγωνιά, ποιος νοιάζεται, ποιος είναι έτοιμος να δράσει κι όχι να σιχτιρίσει, ποιος είναι ετοιμοπόλεμος. Νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέες και αναβαπτισμένες συλλογικότητες, ρήξεις με τους αγύρτες και τους ριψάσπιδες. Είμαστε υπερμοντέρνοι, στο έδαφός μας δοκιμάζονται σχήματα του μέλλοντος, δυστοπίες και ουτοπίες, η αυτονομία και η ετερονομία.
Η Ελλάδα τούτη τη στιγμή ζει την έκρηξη της υπερνεωτερικότητας, την τήξη του παλιού κόσμου. Η μοίρα το 'φερε, δύο φορές σε δύο χρόνια, η Ελλάδα να εικονίζει το μέλλον: τον χειμώνα του '08 και την άνοιξη του '10. Για καλό και για κακό, είμαστε υπόδειγμα μετασχηματισμών. Είμαστε εικόνα από το μέλλον».
Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ Του ΝΙΚΟΥ Γ. ΞΥΔΑΚΗ Από την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»
«...«Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε./ Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ώς εδώ./ Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας./ Το θέμα είναι τώρα τι λες» (Μαν. Αναγνωστάκης, Στόχος 1970).
Τώρα τι λες... Τι λες εσύ, μαστροπέ λαέ, πιερότε αφηγητή, θύμα και θύτη. Ο κρότος της βόμβας έφτασε, δες τα ερείπια, κι ετοιμάσου να σηκωθείς μέσα στον κουρνιαχτό. Σήκω, άκου τον Νικία τι λέει στους αποκαρδιωμένους, ηττημένους Αθηναίους στη Σικελία: "Ανδρες γαρ πόλις, και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί". Οι άνθρωποι είναι η χώρα, η πόλις, η δημοκρατία, η κοινότητα. Οι άνδρες ελεύθεροι, όχι ανδράποδα, παρίες και δούλοι. Εχει τέτοιους άνδρες και γυναίκες η Ελλάδα σήμερα, η Ελλάδα μετά την αποπληξία και την πτώση;
Εχει. Οι καλύτεροι Ελληνες δεν έχουν μιλήσει ακόμη. Εμειναν σιωπηλοί για πολύ καιρό, παραμερίστηκαν από τους ανάξιους, τσαλαπατήθηκαν από τους αριβίστες και τους χαμερπείς, πικράθηκαν κι αποσύρθηκαν. Τώρα αλληλοαναγνωρίζονται από κοινά σημάδια: ποιος αγωνιά, ποιος νοιάζεται, ποιος είναι έτοιμος να δράσει κι όχι να σιχτιρίσει, ποιος είναι ετοιμοπόλεμος. Νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέες και αναβαπτισμένες συλλογικότητες, ρήξεις με τους αγύρτες και τους ριψάσπιδες. Είμαστε υπερμοντέρνοι, στο έδαφός μας δοκιμάζονται σχήματα του μέλλοντος, δυστοπίες και ουτοπίες, η αυτονομία και η ετερονομία.
Η Ελλάδα τούτη τη στιγμή ζει την έκρηξη της υπερνεωτερικότητας, την τήξη του παλιού κόσμου. Η μοίρα το 'φερε, δύο φορές σε δύο χρόνια, η Ελλάδα να εικονίζει το μέλλον: τον χειμώνα του '08 και την άνοιξη του '10. Για καλό και για κακό, είμαστε υπόδειγμα μετασχηματισμών. Είμαστε εικόνα από το μέλλον».
Μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα
Για πολλούς απ' όσους βλέπουν απολύτως ψυχρά το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, που μετέτρεψε το δημόσιο χρέος των 25 δισ. ευρώ, που είχε η χώρα, σε 350 δισ. με τις απανωτές δανειοδοτήσεις με υψηλούς τόκους και με τη μορφή βούρκου που σε καταπίνει, η πιο λογική απάντηση της Ελλάδας σ' αυτό που ωραιοποιημένα λέγεται αγορές -αλλά είναι εγκληματίες- θα έπρεπε να ήταν η στάση πληρωμών με παράλληλη εθνικοποίηση των τραπεζών.
Εκεί να δεις σοκ και δέος. Μπορεί οι ελληνικές τράπεζες να ζημιώνονταν με 60 δισ. ευρώ περίπου και οι πολίτες να καλούνταν να τα βγάλουν πέρα με αιματηρές περικοπές, αλλά θα το έκαναν για την Ελλάδα ρε γαμώτο και όχι για να τοκογλυφήσει ακόμα περισσότερο η κυρία Μέρκελ και η παρέα της με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Τώρα, η χώρα θα φεσωθεί άλλα 120 δισ., επιπλέον των 350 δισ., και θα μείνει υποθηκευμένη για την επόμενη 15ετία. Ούτε 3ετία, ούτε 5ετία.
Τι παράγει η χώρα για να γεννήσει χρήμα και να αποπληρώσει το χρέος; Τίποτε. Ολίγον τουρισμό και τ' αγόρι της. Τι θα παράγει αύριο; Ούτε τουρισμό, και τ' αγόρια όλο και λιγοστεύουν ως είδος.
Τι θα κέρδιζε με τη στάση πληρωμών; Αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Τα 350 δισ. θα γίνονταν 240 δισ. και θα έτρεχε η Γερμανία και η Γαλλία να μας σώσουν παρακαλετά για να μη μείνουν οι τράπεζές τους με 120 δισ. ελληνικών ομολόγων, που θα άξιζαν πια 80 και αν. Δεν είναι τόσο απλό όπως το γράφω. Αλλά αυτό είναι το ρεζουμέ.
Ας κέρδιζε ο κύριος Πόλσον και οι συμμορίτες του είδους, που ποντάρουν στη χρεοκοπία της Ελλάδας. Θα γέμιζε σκουπίδια ομόλογα η παγκόσμια αγορά, που θα έτρεχε να σώσει την τοκογλυφία της μαζί με το μέλλον της Ελλάδας. Ενώ τώρα, τρέχει η Ελλάδα παρακαλετά και αυτομαστιγωνόμενη, ζητώντας συγγνώμη, που ήταν μια πρόστυχη, μια ψεύτρα, μια αλανιάρα. Ζητώντας συγγνώμη από τις πουτάνες πολυτελείας, που την προστυχιά τους, την ψευτιά τους, την αλανιά τους, την πουλάνε στους επαρχιώτες -σαν την Ελλάδα- για τίτλους ευγενείας.
Η Ελλάδα έχει την ατυχία να μην έχει ούτε ηγέτη, ούτε στελέχη, ούτε οικονομικούς παράγοντες, που να μπορούν να κάνουν και να διαχειριστούν μια τέτοια κίνηση, που απαιτεί θράσος, γενναιότητα, οικονομική ευελιξία καθόλου δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας και, κυρίως, διεθνή στηρίγματα.
Τίποτε απ' όλα αυτά δεν έχει η Ελλάδα. Αντιθέτως, έχει στρατιές ρουσφετολογικά αργόμισθων, που όχι μόνο τρώνε τα σπλάχνα της οικονομίας, αλλά και κάθε προόδου.
Εχει στρατιές από κλέφτες και φοροφυγάδες στον ιδιωτικό τομέα, που συσσωρεύουν πλούτο, ενώ στερούν πλούτο από το δημόσιο ταμείο, χάριν του οποίου σιτίζονται.
Εχει στρατιές από αργοκίνητους μηχανισμούς, εργάτες και υπαλλήλους, που ροκανίζουν το δημόσιο χρήμα και εμποδίζουν κάθε εξέλιξη.
Εχει στρατιές από εξουσιαστές στους δήμους, τις κοινότητες, τις νομαρχίες, τις περιφέρειες και στη Βουλή, που όχι μόνο σπαταλάνε χρόνο, χρήμα, ιδέες, ανθρώπους για τα μικροσυμφέροντά τους, αλλά χειρίζονται το δημόσιο χρήμα λες και το βρήκαν στο δρόμο.
Η χρεοκοπία της χώρας δεν είναι το κατώτερο στάδιο, όπως θέλει να λέει ο πρωθυπουργός. Το κατώτερο στάδιο είναι η ηθική χρεοκοπία της χώρας, που έχει ήδη συντελεστεί. Και στην οποία συμμετέχει και ο πρωθυπουργός εδώ και 35 χρόνια.
Αυτή η ηθική χρεοκοπία είναι που θα εμποδίσει και τώρα τη χώρα να πάρει ανάσα, όσα δισ. και αν της δανείσουν οι διεθνείς τοκογλύφοι. Μέχρι να χρεοκοπήσει πλήρως κλαίγοντας.
Θα αρκούσε οι φοροφυγάδες να πληρώσουν τους φόρους τους. Τα 30 δισ. βεβαιωμένα και τα εκατοντάδες άγνωστα από τους κάθε λογής επαγγελματίες, αεριτζήδες και κεφαλαιούχους της παραοικονομίας. Αυτό θα αρκούσε. Στην πιο φτωχή χώρα των πιο πλούσιων κατοίκων!
Ποιος θα μαζέψει αυτό το διαφεύγον χρήμα; Ποιος θα βάλει κανόνες ανταγωνισμού παροχής ποιότητας υπηρεσιών στο λησταρχείο του τουρισμού; Ποιος θα μαζέψει, επιτέλους, τη χρυσοφόρο ναυτιλία στα εργαστήρια και τις υπηρεσίες της πατρίδας της; Ποιος θα κυνηγήσει τις διαρκείς κερδοσκοπικές αυξήσεις στα είδη διατροφής και τα πωλήματα του πανάκριβου ελληνικού εμπορίου; Ποιος θα βάλει τάξη στους ανεκμετάλλευτους γεωργικούς θησαυρούς της ελληνικής γης;
Τελικά, ποιος θα πει στους πολίτες «εντάξει, σας διαφθείραμε. Δεν συμφέρει. Κομμένο».
Η κυβέρνηση που, ανίκανη να συλλάβει τους κλέφτες, μειώνει τις συντάξεις των πιο ανυπεράσπιστων πολιτών της;
Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ
ΔΕΥΤΕΡΗ πέννα, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα
Ελλάδα-ανοχύρωτη πόλη
* Αυτοί που έκλεψαν (με το Χρηματιστήριο, τα ομόλογα, τις μίζες, τη φοροδιαφυγή) δεν τιμωρούνται.
* Αυτοί που δεν έκλεψαν καλούνται τώρα να πληρώσουν (διά βίου) τα σπασμένα (από τα ξεπουλημένα τιμαλφή) με το αίμα τους.
* Τους καλούν προς τούτο οι ίδιοι οι κλέφτες.
* Και τα τσιράκια τους: στην κυβέρνηση, στον δικομματισμό και στα ΜΜΕ.
* Ηδη οι δημόσιοι υπάλληλοι οδηγήθηκαν σε Στρατόπεδα Συγκέντρωσης.
* Ηδη οι ιδιωτικοί υπάλληλοι οδηγούνται στην Ιερά Εξέταση - ποιος ζει - πώς; - και ποιος πεθαίνει. Οδηγούνται στον πιο φρικτό εργασιακό μεσαίωνα, από το 1917.
* Για τους νέους Ελληνες ουκ έστιν πλέον οδός και απέσβετο λάλον ύδωρ.
* Οι κλέφτες -φοροφυγάδες και νταβατζήδες- θα συνεχίσουν να κλέβουν, μάλιστα όσον ποτέ άλλοτε. Τόσα πολλά, από τόσον πολλούς, για τόσο πολύ...
Η διεθνής κρίση που άρχισε το 2008 θεραπεύεται με τις νεοφιλελεύθερες συνταγές των δυνάμεων που την προκάλεσαν.
Αυτό σημαίνει ότι η ανακύκλωση αυτής της κρίσης, η επανεμφάνισή της, ή η εμφάνιση μιας νέας και σφοδρότερης είναι άκρως πιθανή.
Αν μάλιστα ένας τέτοιος κύκλος οικονομικών κρίσεων καθιερωθεί ως πολιτικά αποδεκτός από τις (υπόδουλες στις εταιρείες) κυβερνήσεις, τότε θα έχει δημιουργηθεί ένα νέο ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού
που θα αναστρέφει την κοινωνική εξέλιξη του ανθρώπου προς τα πίσω: σε έναν εργασιακό μεσαίωνα, συνοδευόμενο απ' την καθαίρεση της δημοκρατίας• σε ένα τιμοκρατικό ολιγαρχικό πολίτευμα και την πλήρη απελευθέρωση της μιντιακής τυραννίδας• σε οργουελικά επίπεδα χειραγώγησης (αλλά και τιμωρίας, με ιδεολογικές προγραφές, των αντιρρησιών).
Στα απόνερα αυτής της κρίσης που σοβεί, αλλά και στο τσουνάμι μιας κρίσης που πιθανόν έρχεται, η Ελλάδα του φιλελευθερισμού (των τάχα σοσιαλιστικών δηλαδή «εκσυγχρονισμών» του ΠΑΣΟΚ και των κάργα αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» της Ν.Δ.) ήταν και είναι από χέρι χαμένη και καμένη.
Το status της χώρας στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία μπορούσε ήδη να αναγνωσθεί απ' το γεγονός, φέρ' ειπείν, ότι το 65% των συντάξεων στον ιδιωτικό τομέα είναι κάτω απ' τα 600 ευρώ. Οτι, επίσης στον ιδιωτικό τομέα, τα ημερομίσθια και οι μισθοί είναι οι χαμηλότεροι των αντιστοίχων τους στην ευρωζώνη και ισάξιοι -κάποιοι λίγοι- μόνον με της Πορτογαλίας.
Η Ελλάδα, με τον μόχθο του λαού της κι ανεξαρτήτως δημιουργικής λογιστικής, έφθασε να είναι ανάμεσα στις 30 πλουσιότερες χώρες του κόσμου -στην πραγματικότητα όμως φτωχή.
Λόγω ληστείας.
Διότι όλος αυτός ο πλούτος που τόσα χρόνια παρήχθη απ' τους φιλόπονους Ελληνες, επιχειρηματίες, επιστήμονες και εργάτες
λεηλατήθηκε! Από τον δικομματισμό. Εως δεκάρας! Χάριν των οικογενειών που απομυζούν το κράτος, χάριν της συντήρησης του κομματισμού παντού, εκμαυλίζοντας, δωροδοκώντας, εξαγοράζοντας. Η διαφθορά, υψηλή των κυβερνητών και χαμηλή των πελατών τους παντού -στις δημόσιες επιχειρήσεις, στις μίζες με τις διεθνείς εταιρείες, στις τέχνες, στα ΜΜΕ, επτώχευσαν τη χώρα.
Διότι η Ελλάδα έχει πτωχεύσει.
Οχι μόνον οικονομικά. Αλλά κυρίως πολιτικά και ηθικά.
Τώρα καλούνται αυτοί που δεν έκλεψαν να πληρώσουν τα έργα αυτών που έκλεψαν.
Για να συνεχίζουν να κλέβουν.
Μάλιστα με τον πιο ιταμό και δόλιο τρόπο.
«Πηγαίνετε στο ΔΝΤ να τα πείτε αυτά», δήλωσε ο Πρωθυπουργός-ανδρείκελο, σε εκπροσώπους της ΑΔΕΔΥ, όταν οι τελευταίοι προσπάθησαν να γλυτώσουν έστω μια τρίχα απ' το κομμένο κεφάλι.
Καλούνται σήμερα οι εργαζόμενοι -με τα μέτρα που ανακοίνωσε ο κ. Παπακωνσταντίνου, αλλά και με άλλα χειρότερα που θα ανακοινωθούν στο εγγύς μέλλον- καλούνται λοιπόν οι εργαζόμενοι να πληρώσουν τη λέζα για τους φοροφυγάδες, τους νταβατζήδες και τα λαμόγια.
Ποιων η κυβέρνηση θα ζητούσε κάτι τέτοιο; του λαού ή των λαμόγιων.
Κι όχι μόνον.
Δανειζόμαστε κι άλλο -μάλιστα με τοκογλυφικό επιτόκιο, κυρίως
για να διασφαλίσουν την είσπραξη των δανείων τους (και των εξοντωτικών τόκων τους) οι δανειστές μας.
Αυτό είναι το κυρίως μέλημα των
ΔυΝασΤών μας. Οπως και το κυρίως μέλημα των Δυνατών είναι η καθιέρωση του εργασιακού μεσαίωνα.
Για αυτό και το πιο επαχθές μέρος αυτών των μέτρων είναι εκείνο που αποδομεί το Ασφαλιστικό και εξαγριώνει την ευελιξία της εργασίας -έως εξαχρείωσης των εργαζομένων. Αυτή είναι η κόλαση: οι νέοι όροι απασχόλησης. Από την εξαθλίωση θα παραχθεί ο φόβος που χρειάζεται για την υποταγή (στη διαιώνιση αυτής της εξαθλίωσης)...
Ο Ελληνικός λαός ληστεύθηκε -του έφαγαν τα λεφτά και εξαπατήθηκε -«υπάρχουν τα λεφτά». Ζουν οι Ελληνες εδώ και πολλά χρόνια με άθλια εκπαίδευση, άθλια δημόσια διοίκηση, άθλια περίθαλψη.
Τώρα του ζητούν να πληρώσει για ακόμα μεγαλύτερη αθλιότητα...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 3.V.2010 stathis@enet.gr «ναυτίλος»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα
Ο ασκός του Αιόλου
Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ
Πρόγευση για το εγγύς μέλλον ήταν η περιπέτεια του Απόστολου Κακλαμάνη στο κέντρο της Αθήνας και οι έντονες αποδοκιμασίες εναντίον του Γ. Αλογοσκούφη από Ελληνες φοιτητές στο Λονδίνο. Φορείς και σύμβολα μιας εξουσίας που καταρράκωσε τη χώρα, οι πολιτικοί των δύο μεγάλων κομμάτων θα είναι οι πρώτοι αποδέκτες της νέας, ευεξήγητης βίας που θα ξεσπάσει συντόμως... Πέρασε ο καιρός της τιμωρητικής συμπεριφοράς διά της ψήφου.
Ο συσσωρευμένος θυμός, η ταπείνωση και η απελπισία συνιστούν εκρηκτικό υλικό. Σε λίγο δεν θα τολμούν να κυκλοφορήσουν δημοσίως οι πολιτικοί των δύο «μεγάλων», ανεξαρτήτως προσωπικών ευθυνών. Οι αποδοκιμασίες, τα γιούχα -ακόμη και η πιθανότητα λιντσαρίσματος- σηματοδοτούν την αρχή μιας νέας, σκληρής περιόδου για τους πολιτικούς, αλλά πιθανώς και για τους δημοσιογράφους. Η βία, λεκτική και άλλη, θα είναι τυφλή, ανέλεγκτη και πανταχού παρούσα. Χωρίς διακρίσεις μεταξύ δικαίων και αδίκων... Οπως συνέβη με τον Απόστολο Κακλαμάνη, ο οποίος ούτε σε σκάνδαλα εμπλέκεται, ούτε προκάλεσε ποτέ την κοινή γνώμη. Απεναντίας, υπήρξε -ιδία τα τελευταία χρόνια- αυστηρός έναντι της διαπλοκής και των μήντια... Προσφάτως, εμφανίστηκαν σε τηλεοπτική εκπομπή τρεις πολιτικοί που είχαν χρηματίσει υπουργοί Εθνικής Οικονομίας. Σε άλλες εποχές αυτό θα περνούσε απαρατήρητο ή θα προκαλούσε κάποια χλιαρά απαξιωτικά σχόλια. Τώρα, όμως,η εμφάνισή τους προκάλεσε θυμηδία και οργή, ανεξαρτήτως του βαθμού ευθύνης καθενός για το κατάντημα της χώρας... Και ιδού, μιας και το 'φερε ο λόγος περί προκλήσεως, η εμφάνιση του ανεκδιήγητου Κ. Σημίτη, με άρθρο του στην «Καθημερινή» υπό τον τίτλο «Το τίμημα της πελατειακής πολιτικής»! Με θρασύτατη άνεση μιλάει για ένα «πρωτόγνωρο οικονομικό επίπεδο» στο οποίο «είχε φτάσει η Ελλάδα στις αρχές του 2004», ανακυκλώνοντας όλα τα ψεύδη και τις μισές αλήθειες που είχε σπείρει επί χρόνια η καταιγιστική προπαγάνδα του... Η πρόκληση, όμως, φτάνει στο όριό της, όταν ο υπερεκτιμημένος αυτός λογιστής μιλάει για «θεσμικές αλλαγές που προώθησαν τον εκσυγχρονισμό» (!) και συνεχίζει αχαλίνωτος να προβαίνει σε επισημάνσεις, λες και δεν υπήρξε ο ίδιος πρωθυπουργός της χώρας. Ιδού δείγμα: «Κύριος υπεύθυνος για τα προβλήματα της χώρας ήταν η κυρίαρχη πολιτική νοοτροπία, οι παροχές, το εύκολο χρήμα, η αποφυγή δυσάρεστων περιορισμών, οι χωρίς μέτρο απαιτήσεις των πελατών-ψηφοφόρων»... Φαίνεται πως κάποιοι δεν πήραν το μήνυμα. Και συνεχίζουν να προκαλούν...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα
Παρασκευή 30 Απριλίου 2010
Σιχαμένα ανθρωπάκια
Λεφτά υπάρχουν!!!!
Να το θυμόμαστε..
Αγανακτεί ο Πάγκαλος για τους χιλιάδες άχρηστους οργανισμούς που υπάρχουν.. δίνει και παραδείγματα..
Τόσα χρόνια στις διάφορες κυβερνήσεις που συμμετείχε, στραβομάρα είχε και δεν τους έβλεπε??
Καμιά ανάγκη να ζητήσει μια συγνώμη για την ανεπάρκειά του, ούτε αυτός, ούτε οι άλλοι που συμμετείχαν στις διάφορες κυβερνήσεις και από το ΠΑΣΟΚ και από τη ΝΔ .
Καμιά αναγκη να ζητήσουν συγνώμη για την ανικανότητά τους!!
Καμιά ανάγκη να ζητήσουν συγνώμη για τη συνενοχή τους!!!
Τη συνενοχή τους στην ρεμούλα, στη διαφθορά, στο φαγοπότι..
Καμία τσίπα !!
Εξακολουθούν και έχουν άποψη, μιλάνε.. Ολοι τους και οι πρωτοκλασάτοι, Μητσοτάκης, Σημίτης κλπ και οι δευτεροκλασάτοι .
Το ξέρουν ότι όλοι τους έχουν πάρει χαμπάρι, το ξέρουν ότι όλοι τους σιχαίνονται,..
Ξέρουν πάρα πολύ καλά ότι αποπνέουν μπόχα!!
Ξέρουν πάρα πολύ καλά πως δεν βρέχει, είναι οι ροχάλες αυτές που τρέχουν στα μούτρα τους, αλλά δεν τους ενοχλεί..
Αντίθετα, αλληλογλείφονται.οι σιχαμένοι!!!!
Τα σιχαμένα ανθρωπάκια..
Να το θυμόμαστε..
Αγανακτεί ο Πάγκαλος για τους χιλιάδες άχρηστους οργανισμούς που υπάρχουν.. δίνει και παραδείγματα..
Τόσα χρόνια στις διάφορες κυβερνήσεις που συμμετείχε, στραβομάρα είχε και δεν τους έβλεπε??
Καμιά ανάγκη να ζητήσει μια συγνώμη για την ανεπάρκειά του, ούτε αυτός, ούτε οι άλλοι που συμμετείχαν στις διάφορες κυβερνήσεις και από το ΠΑΣΟΚ και από τη ΝΔ .
Καμιά αναγκη να ζητήσουν συγνώμη για την ανικανότητά τους!!
Καμιά ανάγκη να ζητήσουν συγνώμη για τη συνενοχή τους!!!
Τη συνενοχή τους στην ρεμούλα, στη διαφθορά, στο φαγοπότι..
Καμία τσίπα !!
Εξακολουθούν και έχουν άποψη, μιλάνε.. Ολοι τους και οι πρωτοκλασάτοι, Μητσοτάκης, Σημίτης κλπ και οι δευτεροκλασάτοι .
Το ξέρουν ότι όλοι τους έχουν πάρει χαμπάρι, το ξέρουν ότι όλοι τους σιχαίνονται,..
Ξέρουν πάρα πολύ καλά ότι αποπνέουν μπόχα!!
Ξέρουν πάρα πολύ καλά πως δεν βρέχει, είναι οι ροχάλες αυτές που τρέχουν στα μούτρα τους, αλλά δεν τους ενοχλεί..
Αντίθετα, αλληλογλείφονται.οι σιχαμένοι!!!!
Τα σιχαμένα ανθρωπάκια..
Ανίκανος λόγος
Οι λέξεις γκρεμίζονται απ' το στόμα της. Χαμηλώνουν τα γεγονότα, κάνουν αυτό που συμβαίνει μικρό. Το οδηγούν προς τα κάτω -σβήνουν το φως. Εγωιστικά. Δεν το αντέχουν. Οι λέξεις. Οπως: Τα χείλη οπλίζουν. Μετά πυροβολούν. Ξανά.
Λένε πως όταν ονομάσεις ένα πράγμα με λέξεις τότε το καταλαβαίνεις καλύτερα. Ψέματα. Η ανάγκη του λόγου εξέπεσε στην ανάγκη να υπερασπίσεις με ψεύτικο τρόπο την αληθινή σου αδυναμία. Να προστατεύσεις ένα ανυπεράσπιστο κτήριο που υποδύεται το απόρθητο οχηρό. Τα σκουλαρίκια της πραγματικότητας χρειάζεται να είναι λαμπερά. Να κερδίζουν τις εντυπώσεις. Και πάνω απ' όλα: Να φαίνονται γνήσια.
Στη πόλη οι άνθρωποι μικραίνουν κι άλλο. Τους διακρίνεις με δυσκολία, είναι ραντισμένοι με λέξεις. Σαν να χουν καταπιεί κάποιο χυδαίο χάπι και οδεύουν προς το αόρατο. Αντί για ουρανό έχουν ταβάνι. Η αγάπη τους: ένα μπαλόνι που ξεφουσκώνει. Αυτό που δεν θα τολμήσουν ποτέ να νικήσουν είναι το φως. Αδιάκριτο, αδιαπραγμάτευτο, εξαφανισμένο φως σε βομβαρδισμένο στρατόπεδο. Εισχωρεί. Τους διατρέχει. Μέσα απ' τις κουρτίνες τους φεγγίζουν τα πρόσωπα. Κρυμμένες φλέβες, πλυμένα βλέμματα, κατεστραμμένα. Κοντά τους η θλίψη ανθίζει σαν κάκτος. Να αφήσουμε τις κίτρινες καρδιές να μιλήσουν. Τη γλώσσα τους. Ποια γλώσσα; Τους έχουν αφήσει γλώσσα;
Φροντίζουν να κλείνουν τις τρύπες του σώματός τους με κομμάτια απ' τις ψυχές άλλων. Χρησιμοποιούν τις ψυχές σαν λάσπη. Χτίζουν τις νέες απελπισίες, τις νέες διαψεύσεις, τους νέους θανάτους. Χαρισμένες, να μη φαίνονται. Οταν λένε συν εννοούν πλην. Και το ονομάζουν μαζί.
Την είδα. Στη Σαλαμίνα, στο Πέραμα, στην Καισαριανή. Στην Αίγινα. Στην Ελευσίνα μια φορά. Ηταν το κορίτσι μου. Που αγαπούσα. Δεν με είδε ποτέ. Η σχέση μου μαζί της ανακεφαλαίωσε όλους τους προηγούμενους θανάτους μου και, κατά έναν τρόπο, τους συνόψισε.
Ανίκανες λέξεις, ανίκανος λόγος - σταθμός. Διαποτισμένη. Στάση Κουμουνδούρου. Στάση ζωής. Μαύρα. Μέσα έξω. Παντού. Εσφαξε ό,τι ήταν. Με τα νύχια της. Εκοψε με τα δόντια της το τελευταίο σκοινί. Εμεινε μια οδοντόβουρτσα στο μπάνιο. Ηλεκτρική. Ενα ζευγάρι καφέ σαγιονάρες. Ενας μισοτελειωμένος Ιψεν. Και οι πετσέτες που έπλεναν τα κορμιά μας. Που σκούπιζαν απ' το δέρμα την έξαψη.
Οι νύχτες. Από δω και πέρα. Θα κρυώνουν. Θα λιμοκτονούν. Θα δαγκώνουν το μαξιλάρι. Δεν βλέπω καλά. Πήγαινε τοίχο τοίχο. Προσοχή. Στα γιαούρτια με μέλι. Στα θεατρικά του Ζενέ, άνισα διασκευασμένα. Στις αγκαλιές που παγώνουν στην κατάψυξη. Στα ονόματα που θυμίζουν θάλασσα. Πήγαινε. Με την όπισθεν.
Δεν βλέπω πια. Επικαλείται τον έρωτα. Προσοχή στις νύχτες. Σ' αυτές που πέρασαν. Ετσι όπως πέρασαν. Και σε όσες δεν θα περάσουν. Ποτέ.
Για να μείνει η νύχτα. Αυτή. Ενικού αριθμού. Μεθυσμένη. Ατέλειωτη.
Από δω και πέρα.
Σταύρος Σταυρόπουλος
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες
Λένε πως όταν ονομάσεις ένα πράγμα με λέξεις τότε το καταλαβαίνεις καλύτερα. Ψέματα. Η ανάγκη του λόγου εξέπεσε στην ανάγκη να υπερασπίσεις με ψεύτικο τρόπο την αληθινή σου αδυναμία. Να προστατεύσεις ένα ανυπεράσπιστο κτήριο που υποδύεται το απόρθητο οχηρό. Τα σκουλαρίκια της πραγματικότητας χρειάζεται να είναι λαμπερά. Να κερδίζουν τις εντυπώσεις. Και πάνω απ' όλα: Να φαίνονται γνήσια.
Στη πόλη οι άνθρωποι μικραίνουν κι άλλο. Τους διακρίνεις με δυσκολία, είναι ραντισμένοι με λέξεις. Σαν να χουν καταπιεί κάποιο χυδαίο χάπι και οδεύουν προς το αόρατο. Αντί για ουρανό έχουν ταβάνι. Η αγάπη τους: ένα μπαλόνι που ξεφουσκώνει. Αυτό που δεν θα τολμήσουν ποτέ να νικήσουν είναι το φως. Αδιάκριτο, αδιαπραγμάτευτο, εξαφανισμένο φως σε βομβαρδισμένο στρατόπεδο. Εισχωρεί. Τους διατρέχει. Μέσα απ' τις κουρτίνες τους φεγγίζουν τα πρόσωπα. Κρυμμένες φλέβες, πλυμένα βλέμματα, κατεστραμμένα. Κοντά τους η θλίψη ανθίζει σαν κάκτος. Να αφήσουμε τις κίτρινες καρδιές να μιλήσουν. Τη γλώσσα τους. Ποια γλώσσα; Τους έχουν αφήσει γλώσσα;
Φροντίζουν να κλείνουν τις τρύπες του σώματός τους με κομμάτια απ' τις ψυχές άλλων. Χρησιμοποιούν τις ψυχές σαν λάσπη. Χτίζουν τις νέες απελπισίες, τις νέες διαψεύσεις, τους νέους θανάτους. Χαρισμένες, να μη φαίνονται. Οταν λένε συν εννοούν πλην. Και το ονομάζουν μαζί.
Την είδα. Στη Σαλαμίνα, στο Πέραμα, στην Καισαριανή. Στην Αίγινα. Στην Ελευσίνα μια φορά. Ηταν το κορίτσι μου. Που αγαπούσα. Δεν με είδε ποτέ. Η σχέση μου μαζί της ανακεφαλαίωσε όλους τους προηγούμενους θανάτους μου και, κατά έναν τρόπο, τους συνόψισε.
Ανίκανες λέξεις, ανίκανος λόγος - σταθμός. Διαποτισμένη. Στάση Κουμουνδούρου. Στάση ζωής. Μαύρα. Μέσα έξω. Παντού. Εσφαξε ό,τι ήταν. Με τα νύχια της. Εκοψε με τα δόντια της το τελευταίο σκοινί. Εμεινε μια οδοντόβουρτσα στο μπάνιο. Ηλεκτρική. Ενα ζευγάρι καφέ σαγιονάρες. Ενας μισοτελειωμένος Ιψεν. Και οι πετσέτες που έπλεναν τα κορμιά μας. Που σκούπιζαν απ' το δέρμα την έξαψη.
Οι νύχτες. Από δω και πέρα. Θα κρυώνουν. Θα λιμοκτονούν. Θα δαγκώνουν το μαξιλάρι. Δεν βλέπω καλά. Πήγαινε τοίχο τοίχο. Προσοχή. Στα γιαούρτια με μέλι. Στα θεατρικά του Ζενέ, άνισα διασκευασμένα. Στις αγκαλιές που παγώνουν στην κατάψυξη. Στα ονόματα που θυμίζουν θάλασσα. Πήγαινε. Με την όπισθεν.
Δεν βλέπω πια. Επικαλείται τον έρωτα. Προσοχή στις νύχτες. Σ' αυτές που πέρασαν. Ετσι όπως πέρασαν. Και σε όσες δεν θα περάσουν. Ποτέ.
Για να μείνει η νύχτα. Αυτή. Ενικού αριθμού. Μεθυσμένη. Ατέλειωτη.
Από δω και πέρα.
Σταύρος Σταυρόπουλος
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες
Κυριακή 25 Απριλίου 2010
Πού θα κρυφτείτε;
Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ
Τώρα να δούμε πού θα κρυφτείτε, ολετήρες. Τώρα που θα ξεσπάσει η οργή του λαού και θα σας κυνηγάει ακόμη και στον ύπνο σας...
Τώρα να δούμε ανίκανοι τι θα πείτε σ' αυτούς που υποφέρουν χωρίς να φταίνε• σ' αυτούς που μένουν άποροι και άνεργοι• σ' αυτούς που θα χάσουν σπίτια και δουλειές, αξιοπρέπεια και κάθε ελπίδα...
Τώρα να δούμε, λογάδες της «Αλλαγής», που γεμίσατε τον κόσμο προσμονή, αλλά το μόνο που είδε, είναι να γίνεται η χώρα του ερειπιώνας και οι δικοί σας νερόλακκοι να γίνονται πισίνες και αρχοντικά...
Τώρα να δούμε, ψευταράδες του «εκσυγχρονισμού», της αλχημείας και της «δημιουργικής λογιστικής», παραμυθάδες της συμφοράς, που δήθεν παραδώσατε μιαν «ισχυρή Ελλάδα» -ένα μπαλόνι ήταν, με αποκριάτικη χρυσόσκονη για περίβλημα...
Τώρα να δούμε, νεκροθάφτες της «μεταρρύθμισης» και της «επανίδρυσης του κράτους», τι θα πείτε για τα τερατώδη ψεύδη, το ανύπαρκτο έργο, τους κουμπάρους, τις «μίζες» και τις μύγες, με τις οποίες βρωμίσατε το παρμπρίζ της πατρίδας...
Τώρα να δούμε πώς θα απολογηθείτε στον κόσμο που σας πίστεψε, θλιβεροί ερασιτέχνες του νέου Παπανδρεϊσμού, ανίκανοι, θολωμένοι και απαράσκευοι, φλύαροι προπαγανδιστές και ασύστολοι εκτελεστές δεδομένων εντολών...
Τώρα να δούμε, κανάγιες, «θλιβερές πορδές» του συστήματος, εσείς οι δύο «μεγάλοι», που κατέχετε μονίμως τα κλειδιά του σπιτιού και το καταντήσατε μπορντέλο, έχοντας ξεπουλήσει το κτίριο και τα ασημικά του...
Εσείς, φαφλατάδες, που δεν μπορείτε να μοιράσετε δυο γαϊδουριών άχυρο.
Εσείς, που κάνατε θρεφτάρι τη διαφθορά και οδηγήσατε έναν λαό να σέρνεται στους δρόμους της μίζας και της λαμογιάς, της ξεφτίλας και της εξαθλίωσης.
Εσείς, που κάνετε τις δουλειές με τη διαπλοκή και τα τσιράκια σας στα μήντια, παρουσιάζοντας το μαύρο άσπρο.
Εσείς, που γεμίσατε φολίδες και γκρίζες ζώνες το δέρμα της πατρίδος...
Τώρα να δούμε πού θα κρυφτείτε. Τώρα που θα σας πάρει με τις πέτρες ο θυμωμένος κόσμος, ξεκρέμαστος μες στην απελπισία του. Τώρα που έρχεται καταπάνω σας ένα ωκεάνιο κύμα οργής. Τώρα που θα τριγυρνάτε αιωνίως στιγματισμένοι.
Εσείς όλοι, που παραδώσατε τη χώρα χρεωκοπημένη και ταπεινωμένη στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες
... «Η ανασφάλεια έχει καλύψει σαν τέφρα τη χώρα (...) Τα αίτια αυτής της ανασφάλειας, που έχει αρχίσει να γίνεται φόβος, δεν είναι η κρίση, δεν είναι η καγκελάριος Μέρκελ, δεν είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δεν είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δεν είναι οι σπεκουλαδόροι ούτε η ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης.
• Είναι οι μαθητευόμενοι μάγοι της εξουσίας, δηλαδή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, τα μέλη της κυβέρνησης που επιδεικνύουν έναν πρωτοφανή ερασιτεχνισμό»...
Λέει ο Μπακουνάκης στο χτεσινό ΒΗΜΑ
Είναι όλη αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης, η απαρέσκεια, η σιχαμάρα για το πολιτικό σύστημα, τους διαπλεκόμενους και τα τσιράκια τους.
Είναι η σιγουριά πως ότι και να κάνει ο λαός, τα λαμόγια υπάρχουν, θα οικονομήσουν και από τη κρίση με την ανοχή και τη συνεργασία όλου του συστήματος, πολιτικούς, παπαγαλάκια δημοσιογράφους, μεγαλοότιθέλεις κλπ.
Είναι αυτή η αηδία που προκαλούν όλοι αυτοί οι δήθεν υπερπατριώτες, που παραφουσκωμένοι, σκασμένοι, από όσα έχουν φάει, προκαλούν τώρα θρασύτατα, μιλώντας για θυσίες των άλλων.
Είναι ο θυμός για την ατιμωρησία που επικρατεί.
Είναι αυτή η γελοιότητα που αποπνέει ο "υπάρχουν τα λεφτά", με τα αποτυχημένα επικοινωνιακά του παιχνίδια..
Είναι η ανικανότητα για κάτι σοβαρό εκτός από απλά εισπρακτικά μέτρα..
Είναι όλη αυτή η διαφθορά που όλοι μας ζούμε στη καθημερινότητα μας..
Είναι όλα αυτά τα απαράδεκτα των συντεχνιών που βλέπουμε..
Είναι γιατί όλοι μας ξέρουμε τι αδιόρθωτος σκατολαός είμαστε..
λέω εγώ
Τώρα να δούμε πού θα κρυφτείτε, ολετήρες. Τώρα που θα ξεσπάσει η οργή του λαού και θα σας κυνηγάει ακόμη και στον ύπνο σας...
Τώρα να δούμε ανίκανοι τι θα πείτε σ' αυτούς που υποφέρουν χωρίς να φταίνε• σ' αυτούς που μένουν άποροι και άνεργοι• σ' αυτούς που θα χάσουν σπίτια και δουλειές, αξιοπρέπεια και κάθε ελπίδα...
Τώρα να δούμε, λογάδες της «Αλλαγής», που γεμίσατε τον κόσμο προσμονή, αλλά το μόνο που είδε, είναι να γίνεται η χώρα του ερειπιώνας και οι δικοί σας νερόλακκοι να γίνονται πισίνες και αρχοντικά...
Τώρα να δούμε, ψευταράδες του «εκσυγχρονισμού», της αλχημείας και της «δημιουργικής λογιστικής», παραμυθάδες της συμφοράς, που δήθεν παραδώσατε μιαν «ισχυρή Ελλάδα» -ένα μπαλόνι ήταν, με αποκριάτικη χρυσόσκονη για περίβλημα...
Τώρα να δούμε, νεκροθάφτες της «μεταρρύθμισης» και της «επανίδρυσης του κράτους», τι θα πείτε για τα τερατώδη ψεύδη, το ανύπαρκτο έργο, τους κουμπάρους, τις «μίζες» και τις μύγες, με τις οποίες βρωμίσατε το παρμπρίζ της πατρίδας...
Τώρα να δούμε πώς θα απολογηθείτε στον κόσμο που σας πίστεψε, θλιβεροί ερασιτέχνες του νέου Παπανδρεϊσμού, ανίκανοι, θολωμένοι και απαράσκευοι, φλύαροι προπαγανδιστές και ασύστολοι εκτελεστές δεδομένων εντολών...
Τώρα να δούμε, κανάγιες, «θλιβερές πορδές» του συστήματος, εσείς οι δύο «μεγάλοι», που κατέχετε μονίμως τα κλειδιά του σπιτιού και το καταντήσατε μπορντέλο, έχοντας ξεπουλήσει το κτίριο και τα ασημικά του...
Εσείς, φαφλατάδες, που δεν μπορείτε να μοιράσετε δυο γαϊδουριών άχυρο.
Εσείς, που κάνατε θρεφτάρι τη διαφθορά και οδηγήσατε έναν λαό να σέρνεται στους δρόμους της μίζας και της λαμογιάς, της ξεφτίλας και της εξαθλίωσης.
Εσείς, που κάνετε τις δουλειές με τη διαπλοκή και τα τσιράκια σας στα μήντια, παρουσιάζοντας το μαύρο άσπρο.
Εσείς, που γεμίσατε φολίδες και γκρίζες ζώνες το δέρμα της πατρίδος...
Τώρα να δούμε πού θα κρυφτείτε. Τώρα που θα σας πάρει με τις πέτρες ο θυμωμένος κόσμος, ξεκρέμαστος μες στην απελπισία του. Τώρα που έρχεται καταπάνω σας ένα ωκεάνιο κύμα οργής. Τώρα που θα τριγυρνάτε αιωνίως στιγματισμένοι.
Εσείς όλοι, που παραδώσατε τη χώρα χρεωκοπημένη και ταπεινωμένη στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες
... «Η ανασφάλεια έχει καλύψει σαν τέφρα τη χώρα (...) Τα αίτια αυτής της ανασφάλειας, που έχει αρχίσει να γίνεται φόβος, δεν είναι η κρίση, δεν είναι η καγκελάριος Μέρκελ, δεν είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δεν είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δεν είναι οι σπεκουλαδόροι ούτε η ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης.
• Είναι οι μαθητευόμενοι μάγοι της εξουσίας, δηλαδή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, τα μέλη της κυβέρνησης που επιδεικνύουν έναν πρωτοφανή ερασιτεχνισμό»...
Λέει ο Μπακουνάκης στο χτεσινό ΒΗΜΑ
Είναι όλη αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης, η απαρέσκεια, η σιχαμάρα για το πολιτικό σύστημα, τους διαπλεκόμενους και τα τσιράκια τους.
Είναι η σιγουριά πως ότι και να κάνει ο λαός, τα λαμόγια υπάρχουν, θα οικονομήσουν και από τη κρίση με την ανοχή και τη συνεργασία όλου του συστήματος, πολιτικούς, παπαγαλάκια δημοσιογράφους, μεγαλοότιθέλεις κλπ.
Είναι αυτή η αηδία που προκαλούν όλοι αυτοί οι δήθεν υπερπατριώτες, που παραφουσκωμένοι, σκασμένοι, από όσα έχουν φάει, προκαλούν τώρα θρασύτατα, μιλώντας για θυσίες των άλλων.
Είναι ο θυμός για την ατιμωρησία που επικρατεί.
Είναι αυτή η γελοιότητα που αποπνέει ο "υπάρχουν τα λεφτά", με τα αποτυχημένα επικοινωνιακά του παιχνίδια..
Είναι η ανικανότητα για κάτι σοβαρό εκτός από απλά εισπρακτικά μέτρα..
Είναι όλη αυτή η διαφθορά που όλοι μας ζούμε στη καθημερινότητα μας..
Είναι όλα αυτά τα απαράδεκτα των συντεχνιών που βλέπουμε..
Είναι γιατί όλοι μας ξέρουμε τι αδιόρθωτος σκατολαός είμαστε..
λέω εγώ
Κυριακή 18 Απριλίου 2010
Σκουριασμένο μέλι
Αυτό το παιδί που πήγαινε κλαίγοντας έμοιαζε με το ποίημα του Σεφέρη.
Κανείς δεν ήξερε να πει γιατί.
Το βράδυ, με τα φώτα της πόλης να ανακατεύονται πάνω στα ρούχα του, απομακρυνόταν. Ξεμάκραινε ολοένα πάνω στο νυχτερινό του ποδήλατο, περνούσε δίπλα απ' τα σώματα των ανθρώπων και γιατί. Του έκρυβαν τη θάλασσα τα σκοτεινά πρόσωπα. Γυναίκες που έδιναν το φριχτό μέλι τους γλείφοντας ένα χαλασμένο σωλήνα. Αγρίευε η φύση του σα νηστικό κύμα και ξεσπούσε μέσα του, πλημμυρισμένο. Και απορούσε με τους καινούργιους λύκους. Ηταν της πόλης. Αυτή η γερμένη παρέλαση βλεμμάτων ερχόταν συνέχεια προς το μέρος του.
Πήγαινε κλαίγοντας και δεν μπορούσε γιατί. Διαπερασμένο απ' την αλήθεια των άλλων, κανείς δεν μπορούσε γιατί. Πολλές φορές έμπαινε μέσα σε πίνακες και γινόταν διάφορα χρώματα. Γινόταν τοπία, βροχή, τραπεζάκια στο ήλιο. Γινόταν. Ακρόπολη τον χειμώνα, Σούνιο το καλοκαίρι. Γινόταν μουσική να αντέξει. Τις αποφάσεις των άλλων. Το φως που σκοτείνιαζε.
Το είδα με τα μάτια του κρύσταλλα απ' το χιόνι να μου λέει οι άνθρωποι. Να μου λέει οι κήποι ήταν χυδαίοι στις πολιτείες των παιδιών. Να μου λέει, ό,τι προσπάθησα, ένα μαζί. Ούρλιαζε σαν πληγωμένο ζώο το φοβερό ουρλιαχτό των ανθρώπων. Από τότε που εμφανίστηκαν, για μένα ο πόνος.
Η ζωή είναι μια μακριά αλυσίδα από όνειρα που περιπλανιούνται το ένα μέσα στο άλλο, λέει η Γερτρούδη του Ντράγιερ. Είχε όμως σπάσει. Από προορισμό. Η αλυσίδα. Κομμάτια. Τα μάζευε υπομονετικά και τα ζέσταινε στην τσέπη του κάθε βράδυ. Δεν μιλούσε.
Οσο μεγαλώνεις, σωπαίνεις. Προσπαθείς να ζήσεις συνολικά την προσωπική ιστορία σου, σαν ένας ένθερμος οπαδός του έργου στο οποίο επιθυμείς να παίξεις. Καθώς το σενάριο πλησιάζει στο τέλος του, ανακαλύπτεις πως ξέχασες να χωρίσεις κεφάλαια. Οι αναπνοές είναι δύσκολη υπόθεση - ιδίως όταν σε λούζουν οι λέξεις. Πρέπει πάντα να τις προβλέπεις. Σα μάγος.
Κάποτε έστρωσε να κοιμηθεί πέρα απ' τον κόσμο. Καθάρισε προσεκτικά τις πέτρες γύρω του, άνοιξε μια αγκαλιά σαν σεντόνι. Τα χέρια του τύλιξαν το κορμί του, έγιναν η προέκταση του φωτός που το έκαιγε. Μετά, άπλωσε μια κουβέρτα στα σύννεφα - του είχαν απομείνει λίγα. Τον τελευταίο καιρό, μόνο σύννεφα. Σκοτεινός ουρανός. Θύμιζε μέλλον.
Το μέλι στα χείλη του είχε σκουριάσει. Ο πίνακας του Ιερώνυμου Μπος ήταν αλήθεια. Του είχαν πει ψέματα. Το είχαν παραπλανήσει. Με ρώτησε τι πιστεύω. Του είπα στη ζωή, όχι στις συνέπειές της. Μου είπε καληνύχτα. Και αποκοιμήθηκε.
Σταύρος Σταυρόπουλος, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες
Κανείς δεν ήξερε να πει γιατί.
Το βράδυ, με τα φώτα της πόλης να ανακατεύονται πάνω στα ρούχα του, απομακρυνόταν. Ξεμάκραινε ολοένα πάνω στο νυχτερινό του ποδήλατο, περνούσε δίπλα απ' τα σώματα των ανθρώπων και γιατί. Του έκρυβαν τη θάλασσα τα σκοτεινά πρόσωπα. Γυναίκες που έδιναν το φριχτό μέλι τους γλείφοντας ένα χαλασμένο σωλήνα. Αγρίευε η φύση του σα νηστικό κύμα και ξεσπούσε μέσα του, πλημμυρισμένο. Και απορούσε με τους καινούργιους λύκους. Ηταν της πόλης. Αυτή η γερμένη παρέλαση βλεμμάτων ερχόταν συνέχεια προς το μέρος του.
Πήγαινε κλαίγοντας και δεν μπορούσε γιατί. Διαπερασμένο απ' την αλήθεια των άλλων, κανείς δεν μπορούσε γιατί. Πολλές φορές έμπαινε μέσα σε πίνακες και γινόταν διάφορα χρώματα. Γινόταν τοπία, βροχή, τραπεζάκια στο ήλιο. Γινόταν. Ακρόπολη τον χειμώνα, Σούνιο το καλοκαίρι. Γινόταν μουσική να αντέξει. Τις αποφάσεις των άλλων. Το φως που σκοτείνιαζε.
Το είδα με τα μάτια του κρύσταλλα απ' το χιόνι να μου λέει οι άνθρωποι. Να μου λέει οι κήποι ήταν χυδαίοι στις πολιτείες των παιδιών. Να μου λέει, ό,τι προσπάθησα, ένα μαζί. Ούρλιαζε σαν πληγωμένο ζώο το φοβερό ουρλιαχτό των ανθρώπων. Από τότε που εμφανίστηκαν, για μένα ο πόνος.
Η ζωή είναι μια μακριά αλυσίδα από όνειρα που περιπλανιούνται το ένα μέσα στο άλλο, λέει η Γερτρούδη του Ντράγιερ. Είχε όμως σπάσει. Από προορισμό. Η αλυσίδα. Κομμάτια. Τα μάζευε υπομονετικά και τα ζέσταινε στην τσέπη του κάθε βράδυ. Δεν μιλούσε.
Οσο μεγαλώνεις, σωπαίνεις. Προσπαθείς να ζήσεις συνολικά την προσωπική ιστορία σου, σαν ένας ένθερμος οπαδός του έργου στο οποίο επιθυμείς να παίξεις. Καθώς το σενάριο πλησιάζει στο τέλος του, ανακαλύπτεις πως ξέχασες να χωρίσεις κεφάλαια. Οι αναπνοές είναι δύσκολη υπόθεση - ιδίως όταν σε λούζουν οι λέξεις. Πρέπει πάντα να τις προβλέπεις. Σα μάγος.
Κάποτε έστρωσε να κοιμηθεί πέρα απ' τον κόσμο. Καθάρισε προσεκτικά τις πέτρες γύρω του, άνοιξε μια αγκαλιά σαν σεντόνι. Τα χέρια του τύλιξαν το κορμί του, έγιναν η προέκταση του φωτός που το έκαιγε. Μετά, άπλωσε μια κουβέρτα στα σύννεφα - του είχαν απομείνει λίγα. Τον τελευταίο καιρό, μόνο σύννεφα. Σκοτεινός ουρανός. Θύμιζε μέλλον.
Το μέλι στα χείλη του είχε σκουριάσει. Ο πίνακας του Ιερώνυμου Μπος ήταν αλήθεια. Του είχαν πει ψέματα. Το είχαν παραπλανήσει. Με ρώτησε τι πιστεύω. Του είπα στη ζωή, όχι στις συνέπειές της. Μου είπε καληνύχτα. Και αποκοιμήθηκε.
Σταύρος Σταυρόπουλος, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες
τα εύκολα ψέματα εύκολα καίγονται
Κάτι δεν πάει καλά.
Κάτι πάει πολύ χειρότερα από τα συνηθισμένα εκείνα, που, χρόνια τώρα, μας κάνουν να λέμε κάθε τρεις και λίγο ότι «κάτι δεν πάει καλά».
Ο κ. Παπανδρέου είπε εν γνώσει του ψέματα στον ελληνικό λαό και κέρδισε τις εκλογές.
Πράγμα όχι καινοφανές, αλλά με αξιοσημείωτο το γεγονός ότι αυτά τα ψέματα ήταν χοντρά.
Αμέσως μετά τις εκλογές περιεσφίχθη γύρω του έναν κλοιό συνεργατών που αντιμετωπίζουν το πολίτευμα όπως οι μουτζαχεντίν τις σουφραζέτες.
Ακολούθως άρχισαν βροχή οι πασοκιές. Με τα ηλεκτρονικά βιογραφικά, την ονοματολογία των υπουργείων και άλλα φαιδρά, κάργα αντιπαραγωγικά.
Στη συνέχεια ο κ. Πρωθυπουργός αφού ασκήθηκε με τον κ. Παπακωνσταντίνου στην προσφιλή τους σημίτεια δημιουργική λογιστική -πλην όμως με οικτρά αποτελέσματα- ανακάλυψε αίφνης ότι όχι μόνον έλεγε ψέματα προεκλογικώς ότι «υπάρχουν τα λεφτά», αλλά ότι προσέτι δεν «υπάρχει σάλιο».
Αρχισε τότε σοβαροφανώς έντρομος και αυτάρεσκα πανικόβλητος να φωνάζει εν δήμω τα εν οίκω, urbi et orbi ότι «είμεθα σε κώμα», ότι είναι η «χώρα στην εντατική» κι άλλα που έκαναν τα σπρεντ κανίβαλους.
Και τότε, αντί να στρωθεί κάτω η κυβέρνηση και να δουλέψει με παραγωγικά νομοσχέδια για το φορολογικό, το ασφαλιστικό, την παιδεία, την ανάπτυξη, ο κ. Πρωθυπουργός πάλι μεγαληγορώντας άρχισε τα ταξίδια δηλώνοντας (προς τους ιθαγενείς) «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» και προς τους εταίρους κουταμάρες εν τη μεθερμηνεία τους για «πιστόλια στο τραπέζι», μπλόφες, κι άλλα τραγελαφικά όσον και κωμικοτραγικά -μέχρι και στην Ουγγαρία (γιατί άραγε;) έφθασε η χάρη μας.
*****
Υστερα από όλα αυτά βεβαίως τα πράγματα ζόρισαν -όμως οι πασοκιές τον χαβά τους: κυνήγαγαν πάλι κάτι φοροφυγάδες μεγαλογιατρούς στο Κολωνάκι τάχα- ενώ στην πραγματικότητα άρχισαν να σφάζουν δημοσίους υπαλλήλους.
Αντί η κυβέρνηση να τσακώσει τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή δισεκατομμυρίων, άρπαζε απ' την τσέπη του συνταξιούχου 50 ευρώ.
Αντί να σταματήσει αμέσως τη σπατάλη του δημόσιου χρήματος κι αντί να οργανώσει αμέσως (και να παρατάξει) τον δημόσιο πλούτο, συνέχισε να προσλαμβάνει συμβούλους, να επιχορηγεί αχαΐρευτους και να υπηρετεί κανονικά τους νταβατζήδες.
Ενας πίθος των Δαναΐδων αδηφάγος, τον οποίον καλούνται να γεμίσουν οι Ελληνες από το υστέρημά τους, ενώ ασύδοτοι οι έχοντες και κατέχοντες συνεχίζουν να αυξάνουν το πλεόνασμά τους.
Στο σημείο αυτό ο κ. Παπανδρέου διαπίστωσε ότι η πολιτική του δεν είναι σοσιαλιστική, αλλά ότι αποτελεσματικές στην παρούσα φάση είναι μόνον οι νεοφιλελεύθερες συνταγές.
Τέτοια παραδοχή ιδεολογικής ήττας, ακόμα κι ως πασοκιά, δεν έχει προηγούμενο.
Αλλά εκτός της οικονομίας, και στους υπόλοιπους τομείς τα πράγματα το ίδιο χειμέρια βαίνουν. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος, φέρ' ειπείν, πως όταν ο κ. Δρούτσας συζητά με τον κ. Νταβούτογλου περί υφαλοκρηπίδας δεν νομίζει ότι η υφαλοκρηπίδα είναι η Κορίνθου - Τριπόλεως.
Ή ότι η πράσινη ανάπτυξη είναι ολίγη από Σουφλιά χωρίς λιπαρά. Ή ότι η λυδία λίθος για την εκπαίδευση είναι η βάση του 10. Ή ότι χρειάσθηκε είκοσι μέρες ο κ. Παπακωνσταντίνου για να εννοήσει ότι το χαράτσι του 8% δεν είναι ο φόρος Τόμπιν.
Τσαπατσουλιές, ανακολουθίες, προχειρότητες, παλινωδίες, αναδιπλώσεις, πειραματισμοί μαθητευόμενων μάγων στου κασίδη το κεφάλι.
Κι έτσι παρά τους πανηγυρισμούς συχνά - πυκνά των παπαγάλων στα ΜΜΕ, φθάσαμε ώς εδώ: οι ξένοι σοφοί που θα έφερνε στη χώρα ο κ. Παπανδρέου να 'ναι οι κομισάριοι του ΔΝΤ.
Και τώρα παραδίδοντας τα κλειδιά της χώρας στους Επικυριάρχους γίνεται ο πρώτος πρωθυπουργός υπό κατοχήν στη μεταπολιτευτική περίοδο.
Ομως, αδιάβροχος ο μοιραίος αυτός άνθρωπος, δήλωνε χθες στη βουλή ότι «εμείς δεν πανηγυρίσαμε ποτέ», δειλός, έριχνε το φταίξιμο για τον ερχομό του ΔΝΤ στις «συντηρητικές δυνάμεις της Ενωσης» και μιθριδατικός, διακήρυττε ότι τώρα «νιώθει πιο σοσιαλιστής παρά ποτέ».
Δεν ξέρω πια τι λέει, όταν ξέρει τι λέει, κι ούτε ξέρω αν καν ξέρει τι λέει. Κάτι δεν πάει καλά...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 17.IV.2010 stathis@enet.gr ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες
Κάτι πάει πολύ χειρότερα από τα συνηθισμένα εκείνα, που, χρόνια τώρα, μας κάνουν να λέμε κάθε τρεις και λίγο ότι «κάτι δεν πάει καλά».
Ο κ. Παπανδρέου είπε εν γνώσει του ψέματα στον ελληνικό λαό και κέρδισε τις εκλογές.
Πράγμα όχι καινοφανές, αλλά με αξιοσημείωτο το γεγονός ότι αυτά τα ψέματα ήταν χοντρά.
Αμέσως μετά τις εκλογές περιεσφίχθη γύρω του έναν κλοιό συνεργατών που αντιμετωπίζουν το πολίτευμα όπως οι μουτζαχεντίν τις σουφραζέτες.
Ακολούθως άρχισαν βροχή οι πασοκιές. Με τα ηλεκτρονικά βιογραφικά, την ονοματολογία των υπουργείων και άλλα φαιδρά, κάργα αντιπαραγωγικά.
Στη συνέχεια ο κ. Πρωθυπουργός αφού ασκήθηκε με τον κ. Παπακωνσταντίνου στην προσφιλή τους σημίτεια δημιουργική λογιστική -πλην όμως με οικτρά αποτελέσματα- ανακάλυψε αίφνης ότι όχι μόνον έλεγε ψέματα προεκλογικώς ότι «υπάρχουν τα λεφτά», αλλά ότι προσέτι δεν «υπάρχει σάλιο».
Αρχισε τότε σοβαροφανώς έντρομος και αυτάρεσκα πανικόβλητος να φωνάζει εν δήμω τα εν οίκω, urbi et orbi ότι «είμεθα σε κώμα», ότι είναι η «χώρα στην εντατική» κι άλλα που έκαναν τα σπρεντ κανίβαλους.
Και τότε, αντί να στρωθεί κάτω η κυβέρνηση και να δουλέψει με παραγωγικά νομοσχέδια για το φορολογικό, το ασφαλιστικό, την παιδεία, την ανάπτυξη, ο κ. Πρωθυπουργός πάλι μεγαληγορώντας άρχισε τα ταξίδια δηλώνοντας (προς τους ιθαγενείς) «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» και προς τους εταίρους κουταμάρες εν τη μεθερμηνεία τους για «πιστόλια στο τραπέζι», μπλόφες, κι άλλα τραγελαφικά όσον και κωμικοτραγικά -μέχρι και στην Ουγγαρία (γιατί άραγε;) έφθασε η χάρη μας.
*****
Υστερα από όλα αυτά βεβαίως τα πράγματα ζόρισαν -όμως οι πασοκιές τον χαβά τους: κυνήγαγαν πάλι κάτι φοροφυγάδες μεγαλογιατρούς στο Κολωνάκι τάχα- ενώ στην πραγματικότητα άρχισαν να σφάζουν δημοσίους υπαλλήλους.
Αντί η κυβέρνηση να τσακώσει τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή δισεκατομμυρίων, άρπαζε απ' την τσέπη του συνταξιούχου 50 ευρώ.
Αντί να σταματήσει αμέσως τη σπατάλη του δημόσιου χρήματος κι αντί να οργανώσει αμέσως (και να παρατάξει) τον δημόσιο πλούτο, συνέχισε να προσλαμβάνει συμβούλους, να επιχορηγεί αχαΐρευτους και να υπηρετεί κανονικά τους νταβατζήδες.
Ενας πίθος των Δαναΐδων αδηφάγος, τον οποίον καλούνται να γεμίσουν οι Ελληνες από το υστέρημά τους, ενώ ασύδοτοι οι έχοντες και κατέχοντες συνεχίζουν να αυξάνουν το πλεόνασμά τους.
Στο σημείο αυτό ο κ. Παπανδρέου διαπίστωσε ότι η πολιτική του δεν είναι σοσιαλιστική, αλλά ότι αποτελεσματικές στην παρούσα φάση είναι μόνον οι νεοφιλελεύθερες συνταγές.
Τέτοια παραδοχή ιδεολογικής ήττας, ακόμα κι ως πασοκιά, δεν έχει προηγούμενο.
Αλλά εκτός της οικονομίας, και στους υπόλοιπους τομείς τα πράγματα το ίδιο χειμέρια βαίνουν. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος, φέρ' ειπείν, πως όταν ο κ. Δρούτσας συζητά με τον κ. Νταβούτογλου περί υφαλοκρηπίδας δεν νομίζει ότι η υφαλοκρηπίδα είναι η Κορίνθου - Τριπόλεως.
Ή ότι η πράσινη ανάπτυξη είναι ολίγη από Σουφλιά χωρίς λιπαρά. Ή ότι η λυδία λίθος για την εκπαίδευση είναι η βάση του 10. Ή ότι χρειάσθηκε είκοσι μέρες ο κ. Παπακωνσταντίνου για να εννοήσει ότι το χαράτσι του 8% δεν είναι ο φόρος Τόμπιν.
Τσαπατσουλιές, ανακολουθίες, προχειρότητες, παλινωδίες, αναδιπλώσεις, πειραματισμοί μαθητευόμενων μάγων στου κασίδη το κεφάλι.
Κι έτσι παρά τους πανηγυρισμούς συχνά - πυκνά των παπαγάλων στα ΜΜΕ, φθάσαμε ώς εδώ: οι ξένοι σοφοί που θα έφερνε στη χώρα ο κ. Παπανδρέου να 'ναι οι κομισάριοι του ΔΝΤ.
Και τώρα παραδίδοντας τα κλειδιά της χώρας στους Επικυριάρχους γίνεται ο πρώτος πρωθυπουργός υπό κατοχήν στη μεταπολιτευτική περίοδο.
Ομως, αδιάβροχος ο μοιραίος αυτός άνθρωπος, δήλωνε χθες στη βουλή ότι «εμείς δεν πανηγυρίσαμε ποτέ», δειλός, έριχνε το φταίξιμο για τον ερχομό του ΔΝΤ στις «συντηρητικές δυνάμεις της Ενωσης» και μιθριδατικός, διακήρυττε ότι τώρα «νιώθει πιο σοσιαλιστής παρά ποτέ».
Δεν ξέρω πια τι λέει, όταν ξέρει τι λέει, κι ούτε ξέρω αν καν ξέρει τι λέει. Κάτι δεν πάει καλά...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 17.IV.2010 stathis@enet.gr ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες
Βάση του 10
Ας δεχθούμε για την οικονομία της συζήτησης ότι η βάση του 10 δεν απέδωσε και γι' αυτό καταργείται. Είχε όμως αποδώσει καλύτερα το προγενέστερο σύστημα, χωρίς αυτήν τη βάση; Οχι!
Αντί λοιπόν να βρεθεί μια νέα λειτουργική λύση, απλώς επιστρέφουμε απ' το διαγνωσθέν κακό στο οικείο χειρότερο. Μια ακόμα πασοκιά (εις ό,τι αφορά τις σοφιστείες), άλλη μια πασοκιά στην πράξη - τόσο μπορούμε
τόσο κάνουμε!..
Ελευθεροτυπία, "Ναυτίλος", χτες
Αντί λοιπόν να βρεθεί μια νέα λειτουργική λύση, απλώς επιστρέφουμε απ' το διαγνωσθέν κακό στο οικείο χειρότερο. Μια ακόμα πασοκιά (εις ό,τι αφορά τις σοφιστείες), άλλη μια πασοκιά στην πράξη - τόσο μπορούμε
τόσο κάνουμε!..
Ελευθεροτυπία, "Ναυτίλος", χτες
Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010
Ο θάνατος σαν εύρημα
Tου Παντελη Μπουκαλα
Καμιά φορά, αμέτρητες φορές δηλαδή, δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να συνοψίσεις την ιστορία ενός ανθρώπου, ανακεφαλαιώνοντας έτσι την ιστορία του κόσμου όλου: παρακινημένος από την απόγνωση, φεύγεις από τον τόπο σου τον ρημαγμένο από τα βομβαρδιστικά του ουρανού και τις επίγειες βόμβες, μετράς βουνά και θάλασσες, μετράς και δολάρια σε όσους σε «διευκολύνουν», φτάνεις στα μέρη που υπέθεσες ότι θα βρεις άλλον ήλιο κι εκεί σε περιμένει ο θάνατος φωλιασμένος σε σακίδιο, όπως θα σε περίμενε και στην πατρίδα σου αν δεν έφευγες• μόνη πατρίδα του ανθρώπου είναι ο θάνατος άλλωστε, το μοναδικό του δεδομένο.
Μονάχα την ηλικία του νεκρού μάθαμε την πρώτη μέρα. Δεκαπεντάχρονος. Μόνο την ηλικία της βαριά τραυματισμένης αδερφής του. Δεκάχρονη. Και πάλι, μόνο την ηλικία της ελαφρότερα λέει, της βαρύτατα πες και αγιάτρευτα, τραυματισμένης μάνας τους. Σαρανταπεντάχρονη. Αλλο όνομα κανένα. Και να γραφτεί κάποιο, Αλί ή Ραμίζ, τι ήχο να ’χει στα δικά μας αυτιά, τι νόημα να αποδώσει. Μένουν οι ηλικίες και η καταγωγή. Αφγανοί. Πρόσφυγες. Ενα κοριτσάκι, ένας έφηβος, μια μάνα στο μεσοστράτι της ζωής της με τους δικούς μας όρους, στο τέρμα με τους δικούς της. Μια ζωή που κόπηκε άγουρη, άλλες δύο που άρχισαν πια να μετράνε ανάποδα τον χρόνο, αν έτυχε να τον μετρήσουν και ποτέ σωστά, με το μέτρο της ελπίδας δηλαδή ή των ονείρων.
Ελπίδα θα τους έδωσε σίγουρα το εύρημα, το σακίδιο εκεί στα Κάτω Πατήσια. Ηταν και βαρύ. Η μικρούλα δεν μπορούσε να το σηκώσει, κι όλο χαρά, όση χαρά μπορούν να νιώσουν οι ρακοσυλλέκτες, φώναξε τον μεγαλύτερο αδελφό της. Και το εύρημα, ο φωλιασμένος θάνατος, έσκασε. Οπως θα έσκαγε και στην πατρίδα τους, αν είχαν μείνει εκεί• αλλά είχαν αποδράσει για να τον αποφύγουν, να αποφύγουν τα αεροπλάνα που τους ελευθερώνουν στανικά και τις επιθέσεις των ομοφύλων που τους σπρώχνουν, επίσης στανικά, στη σωστή θρησκεία, στον σωστό δρόμο. Της δικής τους στανικής (και επί της ουσίας σταλινικής) θρησκείας είναι φανατικοί πιστοί και οι τρομοκράτες που έκρυψαν τον θάνατο στο σακ βουαγιάζ για να χτυπήσουν τον κατά φαντασίαν στόχο τους και να φέρουν, λέει, μια ώρα αρχύτερα την ισότητα, την αταξική κοινωνία και ό, τι άλλο περνάει από το σκοτισμένο μυαλό τους, το παραδομένο στον καταστροφικό ναρκισσισμό της άμεσης, ιδιωτικής επανάστασης. Για τον δεκαπεντάχρονο έφεραν την ισότητα του θανάτου. Το ίδιο και για την αδερφούλα και τη μάνα του, έστω και αν αυτές θα συνεχίσουν τυπικά να συνυπολογίζονται στους ζωντανούς. Υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να περιμένουμε οποιαδήποτε προκήρυξη, με εξηγήσεις τάχα και συγγνώμες; Ποια εξήγηση και ποια συγγνώμη για τον Θάνο Αξαρλιάν που τον σκότωσε η ρουκέτα το 1992; Ποια για τη Βιργινία Κωνσταντίνου που σκοτώθηκε από τη βόμβα στο «Ιντερκοντινένταλ» το 1999; Και ποια τώρα για τη Ζάχρι Νατζάφι, όπως μάθαμε επιτέλους ότι λέγεται η μάνα των παιδιών, για να αποκτήσουν έτσι όνομα οι τύψεις μας
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σήμερα
Τρίτη 30 Μαρτίου 2010
«Κύριε, όχι μ’ αυτούς»...
Του Παντελη Mπουκαλα
Τόση μοβοροσύνη πια: «Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ. Το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ». Και τέτοια ανθρωποφαγική διάθεση: «Τους λένε Σκοπιανούς, τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματ’ απ’ αυτούς». Αλλά αν η παρέλαση των μαθητών γίνεται υπό τη μουσική του εμβατηρίου «Μακεδονία ξακουστή», πώς να μη φτάσουν στον παροξυσμό την 25η Μαρτίου οι ειδικές μονάδες του Λιμενικού; Πώς να μην ουρλιάξουν «Θα γίνει μακελειό, μετά θα εκδικηθώ, όταν θα προσκυνήσετε σημαία και σταυρό»; Κουκιά τρώνε, κουκιά μαρτυράνε• τέτοια παραμένει η στρατιωτική εκπαίδευση, όσο και αν η δημοκρατία μας ενηλικιώθηκε, τέτοιες (σε κάπως ηπιότερη μορφή) οι ευρύτατα διακινούμενες «αξίες»: μισοξενισμός, εθνικισμός, «περιούσιος λαός». Μήπως αρκετοί από όσους βρέθηκαν θεατές στην Πανεπιστημίου, μετά την παρέλαση, δεν επικρότησαν (με χειροκροτήματα και ζητωκραυγές) τους ωρυόμενους λιμενικούς;
Τα «παιδιά», που διέπραξαν μια «λεκτική ανοησία» σύμφωνα με τους θερμότατους συμπαραστάτες τους, τους ακροδεξιούς του ΛΑΟΣ (οι πέραν του καρατζαφερικού σχηματισμού ακροδεξιότατοι δεν είχαν πρόβλημα να υιοθετήσουν στο ακέραιο τα ανθρωποφάγα συνθήματα), δεν παρασύρθηκαν από «εθνικό ενθουσιασμό». Η όλη υπόθεση φανερώνει προετοιμασία, κατασκευή συνθημάτων και ανάθεση ρόλων• σημαίνει σχεδιασμό πρόκλησης. Δεν πρόκειται άλλωστε για «παιδιά», αλλά για επαγγελματίες πατριδοφρουρούς. Και δεν πρέπει να παραγνωριστεί το ότι οι λιμενικοί υπερτερούν ακόμα και των αστυνομικών σε βαρβαρότητα κατά των ξένων. Δεν δικαιούται λοιπόν κανείς εκ των υπουργών μας (που απλώς ερίζουν για το ποιος ευθύνεται, δίχως να κατανοούν το βάθος του προβλήματος) να δηλώνει ότι «έπεσε από τα σύννεφα». Στα σύννεφα ζούσαν ώς τώρα; Δεν πολιτεύονταν στην Αθήνα; Δεν μάθαιναν τι γινόταν σε όλη την Ελλάδα, σε κάθε «σταθμό υποδοχής»;
Αν, λοιπόν, οι καθαροί Ελληνες είναι όσοι ορέγονται να χύσουν το αίμα των «γουρουνιών», των Αλβανών, το πιο τίμιο είναι να δηλώσουν μαγαρισμένοι Ελληνες ή και μη Ελληνες όσοι δεν ανέχονται τέτοιες ορέξεις. Αν οι γνήσιοι Ελληνες είναι όσοι θέλουν να ράψουν τα ρούχα τους με δέρματα Αλβανών ή Σκοπιανών, το πιο φρόνιμο, μήπως σωθεί η τιμή της ελληνικότητας, είναι να δηλώσουν μη γνήσιοι αλλά νόθοι όσοι νιώθουν βαρύτατα προσβεβλημένοι από τα αιμοδιψή συνθήματα. Οσο για τους ελληνοέλληνες, λιμενικούς και λοιπούς βέβαιους ότι Ελληνας δεν γίνεσαι αλλά γεννιέσαι, όταν, αντί άλλου ψυχοτρόπου, ξαναδούν τους αγαπημένους τους χολιγουντιανούς «Τριακόσιους» για να φτιαχτούν, ας βάλουν σε μια ακρίτσα του μυαλού τους ότι δύο σπουδαίους ποιητές είχε όλους κι όλους η Σπάρτη. Ο ένας, ο Τυρταίος, δεν ήταν Σπαρτιάτης, κι ο άλλος, ο Αλκμάνας, δεν ήταν καν Ελληνας• από τις Σάρδεις ήταν, Λυδός ή δούλος - ένα «γουρούνι» δηλαδή..
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σήμερα
Τόση μοβοροσύνη πια: «Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ. Το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ». Και τέτοια ανθρωποφαγική διάθεση: «Τους λένε Σκοπιανούς, τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματ’ απ’ αυτούς». Αλλά αν η παρέλαση των μαθητών γίνεται υπό τη μουσική του εμβατηρίου «Μακεδονία ξακουστή», πώς να μη φτάσουν στον παροξυσμό την 25η Μαρτίου οι ειδικές μονάδες του Λιμενικού; Πώς να μην ουρλιάξουν «Θα γίνει μακελειό, μετά θα εκδικηθώ, όταν θα προσκυνήσετε σημαία και σταυρό»; Κουκιά τρώνε, κουκιά μαρτυράνε• τέτοια παραμένει η στρατιωτική εκπαίδευση, όσο και αν η δημοκρατία μας ενηλικιώθηκε, τέτοιες (σε κάπως ηπιότερη μορφή) οι ευρύτατα διακινούμενες «αξίες»: μισοξενισμός, εθνικισμός, «περιούσιος λαός». Μήπως αρκετοί από όσους βρέθηκαν θεατές στην Πανεπιστημίου, μετά την παρέλαση, δεν επικρότησαν (με χειροκροτήματα και ζητωκραυγές) τους ωρυόμενους λιμενικούς;
Τα «παιδιά», που διέπραξαν μια «λεκτική ανοησία» σύμφωνα με τους θερμότατους συμπαραστάτες τους, τους ακροδεξιούς του ΛΑΟΣ (οι πέραν του καρατζαφερικού σχηματισμού ακροδεξιότατοι δεν είχαν πρόβλημα να υιοθετήσουν στο ακέραιο τα ανθρωποφάγα συνθήματα), δεν παρασύρθηκαν από «εθνικό ενθουσιασμό». Η όλη υπόθεση φανερώνει προετοιμασία, κατασκευή συνθημάτων και ανάθεση ρόλων• σημαίνει σχεδιασμό πρόκλησης. Δεν πρόκειται άλλωστε για «παιδιά», αλλά για επαγγελματίες πατριδοφρουρούς. Και δεν πρέπει να παραγνωριστεί το ότι οι λιμενικοί υπερτερούν ακόμα και των αστυνομικών σε βαρβαρότητα κατά των ξένων. Δεν δικαιούται λοιπόν κανείς εκ των υπουργών μας (που απλώς ερίζουν για το ποιος ευθύνεται, δίχως να κατανοούν το βάθος του προβλήματος) να δηλώνει ότι «έπεσε από τα σύννεφα». Στα σύννεφα ζούσαν ώς τώρα; Δεν πολιτεύονταν στην Αθήνα; Δεν μάθαιναν τι γινόταν σε όλη την Ελλάδα, σε κάθε «σταθμό υποδοχής»;
Αν, λοιπόν, οι καθαροί Ελληνες είναι όσοι ορέγονται να χύσουν το αίμα των «γουρουνιών», των Αλβανών, το πιο τίμιο είναι να δηλώσουν μαγαρισμένοι Ελληνες ή και μη Ελληνες όσοι δεν ανέχονται τέτοιες ορέξεις. Αν οι γνήσιοι Ελληνες είναι όσοι θέλουν να ράψουν τα ρούχα τους με δέρματα Αλβανών ή Σκοπιανών, το πιο φρόνιμο, μήπως σωθεί η τιμή της ελληνικότητας, είναι να δηλώσουν μη γνήσιοι αλλά νόθοι όσοι νιώθουν βαρύτατα προσβεβλημένοι από τα αιμοδιψή συνθήματα. Οσο για τους ελληνοέλληνες, λιμενικούς και λοιπούς βέβαιους ότι Ελληνας δεν γίνεσαι αλλά γεννιέσαι, όταν, αντί άλλου ψυχοτρόπου, ξαναδούν τους αγαπημένους τους χολιγουντιανούς «Τριακόσιους» για να φτιαχτούν, ας βάλουν σε μια ακρίτσα του μυαλού τους ότι δύο σπουδαίους ποιητές είχε όλους κι όλους η Σπάρτη. Ο ένας, ο Τυρταίος, δεν ήταν Σπαρτιάτης, κι ο άλλος, ο Αλκμάνας, δεν ήταν καν Ελληνας• από τις Σάρδεις ήταν, Λυδός ή δούλος - ένα «γουρούνι» δηλαδή..
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σήμερα
Κροκοδείλια δάκρυα
Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ
Ολη η Ελλάδα παρακολούθησε συντετριμμένη την τραγωδία στα Κάτω Πατήσια.
Ο θάνατος ενός 15χρονου Αφγανού πρόσφυγα από αδέσποτη βόμβα και ο τραυματισμός της αδελφής και της μητέρας του συγκίνησαν και εξόργισαν τους πάντες. Και δικαίως. Ηταν ένας πέρα για πέρα τυχαίος αλλά άδικος θάνατος. Μια δολοφονία κάτω από συνθήκες άγνωστες ακόμη για να βγάλουμε οριστικά συμπεράσματα.
Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, όμως, ξέρει καλύτερα. Ή τουλάχιστον βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία για να αξιοποιήσει επικοινωνιακά (με τη συνδρομή των πρόσφορων ΜΜΕ) ένα τραγικό συμβάν. Εκμεταλλεύτηκε τη συναισθηματική φόρτιση που προκαλεί η αναίτια δολοφονία ενός παιδιού και με δηλώσεις προκάτ κατήγγειλε τους αχρείους δολοφόνους.
Σωστά, αλλά η καταγγελία του κ. Χρυσοχοΐδη θα είχε αξία αν ο ίδιος απαντούσε πρώτα στα παρακάτω ερωτήματα:
Θα έλεγε άραγε τα ίδια, αν ο νεαρός πρόσφυγας, μαζί με την οικογένειά του, «πνιγόταν» στο Αιγαίο, με τη συμβολή πιθανόν του Λιμενικού, όπως έχει γίνει ήδη σε αρκετές άλλες περιπτώσεις, σύμφωνα με ελληνικές και διεθνείς οργανώσεις προσφύγων; Ή μήπως θα κρυβόταν πίσω από μια τυπική ΕΔΕ;
Θα καταδίκαζε με το ίδιο ύφος τις πρακτικές βασανισμού και εξευτελισμού που υφίστανται χιλιάδες πρόσφυγες στα σύνορα, τη φυλάκισή τους σε απαράδεκτες συνθήκες, την παρωδία πολιτικού ασύλου, τις επιχειρήσεις «σκούπα» και τις μαζικές απελάσεις;
Ποιος νοιάζεται, εάν δεκάδες άλλοι 15χρονοι, 23χρονοι, 30χρονοι ή 50χρονοι στάλθηκαν ήδη με το ζόρι από εκεί που ήρθαν;
Ενδιαφέρθηκε ποτέ το επίσημο κράτος σήμερα για την τύχη των χιλιάδων παράνομων μεταναστών; Εάν μπορούν να επιβιώσουν; Ποιος δίνει σημασία στο γεγονός ότι η άτυχη οικογένεια των Αφγανών ήρθε παράνομα στην Ελλάδα, κρυβόταν από τις διωκτικές Αρχές και ετοιμαζόταν να φύγει παράνομα από τη χώρα;
Γιατί η δολοφονία ενός αθώου μετανάστη από πυρά αστυνομικών (Βύρωνας) είναι «ατυχές συμβάν»;
Είναι φανερό ότι τα συνήθη θύματα του μεταναστευτικού πολέμου θεωρούνται από την εξουσία οιονεί αναλώσιμα. Εάν τώρα βολέψει ευκαιριακά, η πραγματικότητα αντιστρέφεται πλήρως. Οι απηνείς διώκτες τους χύνουν κροκοδείλια δάκρυα. Στην τηλεόραση, βεβαίως. Η υποκρισία στο έσχατο μεγαλείο της.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα
Ολη η Ελλάδα παρακολούθησε συντετριμμένη την τραγωδία στα Κάτω Πατήσια.
Ο θάνατος ενός 15χρονου Αφγανού πρόσφυγα από αδέσποτη βόμβα και ο τραυματισμός της αδελφής και της μητέρας του συγκίνησαν και εξόργισαν τους πάντες. Και δικαίως. Ηταν ένας πέρα για πέρα τυχαίος αλλά άδικος θάνατος. Μια δολοφονία κάτω από συνθήκες άγνωστες ακόμη για να βγάλουμε οριστικά συμπεράσματα.
Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, όμως, ξέρει καλύτερα. Ή τουλάχιστον βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία για να αξιοποιήσει επικοινωνιακά (με τη συνδρομή των πρόσφορων ΜΜΕ) ένα τραγικό συμβάν. Εκμεταλλεύτηκε τη συναισθηματική φόρτιση που προκαλεί η αναίτια δολοφονία ενός παιδιού και με δηλώσεις προκάτ κατήγγειλε τους αχρείους δολοφόνους.
Σωστά, αλλά η καταγγελία του κ. Χρυσοχοΐδη θα είχε αξία αν ο ίδιος απαντούσε πρώτα στα παρακάτω ερωτήματα:
Θα έλεγε άραγε τα ίδια, αν ο νεαρός πρόσφυγας, μαζί με την οικογένειά του, «πνιγόταν» στο Αιγαίο, με τη συμβολή πιθανόν του Λιμενικού, όπως έχει γίνει ήδη σε αρκετές άλλες περιπτώσεις, σύμφωνα με ελληνικές και διεθνείς οργανώσεις προσφύγων; Ή μήπως θα κρυβόταν πίσω από μια τυπική ΕΔΕ;
Θα καταδίκαζε με το ίδιο ύφος τις πρακτικές βασανισμού και εξευτελισμού που υφίστανται χιλιάδες πρόσφυγες στα σύνορα, τη φυλάκισή τους σε απαράδεκτες συνθήκες, την παρωδία πολιτικού ασύλου, τις επιχειρήσεις «σκούπα» και τις μαζικές απελάσεις;
Ποιος νοιάζεται, εάν δεκάδες άλλοι 15χρονοι, 23χρονοι, 30χρονοι ή 50χρονοι στάλθηκαν ήδη με το ζόρι από εκεί που ήρθαν;
Ενδιαφέρθηκε ποτέ το επίσημο κράτος σήμερα για την τύχη των χιλιάδων παράνομων μεταναστών; Εάν μπορούν να επιβιώσουν; Ποιος δίνει σημασία στο γεγονός ότι η άτυχη οικογένεια των Αφγανών ήρθε παράνομα στην Ελλάδα, κρυβόταν από τις διωκτικές Αρχές και ετοιμαζόταν να φύγει παράνομα από τη χώρα;
Γιατί η δολοφονία ενός αθώου μετανάστη από πυρά αστυνομικών (Βύρωνας) είναι «ατυχές συμβάν»;
Είναι φανερό ότι τα συνήθη θύματα του μεταναστευτικού πολέμου θεωρούνται από την εξουσία οιονεί αναλώσιμα. Εάν τώρα βολέψει ευκαιριακά, η πραγματικότητα αντιστρέφεται πλήρως. Οι απηνείς διώκτες τους χύνουν κροκοδείλια δάκρυα. Στην τηλεόραση, βεβαίως. Η υποκρισία στο έσχατο μεγαλείο της.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα
Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010
ΚΡΙΜΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ
Μπράβο ρε μαλάκες!!! Τα καταφέρατε !!!
Το φάγατε το παιδί!!
Για τον 15χρονο, τον Αφγανό, στα Πατήσια μιλάω...
Το ανώνυμο παιδί.. Ανώνυμο παρέμεινε.. δεν μπόρεσαν τα ΜΜΕ να μάθουν το όνομά του...
Κρίμα το παιδί..
Το φάγατε το παιδί!!
Για τον 15χρονο, τον Αφγανό, στα Πατήσια μιλάω...
Το ανώνυμο παιδί.. Ανώνυμο παρέμεινε.. δεν μπόρεσαν τα ΜΜΕ να μάθουν το όνομά του...
Κρίμα το παιδί..
Κυριακή 28 Μαρτίου 2010
ΤΥΧΕΡΕ ΑΛΒΑΝΕ
ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑΣ
ΤΥΧΕΡΕ ΑΛΒΑΝΕ, ΤΥΧΕΡΕ ΑΛΒΑΝΕ!!!
μια ακόμα απάντηση στους Ελληναράδες των ΟΥΚ
ΤΥΧΕΡΕ ΑΛΒΑΝΕ, ΤΥΧΕΡΕ ΑΛΒΑΝΕ!!!
μια ακόμα απάντηση στους Ελληναράδες των ΟΥΚ
Τρίτη 16 Μαρτίου 2010
αποκλίνουσα συμπεριφορά
Η συμπεριφορά του Αλέξη του Γρηγορόπουλου ήταν "αποκλίνουσα".
Κατά τον Κούγια..
Η υπεράσπιση της Τζούλιας, ήταν θέμα "ανθρωπιστικό"
Κατά τον Κούγια πάλι..
Σωστά, κατά βάθος έχει δίκιο, Τζούλιες υπάρχουν πολλές..
Σκατά στα μούτρα μας.. πολλά και ακόμα περισσότερα στα μούτρα του Κούγια..
όχι του συγκεκριμένου.. του κάθε "Κούγια"..
Καληνύχτα..
Κατά τον Κούγια..
Η υπεράσπιση της Τζούλιας, ήταν θέμα "ανθρωπιστικό"
Κατά τον Κούγια πάλι..
Σωστά, κατά βάθος έχει δίκιο, Τζούλιες υπάρχουν πολλές..
Σκατά στα μούτρα μας.. πολλά και ακόμα περισσότερα στα μούτρα του Κούγια..
όχι του συγκεκριμένου.. του κάθε "Κούγια"..
Καληνύχτα..
Τρίτη 9 Μαρτίου 2010
Η Τζούλια...
Η στρεβλή επικαιρότητα
Tου Γιωργου Τερζη
Η μάχη εχάθη με διαφορά, και μάλιστα μεγάλη. Ούτε καν με διαφορά στήθους... Απέναντι στα οκτάστηλα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων για τον διπλωματικό μαραθώνιο του πρωθυπουργού και τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, ένα dvd -όχι ιδιαιτέρως προσεγμένο είναι η αλήθεια- της καλλιπύγου Τζούλιας Αλεξανδράτου φαίνεται ότι για άλλη μία φορά μονοπώλησε το ενδιαφέρον.
«Είδες το βίντεο;» ήταν η ερώτηση και όταν απορρούσες «ποιο βίντεο;», η απάντηση ήταν αυθορμήτως επικριτική «μα της Τζούλιας, φυσικά».
Αυτό ήταν η πρώτη προειδοποίηση. Λίγη ώρα αργότερα, ο όγκος των πληροφοριών για το πώς και το γιατί του «κινηματογραφικού» εγχειρήματος του μοντέλου υπερέβαινε πλέον τα δεδομένα για τις μειώσεις μισθών και επιδομάτων, για το κλίμα στις διεθνείς αγορές, για τις συναντήσεις του πρωθυπουργού.
Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε χθες το βράδυ, σε φιλικό σπίτι, όπου και συγκεντρωθήκαμε μία παρέα, ηλικίας 35 - 40 ετών. Κάποιοι εξ ημών εργαζόμαστε στον ιδιωτικό τομέα, άλλοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι, οι περισσότεροι με πτυχίο πανεπιστημίου, στη φάση της ζωής μας που αναζητούμε το κάτι παραπάνω. Και φυσικά, άπαντες πληττόμενοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης. Πόσο χρόνο διαθέσαμε για να συζητήσουμε το νέο οικονομικό περιβάλλον, τα ειρωνικά σχόλια του διεθνούς Τύπου, εν τέλει έστω και το τι σημαίνουν τα νέα μέτρα για την τσέπη μας; Μετά βίας, δύο λεπτά.
Ναι, ναι. Σωστά καταλάβατε. Η συζήτησε περιεστράφη γύρω από το βίντεο. Ποιο βίντεο; Μα τα είπαμε αυτά. Της Τζούλιας, φυσικά! Κατά την άποψή μου, η μαζική αυτή συμπεριφορά ερμηνεύεται με δύο τρόπους. Η πιο «αυστηρή» ανάλυση θέλει τους Ελληνες, φύσει «καταφερτζήδες», να αδιαφορούν για τα όποια μέτρα σε μία λογική ότι «δεν μας αφορούν, θα τη βολέψουμε». Εν μέρει αυτό μπορεί να ισχύει, αν και μοιάζει να είναι κατανοητό σε όλους πως η κατάσταση είναι πλέον πολύ σοβαρή.
Η δεύτερη εκδοχή μοιάζει και η πιο πιθανή. Οτι, δηλαδή, οι πολίτες αυτής της χώρας, έχοντας πλέον καταναλώσει τη δανεική αισιοδοξία των προηγούμενων ετών, έχουν βαθιά πεποίθηση για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν. Και ό, τι κάνει το μυαλό τους να φεύγει μακριά από τα προβλήματα, τα μέτρα, την απουσία προσδοκιών, γίνεται αυτομάτως κεντρικό θέμα. Προ μηνός ήταν ένα λαμπερό τηλεοπτικό διαζύγιο που κυριάρχησε στην επικαιρότητα και έτυχε σχολιασμού ακόμη και από βουλευτές ή δημοσιογράφους που έχουν την έξωθεν μαρτυρία του «σοβαρού». Πλέον είναι η σεξουαλική ωμότητα μιας τηλεοπτικής περσόνας, που αντιμετωπίζεται από τους πολίτες με αρκετή κακεντρέχεια -είναι η αλήθεια-, μεγάλη θλίψη για την εικόνα που εκπέμπει μία νέα γυναίκα, αλλά και με μεγάλη εφευρετικότητα. Για του λόγου το αληθές, σε ελάχιστο διάστημα από την κυκλοφορία του εν λόγω βίντεο, δεκάδες ανέκδοτα έκαναν κύκλο από στόμα σε στόμα. Δεν ξέρω τι ήθελε να προκαλέσει η κ. Αλεξανδράτου και οι παραγωγοί του βίντεο, αν και η οικονομική επιτυχία του βίντεο δίνει την προφανή απάντηση. Πάντως, μόνο και μόνο για το χαμόγελο που πρόσφερε στις απανταχού παρέες αξίζει τη συμπάθειά μας.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σήμερα
Tου Γιωργου Τερζη
Η μάχη εχάθη με διαφορά, και μάλιστα μεγάλη. Ούτε καν με διαφορά στήθους... Απέναντι στα οκτάστηλα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων για τον διπλωματικό μαραθώνιο του πρωθυπουργού και τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, ένα dvd -όχι ιδιαιτέρως προσεγμένο είναι η αλήθεια- της καλλιπύγου Τζούλιας Αλεξανδράτου φαίνεται ότι για άλλη μία φορά μονοπώλησε το ενδιαφέρον.
«Είδες το βίντεο;» ήταν η ερώτηση και όταν απορρούσες «ποιο βίντεο;», η απάντηση ήταν αυθορμήτως επικριτική «μα της Τζούλιας, φυσικά».
Αυτό ήταν η πρώτη προειδοποίηση. Λίγη ώρα αργότερα, ο όγκος των πληροφοριών για το πώς και το γιατί του «κινηματογραφικού» εγχειρήματος του μοντέλου υπερέβαινε πλέον τα δεδομένα για τις μειώσεις μισθών και επιδομάτων, για το κλίμα στις διεθνείς αγορές, για τις συναντήσεις του πρωθυπουργού.
Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε χθες το βράδυ, σε φιλικό σπίτι, όπου και συγκεντρωθήκαμε μία παρέα, ηλικίας 35 - 40 ετών. Κάποιοι εξ ημών εργαζόμαστε στον ιδιωτικό τομέα, άλλοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι, οι περισσότεροι με πτυχίο πανεπιστημίου, στη φάση της ζωής μας που αναζητούμε το κάτι παραπάνω. Και φυσικά, άπαντες πληττόμενοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης. Πόσο χρόνο διαθέσαμε για να συζητήσουμε το νέο οικονομικό περιβάλλον, τα ειρωνικά σχόλια του διεθνούς Τύπου, εν τέλει έστω και το τι σημαίνουν τα νέα μέτρα για την τσέπη μας; Μετά βίας, δύο λεπτά.
Ναι, ναι. Σωστά καταλάβατε. Η συζήτησε περιεστράφη γύρω από το βίντεο. Ποιο βίντεο; Μα τα είπαμε αυτά. Της Τζούλιας, φυσικά! Κατά την άποψή μου, η μαζική αυτή συμπεριφορά ερμηνεύεται με δύο τρόπους. Η πιο «αυστηρή» ανάλυση θέλει τους Ελληνες, φύσει «καταφερτζήδες», να αδιαφορούν για τα όποια μέτρα σε μία λογική ότι «δεν μας αφορούν, θα τη βολέψουμε». Εν μέρει αυτό μπορεί να ισχύει, αν και μοιάζει να είναι κατανοητό σε όλους πως η κατάσταση είναι πλέον πολύ σοβαρή.
Η δεύτερη εκδοχή μοιάζει και η πιο πιθανή. Οτι, δηλαδή, οι πολίτες αυτής της χώρας, έχοντας πλέον καταναλώσει τη δανεική αισιοδοξία των προηγούμενων ετών, έχουν βαθιά πεποίθηση για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν. Και ό, τι κάνει το μυαλό τους να φεύγει μακριά από τα προβλήματα, τα μέτρα, την απουσία προσδοκιών, γίνεται αυτομάτως κεντρικό θέμα. Προ μηνός ήταν ένα λαμπερό τηλεοπτικό διαζύγιο που κυριάρχησε στην επικαιρότητα και έτυχε σχολιασμού ακόμη και από βουλευτές ή δημοσιογράφους που έχουν την έξωθεν μαρτυρία του «σοβαρού». Πλέον είναι η σεξουαλική ωμότητα μιας τηλεοπτικής περσόνας, που αντιμετωπίζεται από τους πολίτες με αρκετή κακεντρέχεια -είναι η αλήθεια-, μεγάλη θλίψη για την εικόνα που εκπέμπει μία νέα γυναίκα, αλλά και με μεγάλη εφευρετικότητα. Για του λόγου το αληθές, σε ελάχιστο διάστημα από την κυκλοφορία του εν λόγω βίντεο, δεκάδες ανέκδοτα έκαναν κύκλο από στόμα σε στόμα. Δεν ξέρω τι ήθελε να προκαλέσει η κ. Αλεξανδράτου και οι παραγωγοί του βίντεο, αν και η οικονομική επιτυχία του βίντεο δίνει την προφανή απάντηση. Πάντως, μόνο και μόνο για το χαμόγελο που πρόσφερε στις απανταχού παρέες αξίζει τη συμπάθειά μας.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σήμερα
Από τούνελ σε τούνελ
Από τούνελ σε τούνελ
Του Παντελη Mπουκαλα
«Συντετριμμένοι», «με χαμένη την ψυχή τους» και «θλιμμένοι επειδή απομακρύνθηκαν από την ιδεολογία τους» δηλώνουν οι κυβερνώντες• από τον πρωθυπουργό έως τον κ. Λοβέρδο (που από την επιστημονικοφανή ρητορική μετατοπίστηκε στη φρασεολογία του συναισθηματισμού) και τον κ. Παπουτσή, που εμφανίζεται σαν γνήσιος φίλος του λαού, περισσότερα ακούμε για την ψυχική τους ταραχή παρά για τις ιδέες τους. Αν όλο αυτό το μελό κατάγεται από εκείνο το «βαθύτατα συγκινημένος» του ιδρυτή δεν μπορεί να το γνωρίζει όποιος δεν είχε ποτέ οργανικές σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ, το αρχικό και καθαυτό, το «νέο» επί κ. Σημίτη ή το τωρινό «νεονεότερο». Οταν πάντως ο κ. Βενιζέλος διαβεβαιώνει πως «υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ», έχει στο νου του την ίδια διαβεβαίωση που έδωσε πολλά χρόνια πριν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αν ο γενάρχης του ΠΑΣΟΚ δεν είχε εισαγάγει τότε τη γενική «του τουνέλου», ίσως η μνήμη δεν θα είχε διασώσει τη ρήση του. Το πόσα ακριβώς χρόνια πέρασαν έκτοτε δεν έχει σημασία, αφού η συχνή προσφυγή στην ίδια φράση-ευχή αποδεικνύει ότι ο πολιτικός χρόνος βάλτωσε, ακινητοποιήθηκε, όπως υποδηλώνει και η μονότονη αλληλοδιαδοχή των εξουσιαστικών επωνύμων.
Από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, από το ένα πρόγραμμα λιτότητας στο επόμενο, από το ένα τούνελ στο άλλο, όλα φαίνεται να αλλάζουν και όλα μένουν ίδια (για τούτο δεν έπαψε ποτέ να είναι σουξέ το «Δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα» του Κηλαηδόνη): Ιδια η σκληρότητα των μέτρων και η επάχθειά τους, ίδια η μονομέρειά τους, αφού πλήττονται οι ήδη πληγέντες (οι ένδοξοι «μη προνομιούχοι» μιας κάποιας αρχαιότητας) και διαφεύγουν οι ήδη διαφεύγοντες, ίδιοι οι όρκοι για φορολογικό εκδημοκρατισμό ώστε να συλληφθούν οι συνήθεις ασύλληπτοι, όσοι παγίως απολαμβάνουν τα αγαθά του Ιακώβ, ενώ οι πολλοί και αδύναμοι εξακολουθούν να φορτώνονται τον ρόλο ενός Ιώβ χωρίς ελπίδα ανταμοιβής για τις θυσίες του, όπως πιστοποιεί ο διαρρεύσας ενδοτουνελικός χρόνος. Και ίδιες φυσικά ως προς το γράμμα και το πνεύμα τους, ως προς το εγγενές ψέμα τους δηλαδή, παραμένουν οι διαβεβαιώσεις πως «υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ».
Ποιος ο λόγος λοιπόν να γίνει πιστευτός ο κ. Βενιζέλος; Επειδή το μικρό του όνομα είναι το παραμυθητικό Ευάγγελος;
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σήμερα
Του Παντελη Mπουκαλα
«Συντετριμμένοι», «με χαμένη την ψυχή τους» και «θλιμμένοι επειδή απομακρύνθηκαν από την ιδεολογία τους» δηλώνουν οι κυβερνώντες• από τον πρωθυπουργό έως τον κ. Λοβέρδο (που από την επιστημονικοφανή ρητορική μετατοπίστηκε στη φρασεολογία του συναισθηματισμού) και τον κ. Παπουτσή, που εμφανίζεται σαν γνήσιος φίλος του λαού, περισσότερα ακούμε για την ψυχική τους ταραχή παρά για τις ιδέες τους. Αν όλο αυτό το μελό κατάγεται από εκείνο το «βαθύτατα συγκινημένος» του ιδρυτή δεν μπορεί να το γνωρίζει όποιος δεν είχε ποτέ οργανικές σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ, το αρχικό και καθαυτό, το «νέο» επί κ. Σημίτη ή το τωρινό «νεονεότερο». Οταν πάντως ο κ. Βενιζέλος διαβεβαιώνει πως «υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ», έχει στο νου του την ίδια διαβεβαίωση που έδωσε πολλά χρόνια πριν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αν ο γενάρχης του ΠΑΣΟΚ δεν είχε εισαγάγει τότε τη γενική «του τουνέλου», ίσως η μνήμη δεν θα είχε διασώσει τη ρήση του. Το πόσα ακριβώς χρόνια πέρασαν έκτοτε δεν έχει σημασία, αφού η συχνή προσφυγή στην ίδια φράση-ευχή αποδεικνύει ότι ο πολιτικός χρόνος βάλτωσε, ακινητοποιήθηκε, όπως υποδηλώνει και η μονότονη αλληλοδιαδοχή των εξουσιαστικών επωνύμων.
Από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, από το ένα πρόγραμμα λιτότητας στο επόμενο, από το ένα τούνελ στο άλλο, όλα φαίνεται να αλλάζουν και όλα μένουν ίδια (για τούτο δεν έπαψε ποτέ να είναι σουξέ το «Δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα» του Κηλαηδόνη): Ιδια η σκληρότητα των μέτρων και η επάχθειά τους, ίδια η μονομέρειά τους, αφού πλήττονται οι ήδη πληγέντες (οι ένδοξοι «μη προνομιούχοι» μιας κάποιας αρχαιότητας) και διαφεύγουν οι ήδη διαφεύγοντες, ίδιοι οι όρκοι για φορολογικό εκδημοκρατισμό ώστε να συλληφθούν οι συνήθεις ασύλληπτοι, όσοι παγίως απολαμβάνουν τα αγαθά του Ιακώβ, ενώ οι πολλοί και αδύναμοι εξακολουθούν να φορτώνονται τον ρόλο ενός Ιώβ χωρίς ελπίδα ανταμοιβής για τις θυσίες του, όπως πιστοποιεί ο διαρρεύσας ενδοτουνελικός χρόνος. Και ίδιες φυσικά ως προς το γράμμα και το πνεύμα τους, ως προς το εγγενές ψέμα τους δηλαδή, παραμένουν οι διαβεβαιώσεις πως «υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ».
Ποιος ο λόγος λοιπόν να γίνει πιστευτός ο κ. Βενιζέλος; Επειδή το μικρό του όνομα είναι το παραμυθητικό Ευάγγελος;
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σήμερα
Αδικο έχουν??
Αδικο έχουν;
Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ
Χαιρέτωσαν λοιπόν «τα ένδοξα Παρίσια» του αυτονόητου. «Χαίρε και συ» Ουάσιγκτον, υπερατλαντική βακτηρία μονίμων ψευδαισθήσεων.
Οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν (...Μια μικρή χώρα, σε κρίσιμες στιγμές -πιεσμένη και ευάλωτη εκ των πραγμάτων- με αδύναμες ηγεσίες, τι μπορεί να περιμένει από τους επικυρίαρχους;)... Πάμε, λοιπόν, στο ελληνογερμανικό πεδίο μάχης, τώρα που αργοσβήνουν οι καπνοί και έχουν αποσυρθεί οι κίτρινες διμοιρίες της υπερβολής και της χυδαιότητος... Μας είπαν απατεώνες. Μας εγκάλεσαν για τρυφηλή ζωή με δανεικά. Μας θύμισαν ότι η φοροδιαφυγή είναι υψηλότερη και από τους σωρούς των σκουπιδιών που βασιλεύουν διάσπαρτα στα ποτάμια και στις ανοιχτές χωματερές. Μας είπαν ότι καλή είναι η περηφάνια για τους προγόνους, αλλά δεν θα πείραζε αν καταφέρναμε επιτέλους να σταματήσουμε να κακοποιούμε μια όμορφη χώρα στην οποία έτυχε να γεννηθούμε, χτίζοντας πνιγηρές πολυκατοικίες ακόμη και δίπλα στα ιερά της Ακρόπολης... Μας είπαν να πουλήσουμε ακατοίκητα νησάκια για να εξασφαλίσουμε τα προς το ζην. Μας είπαν και ακαμάτηδες και ράθυμους και ό,τι βάλει ο νους σου, υποβολέα, και κυρίως ό,τι νομίζει το υψωμένο φρύδι της τευτονικής αλαζονείας τους... Αλλά για σκέψου, με εξαίρεση μερικές ανόητες και ανέρειστες αιτιάσεις (ποιοι είναι ακαμάτηδες; Οι σκληρότερα εργαζόμενοι της Ενωσης;) μήπως έχουν δίκιο σε πολλά από τα υπόλοιπα; Εμείς δεν είμαστε εξπέρ στη δημιουργική λογιστική και στις ψεύτικες δηλώσεις που έφερναν επιδοτήσεις με τον σωρό; Εμείς δεν γεμίσαμε τσιμέντο, αλουμίνιο και σκουπίδια ένα προνομιούχο κομμάτι γης, στο οποίο μας έσπειρε η τύχη; Εμείς δεν περιφρονούμε την κληρονομιά των προγόνων - χυδαίοι και ασεβείς απέναντι στα μνημεία και τους θησαυρούς που εκείνοι κατέλιπαν; Εμείς δεν είμαστε πρωταθλητές στο λάδωμα και το ρουσφέτι, στη «μαγκιά», τη λαμογιά και την κονόμα; Εμείς δεν αγοράζουμε «μερσεντέ» και «καγιέ» και κούρσες με δανεικά; Και σιγά την ύβρι για τα νησιά που μας ζήτησαν να πουλήσουμε, καημένε μου: εμείς δεν ξεπουλήσαμε τα πάντα στους ιδιώτες -ξένους και ημετέρους-, φτάνοντας μέχρι και την Ακρόπολη; (το είχαν σκεφτεί κι αυτό τα κοράκια του «εκσυγχρονισμού»)...
Μας εξοργίζει η υπερβολή της κιτρινιάς από το Focus και την Bild, αλλά δεν βλέπω να μας θλίβουν τα οικεία κακά. Μας ενοχλεί μονάχα η υπόμνησή τους... Εντάξει, περάσαμε πολλά - και από τους Γερμανούς. Αλλά ώς πότε αυτά θα αποτελούν άλλοθι και καλύπτρα; Εσύ τι λες;
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα
Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ
Χαιρέτωσαν λοιπόν «τα ένδοξα Παρίσια» του αυτονόητου. «Χαίρε και συ» Ουάσιγκτον, υπερατλαντική βακτηρία μονίμων ψευδαισθήσεων.
Οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν (...Μια μικρή χώρα, σε κρίσιμες στιγμές -πιεσμένη και ευάλωτη εκ των πραγμάτων- με αδύναμες ηγεσίες, τι μπορεί να περιμένει από τους επικυρίαρχους;)... Πάμε, λοιπόν, στο ελληνογερμανικό πεδίο μάχης, τώρα που αργοσβήνουν οι καπνοί και έχουν αποσυρθεί οι κίτρινες διμοιρίες της υπερβολής και της χυδαιότητος... Μας είπαν απατεώνες. Μας εγκάλεσαν για τρυφηλή ζωή με δανεικά. Μας θύμισαν ότι η φοροδιαφυγή είναι υψηλότερη και από τους σωρούς των σκουπιδιών που βασιλεύουν διάσπαρτα στα ποτάμια και στις ανοιχτές χωματερές. Μας είπαν ότι καλή είναι η περηφάνια για τους προγόνους, αλλά δεν θα πείραζε αν καταφέρναμε επιτέλους να σταματήσουμε να κακοποιούμε μια όμορφη χώρα στην οποία έτυχε να γεννηθούμε, χτίζοντας πνιγηρές πολυκατοικίες ακόμη και δίπλα στα ιερά της Ακρόπολης... Μας είπαν να πουλήσουμε ακατοίκητα νησάκια για να εξασφαλίσουμε τα προς το ζην. Μας είπαν και ακαμάτηδες και ράθυμους και ό,τι βάλει ο νους σου, υποβολέα, και κυρίως ό,τι νομίζει το υψωμένο φρύδι της τευτονικής αλαζονείας τους... Αλλά για σκέψου, με εξαίρεση μερικές ανόητες και ανέρειστες αιτιάσεις (ποιοι είναι ακαμάτηδες; Οι σκληρότερα εργαζόμενοι της Ενωσης;) μήπως έχουν δίκιο σε πολλά από τα υπόλοιπα; Εμείς δεν είμαστε εξπέρ στη δημιουργική λογιστική και στις ψεύτικες δηλώσεις που έφερναν επιδοτήσεις με τον σωρό; Εμείς δεν γεμίσαμε τσιμέντο, αλουμίνιο και σκουπίδια ένα προνομιούχο κομμάτι γης, στο οποίο μας έσπειρε η τύχη; Εμείς δεν περιφρονούμε την κληρονομιά των προγόνων - χυδαίοι και ασεβείς απέναντι στα μνημεία και τους θησαυρούς που εκείνοι κατέλιπαν; Εμείς δεν είμαστε πρωταθλητές στο λάδωμα και το ρουσφέτι, στη «μαγκιά», τη λαμογιά και την κονόμα; Εμείς δεν αγοράζουμε «μερσεντέ» και «καγιέ» και κούρσες με δανεικά; Και σιγά την ύβρι για τα νησιά που μας ζήτησαν να πουλήσουμε, καημένε μου: εμείς δεν ξεπουλήσαμε τα πάντα στους ιδιώτες -ξένους και ημετέρους-, φτάνοντας μέχρι και την Ακρόπολη; (το είχαν σκεφτεί κι αυτό τα κοράκια του «εκσυγχρονισμού»)...
Μας εξοργίζει η υπερβολή της κιτρινιάς από το Focus και την Bild, αλλά δεν βλέπω να μας θλίβουν τα οικεία κακά. Μας ενοχλεί μονάχα η υπόμνησή τους... Εντάξει, περάσαμε πολλά - και από τους Γερμανούς. Αλλά ώς πότε αυτά θα αποτελούν άλλοθι και καλύπτρα; Εσύ τι λες;
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα
Κυριακή 7 Μαρτίου 2010
Πολιτικό άγος και δημόσιο άχθος
Πολιτικό άγος και δημόσιο άχθος
Tης Μαριας Κατσουνακη
Η πιο αποκαλυπτική σφυγμομέτρηση δεν έγινε. Θα αφορούσε τις 232 προσλήψεις νέων υπαλλήλων στο ελληνικό Κοινοβούλιο, πριν από τέσσερις ημέρες. Καθ’ όλα νομότυπες όπως πληροφορούμαστε από το ρεπορτάζ («Κ» 5/3), αφού στηρίζονται σε ρύθμιση στην οποία είχαν συναινέσει τα κόμματα τον Ιούνιο του 2008. Ο πρόεδρος της Βουλής κ. Φίλιππος Πετσάλνικος εξέφρασε το αδιέξοδο και τη δυσφορία του. «Αγος από το παρελθόν», το χαρακτήρισε, εξηγώντας πως πρόκειται «για μετακλητούς υπαλλήλους που είχαν προσλάβει τα κόμματα από το 2004 έως και λίγο πριν από τις εκλογές του 2009.
Αναρωτιέται κανείς σε αυτήν την εξαιρετικά κρίσιμη για τη χώρα εποχή, πώς αισθάνεται ένας μισθωτός απέναντι σε έναν προνομιούχο μισθωτό (του Δημοσίου επίσης). Τι θα είχε να απαντήσει ο ερωτώμενος πολίτης (στην υποθετική δημοσκόπηση) για το μεγάλο αυτό διακομματικό ρουσφέτι, την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός σε δραματικούς τόνους ζητεί τη στήριξη των Ελλήνων ώστε «η χώρα να μπορεί και πάλι να ορίσει την τύχη της»;
Οσο συνταγματικά κατοχυρωμένη και να είναι η μονιμοποίηση, το συμβολικό της φορτίο είναι δυσβάσταχτο. Το πολιτικό προσωπικό, εν σώματι, δηλώνει δι’ αυτού του τρόπου ότι τα μέτρα ισχύουν για όσους δεν μπορούν να τα αποφύγουν. Δηλαδή για τη συντριπτική πλειονότητα των μισθωτών, πλην των εργαζομένων στη Βουλή των Ελλήνων.
Αυτό το ιδιότυπο εργασιακό μπούνκερ κάθε άλλο παρά αξιοζήλευτο είναι. Γυάλινο και διαφανές το καταφύγιο, με τις κινήσεις εντός του να καταγράφονται, να μεταδίδονται, να κρίνονται, να προκαλούν. Η μεγάλη οικονομική κρίση αν συνοδευτεί από φαινόμενα άνισης μεταχείρισης, από διακεκριμένες τάξεις εκλεκτών και προνομιούχων, μόνο για την αναγκαιότητα εφαρμογής σκληρών μέτρων δεν θα μπορέσει να πείσει.
Από τους επιβεβλημένους περιορισμούς δεν μπορεί να αυτονομούνται οι υπάλληλοι της Βουλής σαν να υπάγονται σε ένα διαφορετικό σύστημα αξιών και διακυβέρνησης. Εάν ως κοινωνία δεν κλείσουμε οριστικά τους λογαριασμούς μας με απόψεις όπως «το νόμιμο είναι και ηθικό», τότε οι στρεβλώσεις θα βαθύνουν ακολουθώντας τη ρωγμή της εγγενούς κοινωνικής ανισότητας.
Τα προνόμια, μάλιστα, δεν περιορίζονται στην πρόσληψη. Σε καιρούς όπου δοκιμάζονται οι αντοχές του συστήματος, οι υπάλληλοι της Βουλής εξαιρούνται και από τη μείωση «στα πάσης φύσεως επιδόματα, αποζημιώσεις και αμοιβές» που προβλέπεται για όλους (τους άλλους) εργαζόμενους στο Δημόσιο.
Πρόκειται, εν ολίγοις, για μια ειδική κατηγορία μισθωτών που χαίρουν της υψηλότερης προστασίας, εκπροσωπώντας τη νομενκλατούρα του πελατειακού κράτους.
Και οι 300 θεματοφύλακες πώς αντιδρούν; Ο πρόεδρος μιλάει για «άγος»... Και δεσμεύεται ότι «επί των ημερών του δεν πρόκειται να επαναληφθούν παρόμοιες διαδικασίες»...
Ας επιστρέψουμε όμως στον συμβολισμό της πράξης. Διόλου συγκεχυμένο ή αφηρημένο. Είναι μια κίνηση επιθετική που ενισχύει ό, τι ως κοινωνία πρέπει να αποφύγουμε: την εμπόλεμη κατάσταση. Την πλήρη διάλυση της κοινωνικής συνοχής, που επιτρέπει στον ακραίο λαϊκισμό και τον φανατισμό να κάνουν ανενόχλητα τη δουλειά τους. Που στρέφει τους μεν εναντίον των δε, που επαυξάνει τη χλεύη, τους αφορισμούς, τον θυμό για τα δικαιώματα που καταργούνται ή περιστέλλονται.
Η καταστατική ευθύνη των πολιτικών να προασπίζονται έναν δημόσιο χώρο (υπό την ευρεία έννοια), μέσα στον οποίο οι πράξεις και οι ζωές των ανθρώπων αποκτούν νόημα, απεμπολείται διαρκώς και δεν φταίει μόνο το ναυάγιο της οικονομίας γι’ αυτό.
Γιατί πόσο διατεθειμένος να είναι ο πολίτης (που είναι εν μέρει) να υποστεί τις συνέπειες της κακοδιαχείρισης, όταν αντιλαμβάνεται με κάθε τρόπο ότι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί του αρνούνται να αλλάξουν συνήθειες; Οτι η ατομική ευημερία εξακολουθεί να τροφοδοτεί το φαντασιακό εκείνων που αρνούνται να πιστέψουν πως οφείλουν -και αυτοί- να είναι λιγότερο προνομιούχοι; Πως η αναγκαιότητα συμμετοχής στο πεδίο των κοινών υποθέσεων είναι καθολική και δεν επιδέχεται εξαιρέσεις και αυθαίρετες χειραφετήσεις;
Πώς να πεισθούμε πως «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» όταν η εν Βουλή κοινωνία άλλα μηνύματα στέλνει; Η χαμένη ή ξανακερδισμένη αξιοπιστία δεν εξαρτάται μόνο από τους χρηματοπιστωτικούς δείκτες. Δεν εξαντλείται στην ανάλωση, ανακύκλωση ή προστασία του υπάρχοντος, αλλά αποτιμάται πρωτίστως ως απόθεμα αξιών. Και σε αυτήν την επίπονη σκυταλοδρομία γενεών που ξεκινάει (η προσπάθεια ανάκαμψης και θα διαρκέσει και θα διαμορφώσει συνειδήσεις) δεν μπορεί κάποιοι να μοχθούν και να ματώνουν και κάποιοι άλλοι να παρατηρούν και να μετρούν τις επιδόσεις. Γιατί τότε το ερώτημα είναι μόνο ρητορικό και η απάντηση έχει ήδη δοθεί.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σήμερα
Tης Μαριας Κατσουνακη
Η πιο αποκαλυπτική σφυγμομέτρηση δεν έγινε. Θα αφορούσε τις 232 προσλήψεις νέων υπαλλήλων στο ελληνικό Κοινοβούλιο, πριν από τέσσερις ημέρες. Καθ’ όλα νομότυπες όπως πληροφορούμαστε από το ρεπορτάζ («Κ» 5/3), αφού στηρίζονται σε ρύθμιση στην οποία είχαν συναινέσει τα κόμματα τον Ιούνιο του 2008. Ο πρόεδρος της Βουλής κ. Φίλιππος Πετσάλνικος εξέφρασε το αδιέξοδο και τη δυσφορία του. «Αγος από το παρελθόν», το χαρακτήρισε, εξηγώντας πως πρόκειται «για μετακλητούς υπαλλήλους που είχαν προσλάβει τα κόμματα από το 2004 έως και λίγο πριν από τις εκλογές του 2009.
Αναρωτιέται κανείς σε αυτήν την εξαιρετικά κρίσιμη για τη χώρα εποχή, πώς αισθάνεται ένας μισθωτός απέναντι σε έναν προνομιούχο μισθωτό (του Δημοσίου επίσης). Τι θα είχε να απαντήσει ο ερωτώμενος πολίτης (στην υποθετική δημοσκόπηση) για το μεγάλο αυτό διακομματικό ρουσφέτι, την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός σε δραματικούς τόνους ζητεί τη στήριξη των Ελλήνων ώστε «η χώρα να μπορεί και πάλι να ορίσει την τύχη της»;
Οσο συνταγματικά κατοχυρωμένη και να είναι η μονιμοποίηση, το συμβολικό της φορτίο είναι δυσβάσταχτο. Το πολιτικό προσωπικό, εν σώματι, δηλώνει δι’ αυτού του τρόπου ότι τα μέτρα ισχύουν για όσους δεν μπορούν να τα αποφύγουν. Δηλαδή για τη συντριπτική πλειονότητα των μισθωτών, πλην των εργαζομένων στη Βουλή των Ελλήνων.
Αυτό το ιδιότυπο εργασιακό μπούνκερ κάθε άλλο παρά αξιοζήλευτο είναι. Γυάλινο και διαφανές το καταφύγιο, με τις κινήσεις εντός του να καταγράφονται, να μεταδίδονται, να κρίνονται, να προκαλούν. Η μεγάλη οικονομική κρίση αν συνοδευτεί από φαινόμενα άνισης μεταχείρισης, από διακεκριμένες τάξεις εκλεκτών και προνομιούχων, μόνο για την αναγκαιότητα εφαρμογής σκληρών μέτρων δεν θα μπορέσει να πείσει.
Από τους επιβεβλημένους περιορισμούς δεν μπορεί να αυτονομούνται οι υπάλληλοι της Βουλής σαν να υπάγονται σε ένα διαφορετικό σύστημα αξιών και διακυβέρνησης. Εάν ως κοινωνία δεν κλείσουμε οριστικά τους λογαριασμούς μας με απόψεις όπως «το νόμιμο είναι και ηθικό», τότε οι στρεβλώσεις θα βαθύνουν ακολουθώντας τη ρωγμή της εγγενούς κοινωνικής ανισότητας.
Τα προνόμια, μάλιστα, δεν περιορίζονται στην πρόσληψη. Σε καιρούς όπου δοκιμάζονται οι αντοχές του συστήματος, οι υπάλληλοι της Βουλής εξαιρούνται και από τη μείωση «στα πάσης φύσεως επιδόματα, αποζημιώσεις και αμοιβές» που προβλέπεται για όλους (τους άλλους) εργαζόμενους στο Δημόσιο.
Πρόκειται, εν ολίγοις, για μια ειδική κατηγορία μισθωτών που χαίρουν της υψηλότερης προστασίας, εκπροσωπώντας τη νομενκλατούρα του πελατειακού κράτους.
Και οι 300 θεματοφύλακες πώς αντιδρούν; Ο πρόεδρος μιλάει για «άγος»... Και δεσμεύεται ότι «επί των ημερών του δεν πρόκειται να επαναληφθούν παρόμοιες διαδικασίες»...
Ας επιστρέψουμε όμως στον συμβολισμό της πράξης. Διόλου συγκεχυμένο ή αφηρημένο. Είναι μια κίνηση επιθετική που ενισχύει ό, τι ως κοινωνία πρέπει να αποφύγουμε: την εμπόλεμη κατάσταση. Την πλήρη διάλυση της κοινωνικής συνοχής, που επιτρέπει στον ακραίο λαϊκισμό και τον φανατισμό να κάνουν ανενόχλητα τη δουλειά τους. Που στρέφει τους μεν εναντίον των δε, που επαυξάνει τη χλεύη, τους αφορισμούς, τον θυμό για τα δικαιώματα που καταργούνται ή περιστέλλονται.
Η καταστατική ευθύνη των πολιτικών να προασπίζονται έναν δημόσιο χώρο (υπό την ευρεία έννοια), μέσα στον οποίο οι πράξεις και οι ζωές των ανθρώπων αποκτούν νόημα, απεμπολείται διαρκώς και δεν φταίει μόνο το ναυάγιο της οικονομίας γι’ αυτό.
Γιατί πόσο διατεθειμένος να είναι ο πολίτης (που είναι εν μέρει) να υποστεί τις συνέπειες της κακοδιαχείρισης, όταν αντιλαμβάνεται με κάθε τρόπο ότι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί του αρνούνται να αλλάξουν συνήθειες; Οτι η ατομική ευημερία εξακολουθεί να τροφοδοτεί το φαντασιακό εκείνων που αρνούνται να πιστέψουν πως οφείλουν -και αυτοί- να είναι λιγότερο προνομιούχοι; Πως η αναγκαιότητα συμμετοχής στο πεδίο των κοινών υποθέσεων είναι καθολική και δεν επιδέχεται εξαιρέσεις και αυθαίρετες χειραφετήσεις;
Πώς να πεισθούμε πως «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» όταν η εν Βουλή κοινωνία άλλα μηνύματα στέλνει; Η χαμένη ή ξανακερδισμένη αξιοπιστία δεν εξαρτάται μόνο από τους χρηματοπιστωτικούς δείκτες. Δεν εξαντλείται στην ανάλωση, ανακύκλωση ή προστασία του υπάρχοντος, αλλά αποτιμάται πρωτίστως ως απόθεμα αξιών. Και σε αυτήν την επίπονη σκυταλοδρομία γενεών που ξεκινάει (η προσπάθεια ανάκαμψης και θα διαρκέσει και θα διαμορφώσει συνειδήσεις) δεν μπορεί κάποιοι να μοχθούν και να ματώνουν και κάποιοι άλλοι να παρατηρούν και να μετρούν τις επιδόσεις. Γιατί τότε το ερώτημα είναι μόνο ρητορικό και η απάντηση έχει ήδη δοθεί.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σήμερα
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010
Η αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος
Εν-στάσεις
του ΓΙΩΡΓΟΥ Ν. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ*
Η αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος
Κάθε μέρα αποδεικνύεται και πιο πολύ ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα εν Ελλάδι είναι ανίκανο να αποτρέψει την καταστροφή, είναι ανίκανο να οδηγήσει τη χώρα σε δημιουργικούς δρόμους, διότι είναι ακατάλληλο, διαφθαρμένο και χρεοκοπημένο.
Ποτέ δεν μαθήτευσε σε ουσιώδη ζητήματα του κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού βίου, παρά μόνο στην προχειρότητα και στη δημαγωγία, στο ρουσφέτι και την πελατειακή αγυρτεία, στο λάδωμα και την απάτη, στον λαϊκισμό και τον τοπικισμό, στον εθνικισμό και τον θρησκευτισμό. Αυτά όμως δεν στοιχειοθετούν γνώση, πρόγραμμα, θεσμική οργάνωση και προοπτική για το μέλλον, αλλά αποσύνθεση, που έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες. Η αποτυχία είναι εξασφαλισμένη και με τους μαθητευόμενους μάγους της νέας κυβέρνησης.
Η αναλγησία και ο κυνισμός του πολιτικού κόσμου δηλώνεται εμφανώς και στην άρνηση των υπουργών και βουλευτών για ουσιαστική περικοπή των σκανδαλωδών προνομίων και μισθών τους. Η αστεία μείωση των αποδοχών τους και η διατήρηση της αυτοτελούς φορολόγησης για τους ίδιους, τη στιγμή που την επιβάλλουν σε άλλες ομάδες και περικόπτουν δραστικά τους πενιχρούς μισθούς των κατωτέρων στρωμάτων, είναι υποκρισία και πρόκληση.
Η παρακμή του πολιτικού κόσμου δηλώνεται και στο γεγονός ότι κάνει σαν να μην καταλαβαίνει τους ενόχους και τους υπαιτίους της κατάρρευσης, δεν εκδηλώνει ουσιαστική διάθεση για διερεύνηση και τιμωρία των υπευθύνων. Εκδηλο ακραίο σύμπτωμα, η αποθέωση του Κ. Καραμανλή, ενός εκ των κυρίων υπευθύνων της χρεοκοπίας, από τα στελέχη της Ν.Δ. στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (Φεβρουάριος 2010). Ούτε καν αποδοκιμασία. Για την κατάρρευση και την καταστροφή δεν υπάρχει αίτιος και ένοχος, δεν θα τιμωρηθεί κανείς -λες και όλα έγιναν από μόνα τους, από τη φύση ή έπεσαν από τον ουρανό. Στη χώρα υπάρχει δικαστική εξουσία, δεν υπάρχει όμως Δικαιοσύνη.
Το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι πολιτικό, οφείλεται στους διεφθαρμένους και άχρηστους πολιτικούς, καθώς και στο θεσμικό πλαίσιο που τους αναδεικνύει. Συνεπώς, το νεοελληνικό πολιτικό σύστημα είναι ανίκανο να αποτρέψει την καταστροφή, διότι είναι αυτό το ίδιο που οδήγησε σ αυτήν. Εάν αυτό το αποτυχημένο σύστημα δεν καταργηθεί, δεν θα υπάρξει προοπτική για τη χώρα. Η γενικευμένη ανομία και αδικία πρέπει να εκλείψει· και για να εκλείψει πρέπει κατ' αρχήν να υπάρξει τιμωρία των υπευθύνων. Οι ένοχοι έχουν όνομα, είναι συγκεκριμένοι: είναι οι κυβερνήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων των τελευταίων δεκαετιών, οι βουλευτές τους, οι διευθυντές των δημοσίων οργανισμών, ο διοικητικός μηχανισμός των πολυάριθμων κρατικοδίαιτων κομματικών στελεχών που λυμαίνονταν τον δημόσιο πλούτο.
Η τιμωρία των ενόχων δεν θα γίνει, βεβαίως, από την πολιτική εξουσία, από τα κόμματα, τη Βουλή και τη δικαστική εξουσία, διότι όλοι αυτοί είναι διαπλεκόμενοι, συνένοχοι. Η τιμωρία και η εξυγίανση θα πρέπει να προέλθει από την απαίτηση των ανθρώπων, από τα κάτω. Για να αποφευχθεί η καταστροφή χρειάζεται κάθαρση, αναδιάρθρωση των θεσμών και ουσιαστικός έλεγχος. Η εξουσία που δεν συναντά έλεγχο και αντίσταση είναι αχαλίνωτη και καταστροφική.
«Εν γαρ ταύτη τη πόλει ... ουδείς έστιν ανυπεύθυνος των ... προς τα κοινά προσεληλυθότων», ήταν η αρχή της αθηναϊκής δημοκρατίας. Δηλαδή: «Σε αυτήν την πόλιν ουδείς από αυτούς που ασκούν εξουσία είναι ανυπεύθυνος». Ολοι οι αξιωματούχοι στο τέλος της θητείας τους έδιναν «ευθύνας», έδιναν λόγο και λογαριασμό για τις πράξεις τους («λόγον διδόναι»). Αν δεν είχαν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους, ενάγονταν στο δικαστήριο και υφίσταντο κυρώσεις: ατιμία, χρηματικό πρόστιμο, δήμευση περιουσίας, ακόμη και θάνατο.
Αντιθέτως, σε τούτη τη χώρα ουδείς είναι υπεύθυνος, όλοι είναι ανυπεύθυνοι. Αυτό σημαίνει αποσύνθεση, δηλαδή αυτοί οι οποίοι θα έπρεπε να κάθονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου κάθονται δυστυχώς στους υπουργικούς θώκους, στα έδρανα της Βουλής ή απολαμβάνουν τα προνόμια που αποκόμισαν από τα αξιώματά τους εις βάρος του γενικού συμφέροντος. Με άλλα λόγια, η χώρα, βυθισμένη στην ανομία και την αδικία, βαδίζει ολοταχώς στη φθορά και την καταστροφή.
* Δρ. Φιλοσοφίας
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες
του ΓΙΩΡΓΟΥ Ν. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ*
Η αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος
Κάθε μέρα αποδεικνύεται και πιο πολύ ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα εν Ελλάδι είναι ανίκανο να αποτρέψει την καταστροφή, είναι ανίκανο να οδηγήσει τη χώρα σε δημιουργικούς δρόμους, διότι είναι ακατάλληλο, διαφθαρμένο και χρεοκοπημένο.
Ποτέ δεν μαθήτευσε σε ουσιώδη ζητήματα του κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού βίου, παρά μόνο στην προχειρότητα και στη δημαγωγία, στο ρουσφέτι και την πελατειακή αγυρτεία, στο λάδωμα και την απάτη, στον λαϊκισμό και τον τοπικισμό, στον εθνικισμό και τον θρησκευτισμό. Αυτά όμως δεν στοιχειοθετούν γνώση, πρόγραμμα, θεσμική οργάνωση και προοπτική για το μέλλον, αλλά αποσύνθεση, που έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες. Η αποτυχία είναι εξασφαλισμένη και με τους μαθητευόμενους μάγους της νέας κυβέρνησης.
Η αναλγησία και ο κυνισμός του πολιτικού κόσμου δηλώνεται εμφανώς και στην άρνηση των υπουργών και βουλευτών για ουσιαστική περικοπή των σκανδαλωδών προνομίων και μισθών τους. Η αστεία μείωση των αποδοχών τους και η διατήρηση της αυτοτελούς φορολόγησης για τους ίδιους, τη στιγμή που την επιβάλλουν σε άλλες ομάδες και περικόπτουν δραστικά τους πενιχρούς μισθούς των κατωτέρων στρωμάτων, είναι υποκρισία και πρόκληση.
Η παρακμή του πολιτικού κόσμου δηλώνεται και στο γεγονός ότι κάνει σαν να μην καταλαβαίνει τους ενόχους και τους υπαιτίους της κατάρρευσης, δεν εκδηλώνει ουσιαστική διάθεση για διερεύνηση και τιμωρία των υπευθύνων. Εκδηλο ακραίο σύμπτωμα, η αποθέωση του Κ. Καραμανλή, ενός εκ των κυρίων υπευθύνων της χρεοκοπίας, από τα στελέχη της Ν.Δ. στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (Φεβρουάριος 2010). Ούτε καν αποδοκιμασία. Για την κατάρρευση και την καταστροφή δεν υπάρχει αίτιος και ένοχος, δεν θα τιμωρηθεί κανείς -λες και όλα έγιναν από μόνα τους, από τη φύση ή έπεσαν από τον ουρανό. Στη χώρα υπάρχει δικαστική εξουσία, δεν υπάρχει όμως Δικαιοσύνη.
Το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι πολιτικό, οφείλεται στους διεφθαρμένους και άχρηστους πολιτικούς, καθώς και στο θεσμικό πλαίσιο που τους αναδεικνύει. Συνεπώς, το νεοελληνικό πολιτικό σύστημα είναι ανίκανο να αποτρέψει την καταστροφή, διότι είναι αυτό το ίδιο που οδήγησε σ αυτήν. Εάν αυτό το αποτυχημένο σύστημα δεν καταργηθεί, δεν θα υπάρξει προοπτική για τη χώρα. Η γενικευμένη ανομία και αδικία πρέπει να εκλείψει· και για να εκλείψει πρέπει κατ' αρχήν να υπάρξει τιμωρία των υπευθύνων. Οι ένοχοι έχουν όνομα, είναι συγκεκριμένοι: είναι οι κυβερνήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων των τελευταίων δεκαετιών, οι βουλευτές τους, οι διευθυντές των δημοσίων οργανισμών, ο διοικητικός μηχανισμός των πολυάριθμων κρατικοδίαιτων κομματικών στελεχών που λυμαίνονταν τον δημόσιο πλούτο.
Η τιμωρία των ενόχων δεν θα γίνει, βεβαίως, από την πολιτική εξουσία, από τα κόμματα, τη Βουλή και τη δικαστική εξουσία, διότι όλοι αυτοί είναι διαπλεκόμενοι, συνένοχοι. Η τιμωρία και η εξυγίανση θα πρέπει να προέλθει από την απαίτηση των ανθρώπων, από τα κάτω. Για να αποφευχθεί η καταστροφή χρειάζεται κάθαρση, αναδιάρθρωση των θεσμών και ουσιαστικός έλεγχος. Η εξουσία που δεν συναντά έλεγχο και αντίσταση είναι αχαλίνωτη και καταστροφική.
«Εν γαρ ταύτη τη πόλει ... ουδείς έστιν ανυπεύθυνος των ... προς τα κοινά προσεληλυθότων», ήταν η αρχή της αθηναϊκής δημοκρατίας. Δηλαδή: «Σε αυτήν την πόλιν ουδείς από αυτούς που ασκούν εξουσία είναι ανυπεύθυνος». Ολοι οι αξιωματούχοι στο τέλος της θητείας τους έδιναν «ευθύνας», έδιναν λόγο και λογαριασμό για τις πράξεις τους («λόγον διδόναι»). Αν δεν είχαν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους, ενάγονταν στο δικαστήριο και υφίσταντο κυρώσεις: ατιμία, χρηματικό πρόστιμο, δήμευση περιουσίας, ακόμη και θάνατο.
Αντιθέτως, σε τούτη τη χώρα ουδείς είναι υπεύθυνος, όλοι είναι ανυπεύθυνοι. Αυτό σημαίνει αποσύνθεση, δηλαδή αυτοί οι οποίοι θα έπρεπε να κάθονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου κάθονται δυστυχώς στους υπουργικούς θώκους, στα έδρανα της Βουλής ή απολαμβάνουν τα προνόμια που αποκόμισαν από τα αξιώματά τους εις βάρος του γενικού συμφέροντος. Με άλλα λόγια, η χώρα, βυθισμένη στην ανομία και την αδικία, βαδίζει ολοταχώς στη φθορά και την καταστροφή.
* Δρ. Φιλοσοφίας
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες
Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010
Δωμάτιο φιλοξενίας
Να μη ξεχάσω να κοιτάζω τους ανθρώπους. Στα μάτια.
Στα σώματα. Το ανθρώπινο σώμα μιλάει ακατάπαυστα για τα πάθη μας, έλεγε ο Χειμωνάς – να στήσω αυτί, να απλώσω μάτι.
Να δω από που, από τι προσπαθεί να αποδράσει ο καθένας να διαφύγει. Με τι παλεύει. Για μας θέλω να μιλήσω, τους θλιβερά προβλέψιμους και ακατανόητα απρόβλεπτους, στα όρια του παραλογισμού.
Αλλά πρώτα πρέπει να δω προσεκτικά.
Δωμάτιο φιλοξενίας,
Λένα Διβάνη,
κοντέινερ, Μάρτιος 2010
Στα σώματα. Το ανθρώπινο σώμα μιλάει ακατάπαυστα για τα πάθη μας, έλεγε ο Χειμωνάς – να στήσω αυτί, να απλώσω μάτι.
Να δω από που, από τι προσπαθεί να αποδράσει ο καθένας να διαφύγει. Με τι παλεύει. Για μας θέλω να μιλήσω, τους θλιβερά προβλέψιμους και ακατανόητα απρόβλεπτους, στα όρια του παραλογισμού.
Αλλά πρώτα πρέπει να δω προσεκτικά.
Δωμάτιο φιλοξενίας,
Λένα Διβάνη,
κοντέινερ, Μάρτιος 2010
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΝ ΑΝΟΗΤΟ
Πολιτικό ον ανόητο
_Δημήτρης Δαλδάκης
Η ευτυχία του Έλληνα δεν εξαρτάται από την παράσταση της κυβέρνησης στις Βρυξέλλες. Όπως η ευτυχία του Πειραιά δεν εξαρτάται από την έκβαση στο Καραϊσκάκη.
Η πολιτική δεν είναι ο κοινωνικός πανοργανωτής που δημιουργήσαμε, ρυθμιστής κορμιών και τύχης. Είναι ένα παιχνίδι, σαν όλα τ' άλλα. Γήπεδο τα συμφέροντα και παίκτες οι ιδιοκτήτες τους. -Ας είναι το θέαμα καλό, να χειροκροτήσω. Τα δικαιώματα της ζωής μου όμως, δεν επιθυμώ να τα τζογάρω.
Φτιάξαμε κηδεμόνες επαγγελματίες παίκτες. Εμείς. Υπνωτισμένο κοπάδι ή καλοί πελάτες;
Απαγορεύεται να ζούμε μέσα από τη ματαιότητα ενός παιχνιδιού, απαγορεύεται να στηρίζουμε το παρόν και το μέλλον μας στην επαγγελματική κεφάλα του βουλευτή που ψηφίσαμε και στείλαμε MVP στην Αμαλίας, απαγορεύεται να ζητάμε τα ρέστα για τη μιζέρια και την αποτυχία μας από την κάθε πρωταθλήτρια των εκλογών κυβέρνηση.
Όποιος σωστός και ξύπνιος παρακολούθησε πολιτική, ή έφτυσε τα κόμματα ή τον έφτυσαν τα κόμματα. Όποιος συνεπής και κύριος ασχολήθηκε με την πολιτική, αηδίασε και πήγε παραδίπλα στον μικρόκοσμο του επαγγέλματός του και της γνώσης του, πετώντας τη ντομάτα που δεν τρώγεται, παραπέμποντας το νόμο που αδικεί, εγκαταλείποντας τη βαβούρα που αποβλακώνει.
Αυτός που στηρίζεται γερά στα πόδια του και στις δυνάμεις του, αυτός που δεν εξαρτάται από κανέναν, αυτός που ρυθμίζει μόνος του μεγαλειωδώς τις δυστυχίες και τις καύλες του, αυτός θα ζει πάντα το πολιτικό κόστος και την αδικία, ακλόνητος και αδιάφορος, όπως ο όμορφος και ο μοιραίος που τυχαίνει να βρίσκεται στο βαγόνι του συρμού όπου σφάζονται ο γαύρος με το βάζελο.
Οι ελεύθεροι έχουν πάντα στο σώμα τους πιτσιλιές από αίμα.
[Τους υπόλοιπους, που επιλέγουν να βρίσκονται στο γήπεδο την Κυριακή και στις οθόνες τα βράδια στα παράθυρα, ας τους αφήσουμε να ασχολούνται με το σπορ που τους αρέσει αλλά ας τους βγάλουμε τα ράσα. Η μοναρχία της πολιτικής πρέπει να πέσει.]
[Και μη μας ενοχλείτε άλλο.]
κοντέινερ, ANTI-EDITORIAL
Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010
ο μικρός Πρίγκηπας
-Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου που το κάνει τόσο σημαντικό.
-Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφυλλό μου…είπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
-Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού.
-Μα εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις.
Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος για ό,τι έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…
Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010
ΤΟΠΙΑ
...........
Μέσα μου
έρημο τοπίο
μόνο σκουπίδια
λέξεις και κύματα
συναισθημάτων.
Μαύρη κουρτίνα
που κρύβει την όμορφη
θέα.
..................
Μάνια Βαρβιτσιώτη
(από τη Βιβλιοθήκη, της Ελευθεροτυπίας
Μέσα μου
έρημο τοπίο
μόνο σκουπίδια
λέξεις και κύματα
συναισθημάτων.
Μαύρη κουρτίνα
που κρύβει την όμορφη
θέα.
..................
Μάνια Βαρβιτσιώτη
(από τη Βιβλιοθήκη, της Ελευθεροτυπίας
Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2010
Ο άγιος της μοναξιάς
Τη θυμάσαι?
Υπάρχει..
Την αγαπούσες..?
Υπάρχει..
Αυτή σε αγαπούσε..?
Δεν υπάρχει..
Ιωάννα Καρυστιάνη
Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2010
Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2010
Το ζώο που ξεψυχα..
"Μην πας".
Τι?
"Μην πας"
Μα πρέπει.Κάποιος πρέπει να είναι μαζί της.
"Κάποιον θα βρει".
Είναι τρμοκρατημένη. Πηγαίνω.
"Σκέψου το. Σκέψου. Γιατί έτσι και πας, χάθηκες".
Philip Roth
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010
Περπάτησε με τον διάβολο
«
Ι' m New Here»
Gil Scott Heron (Sony BMG):
Εχει πολλούς λόγους να μουρμουρίζει αυτό τον στίχο ο Gil Scott Heron. Και το κάνει με μια βραχνή τσαμπουκαλίδικη φωνή στο «Me and the Devil», καθώς πίσω του σέρνεται ένα οργίλο ηλεκτρονικό μπλουζ. Ο βετεράνος ποιητής και μουσικός επιστρέφει έπειτα από δεκατρία χρόνια με νέο δίσκο. Αλλά, όπως δηλώνει με τον τίτλο, νιώθει νεόκοπος στη σκηνή.
Στα χρόνια του '40, όταν τα γκέτο έπαιρναν φωτιά, ήταν ο διάπυρος κήρυκας που ανακάτευε τη ρητορική των Μαύρων Πανθήρων με ένα πρωτόλειο ρυθμικό χιπ χοπ, μια στρατευμένη ποίηση που γλιστρούσε πάνω σε ένα χαλί από τζαζ, σόουλ και μπλουζ. Μετά έμπλεξε με την πρέζα και τη φυλακή, ξεχάστηκε από τους παλιούς συντρόφους, όπως ξεχάστηκε και το αριστουργηματικό τραγούδι του «The Revolution Will Not Be Televised», που έβγαλε στα είκοσι τρία του. Μόνο τελευταία κανένας ράπερ τον θυμόταν πού και πού και τον έπαιρνε για γκεστ σταρ στις συναυλίες του.
Κι όμως. Επέστρεψε με έναν δίσκο γεμάτο από μητροπολιτάνικα σύγχρονα μπλουζ, μελαγχολικά και ζόρικα, όπως το «New York Is Killing Me» ή το ομώνυμο «Ι' m New Here», όπου «κλέβει» το κομμάτι των Smog. Εχει ήδη γράψει την ιστορία του. Από τους Public Enemy μέχρι τον Jay Ζ όλοι χρωστάνε σε αυτόν τον λιπόσαρκο ασπρομάλλη, που ποζάρει σαν προπολεμικός μπλούζμαν με το τσιγάρο να κρέμεται από τα χείλια. Ο ίδιος δεν θέλει να αναβιώσει παλιές δόξες. Αυτό που επιθυμεί είναι να ξαναμπεί με νέα δουλειά στο παιχνίδι της μουσικής.
* Ολος ο δίσκος στο http://gilscottheron.net/
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα
Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010
Η συναίνεση του Γατόπαρδου
Tης Ολγας Σελλα
Είναι η λέξη που ακούγεται συχνότερα από οποιαδήποτε άλλη το τελευταίο τρίμηνο. Είτε ως προτροπή, είτε ως κατεύθυνση, είτε ως άρνηση της προτροπής. «Συναίνεση». Δηλαδή η συγκατάνευση, η αποδοχή, η συγκατάθεση, η εμπιστοσύνη σε κάτι που αλλάζει εν τέλει. Την αναζητούν ή την απορρίπτουν οι πολιτικοί, τη μετρούν οι πολιτικοί αναλυτές και οι δημοσκόποι, τη συζητούν οι δημοσιογράφοι.
Βέβαια, στις πολιτικές ανακοινώσεις (ή στις πολιτικές διαμαρτυρίες) δεν μπορεί να διακρίνει κανείς αναζητήσεις, αποχρώσεις, αμφιταλαντεύσεις, συναισθήματα. Υπηρετούν άλλους «θεούς» τα πολιτικά κείμενα, υπαρκτούς και παρόντες, αλλά δεν μπαίνουν πολύ στη διαδικασία της συνείδησης. Των ανθρώπων και των κοινωνιών. Αυτό είναι δουλειά της τέχνης. Που κάποτε το καταγράφει με τρόπο μοναδικό, γι’ αυτό γίνεται κλασική.
«Ο Γατόπαρδος» του Τζουζέπε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα ήταν το μοναδικό του έργο που δεν πρόλαβε να το δει καν τυπωμένο. Το ανέσυρε και το απογείωσε ο σκηνοθέτης Λουκίνο Βισκόντι στην ομώνυμη ταινία του. Την ξαναείδα το περασμένο Σάββατο, αφού καμιά φορά, τα κρύα χειμωνιάτικα βράδια, τα κλασικά έργα είναι σπουδαία παρέα.
Είναι το έργο ενός μεταίχμιου και η σύγκρουση δύο κόσμων, του παλιού και του νέου - και δεν είναι η πρώτη φορά που η τέχνη καταπιάνεται με τέτοιου είδους καταγραφές. Ο παλιός εκφράζεται στο πρόσωπο του Ντον Φαμπρίτσιο, πρίγκιπα ντι Σαλίνα (Μπαρτ Λάγκαστερ), που βλέπει να αλλάζουν άρδην όσα του ήταν ώς τότε γνώριμα, με τον ερχομό του Γκαριμπάλντι. Εχει όλα τα χαρακτηριστικά της μεγαλοαστικής τάξης, μαζί και τη φινέτσα, την αρχοντιά, την αισθητική και την παιδεία που είχαν την ευκαιρία και τη δυνατότητα να αποκτήσουν τα μέλη της. Ο νέος κόσμος αποτυπώνεται πολύ εύστοχα στο πρόσωπο του άξεστου, αλλά πάμπλουτου χωριάτη που μπαίνει ορμητικά στον χώρο του πλούτου και του χρήματος, με «εφόδια» την αγένεια, την αγραμματοσύνη και τον καιροσκοπισμό.
Ο πρίγκιπας ντι Σαλίνα καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς και προσαρμόζεται, με μοναδική φινέτσα, ψυχραιμία και αρχοντιά, στη νέα πραγματικότητα. Συναινεί θυμόσοφα σε μια κατάσταση που δεν την επέλεξε, που δεν του ταιριάζει, που τον ζημιώνει εν τέλει. Και μέσα από αυτήν τη διαδικασία ωριμάζει, κοιτάζει τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του. Και λίγο πριν τελειώσει η ταινία λέει εκείνη τη φράση: «Ολα αυτά δεν θα έπρεπε να διαρκέσουν για πολύ ακόμη. Και όμως θα διαρκέσουν για πάντα, σύμφωνα με τους ανθρώπινους νόμους σημαίνει έναν - δύο αιώνες... έπειτα θα αλλάξουν όλα, αλλά προς το χειρότερο. Εμείς ήμασταν οι γατόπαρδοι, οι λέοντες, εκείνοι που θα μας αντικαταστήσουν θα είναι τα τσακάλια, οι ύαινες, και όλοι μαζί, γατόπαρδοι, τσακάλια και πρόβατα, θα εξακολουθήσουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε το άλας της γης».
Αν αναζητήσει κανείς την ωριμότητα του «Γατόπαρδου» στη σημερινή πραγματικότητα, στους σημερινούς κόσμους έτσι όπως αποτυπώνονται στις κοινωνίες γύρω μας, δεν θα τη βρει. Σχεδόν πουθενά. Από τη φράση του πρίγκιπα ντι Σαλίνα, όταν ήδη έχει αναγνωρίσει και αποδεχθεί την αλλαγή της πραγματικότητας που γνώριζε, έχει μείνει (και ισχύει) μόνο το τελευταίο σκέλος: «Γατόπαρδοι, τσακάλια και πρόβατα θα εξακολουθήσουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε το άλας της γης».
Κυριαρχεί η αντιπαλότητα, η επιθετικότητα, η απολυτότητα σε ό, τι ο καθένας υπερασπίζεται: θέσεις, ιδέες, απόψεις, συμφέροντα, αγαθά, κεκτημένα παντός είδους. Και τα «στρατόπεδα» παραμένουν. Το ίδιο και η άρνηση να ξανακοίταξουμε και να ξαναδιαβάσουμε τον κόσμο, έτσι όπως ξεδιπλώνεται σήμερα γύρω μας.
Αν αναζητήσουμε στυλ και φινέτσα στις διατυπώσεις των θέσεων, εκεί η απογοήτευση θα είναι μεγαλύτερη. Σαν όλοι να έχουν αποστηθίσει και να επαναλαμβάνουν το ίδιο μάθημα. Και το μόνο σημείο στο οποίο διαφαίνεται αυτή η ωριμότητα (μαζί και η αρχοντιά που έχει η αποδοχή και η ανάληψη οποιουδήποτε κόστους) είναι οι δημοσκοπήσεις, όταν μετρούν τη γνώμη των κοινωνιών, των απλών ανθρώπων γύρω μας. Είναι οι σύγχρονοι Γατόπαρδοι.
Από τη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σήμερα 9/2/10
ΟΚΑΝΑ
Κραυγή αγωνίας
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 9 Φεβρουαρίου 2010
Η κραυγή αγωνίας των εξαρτημένων από ουσίες ατόμων δεν φαίνεται να συγκινεί κανέναν αρμόδιο και δεν φτάνει στα αυτιά της πολιτείας.
Η λίστα της ντροπής, εκείνων που περιμένουν τη σειρά τους για να ενταχθούν σε κάποιο πρόγραμμα θεραπείας, ολοένα και μακραίνει:
έφθασε ήδη τα 5.200 άτομα. Πράγμα που σημαίνει ότι ο ελάχιστος χρόνος που πρέπει να περιμένουν είναι πλέον τα έξι χρόνια!
ΑΛΛΑ ποιος εξαρτημένος έχει τη σωματική δύναμη, την ψυχική διάθεση ή την υπομονή να περιμένει για τόσο μεγάλο διάστημα; Πολύ λίγοι, δυστυχώς. Οι υπόλοιποι ακολουθούν τους γνωστούς δρόμους. Των φυλακών, της μεγαλύτερης εξάρτησης, του θανάτου. Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε υποσχεθεί να δώσει λύση και σε αυτό το πρόβλημα. Οι εξαρτημένοι ακόμη θυμούνται τον πρώην πρωθυπουργό να επισκέπτεται προεκλογικά θεραπευτικές κοινότητες και να υπόσχεται προγράμματα και σχέδια που θα οδηγούσαν στη θεραπεία τους και την επανένταξή τους στην κοινωνία.
ΚΑΙ αντί γι΄ αυτό είδαν τους 2.600, που ήταν στις λίστες αναμονής για ένταξη στα θεραπευτικά προγράμματα το 2003, να διπλασιάζονται το 2009.
ΜΕ δικαιολογία τις αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών και από τον φόβο του πολιτικού κόστους, την περασμένη εξαετία η κυβερνητική πολιτική στον τομέα των εξαρτημένων από ουσίες ατόμων μετριέται με το απόλυτο μηδέν. ΟΥΤΕ νέες μονάδες μεθαδόνης λειτούργησαν, ούτε τα άλλα προγράμματα υλοποιήθηκαν ούτε κονδύλια διατέθηκαν. Και φυσικά κανένα μέτρο πρόληψης, καμία ενημερωτική καμπάνια μήπως και περιοριστεί η εξάπλωση των ναρκωτικών.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ και η σημερινή κυβέρνηση, λόγω της κρίσης, περικόπτει τα ποσά που διαθέτει για τη λειτουργία του ΟΚΑΝΑ, γεγονός που θα δημιουργήσει πρόσθετα προβλήματα.
Ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, που στο παρελθόν είχε διατυπώσει τολμηρές και καινοτόμες θέσεις, καλό θα ήταν να επέμβει και να αντιμετωπίσει αυτή την πρόκληση, παρακάμπτοντας τη λογική των αριθμών.
Από TA NEA
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 9 Φεβρουαρίου 2010
Η κραυγή αγωνίας των εξαρτημένων από ουσίες ατόμων δεν φαίνεται να συγκινεί κανέναν αρμόδιο και δεν φτάνει στα αυτιά της πολιτείας.
Η λίστα της ντροπής, εκείνων που περιμένουν τη σειρά τους για να ενταχθούν σε κάποιο πρόγραμμα θεραπείας, ολοένα και μακραίνει:
έφθασε ήδη τα 5.200 άτομα. Πράγμα που σημαίνει ότι ο ελάχιστος χρόνος που πρέπει να περιμένουν είναι πλέον τα έξι χρόνια!
ΑΛΛΑ ποιος εξαρτημένος έχει τη σωματική δύναμη, την ψυχική διάθεση ή την υπομονή να περιμένει για τόσο μεγάλο διάστημα; Πολύ λίγοι, δυστυχώς. Οι υπόλοιποι ακολουθούν τους γνωστούς δρόμους. Των φυλακών, της μεγαλύτερης εξάρτησης, του θανάτου. Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε υποσχεθεί να δώσει λύση και σε αυτό το πρόβλημα. Οι εξαρτημένοι ακόμη θυμούνται τον πρώην πρωθυπουργό να επισκέπτεται προεκλογικά θεραπευτικές κοινότητες και να υπόσχεται προγράμματα και σχέδια που θα οδηγούσαν στη θεραπεία τους και την επανένταξή τους στην κοινωνία.
ΚΑΙ αντί γι΄ αυτό είδαν τους 2.600, που ήταν στις λίστες αναμονής για ένταξη στα θεραπευτικά προγράμματα το 2003, να διπλασιάζονται το 2009.
ΜΕ δικαιολογία τις αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών και από τον φόβο του πολιτικού κόστους, την περασμένη εξαετία η κυβερνητική πολιτική στον τομέα των εξαρτημένων από ουσίες ατόμων μετριέται με το απόλυτο μηδέν. ΟΥΤΕ νέες μονάδες μεθαδόνης λειτούργησαν, ούτε τα άλλα προγράμματα υλοποιήθηκαν ούτε κονδύλια διατέθηκαν. Και φυσικά κανένα μέτρο πρόληψης, καμία ενημερωτική καμπάνια μήπως και περιοριστεί η εξάπλωση των ναρκωτικών.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ και η σημερινή κυβέρνηση, λόγω της κρίσης, περικόπτει τα ποσά που διαθέτει για τη λειτουργία του ΟΚΑΝΑ, γεγονός που θα δημιουργήσει πρόσθετα προβλήματα.
Ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, που στο παρελθόν είχε διατυπώσει τολμηρές και καινοτόμες θέσεις, καλό θα ήταν να επέμβει και να αντιμετωπίσει αυτή την πρόκληση, παρακάμπτοντας τη λογική των αριθμών.
Από TA NEA
Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010
Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010
Αξελός Κώστας
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2010
Αξελός Κώστας
Εκλείπουν πλέον οι ποιητές που ξεσήκωναν τα κύτταρα και ανέτρεπαν τα καθεστώτα, καταγγέλλοντας «κάθε κενότητα (που) αναπαύεται ανώδυνα σε κατακτημένες αποσκευές». Τώρα, Τίποτα. Ούτε πάθη ούτε αδυσώπητα λεπίδια του πόθου ούτε αγάπες αλήτισσες. Τίποτα. Το πρώτο «Τίποτα» το άκουσα από τον Μανώλη Αναγνωστάκη. «Δεν έχω Τίποτα να πω» μου είπε. Την προηγούμενη μέρα, ο Κώστας Αξελός μου είχε πει την ίδια λέξη, που μου κένωνε τον κόσμο από την ελπίδα. Τίποτα! Η ελπίδα του ανθρώπου ένα μεγάλο Τίποτα. Κι ενώ η αλαζονική εκφορά του Τίποτα του Αξελού σαν ειρωνικό χαμόγελο απέναντι σε εκτελεστικό απόσπασμα με τάραξε, το τρυφερά παρηγορητικό Τίποτα του Μανώλη Αναγνωστάκη με συντάραξε. Το νόημα της ζωής, λοιπόν, είναι ένα Τίποτα. Η ελπίδα για τον άνθρωπο και τον κόσμο μια ψευδαίσθηση. Το Τίποτα, όμως, αυτό δεν αντέχεται. Γι’ αυτό είναι συνειδητός ηρωισμός να λες: «... γυρεύω ένα τίποτα για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω».
Θύμισες που η εκδήμηση του Κώστα Αξελού ανακαλεί.
Θυμάμαι ότι εκείνο το ιδιαίτερο ηχόχρωμα της λαλιάς του σε συνδυασμό με το ειρωνικό του ύφος τον έκανε αντιπαθή στα μάτια και στα αυτιά μου. Άλλαξα γνώμη όταν έμαθα ότι κοίταζε με το ίδιο ακριβώς υπεροπτικό τρόπο το απόσπασμα κατά τη διάρκεια της εικονικής του εκτέλεσης στα χρόνια του εμφυλίου. Τον γνώρισα από τα βιβλία του και το 1995 από κοντά, όταν συνεργασθήκαμε στο περιοδικό «Χάος». Στην πρώτη μας συνάντηση τον ρώτησα αν βλέπει κάτι, μια ελπίδα για τον κόσμο και τον άνθρωπο. «Τίποτα» μου απάντησε κατηγορηματικά. Έκανα το «Τίποτα» μεγάλο, ηρωικό, για να κρεμάσω πάνω από την άβυσσό του ένα νόημα. Γιατί δεν είναι όλα τίποτα στη ζωή. Ο Κώστας Αξελός, που έφυγε στα 86 του χρόνια για παντού, μιλούσε για τη «φιλία»(Ανοιχτή Συστηματική), για την υπέρβαση της εκδίκησης και της μνησικακίας, μιλούσε για την υπέρβαση της εξουσίας, για την υπέρβαση της αντίθεσης των κοινωνικά ορατών και των αόρατων, για την επίτευξη της σωματοψυχικής και της ψυχοκοινωνικής ενότητας.
Έλεγε ακόμα πως στην ενότητα των αντιθέτων δεν υπάρχει σύνθεση αλλά μόνο μεσολάβηση. Ακόμη και οι Θεοί δεν είναι παρά οι διαμεσολαβητές ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Κόσμο. Όμως ό,τι διαμεσολαβεί για την επικοινωνία με τον κόσμο, όπως οι ανθρώπινες σχέσεις, έχει καταστεί κυριαρχικό, κτητικό. Αλλά αυτοί που κυριαρχούν χάνουν το στόχο, χτυπημένοι χαυνωτικά από την αυτοϊκανοποίηση της κυριαρχίας τους επί του ανθρώπου. Αυτοί οι νάρκισσοι της δύναμης και του χρήματος υποκαθιστούν τον Κόσμο(Σύμπαν) με τον μικρόκοσμό τους και το Παν με τα μικροπάθη τους. Γι’ αυτό έχουμε, πλέον, έναν κόσμο χωρίς άνθρωπο και έναν άνθρωπο χωρίς κόσμο. Γι’ αυτό ζούμε τον πολιτισμό του στιγμιαίου, εκείνου που αναπτύσσεται και σαπίζει επιτόπου
Και για την τεχνική μιλούσε ο Κ. Αξελός. Έλεγε ότι η τεχνική έχει καταστεί ένα τεχνικό ικρίωμα, μία τεχνική της παραγωγικής κατανάλωσης. Οι καταναλωτές προτιμούν μικρές απολαύσεις για να ικανοποιήσουν τις υπαρξιακές, ψυχολογικές τους «τρεμούλες», όπου όλα γίνονται υπόθεση γούστου, αισθήσεων, ηδονής. Αλλά έτσι αποφεύγουν το βαθύ παιγνίδι της ύπαρξής τους, ό,τι μπορεί να την τραντάξει άκαιρα, αόρατα, άηχα, συθέμελα. Όλα κινούνται μέσω του τεχνητού απόλυτου εντυπωσιασμού, που γίνεται το κινούν αίτιο μιας ολέθριας υποπλασίας.
ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ
Αξελός Κώστας
Εκλείπουν πλέον οι ποιητές που ξεσήκωναν τα κύτταρα και ανέτρεπαν τα καθεστώτα, καταγγέλλοντας «κάθε κενότητα (που) αναπαύεται ανώδυνα σε κατακτημένες αποσκευές». Τώρα, Τίποτα. Ούτε πάθη ούτε αδυσώπητα λεπίδια του πόθου ούτε αγάπες αλήτισσες. Τίποτα. Το πρώτο «Τίποτα» το άκουσα από τον Μανώλη Αναγνωστάκη. «Δεν έχω Τίποτα να πω» μου είπε. Την προηγούμενη μέρα, ο Κώστας Αξελός μου είχε πει την ίδια λέξη, που μου κένωνε τον κόσμο από την ελπίδα. Τίποτα! Η ελπίδα του ανθρώπου ένα μεγάλο Τίποτα. Κι ενώ η αλαζονική εκφορά του Τίποτα του Αξελού σαν ειρωνικό χαμόγελο απέναντι σε εκτελεστικό απόσπασμα με τάραξε, το τρυφερά παρηγορητικό Τίποτα του Μανώλη Αναγνωστάκη με συντάραξε. Το νόημα της ζωής, λοιπόν, είναι ένα Τίποτα. Η ελπίδα για τον άνθρωπο και τον κόσμο μια ψευδαίσθηση. Το Τίποτα, όμως, αυτό δεν αντέχεται. Γι’ αυτό είναι συνειδητός ηρωισμός να λες: «... γυρεύω ένα τίποτα για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω».
Θύμισες που η εκδήμηση του Κώστα Αξελού ανακαλεί.
Θυμάμαι ότι εκείνο το ιδιαίτερο ηχόχρωμα της λαλιάς του σε συνδυασμό με το ειρωνικό του ύφος τον έκανε αντιπαθή στα μάτια και στα αυτιά μου. Άλλαξα γνώμη όταν έμαθα ότι κοίταζε με το ίδιο ακριβώς υπεροπτικό τρόπο το απόσπασμα κατά τη διάρκεια της εικονικής του εκτέλεσης στα χρόνια του εμφυλίου. Τον γνώρισα από τα βιβλία του και το 1995 από κοντά, όταν συνεργασθήκαμε στο περιοδικό «Χάος». Στην πρώτη μας συνάντηση τον ρώτησα αν βλέπει κάτι, μια ελπίδα για τον κόσμο και τον άνθρωπο. «Τίποτα» μου απάντησε κατηγορηματικά. Έκανα το «Τίποτα» μεγάλο, ηρωικό, για να κρεμάσω πάνω από την άβυσσό του ένα νόημα. Γιατί δεν είναι όλα τίποτα στη ζωή. Ο Κώστας Αξελός, που έφυγε στα 86 του χρόνια για παντού, μιλούσε για τη «φιλία»(Ανοιχτή Συστηματική), για την υπέρβαση της εκδίκησης και της μνησικακίας, μιλούσε για την υπέρβαση της εξουσίας, για την υπέρβαση της αντίθεσης των κοινωνικά ορατών και των αόρατων, για την επίτευξη της σωματοψυχικής και της ψυχοκοινωνικής ενότητας.
Έλεγε ακόμα πως στην ενότητα των αντιθέτων δεν υπάρχει σύνθεση αλλά μόνο μεσολάβηση. Ακόμη και οι Θεοί δεν είναι παρά οι διαμεσολαβητές ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Κόσμο. Όμως ό,τι διαμεσολαβεί για την επικοινωνία με τον κόσμο, όπως οι ανθρώπινες σχέσεις, έχει καταστεί κυριαρχικό, κτητικό. Αλλά αυτοί που κυριαρχούν χάνουν το στόχο, χτυπημένοι χαυνωτικά από την αυτοϊκανοποίηση της κυριαρχίας τους επί του ανθρώπου. Αυτοί οι νάρκισσοι της δύναμης και του χρήματος υποκαθιστούν τον Κόσμο(Σύμπαν) με τον μικρόκοσμό τους και το Παν με τα μικροπάθη τους. Γι’ αυτό έχουμε, πλέον, έναν κόσμο χωρίς άνθρωπο και έναν άνθρωπο χωρίς κόσμο. Γι’ αυτό ζούμε τον πολιτισμό του στιγμιαίου, εκείνου που αναπτύσσεται και σαπίζει επιτόπου
Και για την τεχνική μιλούσε ο Κ. Αξελός. Έλεγε ότι η τεχνική έχει καταστεί ένα τεχνικό ικρίωμα, μία τεχνική της παραγωγικής κατανάλωσης. Οι καταναλωτές προτιμούν μικρές απολαύσεις για να ικανοποιήσουν τις υπαρξιακές, ψυχολογικές τους «τρεμούλες», όπου όλα γίνονται υπόθεση γούστου, αισθήσεων, ηδονής. Αλλά έτσι αποφεύγουν το βαθύ παιγνίδι της ύπαρξής τους, ό,τι μπορεί να την τραντάξει άκαιρα, αόρατα, άηχα, συθέμελα. Όλα κινούνται μέσω του τεχνητού απόλυτου εντυπωσιασμού, που γίνεται το κινούν αίτιο μιας ολέθριας υποπλασίας.
ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ
Κεφάλαιο
Δημήτρης Δανίκας , ddanikas@dolnet.gr
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 29 Ιανουαρίου 2010
[Εκτύπωση] [Αποστολή με Email] [Μικρότερη Γραμματοσειρά] [Μεγαλύτερη Γραμματοσειρά]
ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΕΙΣ, ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΙΣ, αγοράζεις και διαρκώς μια άλλη ζωή στο μυαλό σου παρασκευάζεις. Όλα εξωτερικά, όλα για προϊόντα, όλα αναλώσιμα, όλα χωρίς βαθύτερη ουσία καμιά. Η ύπαρξή σου η απροσμέτρητη τραπεζική κατάθεσή σου. Το εξοχικό, το σκάφος, το χρηματιστήριο, η στιγμιαία ηδονή σου. Κι όμως ολοκλήρωση δεν βρίσκεις πουθενά. Κι όμως ικανοποίηση ούτε με τις βίλες, τα οικόπεδα, τις καταθέσεις, τα υλικά. Και όσο περισσότερα συσσωρεύεις τόσο μέσα σου αδειάζεις. Όσο περισσότερα καταναλώνεις τόσο από την αληθινή ζωή βρίσκεσαι μακριά. Όσο περισσότερα εφήμερα και υλικά τόσο πιο κοντά στου ψυχίατρου την αγκαλιά. Τα έχεις όλα και όμως πάθος για τίποτα, ούτε ακόμα για τα οικογενειακά. Ελεύθερος μόνο στα χαρτιά. Η δύναμή σου, η φυλακή σου. Ο πλούτος σου, η ομηρεία και η παράδοσή σου. Μια ζωή για ένα κεραμίδι πάνω από την κεφαλή σου. Μπαγάσα, τα κατάφερες. Έφτιαξες το χρυσό κλουβί σου. Εσύ είσαι όλα αυτά.
Ένας άνθρωπος. Ένα μεγάλο κεφάλαιο με πολλά μηδενικά!
Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2010
Βασ. Παλαιοκώστας
Αποσπάσματα από επιστολή του Β. Παλαιοκώστα στην Ελευθεροτυπία
......................
Αν ασκούσαν πραγματικό έλεγχο στους σύγχρονους πειρατές του πολιτικού συστήματος, οι οποίοι με βοηθό το τέχνασμα της ψήφου του έλληνα πολίτη και τις ευλογίες των ΜΜΕ καταλαμβάνουν το Κοινοβούλιο μετατρέποντάς το σε στρατηγείο καταδυνάστευσης του ψηφοφόρου. Σε άνδρο διαπλοκής, συναλλαγής, αρπαχτής.
.........................
Οσο για το πρόσωπό μου, είναι απόλυτη πεποίθησή μου και σίγουρα χιλιάδων άλλων σκεπτόμενων ανθρώπων πως τη ζημιά που προξενεί στο κοινωνικό σύνολο ένας λαμπερός τηλεπαρουσιαστής σ' ένα και μόνο δελτίο ειδήσεων (των 8 κατά προτίμηση) εγώ δεν θα καταφέρω 10 ζωές να μου χαρίσουν.
Τι ζημιά θα μπορούσα να προξενήσω με ένα λιανοντούφεκο; Δεν το έχω στρέψει ποτέ σε κορμί ανθρώπου, πόσο μάλλον στο μυαλό του.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα, Χ.ΖΕΡΒΑΣ
......................
Αν ασκούσαν πραγματικό έλεγχο στους σύγχρονους πειρατές του πολιτικού συστήματος, οι οποίοι με βοηθό το τέχνασμα της ψήφου του έλληνα πολίτη και τις ευλογίες των ΜΜΕ καταλαμβάνουν το Κοινοβούλιο μετατρέποντάς το σε στρατηγείο καταδυνάστευσης του ψηφοφόρου. Σε άνδρο διαπλοκής, συναλλαγής, αρπαχτής.
.........................
Οσο για το πρόσωπό μου, είναι απόλυτη πεποίθησή μου και σίγουρα χιλιάδων άλλων σκεπτόμενων ανθρώπων πως τη ζημιά που προξενεί στο κοινωνικό σύνολο ένας λαμπερός τηλεπαρουσιαστής σ' ένα και μόνο δελτίο ειδήσεων (των 8 κατά προτίμηση) εγώ δεν θα καταφέρω 10 ζωές να μου χαρίσουν.
Τι ζημιά θα μπορούσα να προξενήσω με ένα λιανοντούφεκο; Δεν το έχω στρέψει ποτέ σε κορμί ανθρώπου, πόσο μάλλον στο μυαλό του.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα, Χ.ΖΕΡΒΑΣ
Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010
Ο γελαστός ανυπάκουος
Ο γελαστός ανυπάκουος
Του Παύλου Τσίμα
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 29 Ιανουαρίου 2010
«Αν οι άνθρωποι από καιρό σε καιρό δεν έλεγαν ένα “όχι”, αν δεν αποφάσιζαν να μην υπακούσουν σε νόμους που είχαν πάψει να θεωρούν δίκαιους, η δημοκρατία δεν θα ήταν ζωντανή. Η ανυπακοή είναι η προϋπόθεση της δημοκρατίας, όχι η τυφλή υπακοή. Η ανυπακοή είναι η ατμομηχανή της ανθρώπινης προόδου».
Για πολλά χρόνια θυμόμουν τη φράση, την οποία είχα διαβάσει παλιά σε άρθρο ενός περιοδικού που κάποιος φίλος είχε φέρει από την Αμερική, χωρίς να θυμάμαι το όνομα του συγγραφέα. Τον άκουσα να την επαναλαμβάνει ο ίδιος ο συγγραφέας της τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα, στο αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτου, στην οδό Σίνα. Και ακούγοντάς τον κατάλαβα γιατί ο Χάουαρντ Ζιν υπήρξε επί δεκαετίες ολόκληρες ο φάρος της προοδευτικής Αμερικής, ο ήρωας τόσων ηρώων μου. Όχι μόνο γιατί είχε γράψει την πιο ανορθόδοξη, ανατρεπτική και εικονοκλαστική (και γι΄ αυτό πιο πολυδιαβασμένη) ιστορία της Αμερικής. Ούτε μόνο γιατί έμεινε σε όλο το διάβα της ζωής του συγκινητικά πιστός σε μια στάση ζωής ανυπότακτου ενεργού πολίτη. Αλλά και γιατί αντιπροσώπευε, όταν μιλούσε, ένα ανεπανάληπτα και ακαταμάχητα γοητευτικό μείγμα ακαδημαϊκού λόγιου και λαϊκού αγκιτάτορα, σοφού γέρου και φλογερού ακτιβιστή, πολεμικού λόγου και χιούμορ. «Ήθελα πάντα», έγραψε κάποτε, «οι μαθητές μου να φεύγουν από το μάθημα όχι απλώς καλύτερα ενημερωμένοι, αλλά και περισσότερο έτοιμοι να εγκαταλείψουν την ασφάλεια της σιωπής, να ορθώσουν ανάστημα απέναντι στην αδικία, όπου την έβλεπαν». Στα 87 του, ένιωσα ακούγοντάς τον στην Αθήνα ότι εξακολουθούσε να επιδιώκει το ίδιο, κάθε φορά που μιλούσε. Και ότι ήταν εξαιρετικά δύσκολο ο ακροατής του να του αντισταθεί.
Κάποιος τον ρώτησε εκείνο το βράδυ πώς μπορεί να δηλώνει αισιόδοξος ύστερα από όλα όσα έχουν συμβεί στον κόσμο. «Η ζωή είναι παιχνίδι», είπε. «Κανείς δεν σου εγγυάται ότι θα κερδίσεις. Αν όμως δεν παίξεις, δεν έχεις και καμιά πιθανότητα να κερδίσεις. Αν δεν το παλέψεις, αποκλείεται να γίνει καλύτερος ο κόσμος. Πρέπει να μένεις στο παιχνίδι μέχρι να μοιραστεί και το τελευταίο χαρτί».
Θα τον θυμόμαστε για να μας θυμίζει ότι το τελευταίο χαρτί ακόμη δεν έχει μοιραστεί...
TA NEA, σήμερα
Του Παύλου Τσίμα
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 29 Ιανουαρίου 2010
«Αν οι άνθρωποι από καιρό σε καιρό δεν έλεγαν ένα “όχι”, αν δεν αποφάσιζαν να μην υπακούσουν σε νόμους που είχαν πάψει να θεωρούν δίκαιους, η δημοκρατία δεν θα ήταν ζωντανή. Η ανυπακοή είναι η προϋπόθεση της δημοκρατίας, όχι η τυφλή υπακοή. Η ανυπακοή είναι η ατμομηχανή της ανθρώπινης προόδου».
Για πολλά χρόνια θυμόμουν τη φράση, την οποία είχα διαβάσει παλιά σε άρθρο ενός περιοδικού που κάποιος φίλος είχε φέρει από την Αμερική, χωρίς να θυμάμαι το όνομα του συγγραφέα. Τον άκουσα να την επαναλαμβάνει ο ίδιος ο συγγραφέας της τον περασμένο Μάιο στην Αθήνα, στο αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτου, στην οδό Σίνα. Και ακούγοντάς τον κατάλαβα γιατί ο Χάουαρντ Ζιν υπήρξε επί δεκαετίες ολόκληρες ο φάρος της προοδευτικής Αμερικής, ο ήρωας τόσων ηρώων μου. Όχι μόνο γιατί είχε γράψει την πιο ανορθόδοξη, ανατρεπτική και εικονοκλαστική (και γι΄ αυτό πιο πολυδιαβασμένη) ιστορία της Αμερικής. Ούτε μόνο γιατί έμεινε σε όλο το διάβα της ζωής του συγκινητικά πιστός σε μια στάση ζωής ανυπότακτου ενεργού πολίτη. Αλλά και γιατί αντιπροσώπευε, όταν μιλούσε, ένα ανεπανάληπτα και ακαταμάχητα γοητευτικό μείγμα ακαδημαϊκού λόγιου και λαϊκού αγκιτάτορα, σοφού γέρου και φλογερού ακτιβιστή, πολεμικού λόγου και χιούμορ. «Ήθελα πάντα», έγραψε κάποτε, «οι μαθητές μου να φεύγουν από το μάθημα όχι απλώς καλύτερα ενημερωμένοι, αλλά και περισσότερο έτοιμοι να εγκαταλείψουν την ασφάλεια της σιωπής, να ορθώσουν ανάστημα απέναντι στην αδικία, όπου την έβλεπαν». Στα 87 του, ένιωσα ακούγοντάς τον στην Αθήνα ότι εξακολουθούσε να επιδιώκει το ίδιο, κάθε φορά που μιλούσε. Και ότι ήταν εξαιρετικά δύσκολο ο ακροατής του να του αντισταθεί.
Κάποιος τον ρώτησε εκείνο το βράδυ πώς μπορεί να δηλώνει αισιόδοξος ύστερα από όλα όσα έχουν συμβεί στον κόσμο. «Η ζωή είναι παιχνίδι», είπε. «Κανείς δεν σου εγγυάται ότι θα κερδίσεις. Αν όμως δεν παίξεις, δεν έχεις και καμιά πιθανότητα να κερδίσεις. Αν δεν το παλέψεις, αποκλείεται να γίνει καλύτερος ο κόσμος. Πρέπει να μένεις στο παιχνίδι μέχρι να μοιραστεί και το τελευταίο χαρτί».
Θα τον θυμόμαστε για να μας θυμίζει ότι το τελευταίο χαρτί ακόμη δεν έχει μοιραστεί...
TA NEA, σήμερα
Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010
Τα καλόπαιδα
Κατά τα άλλα..
Απεργούν οι εφοριακοί, και οι τελωνειακοί, και οι γιατροί...
Τα καλόπαιδα της ελληνικής κοινωνίας..
Οι συμπαθέστατοι.. οι αγαπητοί...
Οι άλλοι, οι πολεοδόμοι ας πούμε ή οι δικηγόροι που είναι???
Απεργούν οι εφοριακοί, και οι τελωνειακοί, και οι γιατροί...
Τα καλόπαιδα της ελληνικής κοινωνίας..
Οι συμπαθέστατοι.. οι αγαπητοί...
Οι άλλοι, οι πολεοδόμοι ας πούμε ή οι δικηγόροι που είναι???
Επιστροφή στον Μεσαίωνα
Επιστροφή στον Μεσαίωνα
ΛΩΡΗ ΚΕΖΑ | Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010
Είμαστε καχύποπτοι. Ηταν άραγε τυχαία η πρόγνωση του υπουργού Εργασίας για την ανεργία; Ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος τρομοκράτησε το πανελλήνιο λέγοντας ότι του χρόνου ένας στους πέντε θα ξεμείνει από δουλειά. Αφησε να κυλήσει μία εβδομάδα και μετά παρουσίασε το νομοσχέδιο για τις ευέλικτες σχέσεις εργασίας. Τι αντίκτυπο έχουν αυτά στην καθημερινότητα, ας πούμε, μιας κοπέλας που δουλεύει σε τυροπιτάδικο; Στο άκουσμα των δυσοίωνων εξελίξεων, προφανώς σταυροκοπήθηκε. Να έχει τη δουλίτσα της διότι χωρίς τα 700 ευρώ δεν θα έχει να φάει (παρ΄ εκτός από τις τυρόπιτες του καταστήματος). Οταν λοιπόν ο μαγαζάτορας επιβάλει το δεκάωρο, το μόνο που θα σκεφτεί η εν λόγω κοπέλα είναι να φιλήσει τα χέρια του. Δεν θα διαπραγματευτεί το άκαμπτο οκτάωρο όταν τρέμει το φυλλοκάρδι της.
Προκύπτει κανένα καλό για τους εργαζομένους από τις προτάσεις Λοβέρδου; Ασφαλώς. Οσοι δουλεύουν Σάββατο θα παίρνουν διπλό μεροκάματο, όπως ισχύει και τις Κυριακές. Κατά τα άλλα ο υπουργός απλώς νομιμοποιεί πρακτικές που υποβαθμίζουν τη δουλειά σε χόμπι. Λαμβάνει υπόψη την ιστορική συγκυρία: αν δεν στηρίξει τους εργοδότες, πολλές επιχειρήσεις θα κλείσουν. Ετσι λοιπόν νομιμοποιείται το σκλαβοπάζαρο, ήτοι η ενοικίαση ανθρώπων.
Οποιος δεν θέλει μπελάδες με προσλήψεις απευθύνεται στον διακινητή εργαζομένων και δίνει πακέτα παραγωγής, πακέτα υπηρεσιών.
Ετσι καλύπτονται τράπεζες, δημόσιες υπηρεσίες, μεγάλες εταιρείες, που δουλεύουν με δανεικό προσωπικό. Το νομοσχέδιο βάζει ρήτρα: οι σκλάβοι θα αμείβονται όπως και οι εργαζόμενοι του έμμεσου εργοδότη. Θα έχουν ΙΚΑ και όλα τα παρελκόμενα. Θα έχουν τα ίδια ωράρια. Αφελές ερώτημα: Τι κέρδος θα έχουν οι μεσάζοντες; Αν ο κ. Λοβέρδος προτίθεται να τους χτυπήσει έτσι, πλαγιομετωπικά, απορούμε: Γιατί δεν τους καταργεί μια και καλή;
Μία ακόμη πρόταση τίθεται εν αμφιβόλω. Οταν ο εργοδότης περιορίζει τη δραστηριότητά του, θα μπορεί να επιβάλει εκ περιτροπής απασχόληση αντί να καταγγείλει τη σύμβαση εργασίας. Εν ολίγοις μπορεί να φάει τα λεφτά της αποζημίωσης των απολυμένων. Αντί να τους διώξει, τους υποχρεώνει τη μία ημέρα να δουλεύουν και την άλλη να κάθονται. Αναλόγως μειώνονται και οι αποδοχές. Η πρακτική αυτή ήδη εφαρμόζεται σε ορισμένους κλάδους, όπως σε αυτόν του μετάλλου, όπου είναι διαδεδομένο το τετραήμερο. Είκοσι πέντε μεγάλες επιχειρήσεις έχουν υιοθετήσει αυτό το εργασιακό μοντέλο. Οι τσέπες των βιομηχάνων φουσκώνουν, οι εργάτες ψωμολυσσάνε και η σοσιαλιστική κυβέρνηση έρχεται να υποστηρίξει την εκ περιτροπής εργασία και να συμβάλει στη διάδοσή της. Ας μην αρχίσουν τις συγκρίσεις, ότι τάχα μου και στη Γερμανία ή στην Ολλανδία γίνονται τα ίδια σε κλάδους που είναι σε κρίση ή σε επιχειρήσεις που βλέπουν τον τζίρο να μειώνεται κατά 30%. Στα σοβαρά κράτη επιδοτείται η πέμπτη ημέρα εργασίας και οι ρυθμίσεις αφορούν όσους βλέπουν τον κύκλο εργασιών να συρρικνώνεται. Στα καθ΄ ημάς προχωρούν σε περικοπές ελεύθερα κι ωραία ακόμη και υγιείς επιχειρήσεις. Η δε επιδότηση (κρίνοντας από παραδείγματα της κλωστοϋφαντουργίας) πάει υπέρ ανεγέρσεως επαύλεων.
Ας επανέλθουμε στο παράδειγμα της κοπέλας στο τυροπιτάδικο. Αν δουλεύει οκτάωρο, ο εργοδότης μπορεί να σπάσει τη βάρδια σε δύο κομμάτια. Θα πάει σαν άνθρωπος να κάνει τη σιέστα της και το απόγευμα ξανά στο πόστο. Δηλαδή θα είναι όλη μέρα στο πόδι. Και τι να κάνει, να ζητήσει μειωμένη εργασία; Για όσους δουλεύουν parttime δεν επιτρέπεται το σπαστό ωράριο. Για να αντεπεξέλθει στη σκληρότητα, η εν λόγω κοπέλα είχε βάλει στον τοίχο μια καρτ ποστάλ από το χωριό της. Ο μήνας των διακοπών λειτουργούσε σαν φάρμακο νηπενθές. Πάνε και οι διακοπές, κόβονται. Ο μαγαζάτορας δεν είναι υποχρεωμένος να δώσει την άδεια σερί. Μπορεί να τη σπάσει σε δεκαήμερα. Το μόνο που δεν προβλέπεται με το νομοσχέδιο είναι κάτι ανάλογο με το κατ΄ εξοχήν φεουδαρχικό δικαίωμα: Η εργαζόμενη να περνά την πρώτη νύχτα του γάμου της με το αφεντικό αντί του συζύγου της.
ΤΟ ΒΗΜΑ, σήμερα
ΛΩΡΗ ΚΕΖΑ | Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010
Είμαστε καχύποπτοι. Ηταν άραγε τυχαία η πρόγνωση του υπουργού Εργασίας για την ανεργία; Ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος τρομοκράτησε το πανελλήνιο λέγοντας ότι του χρόνου ένας στους πέντε θα ξεμείνει από δουλειά. Αφησε να κυλήσει μία εβδομάδα και μετά παρουσίασε το νομοσχέδιο για τις ευέλικτες σχέσεις εργασίας. Τι αντίκτυπο έχουν αυτά στην καθημερινότητα, ας πούμε, μιας κοπέλας που δουλεύει σε τυροπιτάδικο; Στο άκουσμα των δυσοίωνων εξελίξεων, προφανώς σταυροκοπήθηκε. Να έχει τη δουλίτσα της διότι χωρίς τα 700 ευρώ δεν θα έχει να φάει (παρ΄ εκτός από τις τυρόπιτες του καταστήματος). Οταν λοιπόν ο μαγαζάτορας επιβάλει το δεκάωρο, το μόνο που θα σκεφτεί η εν λόγω κοπέλα είναι να φιλήσει τα χέρια του. Δεν θα διαπραγματευτεί το άκαμπτο οκτάωρο όταν τρέμει το φυλλοκάρδι της.
Προκύπτει κανένα καλό για τους εργαζομένους από τις προτάσεις Λοβέρδου; Ασφαλώς. Οσοι δουλεύουν Σάββατο θα παίρνουν διπλό μεροκάματο, όπως ισχύει και τις Κυριακές. Κατά τα άλλα ο υπουργός απλώς νομιμοποιεί πρακτικές που υποβαθμίζουν τη δουλειά σε χόμπι. Λαμβάνει υπόψη την ιστορική συγκυρία: αν δεν στηρίξει τους εργοδότες, πολλές επιχειρήσεις θα κλείσουν. Ετσι λοιπόν νομιμοποιείται το σκλαβοπάζαρο, ήτοι η ενοικίαση ανθρώπων.
Οποιος δεν θέλει μπελάδες με προσλήψεις απευθύνεται στον διακινητή εργαζομένων και δίνει πακέτα παραγωγής, πακέτα υπηρεσιών.
Ετσι καλύπτονται τράπεζες, δημόσιες υπηρεσίες, μεγάλες εταιρείες, που δουλεύουν με δανεικό προσωπικό. Το νομοσχέδιο βάζει ρήτρα: οι σκλάβοι θα αμείβονται όπως και οι εργαζόμενοι του έμμεσου εργοδότη. Θα έχουν ΙΚΑ και όλα τα παρελκόμενα. Θα έχουν τα ίδια ωράρια. Αφελές ερώτημα: Τι κέρδος θα έχουν οι μεσάζοντες; Αν ο κ. Λοβέρδος προτίθεται να τους χτυπήσει έτσι, πλαγιομετωπικά, απορούμε: Γιατί δεν τους καταργεί μια και καλή;
Μία ακόμη πρόταση τίθεται εν αμφιβόλω. Οταν ο εργοδότης περιορίζει τη δραστηριότητά του, θα μπορεί να επιβάλει εκ περιτροπής απασχόληση αντί να καταγγείλει τη σύμβαση εργασίας. Εν ολίγοις μπορεί να φάει τα λεφτά της αποζημίωσης των απολυμένων. Αντί να τους διώξει, τους υποχρεώνει τη μία ημέρα να δουλεύουν και την άλλη να κάθονται. Αναλόγως μειώνονται και οι αποδοχές. Η πρακτική αυτή ήδη εφαρμόζεται σε ορισμένους κλάδους, όπως σε αυτόν του μετάλλου, όπου είναι διαδεδομένο το τετραήμερο. Είκοσι πέντε μεγάλες επιχειρήσεις έχουν υιοθετήσει αυτό το εργασιακό μοντέλο. Οι τσέπες των βιομηχάνων φουσκώνουν, οι εργάτες ψωμολυσσάνε και η σοσιαλιστική κυβέρνηση έρχεται να υποστηρίξει την εκ περιτροπής εργασία και να συμβάλει στη διάδοσή της. Ας μην αρχίσουν τις συγκρίσεις, ότι τάχα μου και στη Γερμανία ή στην Ολλανδία γίνονται τα ίδια σε κλάδους που είναι σε κρίση ή σε επιχειρήσεις που βλέπουν τον τζίρο να μειώνεται κατά 30%. Στα σοβαρά κράτη επιδοτείται η πέμπτη ημέρα εργασίας και οι ρυθμίσεις αφορούν όσους βλέπουν τον κύκλο εργασιών να συρρικνώνεται. Στα καθ΄ ημάς προχωρούν σε περικοπές ελεύθερα κι ωραία ακόμη και υγιείς επιχειρήσεις. Η δε επιδότηση (κρίνοντας από παραδείγματα της κλωστοϋφαντουργίας) πάει υπέρ ανεγέρσεως επαύλεων.
Ας επανέλθουμε στο παράδειγμα της κοπέλας στο τυροπιτάδικο. Αν δουλεύει οκτάωρο, ο εργοδότης μπορεί να σπάσει τη βάρδια σε δύο κομμάτια. Θα πάει σαν άνθρωπος να κάνει τη σιέστα της και το απόγευμα ξανά στο πόστο. Δηλαδή θα είναι όλη μέρα στο πόδι. Και τι να κάνει, να ζητήσει μειωμένη εργασία; Για όσους δουλεύουν parttime δεν επιτρέπεται το σπαστό ωράριο. Για να αντεπεξέλθει στη σκληρότητα, η εν λόγω κοπέλα είχε βάλει στον τοίχο μια καρτ ποστάλ από το χωριό της. Ο μήνας των διακοπών λειτουργούσε σαν φάρμακο νηπενθές. Πάνε και οι διακοπές, κόβονται. Ο μαγαζάτορας δεν είναι υποχρεωμένος να δώσει την άδεια σερί. Μπορεί να τη σπάσει σε δεκαήμερα. Το μόνο που δεν προβλέπεται με το νομοσχέδιο είναι κάτι ανάλογο με το κατ΄ εξοχήν φεουδαρχικό δικαίωμα: Η εργαζόμενη να περνά την πρώτη νύχτα του γάμου της με το αφεντικό αντί του συζύγου της.
ΤΟ ΒΗΜΑ, σήμερα
Δυο γαϊδουριών άχυρα
Δυο γαϊδουριών άχυρα δεν μπορούν να μοιράσουνε. Ξεσυνήθισαν να εργάζονται
ούτε το στοιχειώδες μπορούν να οργανώσουν. Μόνο λόγια να λένε, ρουσφέτια να κάνουν, φαφλατάδες της δεκάρας,σκαιοί με τον λαό,
περιδεείς μπροστά στους εργολάβους και τα άλλα τους αφεντικά...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 28.Ι.2010 stathis@enet.gr
ΕΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα
ούτε το στοιχειώδες μπορούν να οργανώσουν. Μόνο λόγια να λένε, ρουσφέτια να κάνουν, φαφλατάδες της δεκάρας,σκαιοί με τον λαό,
περιδεείς μπροστά στους εργολάβους και τα άλλα τους αφεντικά...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 28.Ι.2010 stathis@enet.gr
ΕΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα
Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010
Απλή, αγνή, ανόθευτη ξετσιπωσιά...
... μόλις είχαν τελειώσει τα ρεπορτάζ από τα μπλόκα των αγροτών στην τηλεόραση και η αφεντιά μου γύρναγε αμήχανα στα δάχτυλά της τον κ. Πρωτόπαπα σαν μπάμπουσκα, σαν μια κλεψύδρα που τη φέρνεις τούμπα κι αλλάζει κασέτα.
Πέρσι στα οδοφράγματα των αγροτών οι Πασόκιοι ως αντιπολίτευση έλεγαν τα αντίθετα απ' όσα λένε τώρα.
Τι απλή ξετσιπωσιά!
Απλή, αγνή, ανόθευτη ξετσιπωσιά...
Με αυτήν αγκαλιά φθάσαμε ώς εδώ. Ημουνα νιος και γέρασα, η ίδια κουβέντα τριάντα χρόνια τώρα: μια δραχμή στο χωράφι, πέντε στο ράφι.
Τριάντα ολόκληρα χρόνια ακίνητοι όλοι μας. Αγρότες πέθαναν στο μεταξύ, η αγροτιά αποψιλώθηκε, παιδιά γέννησαν αγγόνια και ο κάθε κυρ Πρωτόπαπας ή Μαρκογιαννάκης, Γιωργάκης ή Κωστάκης, Σημίτης ή Μητσοτάκης να τους φέρνεις τούμπα και να αλλάξουν τροπάρι, σαν κούφιες μπάμπουσκες και άψυχες κλεψύδρες, τη μια να λένε τα αντίθετα απ' την άλλη, πάντα ψέμματα, πάντα υπεκφυγές,
η ίδια απλή, αγνή κι ανόθευτη ξετσιπωσιά.
*****
Η Ελλάδα έχει ζήσει από το 1949 και μετά την πιο μακρά περίοδο ειρήνης της ιστορίας της. Εστω με χούντα, έστω με βάσανα, έστω με τραγωδίες όπως της Κύπρου, η Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση, πρόκοψε.
Εφθασε να 'ναι μέσα στις τριάντα-τριάντα πέντε πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Πλούτος που παρήχθη απ' την εργασία και το επιχειρείν σε γη, θάλασσα και αέρα.
Ποιος καρπώθηκε αυτόν τον πλούτο, όλα αυτά τα χρόνια; Μήπως ο λαός; αποκτώντας πανεπιστήμια ανάμεσα στα τριάντα-τριάντα πέντε καλύτερα του κόσμου; δρόμους και νοσοκομεία ανάλογα της τριακοστής θέσης της χώρας ανάμεσα στις αναπτυγμένες;
Απολαμβάνει ο λαός επενδύσεις στην έρευνα και την τεχνολογία; Πρωτοπορούμε στις επιστήμες και τις νέες τεχνολογίες; Διακρινόμαστε στις τέχνες με νέους Ρίτσους, Κατράκηδες, Τσαρούχηδες, Καβάφηδες και Χατζηδάκηδες;
Εχουμε υπερήφανους αγρότες; Αξιοπρεπείς εργάτες; Τίμιους επιχειρηματίες; Φιλοπάτριδες πολιτικούς; Μας υπολήπτεται η διεθνής κοινότης; Τρέχουν οι νέοι απ' όλον τον κόσμο να σπουδάσουν στη χώρα μας; Λάμπουν από αρχιτεκτονικά ευρήματα πνιγμένες μες στο πράσινο οι πόλεις μας;
Τι έγινε όλος αυτός ο πλούτος που παρήγαγε 70 κοντά χρόνια ο λαός; Ποιος τον έφαγε και πτωχεύσαμε;
Τα δύο κόμματα που κυβερνούν τη χώρα απ' το 1974 μετέτρεψαν σιγά σιγά το κράτος σε χάρβαλο, ένα αντιλαϊκό εργαλείο καταστολής, πονηριάς κι ανικανότητας.
Η δημόσια περιουσία εκποιήθηκε με τη συνενοχή πολιτών που μεταλλάχθηκαν σε πελάτες, συνδικάτων που εκφυλίσθηκαν σε συντεχνίες -χιλιάδες ρουσφετολογικοί διορισμοί, εκμαυλισμός συνειδήσεων, ραγιαδισμός και ιδιώτευση, αιτίες και συμπτώματα και συμπτώματα που με τη σειρά τους έγιναν αιτίες, καθαίρεση
της αξιοπρέπειας των καθηγητών, των γιατρών, των μηχανικών, των εργατών, γύρω τους μίζες παντού, παπαγαλάκια και νταβατζήδες, το νέο λάιφ στάιλ, η γενική αποκολοκύνθωση με τις διαφημίσεις ένας νέος θαυμαστός καινούργιος κόσμος αναδύθηκε, ο κόσμος των γκόλντεν μπόυς, των κυνικών, των ιδιωτών, αυτός ο κόσμος που ζούμε τώρα
περίτρομοι, πτωχευμένοι, ραγιάδες, απελπισμένοι. Με όλο και πιο λίγους να αντιστέκονται, με όλο και πιο πολλούς να ξεπουλιούνται.
Αυτός είναι ο κόσμος μας σήμερα: το έπος της δημιουργικής λογιστικής, τα κολλητάρια των Σημιτιδομητσοτάκηδων, πουλητάρια, φίδια γεμάτα μαύρο δηλητήριο για τον λαό, τον μουζίκο που πρέπει διαρκώς να περιπαίζουν, μην τυχόν σηκώσει κεφάλι,
αλλά αντιθέτως να το κρατάει κατεβασμένο και κλούβιο. Και κυρίως ανιστόρητο. Να ξεχάσει, να μη θυμάται τη χαμένη του αρχοντιά, να μην τη δει όνειρο απ' το μέλλον και ξυπνήσει...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 23.Ι.2010 stathis@enet.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ναυτίλος
Πέρσι στα οδοφράγματα των αγροτών οι Πασόκιοι ως αντιπολίτευση έλεγαν τα αντίθετα απ' όσα λένε τώρα.
Τι απλή ξετσιπωσιά!
Απλή, αγνή, ανόθευτη ξετσιπωσιά...
Με αυτήν αγκαλιά φθάσαμε ώς εδώ. Ημουνα νιος και γέρασα, η ίδια κουβέντα τριάντα χρόνια τώρα: μια δραχμή στο χωράφι, πέντε στο ράφι.
Τριάντα ολόκληρα χρόνια ακίνητοι όλοι μας. Αγρότες πέθαναν στο μεταξύ, η αγροτιά αποψιλώθηκε, παιδιά γέννησαν αγγόνια και ο κάθε κυρ Πρωτόπαπας ή Μαρκογιαννάκης, Γιωργάκης ή Κωστάκης, Σημίτης ή Μητσοτάκης να τους φέρνεις τούμπα και να αλλάξουν τροπάρι, σαν κούφιες μπάμπουσκες και άψυχες κλεψύδρες, τη μια να λένε τα αντίθετα απ' την άλλη, πάντα ψέμματα, πάντα υπεκφυγές,
η ίδια απλή, αγνή κι ανόθευτη ξετσιπωσιά.
*****
Η Ελλάδα έχει ζήσει από το 1949 και μετά την πιο μακρά περίοδο ειρήνης της ιστορίας της. Εστω με χούντα, έστω με βάσανα, έστω με τραγωδίες όπως της Κύπρου, η Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση, πρόκοψε.
Εφθασε να 'ναι μέσα στις τριάντα-τριάντα πέντε πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Πλούτος που παρήχθη απ' την εργασία και το επιχειρείν σε γη, θάλασσα και αέρα.
Ποιος καρπώθηκε αυτόν τον πλούτο, όλα αυτά τα χρόνια; Μήπως ο λαός; αποκτώντας πανεπιστήμια ανάμεσα στα τριάντα-τριάντα πέντε καλύτερα του κόσμου; δρόμους και νοσοκομεία ανάλογα της τριακοστής θέσης της χώρας ανάμεσα στις αναπτυγμένες;
Απολαμβάνει ο λαός επενδύσεις στην έρευνα και την τεχνολογία; Πρωτοπορούμε στις επιστήμες και τις νέες τεχνολογίες; Διακρινόμαστε στις τέχνες με νέους Ρίτσους, Κατράκηδες, Τσαρούχηδες, Καβάφηδες και Χατζηδάκηδες;
Εχουμε υπερήφανους αγρότες; Αξιοπρεπείς εργάτες; Τίμιους επιχειρηματίες; Φιλοπάτριδες πολιτικούς; Μας υπολήπτεται η διεθνής κοινότης; Τρέχουν οι νέοι απ' όλον τον κόσμο να σπουδάσουν στη χώρα μας; Λάμπουν από αρχιτεκτονικά ευρήματα πνιγμένες μες στο πράσινο οι πόλεις μας;
Τι έγινε όλος αυτός ο πλούτος που παρήγαγε 70 κοντά χρόνια ο λαός; Ποιος τον έφαγε και πτωχεύσαμε;
Τα δύο κόμματα που κυβερνούν τη χώρα απ' το 1974 μετέτρεψαν σιγά σιγά το κράτος σε χάρβαλο, ένα αντιλαϊκό εργαλείο καταστολής, πονηριάς κι ανικανότητας.
Η δημόσια περιουσία εκποιήθηκε με τη συνενοχή πολιτών που μεταλλάχθηκαν σε πελάτες, συνδικάτων που εκφυλίσθηκαν σε συντεχνίες -χιλιάδες ρουσφετολογικοί διορισμοί, εκμαυλισμός συνειδήσεων, ραγιαδισμός και ιδιώτευση, αιτίες και συμπτώματα και συμπτώματα που με τη σειρά τους έγιναν αιτίες, καθαίρεση
της αξιοπρέπειας των καθηγητών, των γιατρών, των μηχανικών, των εργατών, γύρω τους μίζες παντού, παπαγαλάκια και νταβατζήδες, το νέο λάιφ στάιλ, η γενική αποκολοκύνθωση με τις διαφημίσεις ένας νέος θαυμαστός καινούργιος κόσμος αναδύθηκε, ο κόσμος των γκόλντεν μπόυς, των κυνικών, των ιδιωτών, αυτός ο κόσμος που ζούμε τώρα
περίτρομοι, πτωχευμένοι, ραγιάδες, απελπισμένοι. Με όλο και πιο λίγους να αντιστέκονται, με όλο και πιο πολλούς να ξεπουλιούνται.
Αυτός είναι ο κόσμος μας σήμερα: το έπος της δημιουργικής λογιστικής, τα κολλητάρια των Σημιτιδομητσοτάκηδων, πουλητάρια, φίδια γεμάτα μαύρο δηλητήριο για τον λαό, τον μουζίκο που πρέπει διαρκώς να περιπαίζουν, μην τυχόν σηκώσει κεφάλι,
αλλά αντιθέτως να το κρατάει κατεβασμένο και κλούβιο. Και κυρίως ανιστόρητο. Να ξεχάσει, να μη θυμάται τη χαμένη του αρχοντιά, να μην τη δει όνειρο απ' το μέλλον και ξυπνήσει...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 23.Ι.2010 stathis@enet.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ναυτίλος
Παιχνίδια με τη φωτιά
ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ
Παιχνίδια με τη φωτιά
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ | Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010
Για το νομοσχέδιο περί μετανάστευσης (το οποίο είναι ουσιαστικά ένα νομοσχέδιο για την ιθαγένεια...) ειπώθηκαν σχεδόν όσα είχαν να ειπωθούν. Η περίφημη διαβούλευση διεξήχθη δημοσίως και μεγαλοφώνως. Ετσι, λοιπόν, ερωτώ: Μήπως ήλθε η ώρα να ξαναδούμε το πράγμα από την αρχή και από μηδενική βάση;
Και αυτό επειδή φοβούμαι ότι όπως εξελίσσεται η κατάσταση ελλοχεύει ένας διπλός σοβαρός κίνδυνος.
Πρώτον, να διχαστεί και να πολωθεί η ελληνική κοινωνία τόσο πολύ πάνω σε ένα κοινωνικό ζήτημα ώστε να καταστεί εντελώς αδύνατη η αντιμετώπισή του. Και αυτή την αδυναμία λύσης θα την πληρώσουν πρώτοι απ΄ όλους εκείνοι που τη χρειάζονται περισσότερο. Δηλαδή, οι ίδιοι οι μετανάστες.
Δεύτερον, να χρησιμοποιηθεί το θέμα ως προνομιακό πεδίο ζύμωσης και ανάδειξης μιας ξενόφοβης Ακροδεξιάς- το έργο το έχουμε ξαναδεί στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ηδη, μέσω Διαδικτύου, εκδηλώνεται μια κινητοποίηση των πιο ακραίων πολιτικών ρευμάτων και απόψεων με συλλογές υπογραφών, υβριστικές εκστρατείες και συκοφαντικές επιθέσεις. Δεν είναι η πρώτη φορά, θα μου πείτε. Σωστό. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση, αυτά τα ακραία στοιχεία έχουν την ευκαιρία να συναντηθούν με ευρύτερα στρώματα της κοινής γνώμης μέσα από τις φοβίες και τις προκαταλήψεις που ενεργοποιεί σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας το θέμα της πολιτογράφησης. Με άλλα λόγια, με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, κινδυνεύουμε και να μη λυθεί το πρόβλημα και να προσφερθεί στην ακροδεξιά ένα πολυάριθμο ακροατήριο.
Από την άλλη πλευρά, έχω τη σαφή αίσθηση ότι όλες σχεδόν οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις συμπίπτουν σε τρία σημεία τα οποία μπορούν να αποτελέσουν επαρκή βάση για συζήτηση. Συμφωνούν, πρώτον, στη διαπίστωση του προβλήματος.
Συμφωνούν, δεύτερον, στην ανάγκη αντιμετώπισής του.
Συμφωνούν, τρίτον, ότι η αντιμετώπιση αυτή περνάει μέσα από την καθιέρωση κανόνων και ρυθμίσεων στο πλαίσιο της δημοκρατικής πολιτείας μας.
Ποιοι θα είναι αυτοί οι κανόνες; Νομίζω ότι με στοιχειώδη λογική και επαρκή πολιτική βούληση, είναι εύκολο να βρεθούν. Υπό μία προϋπόθεση: ότι η συζήτηση θα διεξαχθεί χωρίς πολιτική υστεροβουλία και ιδεολογική προκατάληψη. Διότι αν το ζητούμενο για τους διαλεγόμενους είναι να αποδείξουν ότι οι μεν έχουν μειωμένη εθνική συνείδηση και οι δε μειωμένη δημοκρατική ευαισθησία, τότε καλύτερα να μη συζητήσουν καθόλου.
Αντιθέτως αν συνειδητοποιήσουν ότι το πλέγμα μετανάστευση και ιθαγένεια είναι κοινωνικά εμπρηστικό, τότε δεν θα είναι δύσκολο να συμφωνήσουν πως τα παιχνίδια με τη φωτιά δεν βοηθούν κανέναν.
jpretenteris@dolnet.gr
TO BHMA
Παιχνίδια με τη φωτιά
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ | Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010
Για το νομοσχέδιο περί μετανάστευσης (το οποίο είναι ουσιαστικά ένα νομοσχέδιο για την ιθαγένεια...) ειπώθηκαν σχεδόν όσα είχαν να ειπωθούν. Η περίφημη διαβούλευση διεξήχθη δημοσίως και μεγαλοφώνως. Ετσι, λοιπόν, ερωτώ: Μήπως ήλθε η ώρα να ξαναδούμε το πράγμα από την αρχή και από μηδενική βάση;
Και αυτό επειδή φοβούμαι ότι όπως εξελίσσεται η κατάσταση ελλοχεύει ένας διπλός σοβαρός κίνδυνος.
Πρώτον, να διχαστεί και να πολωθεί η ελληνική κοινωνία τόσο πολύ πάνω σε ένα κοινωνικό ζήτημα ώστε να καταστεί εντελώς αδύνατη η αντιμετώπισή του. Και αυτή την αδυναμία λύσης θα την πληρώσουν πρώτοι απ΄ όλους εκείνοι που τη χρειάζονται περισσότερο. Δηλαδή, οι ίδιοι οι μετανάστες.
Δεύτερον, να χρησιμοποιηθεί το θέμα ως προνομιακό πεδίο ζύμωσης και ανάδειξης μιας ξενόφοβης Ακροδεξιάς- το έργο το έχουμε ξαναδεί στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ηδη, μέσω Διαδικτύου, εκδηλώνεται μια κινητοποίηση των πιο ακραίων πολιτικών ρευμάτων και απόψεων με συλλογές υπογραφών, υβριστικές εκστρατείες και συκοφαντικές επιθέσεις. Δεν είναι η πρώτη φορά, θα μου πείτε. Σωστό. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση, αυτά τα ακραία στοιχεία έχουν την ευκαιρία να συναντηθούν με ευρύτερα στρώματα της κοινής γνώμης μέσα από τις φοβίες και τις προκαταλήψεις που ενεργοποιεί σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας το θέμα της πολιτογράφησης. Με άλλα λόγια, με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, κινδυνεύουμε και να μη λυθεί το πρόβλημα και να προσφερθεί στην ακροδεξιά ένα πολυάριθμο ακροατήριο.
Από την άλλη πλευρά, έχω τη σαφή αίσθηση ότι όλες σχεδόν οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις συμπίπτουν σε τρία σημεία τα οποία μπορούν να αποτελέσουν επαρκή βάση για συζήτηση. Συμφωνούν, πρώτον, στη διαπίστωση του προβλήματος.
Συμφωνούν, δεύτερον, στην ανάγκη αντιμετώπισής του.
Συμφωνούν, τρίτον, ότι η αντιμετώπιση αυτή περνάει μέσα από την καθιέρωση κανόνων και ρυθμίσεων στο πλαίσιο της δημοκρατικής πολιτείας μας.
Ποιοι θα είναι αυτοί οι κανόνες; Νομίζω ότι με στοιχειώδη λογική και επαρκή πολιτική βούληση, είναι εύκολο να βρεθούν. Υπό μία προϋπόθεση: ότι η συζήτηση θα διεξαχθεί χωρίς πολιτική υστεροβουλία και ιδεολογική προκατάληψη. Διότι αν το ζητούμενο για τους διαλεγόμενους είναι να αποδείξουν ότι οι μεν έχουν μειωμένη εθνική συνείδηση και οι δε μειωμένη δημοκρατική ευαισθησία, τότε καλύτερα να μη συζητήσουν καθόλου.
Αντιθέτως αν συνειδητοποιήσουν ότι το πλέγμα μετανάστευση και ιθαγένεια είναι κοινωνικά εμπρηστικό, τότε δεν θα είναι δύσκολο να συμφωνήσουν πως τα παιχνίδια με τη φωτιά δεν βοηθούν κανέναν.
jpretenteris@dolnet.gr
TO BHMA
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)