Οι τρόφιμοι του παρασιτισμού

Οι τρόφιμοι του παρασιτισμού

Tου Κωστα Kαλλιτση / kostas.kallitsis@yahoo.com

Καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, διακινήθηκε η φήμη ότι δήθεν αποφασίστηκε η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα και θα ανακοινωθεί μετά τις εκλογές που (υποτίθεται ότι) άμεσα προκηρύσσονται.

Υπάρχουν πολλοί που να πιστεύουν, σοβαρά, ότι η διάβρωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας οφείλεται στις αυξήσεις μισθών και ημερομισθίων στον ιδιωτικό τομέα; Οχι. Μάλιστα, είναι διακηρυγμένη η αντίθετη γνώμη των επιχειρηματικών φορέων και της σημερινής κυβέρνησης. Μήπως, όμως, έχει θέσει θέμα περικοπής 13ου και 14ου μισθού η τρόικα; Οχι. Ολοι γνωρίζουν ότι η συνεχής απώλεια ανταγωνιστικότητας οφείλεται κυρίως σε εκείνη την επιχειρηματικότητα που περιφρονεί το «τρίγωνο της γνώσης» και την καινοτομία, καθώς και στην άθλια ποιότητα θεσμών και δημόσιας διοίκησης.

Μήπως, εξάλλου, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι από εκλογές, σήμερα, υπάρχει περίπτωση να προκύψει μια σταθερότερη και με καλύτερα επεξεργασμένο σχέδιο κυβέρνηση; Μήπως υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα αν αντί για τον κ. Παπακωνσταντίνου πήγαινε στο Οικονομικών ο κ. Μυταράκης, αντί για τον κ. Λοβέρδο επέστρεφε στο Υγείας ο κ. Αβραμόπουλος και αντί για τον κ. Ρέππα επέστρεφε στο Μεταφορών εκείνος ο σεμνός πολιτευτής που ως υπουργός είχε υποχρεώσει τον ΟΣΕ να βάλει τρένα, άδεια, να κόβουν βόλτες στα χωριά του, στη Θράκη; Οχι. Πιστεύω ότι ουδείς θέλει εκλογές, το ΠΑΣΟΚ διότι δεν θα βγει ενισχυμένο ενώ καίει ένα χαρτί του, η τρόικα διότι εκλογές σημαίνει χαλάρωση, η Ν.Δ. διότι θα υποστεί νέα ήττα.

Εκλογές θα γίνουν μόνο αν δεν γίνεται να αποφευχθούν – δηλαδή, μόνο σε περίπτωση ακυβερνησίας. Και 13ος και 14ος μισθός στον ιδιωτικό τομέα θα περικοπούν μόνο αν αποτύχουμε και χρεοκοπήσουμε. Προς τι, λοιπόν, τέτοιου είδους παραφιλολογία; Ποιον συμφέρει; Σήμερα, βγαίνουν στο ξέφωτο οι πιο ξαναμμένοι τρόφιμοι του πελατειακού συστήματος, αυτοί που πράγματι «μαζί τα έφαγαν». Λέω ότι αυτούς συμφέρει η σύγχυση, αυτοί επιδιώκουν μια γενικότερη αναστάτωση.

Στην αρχή, νόμιζαν ότι οι μεταρρυθμίσεις θα ήταν περιορισμένες και θα έπλητταν μόνο «τους κάτω» (τη μισθωτή εργασία…) ενώ οι ίδιοι θα συνέχιζαν τις business as usual. Οτι μέλημα του Στρος-Καν και του Ζαν-Κλοντ Τρισέ θα ήταν να γίνει ελαστικότερη η αγορά εργασίας, να μειωθούν οι υψηλότερες συντάξεις και να περιοριστεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων – μόνο. Πίστευαν ότι δεν επρόκειτο να θιγεί η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, δεν θα άνοιγαν τα επαγγέλματα που ευημερούν χάρη στην κρατική προστασία.

Οταν, όμως, το κρατικοδίαιτο κατεστημένο και ο κοινωνικός παρασιτισμός άρχισαν να υποψιάζονται ότι τα συμφέροντά τους δεν θα τύχουν ασυλίας, πολύ περισσότερο όταν τα ανήθικα προνόμιά τους παίρνουν σειρά για κατεδάφιση, τότε ανακαλύπτουν τις «βλαβερές συνέπειες» του Μνημονίου. Ετσι, το πιο οκνηρό και κακομαθημένο κατεστημένο της χώρας έγινε «αντι-μνημονιακό». Και η Ν.Δ. σύρθηκε και πρόθυμα προσφέρθηκε να το εκφράσει πολιτικά.

Δεν είναι παράδοξο ότι η πιο σκληρή σύγκρουση διεξάγεται στο πεδίο της περίθαλψης, με διακύβευμα τα δισεκατομμύρια «μαύρα», την πιο χλιδάτη παραοικονομία που τροφοδοτείται από τη διαρκή ληστεία Ταμείων και φορολογουμένων. Ούτε είναι τυχαίο ότι με την αντίδραση (όπως και σε άλλες μάχες οπισθοφυλακών…) συμπαρατάσσεται η Ν.Δ., ως ο βασικός κορμός των ετερόκλητων συσπειρώσεων. Οι δυνάμεις του παρασιτισμού, κυρίαρχες στην ελληνική κοινωνία, πασχίζουν να ανακοπούν οι μεταρρυθμίσεις ώστε να διατηρήσουν την ευχέρεια, με την πρώτη ευκαιρία να γυρίσουν πίσω τους δείκτες του ρολογιού και να παλινορθώσουν το πελατειακό σύστημα.

Γι’ αυτό, σήμερα βγαίνουν στους «δρόμους του αγώνα». Οχι οι εργάτες, όχι οι χαμηλοσυνταξιούχοι, όχι η φτωχολογιά, ούτε οι πολίτες που ταπεινώνονται από τα άγρια χαράματα στις ουρές του ΙΚΑ ή κάθε πρωί στα αργόσυρτα βαγόνια του ΗΣΑΠ (αυτοί δεν έχουν ισχυρή φωνή…), αλλά εκείνες οι κοινωνικές ομάδες που ήταν οι μεγάλοι ευνοημένοι του οικονομικού μοντέλου που χρεοκόπησε και απειλεί να χρεοκοπήσει την Ελλάδα, όλοι εκείνοι που ήταν οι προνομιούχοι πελάτες του άδικου και σπάταλου κράτους. Αυτοί σηκώνουν τον μεγάλο θόρυβο – λίγο πριν ηττηθούν.

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής

η γελοιοτητα των γιατρων..

Εξέταζαν ανθρώπους στην υπό κατάληψη αίθουσα του υπουργείου Υγείας..
Εκεί.. όχι σε έναν οργανωμένο χώρο ενός νοσοκομείου...
Εκμετάλευση των ανθρώπων με ανάγκη για τους αγώνες τους (πάντα υποτίθεται για το καλό του λαού.. και όχι της τσέπης τους, και αυτοί και οι φαρμακοποιοί...)..

Σας ξέρουμε ρε, όλοι μας, η κάθε οικογένεια έχει εμπειρία από το πόσο αδίστακτοι, αδηφάγοι, λαμόγια είσαστε οι περισσότεροι.. !!!!!!!!!!!! πόσο σιχαμένοι...

"ΟΥΔΕΊΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ... " παλιά παροιμία.. πολύ παλιά !!!!

Η τρόϊκα και οι γελοίοι

Φασαρία, χαμός, κακοπαιγμένο θέατρο..

Για τις δηλώσεις των τροϊκανών, περί αποκρατικοποιήσεων ύψους 50 δισ ευρω..
Που είχαν απόλυτα συμφωνηθεί με την κυβέρνηση... Με τον Παπακωνσταντίνου και τον Γιωργάκη!!!!!!

Εθιξαν την αξιοπρέπεια του Ελληνικού λαού.. "δεν επιτρέπουμε σε κανέναν.. κλπ", ο Ρέπας...και άλλοι, και ο ανεκδιήγητος ο Πελατωτής..

Και τα σχόλια για τους φαρμακοποιούς και τους φορτηγατζήδες...
Και τα κανάλια.. και οι συνδικαλιστές..
ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ, ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ο Ρέπας, δεν επιτρέπει... όλα αυτά τα χρόνια υπουργός, υπεύθυνος λοιπόν και αυτός για τα χάλια μας.. δεν επιτρέπει.. ΡΕ ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΣ !!!ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ!!!! ΕΞΩ!! ΔΡΟΜΟ!! ΟΛΟΙ ΣΑΣ!!!!ΣΤΑ ΤΣΑΚΙΔΙΑ!!!!!

Μπανανία είμαστε.. χωρίς αμφιβολία.. φασαρία για επικοινωνιακούς χειρισμούς.. τουμπεκί για την ουσία.. κουβέντα να γίνεται.. φασαρία να γίνεται.. να κρύβουμε την ανικανότητα...

Θλίψη και απόγνωση...

Και κουβέντα για εκλογές πάλι... ΠΑΠΑΡΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Η Ντόρα χαμογελά....

Στην κηδεία του Εβερτ....

Η Ντόρα με πλατύ χαμόγελο.. "χάσαμε έναν μεγάλο άνθρωπο..κλπ"

Κάποιος να της το εξηγήσει επιτέλους.. έχει πρόβλημα.. σοβαρό πρόβλημα.. δεν χαμογελάμε όποτε μας τραβάει η κάμερα..

Θέλει και εξουσία.. το σούργελο...

ΤΑ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ ΤΟΥ MEGA

Ξεσπάθωσαν τα παπαγαλάκια του MEGA και ιδιαίτερα αυτός ο ανεκδιήγητος ο Καψής..
"Οι τζαμπατζήδες" και πάλι τα ίδια.. Είπε μια εξυπνάδα ο Ρέπας, την έπιασαν στον αέρα οι καλοεκπαιδευμένοι...

Δεν καταλαβαίνουν την διαφορά αυτού που δεν πληρώνει για να χρησιμοποιήσει χωρίς κόστος τα ΜΜΜ ή τις εθνικές οδούς, από αυτόν που δεν πληρώνει για να διαμαρτυρηθεί..
Οχι γιατί είναι ηλίθιοι (λέω τώρα, μάλλον...) αλλά γιατί αυτή είναι η δουλειά τους...
Και νομίζουν ότι την κάνουν καλά.. ότι δεν τους έχει καταλάβει κανείς..

Το νόμιμο και ηθικό σε «νέα» εκδοχή

Το νόμιμο και ηθικό σε «νέα» εκδοχή
Του ΝΙΚΟΥ ΚΙΑΟΥ

Τις τελευταίες ημέρες, με τη «Νομική» και τους μετανάστες, εκδηλώθηκε ένα μεγάλο και ευρύ μέτωπο υπέρ της υπεράσπισης και της εφαρμογής του νόμου. Ο νόμος ήταν αυτός που αναφέρεται στο θεσμό του πανεπιστημιακού ασύλου, το οποίο «είχε καταλυθεί» από τους μετανάστες, κατά τους υπερασπιστές της νομιμότητας.

Και, άρα, όφειλαν οι αρχές (εισαγγελικές, διωκτικές) να τον εφαρμόσουν και να εκδιώξουν τους μετανάστες. Αυτό απαιτεί η νομιμότητα, υποστήριζαν όλοι οι εκφραστές του μετώπου, πολιτικοί από την κυβέρνηση, τη Δεξιά και την ακροδεξιά ώς το χώρο της Αριστεράς -που αυτοπροσδιορίζεται με το επίθετο «δημοκρατική»- και πλείστοι δημοσιογράφοι κυρίως σε τηλεοπτικό και ραδιοφωνικά μέσα, αλλά και σε αρκετές εφημερίδες, καθώς και κάποιοι παράγοντες, από πανεπιστημιακούς έως του κοινωνικού χώρου, ακόμα και του μεταναστευτικού.

Το πρόβλημα ήταν οι μετανάστες, που είχαν μπει στον πανεπιστημιακό χώρο για να κάνουν απεργία πείνας, διαμαρτυρόμενοι για τις συνθήκες εργασίας και διαβίωσής τους. Ολοι αναγνώριζαν και δέχονταν ότι δεν έγιναν φθορές στο κτήριο, δεν σημειώθηκαν αδικήματα, δεν είχαμε απειλή οποιασδήποτε δραστηριότητας στο χώρο. Και ήταν το πρόβλημα αυτό, επειδή επέλεξαν το συγκεκριμένο χώρο, άρα διέπραξαν αδίκημα.

Ακόμη, όπως είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς, το πρόβλημα ήταν (και είναι) οι ίδιοι οι μετανάστες, αυτοί οι «άθλιοι» κατά την έννοια του Βίκτορος Ουγκό, οι καταφρονεμένοι, οι αδύναμοι και ανυπεράσπιστοι, οι οποίοι όμως είναι εργαζόμενοι, βάναυσα εκμεταλλευόμενοι, χωρίς χαρτιά, χωρίς στον ήλιο μοίρα, άρα εύκολα αποδιοπομπαίοι και διωκόμενοι. Είναι οι παρίες.

Η επίκληση της νομιμότητας εναντίον αυτών που δεν είναι νόμιμοι αλλά και εναντίον αυτών που τους υπερασπίστηκαν -πρύτανης, καθηγητές, φοιτητικός σύλλογος, νεολαίοι, οργανώσεις- στέκεται μόνο στο σκέλος του «νομίμου», δηλαδή ποιο είναι το νόμιμο, η εφαρμογή του νόμου, που σημαίνει έξω από τη Νομική, έξω από το Πανεπιστήμιο οι καταληψίες και καταδίκη των υποστηρικτών, ακόμη και αυτών που προσπάθησαν να βρεθεί λύση χωρίς βία, που έληξε ομαλά, προσωρινά έστω, η κατάληψη με τη μετακίνηση.

Πριν από λίγα χρόνια δέσποσε για ένα διάστημα στην επικαιρότητα η περίφημη επίκληση του Γ. Βουλγαράκη για το νόμιμο και ηθικό: ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό. Τότε πάρα πολλοί από τους σημερινούς υπερασπιστές της νομιμότητας είχαν κατακεραυνώσει τον πρώην υπουργό για την επίκληση που είχε κάνει, είχαν γραφεί ποταμοί άρθρων και σχολίων και είχαν λεχθεί πάρα πολλά, ακόμα και ειρωνικά, σχετικά με το κατά πόσον το νόμιμο είναι και ηθικό.

Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Θ. Πελεγρίνης τόλμησε, ναι τόλμησε, να αντιδιαστείλει το νόμιμο από το δημόσιο συμφέρον, στο οποίο ενέτασσε και το ηθικό, πέρα από τς συνέπειες που θα είχε η άμεση επέμβαση της Αστυνομίας στη Νομική, συνέπειες εύκολα αντιληπτές, και συνάντησε τη σφοδρή αντίδραση των ερωτώντων εν είδει ανακριτών δημοσιογράφων από μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό, με την επίπληξη ποιος καθορίζει το νόμιμο και το δημόσιο συμφέρον αν όχι η συντεταγμένη πολιτεία και τα όργανά της.

Το ηθικό στην προκειμένη περίπτωση εμπεριέχεται στο νόμιμο, κατά αυτούς τους πλείστους υπερασπιστές της νομιμότητας. Αρα μόνο η κυβέρνηση, η εισαγγελία και, τελικώς, η Αστυνομία οφείλουν να εφαρμόσουν και να επιβάλουν τη νομιμότητα. Η ηθική και ό,τι έχει σχέση με τους μετανάστες, με την απόγνωσή τους να έχουν στον ήλιο μοίρα, πηγαίνουν περίπατο. Πέρασαν λίγα χρόνια από τον Βουλγαράκη και ξεχάστηκαν οι, τότε, κορόνες.

Είναι όμως, όπως φαίνεται, το βασικό πλαίσιο στο οποίο κινούνται οι υπερασπιστές της νομιμότητας. Γι' αυτούς το νόμιμο είναι και ηθικό, είναι η ιδεολογία τους.

Το βλέπουμε, το ακούμε, το διαβάζουμε στα ΜΜΕ. Θεωρούνται δεδομένα τα μέτρα, το Μνημόνιο, η κατεδάφιση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, τα νέα μέτρα που έρχονται, η εκποίηση δημόσιας περιουσίας, η συνεχής συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Και ακούμε ή διαβάζουμε μόνο για την εφαρμογή των μέτρων. Ή ότι «ο υπουργός ήταν ξεκάθαρος, τους νόμους τούς ψηφίζει η Βουλή» (άρα πρέπει να εφαρμόζονται...). Κι ακόμα ότι, για να ανταποκριθεί στο επιβατικό κοινό ο υπουργός, απέναντι στο ζήτημα με τις απεργίες των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, «φέρνει με τη διαδικασία του κατεπείγοντος» το νομοσχέδιο στη Βουλή. Αρα είναι και αυτό νόμιμο, αυτό προέχει, όχι οι αντιδράσεις των εργαζομένων, που υπερασπίζονται τη δουλειά τους. Φταίνε αυτοί, όχι η κυβέρνηση που εκπροσωπεί τη νομιμότητα.

Ρίχνουν, ίσως αθέλητα, νερό στο μύλο τής σαφώς αντιλαϊκής πολιτικής. Και παρουσιάζουν αμάσητα τα μέτρα. Κανείς δεν δίνει δωρεάν, τζάμπα, μας λένε για τα δάνεια από ΔΝΤ, Ε.Ε., ΕΚΤ, χωρίς έστω μια υπόμνηση ότι καρπούνται π.χ. Γερμανία, Γαλλία, ΗΠΑ, από την Ελλάδα με τις αγορές που κάνει σε εξοπλισμούς και άλλα προϊόντα.

Με την ιστορία της «Νομικής» έρχεται επιθετικά η κυβέρνηση και προτείνει την εκχώρηση πανεπιστημιακών και ακαδημαϊκών αρμοδιοτήτων σε εξωπανεπιστημιακούς και, καταργώντας τη συνταγματικά κατοχυρωμένη πλήρη αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ, προτείνει τη διοίκησή τους, στο διοικητικό, διαχειριστικό τομέα, σε διορισμένα εξωπανεπιστημιακά συμβούλια, με επικεφαλής μάνατζερ. Αν αυτό δεν είναι κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου τότε τι είναι; Θα γίνει με νόμο, άρα θα είναι νόμιμο. Εστω και παρά τη σαφέστατη συνταγματική επιταγή.

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η κυβέρνηση προβαίνει σε «νόμιμες» (δηλαδή νομοθετημένες από τη Βουλή) πράξεις παρά το Σύνταγμα. Ας θυμηθούμε μόνο την εκχώρηση στον υπουργό Οικονομικών να προβαίνει σε διεθνείς συμφωνίες χωρίς την έγκριση της Βουλής. Η νομιμότητα, όπως την ευαγγελίζονται οι υπερασπιστές της, σ' όλο της το μεγαλείο ακόμη και «πραξικοπηματικά».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Αυτά που (δεν) έγιναν...

Αυτά που (δεν) έγιναν...
Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Ανάγκα και θεοί πείθονται... Απλώς χρειάστηκαν κάποιοι μήνες για να πεισθούν οι Γερμανοί, η Ενωση, το ΔΝΤ και οι δανειστές ότι εκείνα που είχαν επιβάλει στον αμίλητο και υποταγμένο Γ. Παπανδρέου -το δυναστικό Μνημόνιο και το δάνειο με το εξοντωτικό επιτόκιο- δεν αποδίδουν...

Στην Ελλάδα έφεραν την καταστροφή και την οδηγούν στο αδιέξοδο. Αυτά που προτείνει τώρα η Γερμανία και φαίνεται να επικροτεί η Ενωση, όφειλε -και μπορούσε- να τα ζητήσει από την πρώτη στιγμή ο Ελληνας πρωθυπουργός. Οχι με μαγκιές. Ούτε ως καθημαγμένος επαίτης που ζητεί ελεημοσύνη. Αλλά μ' ένα μεγάλο όπλο που είχε στα χέρια του -τον κίνδυνο να χρεοκοπήσει η χώρα! Είναι βαρετή η επανάληψη, αλλά χρήσιμη η υπόμνηση: θα σκεφτόταν πολύ η Ενωση να απορρίψει το αίτημα του κ. Παπανδρέου για επιμήκυνση του τότε υφιστάμενου χρέους, καθώς και τον δανεισμό της Ελλάδος με ανεκτό επιτόκιο. Πρωτίστως, θα δυσκολεύονταν η Γερμανία και η Γαλλία: σε περίπτωση πτώχευσης, οι τράπεζές τους, που έχουν περίπου το 70% των ελληνικών ομολόγων, θα έχαναν τα λεφτά τους... Τα υπόλοιπα είναι γνωστά: η έλλειψη τόλμης και σχεδίου εκ μέρους του Γ. Παπανδρέου, παρουσιάστηκε από την καταιγιστική προπαγάνδα ως μέγα κατόρθωμα. Δήθεν έσωσε τη χώρα από τη χρεωκοπία! Εκτοτε, με το εκβιαστικό αυτό τέχνασμα πορεύτηκε η ελληνική κυβέρνηση, με αρωγό τους προθύμους των μήντια... Οσο για το απαραίτητο συμμάζεμα του κράτους, το οποίο προωθεί εναγωνίως -έστω άτσαλα και χωρίς σχεδιασμό- η κυβέρνηση, προσπαθώντας να άρει τα παθογενή δεκαετιών, δεν χρειαζόταν κανένα Μνημόνιο. Παρά μόνο σχέδιο, ειλικρίνεια και αγνόηση του πολιτικού κόστους...

Ο τύπος των ήλων, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Η αφέλειά μας έχει όρια;

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Αρουραίοι,

γέμισε ο τόπος

..............

χωρίς να ξέρεις

.............

από πού θα βγουν στην επιφάνεια

Γ. Βουλγαράκης, Αρουραίοι

Για να μην πτωχεύσει η χώρα, ορισμένοι πράττουν τα πάντα για να πτωχεύσουν οι Ελληνες. Κι όταν λέμε «να πτωχεύσουν» δεν εννοούμε μόνον οικονομικά αλλά και συναισθηματικά. Να σπάσουν δηλαδή οι δεσμοί που συνδέουν τον καθένα από μας με τον πλαϊνό μας και με την πατρίδα. Και ιδίως με την αλήθεια. Εχει κανείς την αίσθηση ότι οι κυβερνώντες θέλουν να μας κάνουν πειθαρχημένους σαν τους Γερμανούς, εργασιομανείς σαν τους Γιαπωνέζους, φλεγματικούς σαν τους Αγγλους, πολιτικά ουδέτερους σαν τους Αμερικανούς, δίχως όμως οι ίδιοι να εμπίπτουν σ' αυτούς τους κανόνες μετάλλαξης. Θέλουν να μας βλέπουν και να μας επιτηρούν χωρίς εμείς να τους βλέπουμε και να τους επιτηρούμε. Θέλουν να μας πείσουν ότι αγωνίζονται («πολεμάνε») για να επιλύσουν τα μεγάλα προβλήματα της Ελλάδας, ξεχνώντας ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι αυτοί οι ίδιοι και ο τρόπος που κυβερνάνε.

Η (ΟΠΟΙΑ) τραγικότητα της κατάστασης και η (όποια) εναπομείνασα καρτερικότητα του λαού δεν μπορεί ούτε να διαρκούν επ' άπειρον ούτε να «ξεγελιούνται» με υποσχέσεις που παρέχονται «με το κομμάτι». Οι λέξεις και οι αριθμοί, τα υπονοούμενα και οι προφητείες, οι ζαριές και οι μαγκιές κινούνται στο ναρκοπέδιο της ύβρεως (απέναντι στην Ιστορία και στον κάθε πολίτη ξεχωριστά).

ΕΠΙΝΟΟΥΜΕ νέους εχθρούς, αναμιγνύουμε με επικίνδυνο τρόπο την ανελεύθερη ευθύνη με την υπεύθυνη ανελευθερία, ζούμε την καθημερινότητα «με το όπλο στο χέρι» (χωρίς να γνωρίζουμε εξαρχής ποιον τελικά θα «πυροβολήσουμε» ή έστω άξιζε να τον «πυροβολήσουμε») και δίχως προστατευτικά κιγκλιδώματα πέφτουμε στο κενό του άδειου μέλλοντος.

ΜΑΣ τάζουν «μια νέα κάθαρση» που θα επιτευχθεί με όψιμες προσφυγές, αγωγές, διεκδικήσεις (κατά των διαχρονικών φίλων, εταίρων και συμμάχων τους) και μας διατάζουν να διαβάσουμε την πραγματικότητα με τα δικά τους μάτια και να την κατανοήσουμε με τα δικά τους μυαλά.

ΑΥΤΟΙ οι έμπιστοι φρουροί όλων των αυτοκρατόρων (και των αυτοκρατειρών), αυτοί οι εχθροί του λαού και της Συγκλήτου μάς διδάσκουν τηλεοπτικά το φόβο, την απόγνωση, την υποταγή στο κισμέτ μας...

ΚΙ εμείς «οι μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» συνεχίζουμε να τους εμπιστευόμαστε περισσότερο από τον πλαϊνό μας, να τους φοβόμαστε περισσότερο από το νόμο, να τους συγχωρούμε περισσότερο κι από τη Θεία Δίκη και τη Νέμεση.

ΤΑ παλιά πρόσωπα σε νέους ρόλους και τα νέα (open gov) πρόσωπα σε παλιούς ρόλους δεν μπορεί να κρύψουν το γεγονός ότι η δοκιμασμένη χρόνια διαχείριση της εξαπάτησης του λαού (στο όνομα της εθνικής σωτηρίας) έκλεισε τον κύκλο της. Μέσα στους κύκλους έκλεισε και φυλάκισε και τους ίδιους τους χειριστές.

ΥΠΑΡΧΕΙ κάποιος που θέλει να τους ανοίξει την πόρτα για να βγουν;

www.giannispanousis.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΦΡΟΥΤΑΚΙΑ

""" Καλημέρα, καλή βδομάδα

ο Γιωργάκης ο Μικρός, γνωστός κι ως Ψευτοθόδωρος, γεμίζει την επικράτεια «φρουτάκια».

Το θέλει η Ενωση και πάσα αρχή παυσάτω - ποια αρχή όμως; των ανδρεικέλων του Διευθυντηρίου;

Και γιατί φρουτάκια;

Γιατί «η πιο εξαρτησιακή μορφή τζόγου στην ιστορία»; Ακριβώς γι' αυτό! Διότι είναι «η πιο εξαρτησιακή μορφή τζόγου στην ιστορία».

Για να βγάλουν κι άλλα λεφτά ο Rocco και τα αδέλφια του; Για να βγάλει κι ο ΟΠΑΠ τα λεφτά που χρειάζεται ώστε, με κάποια ψίχουλα απ' αυτά, να μεταδίδει μετά κοινωνικά τηλεοπτικά σποτ κατά της ανεργίας, των ναρκωτικών, της βίας!!!

Τρελό; όχι! άκρως καπιταλιστικό.

Αυτοί που θα εμπορεύονται την ηρωίνη του τζόγου, αυτοί που θα ξεπλένουν μαύρο χρήμα με το τσουβάλι, αυτοί που θα ταΐζουν χρυσάφι τους κρατικοδίαιτους ιδιώτες συνεταίρους τους

αυτοί οι ίδιοι θα δίνουν και κανά ψιχουλάκι στη διαφήμιση για να μας πετάει κι αυτή με τη σειρά της τηλεοπτικά σποτάκια για τον... πολιτισμό.

«ΟΠΑΠ, στοίχημα, φρουτάκια = τζόγος! συν ανεργία = εγκληματικότητα», δεν χρειάζεται να 'ναι κανείς Αϊνστάιν για να λύσει αυτή την εξίσωση
στο επίπεδο της χαμηλής διαφθοράς.

Στο επίπεδο όμως της υψηλής διαφθοράς: «Γιωργάκης+Ενωση = φρουτάκια π πολύ χρήμα για τα Κολλητάρια του Κόμματος και του Κράτους ― εθισμός, εξάρτηση, θάνατος για τους χρήστες», τι χρειάζεται να 'ναι κανείς για να κάνει τα στραβά μάτια; Κάθαρμα; ηλίθιος; -τι;"""


"ναυτίλος" ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Οχι άλλοι «αντιεξουσιαστές στην εξουσία»

Οχι άλλοι «αντιεξουσιαστές στην εξουσία»

Tου Παντελη Μπουκαλα

Tετάρτη, 7 Οκτωβρίου του 2009. Στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο της νέας κυβέρνησης, μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης του μηνός, ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου, πιθανόν επηρεασμένος και από το γεγονός ότι κατέρριπτε ένα ρεκόρ μάλλον παγκόσμιο (τρίτος πρωθυπουργός από την ίδια οικογένεια, σε ευθεία διαδοχή) και δείχνοντας έτοιμος να ξαναδοξάσει την επαγγελία που είχε συνοψιστεί στο σύνθημα «το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία», είπε και το εξής παραμυθητικό: «Είμαστε οι ενδιάμεσοι μεταξύ του πολίτη και της διοίκησης. Είμαστε αντιεξουσιαστές της εξουσίας». Κι ο λόγος του, που δικαίωνε όσους επιμένουν ότι στην ιστορία της πολιτικής ρητορικής πρέπει να υπάρξει ολόκληρο κεφάλαιο αφιερωμένο στη σχολή του παπανδρεϊσμού, έγινε πρωτοσέλιδος τίτλος, αφορμή για δεκάλεπτες «σημειολογικές» αναλύσεις στην τηλεόραση και κυρίως αιτία για να ταραχτούν τα φαντάσματα του Μπακούνιν, του Κροπότκιν και του Ντουρούτι.

Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου του 2010. Στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο τής μόλις ανασχηματισθείσας κυβέρνησης, το οποίο μάλιστα συνήλθε «για συμβολικούς λόγους» στη Θεσσαλονίκη (άλλο κεφάλαιο αυτό, απέραντο: το ΠΑΣΟΚ και η συμβολολογία), ο κ. Παπανδρέου επανέρχεται στην προσφιλή του διαβεβαίωση. Εχοντας ίσως πληροφορηθεί ότι εν τω μεταξύ ο Μπακούνιν, ο Κροπότκιν και ο Ντουρούτι είχαν ξαναβρεί την ηρεμία τους, διατράνωσε ξανά το πιστεύω του: «Είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία. Είμαστε εκπρόσωποι των πολιτών μας και όχι των υπουργείων μας».

Κάτι παραπάνω από ένα χρόνο μετά, 20 Ιανουαρίου του 2011, ο κ. Παπανδρέου αποδεικνύει πόσο σταθερός είναι στις πεποιθήσεις του, δηλαδή στις διακηρύξεις του: μιλώντας και πάλι στο Υπουργικό του Συμβούλιο, απηύθυνε προσκλητήριο στους υφισταμένους του «να γίνουν αντιεξουσιαστές στην εξουσία» και, επιπλέον, «αιρετικοί». Κάπως φθαρμένη ακούστηκε τούτη τη φορά η μαγνητοταινία, αυτό όμως δεν μείωσε τον ενθουσιασμό των υπουργών για το αρχηγικό κέλευσμα, ο ενθουσιασμός αυτός άλλωστε τυγχάνει καταστατική τους υποχρέωση. Γενικότερα, οι κομματικώς υφιστάμενοι, κι όχι μονάχα στο ΠΑΣΟΚ, οφείλουν να συναρπάζονται (δηλαδή να δείχνουν ότι συναρπάζονται) όποτε ακούνε τις εντολές του ηγέτη, να βρίσκουν βαθύτατο νόημα και στην πιο ρηχή φράση του και να αναφωνούν με θαυμασμό και συγκίνηση «πρωτάκουστο!» ακόμα κι όταν γίνονται αυτήκοοι μάρτυρες της δέκατης επανάληψης ενός κενολογήματος. Οταν βέβαια ο ηγέτης συνταξιοδοτηθεί, για οποιονδήποτε λόγο, έχουν κάποιο δικαίωμα αναδρομικής κριτικής, υπό την προϋπόθεση ότι, για να γίνουν περισσότερο πιστευτοί, θα ξεκινούν κάθε δήλωσή τους με το μοτίβο «εγώ τα έλεγα από τότε αλλά δεν με άκουγαν» («προφανώς επειδή τα έλεγα από μέσα μου» θα συμπληρώνουν από μέσα τους).

Καμία αντίρρηση. Οι άνθρωποι είμαστε οι εμμονές μας, τα κλισέ μας, τα τρία-τέσσερα πράγματα που παγιώνονται μέσα μας και μας στοιχειώνουν. Τα κλισέ του κ. Παπανδρέου, οι εμμονές του, είναι τέσσερις, όσο βλέπω: Πρώτη, η «άμεση δημοκρατία», αλλά με αυτήν ξεμπέρδεψε νωρίς, στα συνέδρια του κόμματός του, όταν με το πριγκιπικό δαχτυλίδι ήδη φορεμένο, έδωσε στους οπαδούς του το κορυφαίο δικαίωμα να τον ανακηρύξουν πάραυτα ηγεμόνα, δίχως τη χρονοβόρα μεσολάβηση συζητήσεων, συγκρούσεων με αντίπαλες υποψηφιότητες και λοιπά μη αμεσοδημοκρατικά. Δεύτερη, η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, ανώτερο στάδιο της οποίας είναι το κυβερνάν διά τηλεδιασκέψεων, ώστε να μην εμποδίζεται η διοίκηση της χώρας από τα αλλεπάλληλα ταξίδια του. Εμμονή τρίτη η «επανάσταση του αυτονόητου», όπου, αυτονοήτως, τα αυτονόητα ορίζονται αυθεντικά από τον ίδιο, αφού όλοι οι υπόλοιποι δεν διαθέτουν τις παραστάσεις εκείνες που θα τους επέτρεπαν να πουν κάτι ουσιώδες επί του θέματος, κάτι να συνεισφέρουν. Κλισέ τέταρτο, «η αντιεξουσία στην εξουσία», κατεξοχήν προσωποποιημένη από τον ίδιο (και κατά δεύτερο λόγο από τον κ. Πάγκαλο, αποδεδειγμένα αναρχικής παιδείας και αντιεξουσιαστικής πρακτικής).

Για να επανέρχεται ωστόσο ανά τρίτο ή πέμπτο Υπουργικό Συμβούλιο ο πρωθυπουργός στην ίδια παραίνεση, δύο τινά πρέπει να συμβαίνουν. Ενδεχόμενο πρώτο: οι υπουργοί του δεν τον ακούνε καν, δεν καταγράφουν βαθιά στο μυαλό τους τις εντολές και τις συμβουλές του, άλλωστε η ρουτίνα των υπουργικών συμβουλίων υπό τον κ. Παπανδρέου, όπου μιλάει μόνο αυτός και οι άλλοι παρακολουθούν με ελαφρώς σκυμμένη κεφαλή, δεν ευνοεί ιδιαίτερα την πνευματική συγκέντρωση και την προσεκτική παρακολούθηση. Ενδεχόμενο δεύτερο: οι υπουργοί ακούνε με προσοχή, καταγράφουν αλλά αμέσως μόλις ξαναβρεθούν στα γραφεία και στον θώκο τους ξεγράφουν, σβήνουν, με γομολάστιχα, με διορθωτικό ή με ένα ντιλίτ στον υπολογιστή της μνήμης τους. Και διαγράφουν όσα πατερναλιστικά άκουσαν είτε επειδή αδιαφορούν για το περιεχόμενό τους (πράγμα όχι και τόσο πιθανό, γιατί θα διακινδύνευαν τη θέση τους), είτε επειδή η μικρή ή μεγάλη τους θητεία στα αξιώματα τους έχει πείσει ότι η εξουσία, και η πιο μικρή, δεν μοιράζεται, δεν αυτοϋπονομεύεται, δεν αυτοκρίνεται καν, διότι διαφορετικά χάνει το μεδούλι της, τη νοστιμιά και την ουσία της. Κι απ’ ό, τι θυμάμαι, μόνο ο κ. Χρυσοχοΐδης είχε λάβει κατά γράμμα το μήνυμα του προϊσταμένου του και δήλωνε ότι «και αντιεξουσιαστής είναι και φίλους αντιεξουσιαστές έχει», και τιμήθηκε κατόπιν αυτού με την αναβάθμισή του από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, όπου ως γνωστόν θριάμβευσε για δεύτερη φορά, στο της Αναπτύξεως, όπου ήδη θριαμβεύει.

Τι σημαίνει στ’ αλήθεια, τι θα μπορούσε να σημαίνει πολιτικά το δόγμα «είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία»; Σε ποιο παραδεισένιο σύστημα διαχείρισης των κοινών μπορεί να υπάρξει αυτό το περίεργο υβριδικό πλάσμα, μισός αντιεξουσιαστής-μισός εξουσιαστής; Πόσο αντιεξουσιαστής μπορεί να γίνει ξαφνικά, στα μισά του βίου του και παραπάνω, κάποιος που, όπως διδάχτηκε παιδιόθεν, συνήθισε να ηγείται αυτονομιμοποιούμενος, να λατρεύεται, να διατάζει, να μην ανέχεται την κριτική ακόμα και στην ηπιότερη εκδοχή της και να εξαντλεί την αυτοκριτική του προθυμία στα τηλεοπτικής καταναλώσεως λογύδρια; Ο «αντιεξουσιαστής στην εξουσία» πρωθυπουργός ηγεμονεύει εξουσιαστικότατα, σαν τυπικός Παπανδρέου, απλώς φροντίζει να επικαλύπτει τον αυταρχισμό του με το χαμόγελο του προσηνούς και του ανοιχτού στον διάλογο (τον ηλεκτρονικό πάντοτε). Αυτό το μοντέλο διδάσκει στους υφισταμένους του, είτε υπουργοί είναι είτε ανθυποδιοικητές σε οποιαδήποτε υπηρεσία. Κι αυτοί το ασπάζονται και το αναπαράγουν εκθύμως στο μικρό πεδίο των αρμοδιοτήτων τους. Τον ακούνε βέβαια να κηρύσσει ανένδοτο πόλεμο κατά της εξουσίας, αλλά χαμογελάνε, απλώς χαμογελάνε - από μέσα τους πάντοτε. Οι υπόλοιποι, όσοι υφιστάμεθα την αντιεξουσία τους, δεν έχουμε λόγους να χαμογελάμε όταν, προς το παρόν τουλάχιστον, παραμένει αναφαίρετο το δικαίωμα του καγχασμού.

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

2046

ΠΑΛΙΑ, όταν οι άνθρωποι είχαν ένα μυστικό, σκαρφάλωναν σε ένα βουνό, έβρισκαν ένα δέντρο που είχε μια τρύπα, ψιθύριζαν το μυστικό μέσα στην τρύπα και μετά την κάλυπταν με λάσπη.

Με αυτό τον τρόπο φυλούσαν το μυστικό για πάντα.

Είδα το δέντρο, κάτασπρο από θυμό. Είχαν να το πλησιάσουν πολλά χρόνια. Με τα εντόσθιά του, σαν ανοιχτά. Κόλλησα το στόμα μου στον χρόνο. Ή ήταν δωμάτιο ξενοδοχείου; Πιστός και κρυμμένος. Σε μια μακρόσυρτη μνήμη. Τέσσερα νούμερα, σαν εποχές.

ΥΠΑΡΧΕΙ μια πόλη που καταφεύγουν οι άνθρωποι για να βρουν τις χαμένες τους αναμνήσεις. Κανείς δεν γυρίζει ποτέ πίσω. Η ζωή δεν σου φέρνει πολλές αντιρρήσεις αν καταφέρεις και κερδίσεις το παρελθόν σου. Επωμίζεσαι τον από μηχανής χρόνο, επιστρέφοντας σε μια εικόνα.

Κάθε κίνηση προς τα πίσω είναι ανακυκλωμένο αίμα. Τα δάκρυα είναι τα ίχνη του. Στάμπες που μεγαλώνουν ή μικραίνουν στα πίσω δωμάτια. Σαν σκαμμένες φακίδες.

ΤΑ δάχτυλά μου μόνο να σ' αγγίζουν μπορούν. Με μια ερεθισμένη θυσία. Σαν να εξέρχεται το φως από τις χαραμάδες του δέρματος. Απολαμβάνει την αποφυλάκισή του. Πάνω στο προαύλιο των χεριών μου. Μια άσπρη επιδερμίδα. Ολέθρια χαλασμένη.

Πώς είναι όταν σκοτώνεις το φως; Το θάβεις στο στόμα σου και μετά απλώς κάνεις το σταυρό σου;

Κάλυψέ το με λάσπη. Θα βγει.

ΕΚΕΙΝΕΣ οι διεσταλμένες αναπνοές μας. Θα βγουν. Τύλιγαν τα κεφάλια μας, σαν σεντόνι. Στον έρωτα, σε διαλέγει ο θάνατος. Για να τον ζήσεις, πεθαίνεις. Κανείς δεν επιτρέπεται να τον κοιτάξει στο πρόσωπο.

Αν φυσήξεις το μυστικό του, θα έρθω. Να πανδοχεύσω τη λύπη μέσα σου. Μέσα σ' αυτό το ίδιο αντίσκηνο που κάνει το σώμα τη μνήμη να επιμένει.

Μη βγαίνεις στον ήλιο. Θα χυθεί. Μείνε λυπημένη. Μείνε ανεπανόρθωτα σιωπηλή, αλλά περισσότερη.

ΜΕΤΑ, το τρένο. Από τη λακκούβα των ανθρώπων, κατευθείαν για την κόκκινη θάλασσα. Εγώ, θα επιπλέω εκεί. «Θα λάμπω ανάμεσα στις πληροφορίες»1.

Θυμήθηκα πίσω. Την ασημένια πλατεία που δίπλωνε όνειρα. Τον βούρκο των αγκαλιών. Η μια μέσα στην άλλη, στολισμένη από τον φόβο. Του τέλους. Των στιγμών.

Οι άνθρωποι περπατούν έως ένα σημείο και χάνονται. Σαν τίτλοι παλιάς εφημερίδας που ξεπεράστηκαν απ' τα γεγονότα. Ολες οι ειδήσεις τους, δεμένες από τις ρίζες των δοντιών. Και γυαλίζουν.

ΕΒΓΑΛΕ έναν θαυμασμό και τελείωσε. Εζησε το πολύ για λίγο. Για να αποδείξει ξανά ότι αυτό που λερώνεις το αγαπάς περισσότερο.

ΚΑΠΟΤΕ ερωτεύτηκα μια γυναίκα. Φορούσε μαύρα. Υστερα από λίγο εκείνη με άφησε. Πήγα στο 2046. Πίστευα ότι με περίμενε εκεί. Ομως, ήταν μόνον η μνήμη της.

Κουρέλια.

Την ίδια δεν κατάφερα να τη βρω.

* 2046: Τίτλος από την ομώνυμη ταινία του Kar Wai Wong

1. Γιώργος Χειμωνάς, Ο γιατρός Ινεότης, Κέδρος
Σταύρος Σταυρόπουλος
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΝΟΜΙΚΗ

Εφυγαν οι μετανάστες από τη Νομική... πήγαν σε ένα σπίτι στην Πατησίων..
Και έπαψε έτσι να υπάρχει απειλή για την δημοκρατία..
Ικανοποιήθηκε και η απαίτηση για εφαρμογή των νόμων.. ήταν ο μόνος νόμος που δεν είχε εφαρμοστεί.. τώρα που εφαρμόστηκε και αυτός ανακουφιστήκαμε... οι πολλοί, οι απλοί άνθρωποι, που από το πρωί ως το βράδυ με αυτό το άγχος ήμασταν.. τι θα γίνει επί τέλους στην Νομική... είχαμε χάσει τον ύπνο μας, τίποτα άλλο δεν μας απασχολούσε...
Τι να μας απασχολεί άλλωστε στην γη της επαγγελίας που ζούμε...

Οι άλλοι, οι λίγοι, οι καυλωμένοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι, από την άλλη δεν νομίζω να ανακουφίστηκαν...
Μάλλον ξερόχυσαν στη μαλακία τους..
Δεν είχε σπασμένα κεφάλια, για να έχουν έντονους οργασμούς...
Κρίμα... μια άλλη φορά.. Ευκαιρίες για μαλακία θα βρούν, σύντομα...
Είπαμε, ζούμε στη γη της επαγγελίας...
Υπάρχουν και οι τσόντες βέβαια, αν είναι ανυπόμονοι, για την επόμενη
ΜΑΛΑΚΙΑ ΤΟΥΣ!!!!

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Πανεπιστημιακό άσυλο, ένας χώρος στον οποίο επιτρέπεται η ελεύθερη διακίνηση ιδεών..
Και στο οποίο δεν μπορούν να παρέμβουν οι δυνάμεις τάξης...

Που σημαίνει πως εκτός πανεπιστημιακού ασύλου, δεν επιτρέπεται η ελεύθερη διακίνηση ιδεών.. και όπου μπορούν να παρέμβουν οι δυνάμεις τάξης...

Ελληνική δημοκρατία...

ΝΟΜΙΚΗ

"Καταλύθηκε η δημοκρατία, οι νόμοι πρέπει να εφαρμοστούν κλπ" ακούστηκαν αυτές τις μέρες για την κατάληψη του υπό κατασκευή κτιρίου της Νομικής...

Οτι μαλακία θέλεις ακούς από τον κάθε φασίστα... πολιτικό, δημοσιογράφο κλπ
"Καταλύθηκε η δημοκρατία"...
Ναι, καταλύθηκε η δημοκρατία, η δημοκρατία των 5 πορισμάτων στις εξεταστικές, των λαμόγιων γενικά, του λαμόγιων μοναχών ειδικά, της SIEMENS, αυτών με τα αστραφτερά αυτοκίνητα ή όχι, που πετάνε ότι βρούνε στους δρόμους, των ανεύθυνων από τον "περί ευθύνης υπουργών" νόμου υπουργούς, των χρηματιζόμενων δημοσιογράφων, των διπλοθεσιτών, των παρανόμως αποσπασθέντων, των με μέσο διορισθέντων, των κοπριτών διορισθέντων, των κοπριτών που τους διόρισαν, των ανίκανων και φαύλων που μας οδήγησαν στο ΔΝΤ, των άχρηστων ελληνικών πανεπιστήμιων, των κλικών των καθηγητών τους, των ανίκανων αρχών που είναι ανίκανοι να χειριστούν το θέμα των μεταναστών, των φοροφυγάδων που την γλυτώνουν......
Αυτή η δημοκρατία καταλύθηκε...
Που την είχαμε και την χαιρόμασταν.. που ήταν το καμάρι μας..

Και έγινε το θέμα των ημερών.. στα κανάλια, σε κάποιες εφημερίδες αυτό ήταν το πρόβλημά μας..
Εχει καταληφθεί ένα υπό κατασκευή κτίριο της νομικής... και κάτι πρέπει να γίνει!! τώρα!! αμέσως!! κινδυνεύουμε όλοι!!! κινδυνεύει η δημοκρατία!!! ΓΕΛΟΙΟΙ!!!!!!!!!!
Και όλοι πίεζαν να δοθεί εδώ και τώρα λύση...
Ηταν, είναι το "επείγον" θέμα... πολύ βιαστικό. κινδύνευε το καθεστώς, η δημοκρατία.. όλα κινδύνευαν...!!!!!!!!!!!!
Δεν μπορούσαν να περιμένουν μερικές μέρες να δοθεί μια ειρηνική λύση...

Η αστυνομία και το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έκαναν τον μαλάκα μέχρι να φτάσουν ανενόχλητοι οι μετανάστες στη Νομική... Ουτε τα τσακάλια οι δημοσιογράφοι είχαν πάρει είδηση τίποτα, αυτοί του δήθεν μαχόμενου ρεποτάζ(με την προφορά της Τρεμη, αυτό) που υποτίθεται ότι δεν παπαγαλίζουν, μούγκα όλοι, μέχρι να μπουν οι μετανάστες στην Νομική...
Μετά όλους τους έπιασε κωλοπιλάλα...

Και όλα αυτά γιατί??? Γιατί τα άλλα λαμόγια, του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, με την συνέργεια του Πρύτανη απ' ότι φαίνεται, αποφάσισαν να εκμεταλευτούν την κατάσταση κάποιων δύσμοιρων, για να δόσουν την παράστασή τους.. Και τώρα είναι εξαφανισμένοι από την Νομική, αφού συζήτησαν πρώτα με τον Αρχιεπίσκοπο για να βρεθεί λύση υποτίθεται...
Κόπανοι που δεν μπορούν να χωρίσουν "δυο γαϊδουριών άχυρα", που δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους "εφτά νομά σε ένα δωμά", παίζουν με τα κεφάλια αθώων, με το άσυλο των πανεπιστημίων, με την ανευθυνότητά τους...



ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΟΛΟΙ ΣΑΣ!!!! ΣΚΑΤΟΧΩΡΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΝΟΜΙΚΗ

Περικυκλώνεται η Νομική αυτή τη στιγμή από αστυνομικές δυνάμεις, ενώ πληροφορίες λένε πως παραιτήθηκε ο Πρύτανης, και φοιτητές μαζεύονται για συμπαράσταση...

ΠΑΓ - κάλος

"Δεν ήρθα αυτοβούλως, κάποιοι με εξέλεξαν..."
Ο Πάγκαλος, απόψε...

Εχει δίκιο κοπρίτες.. για εσάς λέω, που τον ψηφίζετε τον κοπρίτη...

ΠΑΓ-κάλος

«Δανειστήκαμε για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις σε υπαλλήλους που προσλαμβάναμε απλώς και μόνο για να πάρουμε την ψήφο τους»

«Οταν στο Δημόσιο βάζεις τον κοπρίτη, επειδή σε ψηφίζει η οικογένειά του και παίρνεις πολλούς σταυρούς, ε, τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή, δεν πρόκειται να βελτιωθεί. Ξέρει ότι δεν πρόκειται ποτέ να απολυθεί»

Τα παραπάνω από τον Πάγκαλο, στο ΒΗΜΑ...

Τα παρακάτω δικά μου...

«Οταν στην Βουλή βάζεις τον κοπρίτη, επειδή τον ψηφίζει η οικογένειά σου, με την ελπίδα να βολέψει κάποιον δικό σου, ε, τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή, δεν πρόκειται να βελτιωθεί. Ξέρει ότι δεν πρόκειται ποτέ να απολυθεί»

Μερικοί κοπρίτες τελικά δεν έχουν κανένα όριο..

30 χρόνια Πάγκαλος

30 χρόνια Πάγκαλος
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Ο κήνσορας της πολιτικής ηθικής και τιμητής του δημόσιου βίου, ο κύριος «μαζί τα φάγαμε» Θόδωρος Πάγκαλος, ξαναχτύπησε ακριβώς στην εκπνοή του χρόνου, αλλά και της δεκαετίας.

Θέλοντας, προφανώς, ο επί 30 χρόνια αδρόμισθος και αβροδίαιτος πολιτικός να σφραγίσει με το δικό του πληθωρικό και αμετροεπή λόγο τη χρονιά του Μνημονίου, μεταξύ άλλων δήλωσε: «Οταν στο Δημόσιο βάζεις τον κοπρίτη, επειδή σε ψηφίζει η οικογένειά του και παίρνεις πολλούς σταυρούς, ε, τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή, δεν πρόκειται να βελτιωθεί. Ξέρει ότι δεν πρόκειται ποτέ να απολυθεί».

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο αγοραίος λόγος του γίνεται θέμα συζήτησης ούτε είναι η πρώτη φορά που ο 73χρονος πολιτικός υβρίζει και ελεεινολογεί. Αυτό είναι το σύνηθες. Το ζήτημα είναι, γιατί πάλι τώρα.

Το 2010 ήταν, για λόγους που δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε, η χειρότερη χρονιά από τη μεταπολίτευση και δώθε για τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού. Και την ώρα που άπαντες ψάχνουν για ένα ψήγμα ελπίδας, ένα σημάδι ανακούφισης, έστω πρόσκαιρο και συγκυριακό μέσα στο πνεύμα των γιορτών, ο διαδοσίας του υπολοίπου Αττικής έρχεται να ξαναβάλει τον τρόμο στην κορυφή του χριστουγεννιάτικου δέντρου. Με μια νέα επίδειξη κυνικότητας, μας δείχνει με κάθε τρόπο ότι το ρόλο του φόβητρου τον απολαμβάνει.

Λίγους μήνες πριν, εξάλλου, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, πιστός στη γραμμή «ισοπεδώστε τα όλα», είχε δηλώσει πως «η μονιμότητα στο Δημόσιο ισχύει όσο υπάρχουν θέσεις. Αν μια θέση καταργηθεί, τότε εννοείται ότι παύει να ισχύει και η έννοια της μονιμότητας». Εντάξει, το πήραμε το μήνυμα. Ο κ. Πάγκαλος μας προετοιμάζει για το Μνημόνιο Νο3 που έρχεται και τις οδυνηρές πλέον εξελίξεις στο δημόσιο τομέα και όχι μόνο.

Οίδιος, προηγουμένως, στην προσπάθειά του να πείσει για την αναγκαιότητα των αποφάσεων της κυβέρνησης που υπηρετεί, μας είπε ότι «το Μνημόνιο είναι ευτυχία για τον τόπο, γιατί μας δίνει τη μοναδική ευκαιρία να κάνουμε ριζική αναδιάρθρωση»! Επιχειρώντας ανοίκεια μεταβίβαση ευθυνών, υποστήριξε ανερυθρίαστα ότι «τα φάγαμε όλοι μαζί, σε μία πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος» και χωρίς κανέναν ενδοιασμό δήλωσε πως «ο πιο αντιπαραγωγικός κλάδος του ελληνικού λαού είναι οι στρατιωτικοί και τα Σώματα Ασφαλείας», για να το επαναλάβει λίγο αργότερα και για τους πιλότους της Πολεμικής Αεροπορίας. Ετσι, χωρίς τσίπα.

Η πραγματικότητα είναι ότι, από το 1981 μέχρι σήμερα που εκλέγεται ανελλιπώς με το ΠΑΣΟΚ, ο αντιστρόφως ανάλογος με την πολιτική του σταδιοδρομία αντισυμβατικός, εκρηκτικός και πληθωρικός του λόγος έχει προκαλέσει πολλές αναταράξεις.

Και τι δεν έχει πει για «άθλιους καθηγητές, που ανήκουν σε κάποιο από τα μικρά κομμουνιστικά κόμματα» και για «το πανεπιστημιακό άσυλο, που έχει καταργηθεί από τους τρομοκράτες και τους αλήτες της άκρας Αριστεράς». Τι δεν έχει πει για τους «τρελούς του ΚΚΕ», για το «Συνασπισμό του κ. Τσίπρα, ένα συγκρότημα, το οποίο συναναστρέφεται τρομοκρατικές ομάδες», για το ότι θεωρεί «το ΛΑΟΣ πιο ζωντανό από το ΚΚΕ». Οι λεκτικοί και πολιτικοί ακροβατισμοί τού εύστροφου όσο και ευτραφούς πολιτικού δεν έχουν τέλος.

Για τις τελευταίες του δηλώσεις, όμως, ίσως οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε και κάποια γενναιότητα. Και λέω ίσως, γιατί όταν ο κύριος Πάγκαλος καταγγέλλει την οικογενειοκρατία, το νεποτισμό και τους «κοπρίτες του Δημοσίου», να αναφέρεται ενδεχομένως και στον εαυτό του. Ή στην κόρη του, για παράδειγμα, η οποία κόρη, αφού εργάστηκε επί 18μηνο ως μετακλητή υπάλληλος στο βουλευτικό του γραφείο, κάνοντας χρήση ενός νόμου «μαζί τα φάγαμε», διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, για να αποχωρήσει λίγους μήνες αργότερα ως λυρική τραγουδίστρια για τη Δημοτική Χορωδία του Δήμου Αθηναίων! Ποτέ δεν είναι αργά για αυτοκριτική.

Αν ο κ. Πάγκαλος θέλει πραγματικά να προσφέρει υπηρεσίες στον ελληνικό λαό, να καθαρίσει η κόπρος του Αυγείου από τους κοπρίτες και η χώρα να καταφέρει να αντιμετωπίσει, απαλλαγμένη από τα βαρίδια του παρελθόντος, την πρόκληση της νέας δεκαετίας που μόλις ανέτειλε, αντί να οικτίρει και να χλευάζει τον υπάλληλο των 1.300 ευρώ, αντί να τα βάζει με τη γιαγιάκα που πάει εκδρομές με τα ΚΑΠΗ, ας κάνει ο ίδιος το μεγάλο βήμα, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που του αναλογούν και δίνοντας ένα ισχυρό μήνυμα προς κάθε Μαυρογιαλούρο, να παραιτηθεί. Εξάλλου και πλήρης πολιτικών ημερών είναι και, απ' ό,τι θυμάμαι από το «πόθεν έσχες» του, μπορεί να ζήσει τα παιδιά του ακόμα κι αν αυτά δεν διοριστούν στο Δημόσιο...

Αλλιώς, και αυτές οι τελευταίες του παρεμβάσεις θα μπουν στο... άλμπουμ μαζί με κείνες για την ελληνική σημαία στα Ιμια, τον Οτζαλάν και τις κωλοτούμπες, που υποχρεώθηκε να κάνει για τις δηλώσεις, όπως «η Γερμανία είναι οικονομικός γίγαντας, αλλά πολιτικός νάνος» και «μετά το 2000 η χώρα καταστράφηκε».

Ακούς εκεί κοπρίτες...
Papathan@enet.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

performance "FAMILY"

FAMILY Performance
της Εύας Πυρνοκόκη

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου στις 9:30 μ.μ. έως 22 Δεκεμβρίου στις 9:30 μ.μ. & 25 Δεκεμβρίου έως 28 Δεκεμβρίου στις 9:30 μ.μ
Thission Lofts Πειραιώς 123 (είσοδος από Πειραιώς) Μετρό: Στάση Κεραμεικός
Κατά τον Λακάν, η εικόνα της μητέρας (στην ενήλικη ζωή) είναι η γενεσιουργός δύναμη κάτω από κάθε φιλοσοφικό, θρησκευτικό ή πολιτικό όρο, μια τέλεια αφομοίωση της ολότητας της ύπαρξης. Στο παραπάνω πλαίσιο μπορούμε να αναγνωρίσουμε την νοσταλγία της ανθρωπότητας για την μεταφυσική χίμαιρα της παγκόσμιας αρμονίας, τη μυστική άβυσσο της συναισθηματικής σύντηξης, την κοινωνική ουτοπία μιας ολοκληρωτικής κηδεμονίας και κάθε ξέσπασμα της εμμονής με τον χαμένο παράδεισο πριν από τη γέννηση ή την πιο σκοτεινή επιδίωξη προς το θάνατο.
Ο Λακάν ορίζει την οικογένεια ως "ίδρυμα" που αναπαράγει "τις δομές της συμπεριφοράς και της αντιπροσώπευσης".
Η Εύα Πυρνοκόκη, μέσω της performance FAMILY, θέτει ερωτήματα που αφορούν την αντιπαράθεση δομής και διάλυσης. Πρόκειται για την οικογενιακή δομή και τη διάλυση που προκύπτει μέσα από μια δραματική μετάβαση: το θάνατο της κοινωνικής κηδεμονίας και την αποστροφή του κάθε ατόμου προς την αποκοπή του απο τον ομφάλιο λόρο της υπαρξιακής του αβύσσου.
Η performance FAMILY παρουσιάζεται στον ισόγειο χώρο του Τhission Lofts. Οι θεατές κινούνται ανάμεσα στους ιδιωτικούς χώρους των performers εξαφανίζοντας τους τοίχους/όρια μεταξύ θεατή/performer και τις χωροταξικές δομές του μέσα/έξω. Στα δύο επίπεδα του χώρου (ισόγειο και πρώτος όροφος) οι θεατές παρακολουθούν την κινησιολογική και ψυχολογική συμπεριφορά των "μελών της οικογένειας" απέναντι στο "πάσχων σώμα της μητέρας".


Δημιουργία – Κίνηση: Εύα Πυρνοκόκη
Performers: Ανδρονίκη Μαραθάκη, Andrea Dorian Rama, Εύα Πυρνοκόκη, Κωνσταντίνος Σερελέας, Γιάννης Σιδεράς.
Φωτισμοί: Ηλίας Ποιμενίδης
Φωτογραφίες: Χριστίνα Γεωργιάδου
Graphics: Νίκη Γραμματικογιάννη
Κείμενο προγράμματος: Μαρία Ζερβού
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης
Διάρκεια: 40’ - Εισιτήριο 12 ευρώ (ενιαίο)
Τηλ. Επικοινωνίας:6932426092


Μια εξαιρετική δουλειά της Ευας Πυρνοκόκη.

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Ο θάνατος του άτυχου Αιγύπτιου, που καθάριζε τα τζάμια στο Υπουργείο Εργασίας, δεν ήταν είδηση για πολλές μέρες.. έγινε τελικά...

Και μαζί το ότι δούλευε ανασφάλιστος... ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΣ καθάριζε τα τζάμια στο ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.

Ελλάδα, η χώρα της περαίωσης.....

Κάτω απ' το ηφαίστειο

Πολύ εύκολα χρησιμοποιείται στις μέρες μας η λέξη παρακμή. Ακόμη και για εστιατόρια... Και είναι υποτιμητικό για μια έννοια της οποίας η διαδικασία περιέχει, τέλος πάντων, ένα κάποιο μεγαλείο.

Δεν της αρμόζει ούτε καν ένα πολιτικό σύστημα, μια πόλη ή μια χώρα, ούτε καν η Αμερική, ή οτιδήποτε άλλο σημαντικό αρχίζει να πέφτει... Της ταιριάζει μια συγκεκριμένη νοοτροπία, μια πνευματικότητα, ένα στυλ, που σήμερα έχει εκλείψει. Οταν τα στοιχεία αυτά απουσιάζουν από τη σημερινή ζωή, σε συλλογικό επίπεδο, την παρακμή μπορεί κανείς να τη βρει μόνο σε άτομα. Η πτώση ενός προσώπου μπορεί να χαρακτηρίζει πιο έντονα την πτώση ενός πολιτισμού, αν είναι το σωστό πρόσωπο. Κι αυτό συμβαίνει με τον ήρωα αυτού του μυθιστορήματος του Μάλκολμ Λόουρι. Στο πρόσωπό του «πέφτει» μια ολόκληρη ήπειρος, η Ευρώπη, με πρωτεύουσα τη Βρετανία. Περισσότερο από κάθε άλλον Ευρωπαίο, ο Αγγλος έχει αυτό το προνόμιο. Να βιώνει το αργό δηλητήριο με κάποια γοητεία.

Ο ήρωας του Λόουρι ακολουθεί υπάκουα το κατρακύλισμα. (Η συνείδηση έχει μεγάλη σημασία στην παρακμή.) Τον βρίσκουμε πρόξενο στο Μεξικό, λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και συγκεκριμένα, επισκέπτη-τουρίστα σ' ένα χωριό κατά τη διάρκεια φιέστας για τον εορτασμό της «ημέρας των νεκρών». Είναι μονίμως μεθυσμένος, γιατί μόνον έτσι μπορεί να έχει καθαρό μυαλό και πλήρη εικόνα, όχι του Μεξικού, αλλά του κόσμου, στην οποία, υπό την επίδραση της γιορτής, βάζει έναν δικό του τίτλο «Ο αιώνας των νεκρών». Ομως η ζωή του κάτω από το ηφαίστειο, και η δική του και όλης της περιοχής, δεν αφήνει περιθώρια για πολλές πολυτέλειες. Η πιθανότητα έκρηξης του ηφαιστείου, είτε την επομένη μέρα είτε ύστερα από 3.000 χρόνια, δίνει το στίγμα, παρότι κανείς δεν αναφέρεται σ' αυτό. Το άλλο ηφαίστειο του πολέμου που έρχεται, ωθεί τον πρόξενο να ορίσει τους στόχους του, που είναι δύο: ένα μπουκάλι απαγορευμένο ποτό, το περίφημο μεσκάλ και η επικοινωνία με τη γυναίκα του, που επιστρέφει ύστερα από μια περίοδο εγκατάλειψης. Η δόση και από τα δύο θα είναι χαριστική, κάτι σαν το coup de grace στα ναρκωτικά. Οι τελευταίες σελίδες στη μεξικανική ταβέρνα, με τις πουτάνες, τους ληστές και τον βίαιο θάνατο του ήρωα και της γυναίκας του, ορίζουν το τέλος της κατρακύλας και της παρακμής, μέσα στο περίλαμπρο φως του κοινού θανάτου. Κατά κάποιον τρόπο το ζευγάρι γίνεται ένα άλλο είδος Ρωμαίου και Ιουλιέτας, διαλυμένου, αλλά εξίσου παθιασμένου, αν και γι' αυτούς τους δύο δεν υπάρχουν οικογένειες και δεν θα κλάψει κανείς.

Γιώργος Νοταράς
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες

ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ - ΓΣΕΕ

Πόσα λεφτά βγάζεις Παναγόπουλε, εργατοπατέρα, που τα παντελόνια δεν τα φοράς για να ζεστένεσαι??? ΓΕΛΟΙΕ!!! ΕΛΛΛΗΝΑΡΑ!!! ΒΛΑΚΑ!!!

ΜΠΟΥΡΔΕΣ ΠΑΓΚΑΛΟΥ

"Το μνημόνιο είναι, ευκαιρία, το μνημόνιο είναι ευτυχία".. είπε ο Μπούρδας!!!
Γιατί, λέει, θα μας αναγκάσει να κάνουμε όλες εκείνες τις διαρθρωτικές αλλαγές που δεν κάναμε τόσα χρόνια...

Προσέξτε λογική.. Ο Πάγκαλος, βασικός υπουργός όλων σχεδόν των κυβερνήσεων τόσα χρόνια... Αφού τα "φάγαμε μαζί" καλά που ήρθε το μνημόνιο να μας σώσει...

Επειδή αυτός και οι όμοιοί του ήταν ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΦΑΥΛΟΙ όλα αυτά τα χρόνια, πρέπει ο κόσμος να τραβήξει τα πάνδεινα , και να είναι ευτυχισμένος, να δει την κατάσταση σαν ευκαιρία...

Να το δούμε σαν ευκαιρία ρε σαχλαμάρα, να το δούμε, αν όμως και όλοι σαν κι 'σένα πάτε στα σπίτια σας... στη φυλακή ακόμα καλύτερα, στη διαπόμπευση αν δεν θέλετε φυλακή, αυτό ακόμα καλύτερα!!!!!
Να το δούμε σαν ευκαιρία ΝΑ ΣΑΣ ΞΕΦΟΡΤΩΘΟΥΜΕ, ΝΑΙ!!!!!!!!!!!!!! ΟΥΣΤ ΡΕ!!!!
Δεν πρόκειται να φτιάξει ο τόπος με εσένα αντιπρόεδρο.. σαχλαμάρα!!!!!

Πάγκαλος πάλι..
Η επισκευή ενός αεροσκάφους είναι μια παραγωγική διαδικασία, ενώ οι πιλότοι, των πολεμικών αεροσκαφών δεν κάνουν μια παραγωγική δουλειά... Μάλιστα...

Η δουλειά του αντιπροέδρου της κυβέρνησης είναι μια παραγωγική δουλειά??
Για να ξέρουμε....
Κάνει και μαθήματα οικονομίας Ο ΑΝΙΚΑΝΟΣ, Ο ΑΙΣΧΡΟΣ!!! (ΟΤΣΑΛΑΝ... θυμήσου..)


Τώρα για τον Γιωργάκη το μνημόνιο (η ευκαιρία, η ευτυχία...) είναι μονόδρομος...

Και καμαρώνει ο Γιωργάκης που έγινε επι τέλους καταγραφή όλων των δημόσιων υπαλλήλων...
Λες και αυτός δεν ήταν (ελέω πατέρα..) υπουργός όλων των κυβερνήσεων...
Αυτός παρακολουθούσε, από μακρια τα δρώμενα τόσα χρόνια (20 χρόνια) με θλίψη...

Εχουμε μπλέξει και θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα με αυτούς τους γελοίους.. αυτό είναι σίγουρο...
Αλλά να τους πάρει ο διάολος.... να τους πάρει κάπως ρε γαμώτο...

Πήραμε το μήνυμα

"Η πολιτική πλευρά των εκλογών τερματίστηκε την προηγούμενη Κυριακή"... Γιωργάκης
Και μετά σε διεθνές forum, "φάνηκε ότι ο λαός μας στηρίζει"
"Ο λαός συναινεί, κατανοεί, στηρίζει..." Ο Δημήτρης Ρέππας, σήμερα..

Αυτό κατάλαβαν... έτσι τους βολεύει...

Είναι απλά αναίσθητοι.. για την ακρίβεια είναι απλά πολιτικοί...

Η αποχή σημαίνει ΑΠΕΧΘΕΙΑ, ζώα... είτε το αισθάνεστε είτε όχι...

Πάμε ξανά λοιπόν και αυτή την Κυριακή...

Εσείς το βιολί σας και εμείς το δικό μας και όπου μας βγάλει...

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ

Μια μπλόφα ήταν τελικά οι πιθανές εθνικές εκλογές, ένα χυδαίο ψέμα όπως το "λεφτά υπάρχουν", ένα ασύδοτο, κυνικό παιχνίδι για κάποιες ψήφους παραπάνω..
Καμία σημασία το πόσο μας κόστισε στις αγορές, αδιαφορεί για αυτό ο αυτόκλητος σωτήρας του έθνους, ο Γιωργάκης... Πήρε εντολή να συνεχίσει λένε οι κύκλοι του..
Να συνεχίσει αυτή τη φοβερή πολιτική άδειου κεφαλιού, αυτή που σκέφτεται? που τον συμβουλεύουν οι ηλίθιοι και πανηλίθιοι δίπλα του?

Ολα τα σενάρια παίχτηκαν για ένα ακόμα καραγκιοζλίκι....
Δεν έχει, δεν έχουν κανένα απολύτως όριο.. είναι ασύδοτος, είναι επικίνδυνος, είναι επικίνδυνοι....

Και βγήκαν όλοι τους και είναι όλοι ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα..
Και εξακολουθούν να ξεκατινιάζονται στα παράθυρα, και λένε το μακρύ τους και το κοντό τους, μέχρι και το συμπέρασμα έβγαλαν κάποιοι, ότι η τεράστια αποχή δείχνει την απαξίωση στο πολιτικό σύστημα... έτσι είπαν...
Τώρα το κατάλαβαν οι φωστήρες, νόμιζαν ότι έχαιραν της εκτίμησης του κόσμου..
Μόνιμο το παιχνίδι τους, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.. δεν τους ενοχλέι αν τους περνάνε για βλάκες, για αναίσθητους για οτιδήποτε..
Ούτε η αποχή τους ενοχλεί.. τους βολεύει.. αρκεί να παίρνουν τα ποσοστά που χρειάζονται για να κρατάνε τις καρέκλες τους και τις ρεμούλες τους...

Είναι ένα φτύσιμο όμως, η αποχή, ένα κάτι..
Φτύσιμο και απαξίωση, στη κάλπη, στον δρόμο όπου εμφανίζονται...

ΨΗΦΙΖΩ????????

Ημέρα ψηφοφορίας σήμερα, σε ένα κλίμα παλαιοκομματικό, πολιτικών παιχνιδιών, μπόχας, ανεπάρκειας, κάλυψης σκανδάλων, ανικανότητας, βολέματος ημετέρων, διαστρεβλωτικό του σκοπού των δημοτικών εκλογών.

Τους ακούσαμε, τους είδαμε να ξεκατινιάζονται άλλη μια φορά χωρίς ντροπή, χωρίς συναίσθηση της απαξίωσής τους.

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι αξίζει κάποιος να ψηφίσει, μόνο και μόνο για να δείξει την απαρέσκεια του, τη σιχαμάρα του, αλλά όσοι ψηφίσετε, κάντε μια προσπάθεια να δώσετε τη ψήφο σας σε έντιμους και ακέραιους ανθρώπους.

Με τις πέτρες!

Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Τέρμα τα ψέματα! Τέρμα οι απειλές και οι εκβιασμοί! Τέρμα ο φόβος και η ανασφάλεια που καλλιεργεί συνειδητά ο κυνισμός τους. Τέρμα οι προσβολές εκ μέρους των ολετήρων.
Τέρμα στη φλυαρία, την προπαγάνδα και τις φωτοβολίδες με τις οποίες προσπαθούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια και να κρύψουν την ανικανότητα και τον λαϊκισμό τους. Τέρμα στα ψεύτικα πιστόλια τους, στις πομφόλυγες και στη μάσκα με την οποία κρύβουν το πραγματικό πρόσωπό τους. Τέρμα στους εξαρτημένους που αλυσόδεσαν τη χώρα και την έκαναν πειραματόζωο. Τέρμα στους δεδομένους! *** Ούτε ένας από τους βαρείς χαρακτηρισμούς δεν είναι άδικος. Μία-μία οι λέξεις το μαρτυρούν: Με χυδαία ψέματα πήραν την εξουσία. Ηξεραν με το νι και με το σίγμα τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά έλεγαν ότι «λεφτά υπάρχουν». Ηξεραν ότι δεν μπορούν να υλοποιήσουν τίποτε από αυτά που έταζαν και -ενώ είχαν έτοιμο το σημερινό, τραγικό σχέδιό τους- καθυστερούσαν εγκληματικά να πάρουν αποφάσεις γιατί δεν ήθελαν να εκτεθούν και να γίνουν αμέσως περίγελως στα μάτια των εξαπατημένων ψηφοφόρων τους. Και σκάρωσαν ψέματα μεγαλύτερα από τα προεκλογικά. Οτι δήθεν μάχονται σκληρά και διαπραγματεύονται επί ίσοις όροις με τους εταίρους. Οτι δήθεν ακούγεται η φωνή τους. Οτι βγάζουν πιστόλια στο τραπέζι. Και, βέβαια, ότι με το Μνημόνιο έσωσαν τη χώρα από τη χρεωκοπία. Το πιο κυνικό, το πιο ωμό, το πιο χυδαίο ψέμα τους. Η πιο μεγάλη απάτη... Απολύτως τίποτε δεν διαπραγματεύτηκαν. Απολύτως τίποτε καλό για τη χώρα δεν πέτυχαν. Ηξεραν -ή όφειλαν να γνωρίζουν- ότι ο κίνδυνος να χρεωκοπήσει η χώρα ήταν ανύπαρκτος. Διότι, εκείνοι που θα έβγαιναν πρωτίστως χαμένοι είναι οι Γαλλογερμανοί (θα έχαναν τα χρήματά τους). Και το ευρώ. Τέτοια τρικυμία, τέτοιον κλονισμό κανένας δεν ήθελε. Ο «κίνδυνος της χρεωκοπίας» ήταν όπλο στα χέρια της Ελλάδος, δεν ήταν δαμόκλειος σπάθη. Και αν υπήρχε σοβαρός ηγέτης να θέσει ευθέως και δραματικά το θέμα της «επαπειλούμενης πτώχευσης», οι Ευρωπαίοι θα βρίσκονταν ξαφνικά σε δυσχερέστατη θέση. Και εκόντες άκοντες θα ενέδιδαν. Με αποτέλεσμα και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (των χρεών) να δοθεί, και δάνειο με ανεκτό επιτόκιο. Και όλα αυτά τότε, τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο του 2009, προτού η αθλιότης των ημετέρων δηλώσεων περί χρεωκοπίας εκτινάξουν τα spreads *** Τώρα τρέμουν! Γιατί ξέρουν ότι εξόντωσαν τη χώρα, αλλά και τις δικές τους -λιγοστές, αλλά υπαρκτές και σημαντικές- προτάσεις για το συμμάζεμα του κράτους. Τις εξόντωσε η ανικανότης, το απαράσκευον και τα μυαλά της δράκας που κυβερνά το Μαξίμου... Τώρα τρέμουν! Γι' αυτό εκβιάζουν με... εκλογές και απειλούν. Γιατί ξέρουν ότι από όσα έχουν πει, μονάχα ένα θα βγει αληθινό: θα τους πάρουν με τις πέτρες!

Ο τύπος των ήλων

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες

ΠΡΙΝ "ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ" ΤΩΡΑ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ

"Αν δεν μας δώσετε τη ψήφο σας θα πάμε σε εκλογές"
Την έκανε τη μούρη κρέας στους άνεργους, στους απολυμένους..

Οικογένειες σωτήρων, Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες, Παπανδρέου, αυτή τη περίοδο έχουμε τον Γιώργο, του Αντρέα το γυιό, τον "βαθιά δημοκράτη", ελέω πατέρα, (γιατί ο γυιός μια ζωή στα υπουργεία, πάλι ελέω πατέρα, που τώρα κάνει πως δεν ξέρει), που τη νύχτα της 21ης Απριλίου, του είπαν, του πατέρα, συγνώμη κ. πρόεδρε, είσαστε υπό περιορισμό, το λέει και το ξαναλέει, ο γυιός, όχι έτσι, λέει κάτι "με το πιστόλι στον κρόταφο" κλπ.

Τον ενδιαφέρει η σταθερότητα της χώρας, και όχι της καρέκλας του, και απειλεί με εκλογές αν ο κόσμος δεν ψηφίσει ας πούμε τον Σγουρό...

Μη ψηφίσετε καθόλου ή ψηφίστε κατά συνείδηση, αλλά τα καραγκιοζιλίκια, πριν ήταν το "λεφτά υπάρχουν" τώρα είναι η απειλή για εκλογές, γράφτε τα όπου γουστάρετε..

Για να δούμε την εξέλιξη...
Ετσι κι αλλιώς αυτά που έρχονται μετά τις εκλογές από τον "βαθιά δημοκράτη" ή όποιον άλλο, δεν θα τα αποφύγουμε... το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μη μας περνάνε για τελείως μαλάκες... να νιώσουν το φτύσιμό μας..

ΔΙΑΚΑΝΑΛΙΚΗ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑΝΝΗ????

ΚΟΥΚΙΑ ΣΠΕΡΝΩ!!!!!!!!!

Προέρχομαι από παρθενογέννεση (όλα τώρα έγιναν, εγώ και η φαμίλα μου και οι γύρω μου, είμασταν, είμαστε αθώοι) και άλλα λόγια να αγαπιόμαστε..

Απλά και μη το κουράζουμε, δώστε μας τη ψήφο σας και μετά σας πηδάμε με την ησυχία μας!!!!!!!!!

Κακή διαχείριση, πράσινη ανάπτυξη (Αστακός δηλαδή...), διαφάνεια, διαδραστικοί πίνακες και άλλα μπουρμπούτσαλα..

ΜΑΥΡΟ ΣΤΟΝ ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Καραγκιοζιλίκια

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

Σύμφωνα με έναν από τους άγραφους κανόνες της πολιτικής αντιπαράθεσης στη χώρα μας (και όχι μόνο), όσο πιο ποταπά μικροπολιτική είναι η πράξη τόσο πιο φανφαρονικά ηθικολογική γίνεται η περιγραφή της.

Ετσι μάθαμε από επίσημα χείλη ότι η παραπομπή πέντε πρώην υπουργών της Ν.Δ., για το Βατοπέδιο, αποτελεί ένδειξη της επιθυμίας που διακατέχει την κυβέρνηση να φέρει τα πάντα στο φως και να μην κουκουλώσει τα σκάνδαλα, όπως έκαναν οι προκάτοχοί της.

Ως γνωστόν, σ' ένα κράτος δικαίου το ποιος είναι τελικά ένοχος καθορίζεται μόνον από τη Δικαιοσύνη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία εμείς οι υπόλοιποι δεν έχουμε γνώμη και περιμένουμε τη δικαστική απόφαση για να τοποθετηθούμε. Και στην περίπτωση όχι μόνο του Βατοπεδίου, αλλά των σκανδάλων γενικότερα, δύσκολα βρίσκεται άνθρωπος -με εξαίρεση τα όσα λένε δημοσίως τα διάφορα κομματόσκυλα- που να μην πιστεύει ότι και τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν στις τάξεις κάποιους που σε μια ευνομούμενη χώρα θα είχαν πάει φυλακή και τους οποίους θέλουν να προστατεύσουν όσο μπορούν. (Επειδή ξέρουν πού είναι θαμμένα τα πτώματα, ή για λόγους στοιχειώδους αλληλεγγύης μεταξύ κατεργαρέων). Κι αυτό δεν το λένε μόνον οι λαϊκίζοντες δημαγωγοί αλλά και η πολιτική ηγεσία της χώρας. Μόνο που έχουμε την εξής εντελώς προβλέψιμη εναλλαγή χρωμάτων: όταν το Μαξίμου βάφεται γαλάζιο, πρασινίζει ο Κορυδαλλός και τούμπαλιν.

Δεν θα σταθώ στην κοινά αποδεκτή διαπίστωση, ότι παρά τη φασαρία τελικά ουδείς θα τιμωρηθεί επειδή η Δικαιοσύνη, ακόμα κι αν λειτουργούσε σωστά, δεν θα μπορούσε να περάσει μέσα από το πυκνό δίχτυ που προστατεύει τους ισχυρούς και τους πολιτικούς (παραγραφές, αναβολές κ.ο.κ.). Ούτε θα σχολιάσω το επίσης προφανές, ότι ο σκυλοκαβγάς μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων θα αποβεί προς όφελος αμφοτέρων, επειδή θα ενισχύσει τη συσπείρωσή τους εν όψει των αυτοδιοικητικών εκλογών. Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση, σίγουρα η πιο σημαντική μακροπρόθεσμα: η λειτουργία ή, μάλλον, η μη λειτουργία των θεσμών στην Ελλάδα.

Οταν μια επιτροπή της Βουλής, στελεχωμένη από βουλευτές που ψηφίζουν κατά συνείδηση, εκδώσει πορίσματα ισάριθμα με τα κόμματα που συμμετέχουν σ' αυτή, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: είτε για να γίνεις μέλος κόμματος πρέπει να αποδείξεις ότι η κρίση σου περί οποιουδήποτε πράγματος συμπίπτει απόλυτα με την κομματική γραμμή, είτε ακολουθείς την αλάθητη συνταγή για να κρατήσεις καθαρή τη συνείδησή σου, ήτοι δεν τη χρησιμοποιείς. Κι αυτό, όσο παράξενο και να φαίνεται, κάποια έμμεση σχέση έχει με το διαβόητο Μνημόνιο. Το οποίο, εκτός από τα δεινά που μας επισωρεύει, προϋποθέτει επίσης και τη λειτουργία θεσμών που ουδέποτε ρίζωσαν στη γαλανή πατρίδα μας.

Αναφέρω ενδεικτικά την καταβολή των φόρων που μας αναλογούν, τη στοιχειώδη αξιοκρατία, την τιμωρία όχι μόνο των αδυνάτων, και την έννοια του δημόσιου συμφέροντος που ταυτίζεται με το κοινό καλό και όχι με την εξυπηρέτηση όσων δουλεύουν στο Δημόσιο. Φυσικά -κι αυτό το απευθύνω στους αριστερούς συντρόφους για να μη νομίσουν ότι έχω γίνει εντελώς δεξιός- παραδέχομαι ότι στις χώρες εκείνων που μας επέβαλαν το Μνημόνιο δεν έχει καταργηθεί η μισθωτή εργασία. Επειδή, όμως, δεν το βλέπω να γίνεται σύντομα ή μέχρι να γίνει, θα προτιμήσω το δικό τους μοντέλο από το δικό μας. Κι αν η κυβέρνηση πιστεύει τα όσα η ίδια λέει περί θεσμών και ότι πρέπει να γυρίσουμε σελίδα, ας πάψει να χορογραφεί καραγκιοζιλίκια σαν αυτά που βλέπουμε τις τελευταίες μέρες.

Κλείνω με μια άβολη σκέψη: μήπως τέτοια θέλει ο πάντα αδικημένος και πάντα αντιστεκόμενος Ελληνας;

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

Παμπούκης

Χάρης.. αυτός που θα φέρει επενδύσεις στην Ελλάδα..

Οταν ο Παπανδρέου έλεγε "λεφτά υπάρχουν" εννοούσε "που πήγαν τα λεφτά?"

Ο εμίρης του Κατάρ είναι καλός άνθρωπος, έχει 28 γυναίκες και δεν έχει εξώγαμα...

Εγώ βγαίνω να μιλησω στην τηλεόραση μόνο για σοβαρά θέματα..

Ναι, εγώ έμαθα στον κινέζο πρόεδρο τη λέξη kritharaki..

Ασε ρε Χάρη, μη βγαίνεις καθόλου να μιλήσεις για κανένα θέμα...

Τι αμαρτίες πληρώνουμε ρε γαμώτο????????????????????????????

ΚΑΨΗΣ για αρχή..

"Κάτσε Καψή, έχεις καταντήσει γραφείο τύπου του Πεταλωτή.."
Στο MEGA, χτες, ο γεν. γραμματέας της ομοσπονδίας βενζινοπωλών..
ΠΕΣΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕ.. με τα παπαγαλάκια.. πέσανε να το φάνε οι υπόλοιποι,Τρέμη, Πρετεντέρης,είχαν τη μύγα...
Το έχασα.. κρίμα..

Ο άλλος ο ανεκδιήγητος ο Μπάμπης, στο SKAI, σήμερα.. Τα Spreads δεν πέφτουν γιατί οι αγορές δεν έχουν εμπιστοσύνη στην Ελλάδα.. ακόμα..
Οχι γιατί κερδοσκοπούν γνωρίζοντας ότι θα πάρουν τα λεφτά τους,έτσι κι αλλιώς, από τα λεφτά που δανειζόμαστε..

Και πάμε και στο παπούτσι που πετάχτηκε στον Γιωργάκη.. δεν μπαίνω στην ουσία του θέματος.. πολλοί θα ήθελαν να πετάξουν και παπούτσια και ντομάτες και άλλα.. και στον Γιωργάκη και στους άλλους πολιτικούς..

Αλλά αυτό το γελοίο των καναλιών.. πως εκθέτει την Ελλάδα στο εξωτερικό.. όπως οι απεργίες κλπ...?

Την Ελλάδα στο εξωτερικό την εκθέτουν οι λαμογιές των πολιτικών και των παρατρεχάμενών τους, η διαφθορά.. η ανικανότητα των πολιτικών που οδήγησε τη χώρα εδώ που είναι.. οι κάθε Τσοχατζόπουλοι με τις offshore τους, το τουμπεκί περί ευθυνών,ο δήθεν θεσμός του "πόθεν έσχες", οι βολεμένοι ημέτεροι σε θέσεις, Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑ, οι νόμοι που δεν λειτουργούν..
ΑΥΤΑ ΕΚΘΕΤΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ, αν έχει σημασία...

Και οι Πασόκοι και ο Γιωργάκης υπερηφανεύονται που πήραμε το μεγαλύτερο δάνειο στην ιστορία.. επειδή είμασταν η πιο υπερχρεωμένη χώρα.. μπράβο μας ρε...

Το σουφλέ του Γιώργου

.........
"Η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου (όνομα βάλσαμο για κουρασμένο αρθρογράφο, 3 φορές να το αναφέρεις φύγανε οι 200 λέξεις) παρέδωσε το Υγείας στον Α. Λοβέρδο, περιγράφοντας τον διάδοχό της ως άνθρωπο «που ξέρει να δίνει και να κερδίζει μάχες». Τρεις μάχες έδωσε ο πολυνίκης Λοβέρδος από το υπουργείο Εργασίας. Τη μάχη να μην αυξηθούν τα όρια συνταξιοδότησης, τη μάχη να μη μειωθούν οι συντάξεις και τη μάχη να μην αυξηθούν οι εισφορές. Τις κέρδισε και τις τρεις.

Ο Χ. Παπουτσής, αναλαμβάνοντας την Προστασία του Πολίτη, είπε ότι θα ενεργοποιήσει το δίπτυχο «ασφάλεια και ανθρωπιά». (Στο λόγο μου, έτσι το είπε.) Ζήτησε από τους υφισταμένους του εφαρμογή των νόμων (εδώ έχουμε την ασφάλεια), πλην τόνισε ότι «όλοι είμαστε άνθρωποι, και εσείς στις ένστολες υπηρεσίες (sic) αλλά και όσοι παραβιάζουν τον νόμο (εδώ έχουμε την ανθρωπιά)». Αφού, όπως παραδέχτηκε, «όλους μια μάνα μάς γέννησε»"
...........

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ,
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

11 μήνες νεο ΠΑΣΟΚ

11 μήνες εισπρατικά μέτρα, απλά στη σύλληψη, απλά και για ένα αδαή,εύκολα στην εφαρμογή, ατελέσφορα δυστυχώς.. μέτρα για να καλυφθούν οι υποχρεώσεις οι οικονομικές και οι απαιτήσεις των διεθνών τραπεζών..

Αποτέλεσμα όλων αυτών των περισπούδαστων συμβούλων του Γιωργάκη..

Και ο Γιωργάκης στη ΔΕΘ, σήμερα τα ίδια κούφια λόγια, αν και καλός για μυθιστοριογράφος, εξαιρετικός... δεν πρόσεξα αν μίλησε για πράσινη ανάπτυξη.. μου ξέφυγε...

Ούτε για αυτό το περίφημο "τα λεφτά υπάρχουν"...

Κατά τα άλλα η ανανέωση πάει καλά.. Παπουτσής, Χυτήρης, Σκανδαλίδης.. με τον Ρέππα και τον Πάγκαλο.. παλιές καραβάνες.. παλιές συνταγές...

Και το κεντρικό δελτίο του MEGA σε ρόλο Υπουργείου τύπου της κυβέρνησης, με τον θλιβερό Καψή πρωτοστάτη!!!
Ας τον μαζέψει κάποιος εκεί.. ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται πως λειτουργεί.. είναι σίγουρο.. είναι θέμα αντίληψης, όχι θέσης..

"ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΑΝ"

Ο Πανάρετος,από το "Παιδείας", πως λέμε καμία σχέση με την αρετή..? κάπως έτσι και χειρότερα...
"Δεν ήταν πρόθεσή μας με τη κατάργηση της βάσης του 10 να γεμίσουμε τα διάφορα ιδρύματα.. αλλά η πολιτεία έχει κάνει μια πολύ μεγάλη επένδυση σε αυτά..."

Ανίκανος να χειριστεί μια κατάσταση έστω μόνο επικοινωνιακά...

Η Διαμαντοπούλου.. για τα διάφορα κολλέγια, τη μη νομιμότητά τους και τους φοιτητές που γράφτηκαν σε αυτά.. "ας πρόσεχαν".
Να πρόσεχαν αυτοί που γράφτηκαν σε ένα κολλέγιο που η πολιτεία το αφήνει να λειτουργεί!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αντε ρε θείτσα.. ας πρόσεχαν αυτοί που σε ψήφισαν!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ησυχα! Ο θείος κοιμάται...

Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ

ΚΑΤΑ κοινή ομολογία είμαι ένας φιλήσυχος άνθρωπος. Ειδικά τώρα που πλησιάζω τα 50 προσπαθώ να εγκλιματιστώ στη γαλήνη, την ηρεμία και την ησυχία σε μια πρόβα τζενεράλε πριν από την αιώνια...

ΕΝΑΣ από τους λόγους που και το πιο έξαλλο νιάτο καταντάει στα 50 του φιλήσυχος πολίτης, είναι η πίεση. Η αρτηριακή εννοείται... Πώς θα παραμείνεις έξαλλος όταν έχεις πίεση και ο τελευταίος γιατρουδάκος της σειράς σού συνιστά: «ηρεμία»; Είναι ιδιοπαθής ασθένεια η αρτηριακή πίεση. Τουτέστιν, δεν γνωρίζουν ακριβώς τα αίτια που την προκαλούν, είναι κάτι που το παθαίνεις μόνος σου.

ΓΙ' ΑΥΤΟ προτείνουν ψυχραιμία, ανάλατη ζωή, ήπια σωματική άσκηση, γραψαρχιδιστική αντιμετώπιση του συναισθηματικού στρες, χαλάρωση, ηρεμία, ησυχία και καρτερικότητα. Της αιώνιας ζωής και κότας, εννοείται...

ΤΩΡΑ που το ξανασκέφτομαι, εξ απαλών ονύχων φιλήσυχος ήμουν. Μάλλον με επηρέασε εκείνη εκεί η πινακίδα που είχε αναρτήσει στην ψαροταβέρνα του στο Λευκαντί ο παππούλης μου: «Απαγορεύεται το σπάσιμο, η μανούρα και ο τσαμπουκάς», έγραφε.

Η γιαγιά μου στην κουζίνα τηγάνιζε γαυράκι (κάτι που με αρρώστησε κι έγινα «ερυθρόλευκος») κι εγώ έπαιρνα τις παραγγελίες απ' τα τραπέζια και τονε σερβίριζα με τα κατρουτσάκια του. Οταν πίνανε καμιά δεκαριά κατρουτσάκια και κοκκίνιζε η μύτη τους απ' την πολλή ρετσίνα, άρχιζαν η μανούρα, το σπάσιμο και οι τσαμπουκάδες.

Η ψαροταβέρνα ήτανε πάνω στο μικρό το λιμανάκι, εκεί που ακόμα βασιλεύει ο γερο-πλάτανος που 'χα κρεμάσει την κούνια μου. Ψαράδες και λιμενεργάτες τα 'τσουζαν στου παππού μου. Αλατιασμένοι, αξέβγαλτοι. Τέρμα στο τζουκμπόξ ο Καζαντζίδης. Ξυπόλητοι φέρνανε κάτι στροφές γύρω απ' τον εαυτό τους σαν να χορεύανε. Και μετά μανουριάζανε άσχημα αν σηκωνόταν άλλος να χορέψει το τραγούδι που παραγγείλανε.

ΗΤΑΝΕ σοβαρό φάουλ να βάλεις δίφραγκο στο τζουκμπόξ και να χορέψει ο άλλος το τραγούδι σου άμα δεν του 'κανες νεύμα επιδοκιμασίας. Ηταν ιεροί, άγραφοι κανόνες αυτοί. Ετσι άρχιζε η μανούρα, ένα είδος επιθετικής δυσθυμίας, σαν την γκρίνια της αγριόγατας που, ενώ την έχεις αγκαλιά, ξαφνικά τσαμπουκαλεύεται και σε γρατζουνάει στη μούρη. Η μανούρα οδηγεί αναπόφευκτα στον τσαμπουκά. Σε σοβαρούς τσαμπουκάδες! Διότι στο μικρό λιμάνι κάποιοι μάγκες είχανε πάνω τους κρυμμένες φαλτσέτες και σε σουγιαδιάζανε για πλάκα.

ΤΟ σπάσιμο (των πιάτων και των ποτηριών) ήτο λυτρωτικόν γιατί εκτόνωνε την ένταση. Ομως ο παππούς έβγαλε και γι' αυτό στην ταμπέλα απαγορευτικό, επειδή μανούριαζε η γιαγιά που 'πρεπε ν' αγοράζει κάθε εβδομάδα καινούργια σερβίτσια. Ο άλλος λόγος ήτανε που κόβανε στα γυαλιά τα ποδάρια τους, γιατί χορεύανε ξυπόλητοι κι έπρεπε να τους τρέχει από πίσω με τα μπαμπάκια και τα ιώδια.

ΜΟΝΟ όταν έμπαινε ο Βαγγέλης (ο Ρωχάμης) στο μαγαζί κλάνανε μέντες όλοι και καθόντουσαν κυρίες. Κατά τ' άλλα την επιγραφή του παππού μου τη γράφανε εκεί που φαντάζεστε. Τα παιδικά μου τα ματάκια είχαν αντικρίσει τόσα σουγιαδιάσματα που χορτάσανε από τσαμπουκάδες.

«Η μανούρα είναι το χειρότερο», έλεγε η γιαγιάκα μου, «να γίνει ο τσαμπουκάς να τελειώνουμε»! Σιχαίνομαι τη μανούρα. Βαρέθηκα τα σπασίματα και τους τσαμπουκάδες. Αρα ήμουν παιδιόθεν φιλήσυχος. Πολύ πριν γενώ υπερτασικούλης.

ΚΑΤΙ κομμένες εξατμίσεις στα μοτοσακά της εφηβείας μας ήταν ασήμαντες λεπτομέρειες. Οπως και οι μεταμεσονύχτιες αστυνομίες στα σφιχταγκαλιασμένα πάρτι με τα βερμούτ. Παρένθεση ήτο και ο όποιος συνωστισμός (σαν της Σμύρνης) με τα ΜΑΤ στις φοιτητικές διαδηλώσεις. Κατά βάθος ήμουν φιλήσυχος.

ΜΕ δεδομένα τα παραπάνω και ότι πλέον είμαι ένας φιλήσυχος άνθρωπος με χαρτί γιατρού, δεν έπρεπε να ταραχτώ περίεργα που χθες το μεσημέρι άκουσα το ανιψάκι μου να λέει στ' άλλα τα παιδάκια:
«Ησυχα, ο θείος κοιμάται»!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

Post mortem

Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ
Ενα σεντόνι υποκριτικής αγιοποίησης κάλυψε τη σορό του Σωκράτη Γκιόλια.
Το απέθεσαν τελετουργικά, πλείστοι όσοι εκπρόσωποι της κλασικής δημοσιογραφίας. Η αγιοποίηση αυτή δεν ήταν η αναπόφευκτη απόληξη ενός χοϊκού «δεδικαίωται», δηλαδή η διαγραφή έργων και ημερών μπροστά στο ανέκκλητο «χους ην» και στη συνείδηση της κοινής μοίρας. Οι post mortem υμνωδίες αποκαλύπτουν αβυσσαλέα υποκρισία και έκδηλη αμηχανία. Η δημοσιογραφία του Σωκράτη Γκιόλια -από παλιά, μέχρι τώρα με το περιώνυμο μπλογκ- συγκέντρωνε τα πυρά της κλασικής δημοσιογραφίας, όταν εκείνη έκρινε ότι άξιζε να ασχοληθεί. Με μια διαφορά: από τότε που το «Τρωκτικό» εγκαταστάθηκε στο κέντρο της μηντιακής ζωής, αποτέλεσε για τους δημοσιογράφους προσφιλές κέντρο διερχομένων. Ηταν πια η εποχή των μπλογκ και του θριάμβου τους έναντι της «παλιάς δημοσιογραφίας», ειδικά της έντυπης. Σχεδόν όλοι μυκτήριζαν -και δικαίως- τις κρημνιστικές αδιασταύρωτες πληροφορίες, την ανέρειστη αποδομητική επιθετικότητα, την καταγγελτική ελαφρότητα και τον κιτρινισμό, αλλά το διάβαζαν και στέκονταν αμήχανοι μπροστά στα φρέσκα στοιχεία και τις θετικές πλευρές της «νέας δημοσιογραφίας»: την άμεση ενημέρωση, τον δηκτικό σχολιασμό και τη δημιουργική ανακίνηση σημαντικών θεμάτων που ήσαν ταμπού για τα κλασικά μήντια. Ευεξήγητη η αμηχανία της φθίνουσας «παλιάς σχολής»: τα παθογενή των μπλογκ είναι εν πολλοίς και δικά της. Μόνο που εκείνη τα αποσιωπά ή τα κρύβει επιμελώς κάτω από το χαλί. Τα δε θετικά τα βλέπει ζηλότυπα, διότι αδυνατεί να τα ανταγωνιστεί, αξιοποιώντας τουλάχιστον ένα κλασικό όπλο της: την υπευθυνότητα της επωνυμίας και το τίμημα που αυτή συνεπάγεται

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες

Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

«Είναι υγεία η απογοήτευση απ' τα κόμματα» διαπίστωσε (στη συνέντευξή του στην «Ε») ο κ. Παπανδρέου. Εχοντας συμβάλει ο ίδιος όσον λίγοι από το δικομματικό σκηνικό στη φθορά του κοινοβουλευτισμού και στην κατάπτωση κι έκπτωση του πολιτεύματος, κάνει ακαδημαϊκές διαπιστώσεις με την «αφέλεια» ενός δόκτορος Τουρνεσόλ (γνωστού κι ως Καλκιούλους στην αγγλοσαξωνική του αποτύπωση).

Πρσωπικώς το βρίσκω θεϊκό! Τα λέει τόσο συχνά και τόσον ωραία ο κ. Παπανδρέου εναντίον των μέτρων που παίρνει ο ίδιος, ώστε η θεία Φωτούλα να επιμένει πως πρέπει να του δώσουμε τον «ναυτίλο» να τον γράφει εκείνος.

.............................................

Είναι ικανός!

Ομως, για να σοβαρευτούμε, στην ίδια συνέντευξη ο κ. Παπανδρέου δήλωσε κάτι αληθινά πρωτοφανές. Το εξής:
«Δεν είναι προφανές
για ποιο λόγο το δικό μας Σύνταγμα θα μπορούσε να εμποδίζει κάτι πολύ λογικό, το οποίο ισχύει σε πολλές χώρες».

Ανήκουστο!

Από πότε το Σύνταγμα μιας χώρας υπακούει ή δεν συγκρούεται με πράγματα λογικά ή παράλογα που συμβαίνουν σε άλλες χώρες;

Είναι δυνατόν ένας πρωθυπουργός να 'χει τέτοια αντίληψη για τον Θεμελιώδη Νόμο της χώρας του;

Κατ' αρχήν «εδώ ουδείς μπορεί να ισχυρισθεί» (μας γράφει επ' αυτού ο αναγνώστης μας, κ. Κ.Ρ.) «ότι πρόκειται για λεκτικό ατόπημα, διότι οι γραπτές συνεντεύξεις του πρωθυπουργού ελέγχονται. Αρα δεν του ξέφυγε. Το είπε σκοπίμως».

Και συμπληρώνει ο κ. Κ.Ρ.: «Αυτή η απαράδεκτη δήλωση πρέπει να αποσυρθεί πάραυτα.

Συνιστά προσβολή της Συνταγματικής Τάξης της χώρας.

Εισάγει μιαν επικίνδυνη αντίληψη, σύμφωνα με την οποίαν, ό,τι θεωρείται λογικό (από ποιον άραγε) και "ισχύει σε πολλές άλλες χώρες", θα μπορούσε να επιβληθεί και στην Ελλάδα ακόμα κι αν έρχεται σε αντίθεση με το Σύνταγμα της χώρας!

Δηλαδή, το Σύνταγμά μας, κατά την άποψη του κ. Παπανδρέου, δεν στηρίζεται στη νομική παράδοση και τον νομκό πολιτισμό της χώρας, αλλά στη... λογική άλλων χωρών!

Κι εγώ που νόμιζα -συνεχίζει ο κ. Κ.Ρ.- ότι το Σύνταγμά μας είναι ο υπέρτατος κατασταστικός χάρτης της χώρας κι ο θεμέλιος λίθος της Δημοκρατίας.

Δεν ξέρω τι δεσμεύσεις (κι έναντι ποίων;) έχει αναλάβει ο κ. Παπανδρέου και τι επιδιώκει, αλλά αυτές οι απόψεις δεν πρέπει να μένουν αναπάντητες, διότι δημιουργούν κακό προηγούμενο.

Με την ίδια, δήθεν αφέλεια, μπορεί αύριο ο κ. Πρωθυπουργός να θεωρήσει "λογικές" και τις απαιτήσεις γειτόνων μας που έρχονται σε... αντίθεση με διεθνείς συμβάσεις και Συνθήκες.

Λυπούμαι αλλά αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα.

Οταν ο Συνταγματικός Χάρτης της χώρας αμφισβητείται απ' τον ίδιο τον πρωθυπουργό, τότε δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να "επωασθεί το αυγό του φιδιού"...».

Ο αναγνώστης μας έχει δίκιο. Δεν υπάρχει Σύνταγμα αλά καρτ. Και η στήλη έχει από καιρό εκφράσει τις ανησυχίες της για την πολιτειακή συμπεριφορά του κ. Πρωθυπουργού.

Αυτό που εκ πρώτης όψεως φαίνεται σαν μια «χαλαρή στάση» του κ. Παπανδρέου (περίπου σαν μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης) είναι, στην πραγματικότητα, εν σχέσει με το πολίτευμα και την πολιτική μια στάση βαθειά αυταρχική και απολυταρχική.

Με το σύνδρομο του ηγεμόνος που ερμηνεύει την πραγματικότητα εξωθεσμικά, κατά το δοκούν, βολονταριστικά, ο κ. Παπανδρέου

έχει αποδομήσει το κόμμα του, ενώ συχνά υπερβαίνει (και συνεπώς υπονομεύει) το ίδιο το πολίτευμα, είτε καταστρατηγώντας τον Κανονισμό της Βουλής (όπως με την ψήφιση του Μνημονίου) είτε υπερφαλαγγίζοντας με τους παρακοιμωμένους του το Υπουργικό του Συμβούλιο, είτε ερμηνεύοντας το Σύνταγμα με τη «λογική» των «άλλων».

Οντως, υπάρχουν «άλλοι» που έχουν άλλες «λογικές», όπως για το νόμιμον της κλειτοριδοεκτομής στο Σουδάν ή την απαγόρευση των κίτρινων φραχτών στο Τενεσή. Και λοιπόν;

Στην Ιρλανδία υπήρξε «πολύ λογικό», όπως λέει ο κ. Παπανδρέου, να κόψουν μισθούς, συντάξεις, ανθρώπους αδιακρίτως, γιατί το Ελληνικό Σύνταγμα να αντιλέγει;

Πρώτη φορά στην ιστορία μας, τόσον ελάχιστα σοβαροί άνθρωποι κάνουν τόσο σοβαρές αλλαγές επί τα χείρω στη ζωή μας...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 6.VII.2010 stathis@enet.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

Συναισθήματα αηδίας..

.
Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ pantelak@ enet.gr

Ο Θ.Πάγκαλος καταγγέλλει από πρωινό τηλεοπτικό στασίδι -έτσι νοεί τον δημόσιο διάλογο- μια σειρά από προεκλογικές προκλητικές προσλήψεις εκατοντάδων προσώπων που συνδέονται με συγγενικούς ή κομματικούς δεσμούς με βουλευτές και στελέχη της Ν.Δ. Ενας εκ των καταγγελλομένων -ο βουλευτής Χαλκίδης της Ν.Δ. -δεν διαψεύδει τον διορισμό που ο ίδιος έκανε, αλλά με τη σειρά του καταγγέλλει τον Θ. Πάγκαλο ότι και αυτός είχε διορίσει την κόρη του πριν από λίγα χρόνια στη Βουλή! Την ίδια περίπου τακτική (πετάω την μπάλα στην εξέδρα) ακολουθεί στην απάντησή του και ο πρώην υπουργός Σ. Χατζηγάκης, που προΐστατο της εταιρείας που έκανε τους διορισμούς. Λαϊκίζει μιλώντας για «τα παιδιά των 800 ευρώ», ενώ καταγγέλλει με τη σειρά του τον κ. Πάγκαλο επειδή προωθεί τη σύζυγό του για τον νεοσύστατο δήμο στη Σαρωνίδα! Αηδία συμπυκνωμένη. Για όλους και για όλα. Γιατί δεν πρόκειται απλά για παιχνίδι εντυπώσεων, αλλά περιέχει και πολλές αλήθειες. Και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης λέει αλήθειες για κραυγαλέους διορισμούς λίγο πριν από τις εκλογές και ο βουλευτής μάλλον λέει αλήθεια για την κόρη Πάγκαλου -αφού ο τελευταίος δεν το διέψευσε- και ο πρώην υπουργός λέει αλήθεια για τη σύζυγο Πάγκαλου, άλλωστε έχουν δημοσιοποιηθεί οι προθέσεις της. Το τραγικό είναι πως όλα αυτά συμβαίνουν λίγες μόνο ώρες μετά τη δημοσιοποίηση δημοσκόπησης που δείχνει πως η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας νιώθει μια συνολική απαξίωση για τα κόμματα και τους πολιτικούς. Και επιβεβαιώνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ Π ΠΡΙΝ ΠΕΡΑΣΕΙ(Σ)

.......................
"Εσύ πάλι τι κάνεις
Όποτε το θυμάσαι
Κατεβάζεις τα σκουπίδια στη θάλασσα
Ξεσκόνισε και λιγάκι
Τόσες λέξεις είναι πεταμένες στο πάτωμα

Δε βλέπεις ότι αν συνεχίσουμε έτσι
Θα μας φάει η σκόνη;"

..............................

Σταύρος Σταυρόπουλος

Δημοσιογράφοι και είδηση

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ pantelak@ enet.gr

Κάποιοι συνάδελφοι (;), κυρίως της τηλεόρασης, προθυμοποιούνται να παίζουν ρόλους για τους οποίους άλλοι είναι επιφορτισμένοι.

Ειδικά το τελευταίο χρονικό διάστημα των μεγάλων ή μικρών απεργιακών κινητοποιήσεων, αναλαμβάνουν να απαξιώνουν συνδικαλιστικούς αγώνες, κινητοποιήσεις εργαζομένων, διεκδικήσεις και γενικά ό,τι μπορεί να ενοχλήσει εργοδοτικά συμφέροντα. Τους ακούσαμε να φωνάζουν για τις κινητοποιήσεις στο λιμάνι, για εκείνες ενάντια στο αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο, για μια σειρά ακόμα διεκδικήσεις. Δουλειά των δημοσιογράφων είναι να καταγράφουν ειδήσεις και γεγονότα και σίγουρα έχουν κάθε δικαίωμα να κάνουν κρίσεις πάνω σε αυτά. Αλλά όταν τα δύο αυτά πράγματα μπλέκουν επικίνδυνα, τότε δεν πρόκειται για πληροφόρηση, αλλά για προπαγάνδα. Και μάλιστα, με ιδιαίτερα ταπεινά ελατήρια. Ολοι -δημοσιογράφοι και μη-έχουν ή δικαιούνται να έχουν άποψη για κάθε τι που συμβαίνει. Ωστόσο η άποψη αυτή δεν πρέπει να εμφανίζεται ως γεγονός. Κάποιοι, για παράδειγμα, έχουν αντιρρήσεις για τις κινητοποιήσεις στα λιμάνια. Είτε επειδή θίγονται ατομικά ή γενικότερα συμφέροντα, είτε επειδή εκτιμούν ότι επιδεινώνεται η οικονομική κρίση ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο. Δικαίωμα αναφαίρετο να εκφραστούν αυτές οι αντιρρήσεις. Υποχρέωση μάλιστα του δημοσιογράφου είναι να καταγράφει και τις κινητοποιήσεις και τις όποιες αντιδράσεις υπάρχουν γι' αυτές. Εκείνο που δεν έχει κανένας δικαίωμα και υποχρέωση που δηλώνει δημοσιογράφος, είναι όταν παραθέτοντας την είδηση, να τη συγχέει με την άποψή του ή τέλος πάντων με την άποψη εκείνου τον οποίο υπηρετεί. Αρκετά αρνητικά φορτισμένη είναι η κοινωνία με το δημοσιογραφικό επάγγελμα, ας μην το επιβαρύνουν περισσότερο...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

Ολέθριες εμμονές

Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Ο κόσμος ακονίζει τα μαχαίρια του κι ας μην κατεβαίνει στον δρόμο.

Η σιωπή του είναι μια πυρηνική βόμβα που θα εκραγεί στην ώρα της και θα σαρώσει τους ευπειθείς που υπέγραψαν το ανατριχιαστικό Μνημόνιο *** Λένε οι δεξιοτέχνες του ψεύδους ότι με πόνο ψυχής -και για τη σωτηρία της πατρίδος- παίρνουν σκληρά και αντιδημοφιλή μέτρα. Εκείνο που δεν λένε είναι ότι υπήρχε άλλος δρόμος. Πρώτον, χρονική επιμήκυνση του χρέους. Δεύτερον, άμεση χρηματοδότηση με σχετικά χαμηλό επιτόκιο. Και τρίτον, μια σθεναρή στάση έναντι των εταίρων, υποστηριζόμενη από τα στοιχεία της απτής πραγματικότητος: αν δεν υλοποιηθούν αυτά τώρα -μιλάμε για το τέλος Οκτωβρίου, μετά τις εκλογές- οι επιπτώσεις θα είναι δραματικές, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ενωση (κυρίως για τη Γερμανία και τη Γαλλία, των οποίων οι τράπεζες θα κινδύνευαν να χάσουν τα χρήματά τους σε περίπτωση ελληνικής πτώχευσης)... Ομως αυτά απαιτούν στιβαρό τιμόνι και σοβαρούς, αποφασισμένους ανθρώπους και όχι φλύαρους ταξιδιώτες που γύρναγαν τον κόσμο για το θεαθήναι και πανηγύριζαν για την παράδοση της χώρας στους δεσμοφύλακες... Οχι, δεν ήταν εύκολος ο δρόμος αυτός. Ειδικά για μια μικρή χώρα με μειωμένη αξιοπιστία. Χρειαζόταν πυγμή, αποφασιστικότητα, τόλμη και ρίσκο... Ταυτόχρονα, η στάση αυτή προϋπέθετε άμεσα μέτρα για την αναδιοργάνωση του κράτους (κάποια από αυτά είναι η αλήθεια ότι υπάρχουν και υλοποιούνται) και κυρίως συγκροτημένο, αναπτυξιακό σχέδιο, και όχι φανφάρες και ελαφρότητες για «πράσινη ανάπτυξη»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

Αξιοπιστία Παπανδρέου

Αλλάζουν οι καιροί κι όλα τα ίδια μένουν: επί Σημίτη έδερναν τους συνταξιούχους, τώρα τους παίρνουν τα λεφτά απ' την τσέπη και τη ζωή απ' το παράθυρο...

Τώρα, επί Γεωργίου του Β' Παπανδρέου του Γ' (ο οποίος μας καλούσε να πάμε στις «κάλτσες» για να μας πάρει εν τέλει και τα σώβρακα) ουδέν απ' όσα λέγονται, εννοούνται.

Οπως για το πάγωμα των μισθών.

«Αν με ρωτήσετε για πάγωμα μισθών, εγώ λέω όχι», δήλωνε κατηγορηματικά ο κ. Παπανδρέου. Κι εξηγούσε: «Αν παγώσουμε τους μισθούς, θα μειωθεί η αγοραστική δύναμη, θα νεκρώσει η αγορά και θα επέλθει ο φαύλος κύκλος της κατάρρευσης».

Το 'πε και (δεν) το 'κανε!

Τώρα παγώνει τους μισθούς.

Μας οδηγεί δηλαδή, σύμφωνα με τα ίδια του τα λόγια, στον «φαύλο κύκλο της κατάρρευσης»!

Ο άνθρωπος είναι αναξιόπιστος.

Μας δουλεύει κανονικά, όταν δεν μωρολογεί διαρκώς («είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία»).

Δεν χρειάζεται να 'ναι κανείς παρά πρωτοετής φοιτητής των οικονομικών (αλλά όχι μαθητευόμενος μάγος που παίζει με τη φωτιά μέσα σε παιδική χαρά) για να γνωρίζει ότι η λιτότητα παράγει ύφεση, παρατείνει και επιτείνει την κρίση.

Ανίκανοι είναι ή βαλτοί;

Ή μήπως νομίζουν ότι παραγωγικό-αναπτυξιακό σχέδιο (απ' τα πολυαναμενόμενα μέτρα) μπορεί να 'ναι η (κατ' εξακολούθησιν) αύξηση των διοδίων;

Ακόμα κι επί τουρκοκρατίας τα διόδια για να έρθει κανείς απ' την Κηφισιά στην Αθήνα (μία κότα ή έξι αυγά) παρέμειναν σταθερά επί τρεισήμισι αιώνες. Οι «δικοί» μας τα αυξάνουν κάθε δύο μήνες.

Ή με τα αυγά ή με τις πέτρες.

Οι δοτοί του ΔΝΤ νομίζουν ότι μπορούν να βάλουν τη χώρα στον γύψο έως το 2060! Οτι για να 'ναι «βιώσιμο» ένα ασφαλιστικό σύστημα, πρέπει να κάνει τον «βίον αβίωτο» στους πολίτες!..

Δεν ξέρω αν οι δοτοί του ΔΝΤ ελπίζουν στην ομόφωνη αφωνία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ και τη συνεπικουρία των Ντοροκαρατζαφέρηδων για να περάσουν κι αυτή την τερατογένεση απ' τη Βουλή, αλλά δεν θα την περάσουν απ' τη ζωή -εκτός κι αν τη σκοτώσουν...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 1.VII.2010 stathis@enet.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

Το φλιτζάνι του Πικάσο

ΤΟ τραγούδι των Τίντερστικς.
She rode me down. Σαν προφητικός θάνατος - μετά Χατζιδάκις. Τα θερινά σινεμά που δεν προλάβαμε. Οι σκισμένες τέντες. Απέναντι. Λυπημένες σημαίες. Το μπαρ «Αλουστίνες», στο Θησείο. Στο τέλος τής Ηρακλειδών. Η Ακρόπολη, νύχτα. Υποφωτισμένη. Ας τη φώτιζες εσύ, που γνώριζες καλύτερα τη διάχυση του φωτός πάνω στο μάρμαρο. Τα ρακάδικα και οι ταβέρνες της Πανόρμου. Τα μαγαζιά στο Παγκράτι, στην πλατεία Καισαριανής. Η Ελευσίνα που περιμένει το όνειρο: Να γυρίσουμε νικητές απ' την παρακμή. Το «Flower» στη Μαβίλη. Ενα βράδυ.
Οι έρωτες λιώνουν όπως το μήλο μέσα στη σανγκρία. Αφήνουν έναν παγωμένο θρίαμβο πάνω στις αμυγδαλές. Εχουμε και οι δυο άσπρα μαλλιά. Χιονοπόλεμος.
ΕΝΑ παλιό αρχοντικό μισογκρεμισμένο. Κατεβαίνοντας τη Μαυρομιχάλη. Σε λίγα χρόνια θα έχει γίνει μπαρ. Στον τοίχο θα υπάρχει η φωτογραφία της γριάς αρχόντισσας που το κατοικούσε. Θα κοιτάζει αποσβολωμένη τους νέους που θα κουνούν τα κεφάλια τους. Αν μπορούσε, θα το κουνούσε κι αυτή. Από οίκτο. Της πήραν το σπίτι κάτι περίεργοι τύποι με πορτοκαλί μαλλιά και σκουλαρίκι στα χείλη. Την έκαναν φωτογραφία και τώρα χορεύουν. Η ηλίθια. Λέει.
ΗΜΟΥΝ ο χαρακτήρας που δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ο Ντοστογιέφσκι στον «Ηλίθιο». Κάτι ανάμεσα στον πρίγκιπα Μίσκιν και στον Ραγκόζιν. Η Ναστάζια Φιλίπποβνα θα ένιωθε ενθουσιασμένη. Εσύ, σκοτεινή. Τίποτε.
Μέσα σε τρεις μήνες μου 'δειξες τι θα πει ποτέ. Πουθενά. Χωρίς. Οσα ήταν να σώσει η ομορφιά στον κόσμο, μέσω της Τέχνης, τα έσωσε. Από δω και πέρα, σχισμές. Χαράδρες. Για να καταδυθείς κι άλλο. Στα εσώτατα άκρα της λύπης. Που είναι ομορφιά. Ανυπόφορη. Μια ομορφιά τέχνη.
Η Τέχνη δεν σε βοηθάει να ζήσεις. Σε βοηθάει να πεθάνεις καλύτερα. Δεν το λέω εγώ, το λέει κάποιος πιο πεθαμένος από μένα. Μέσα στους πίνακες και τα ποιήματα ο θάνατος έχει άλλη υπόκρουση.
Ο Νίκος Εγγονόπουλος πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Επειδή είχε.
ΕΡΑΣΤΕΣ από την πρώτη ματιά. Strangers in the night. Χωρίς ομπρέλες. Τα βιολιά έχουν σπάσει. Η Ιπποκράτους κενή. Σιγά μην κλάψω. Στον δρόμο, καφέδες. Σε πλαστικό. Μολυσμένη αγάπη. Πάνω στη μηχανή -κρυώνεις; Το χέρι σου στο δικό μου. Βάλε μουσική. Τώρα. Το φλιτζάνι του Πικάσο, συσκευασία δώρου. Από το μουσείο της Βαρκελώνης. Τε κιέρο. «Θέατρο Σφενδόνη», μαγνητικά πεδία. Ο μυστηριώδης κύριος Masaki Iwana. Ο μυστηριώδης χορός που αναζητά τα εσωτερικά τοπία με τον τρόπο που προσπαθεί να αποφύγει: Τις προκαθορισμένες χορευτικές φόρμες που κατοικούν στα σώματα. Το μπούτο ως θεραπεία ψυχής. Δεν. Τα ρούχα πεταμένα στο πάτωμα. Εγώ θα ξεγελάω την πραγματικότητα, εσύ να τρομάζεις. Πάμε μια εκδρομή;
«Η λύπη θα 'ναι αιώνια». Η τελευταία φράση του Van Gogh πριν πεθάνει έδωσε τις απαντήσεις σε όσους θεωρούνται λιποτάκτες της ευτυχίας.
Η πλατεία με τις μπλε στολές και τα άσπρα κράνη έμεινε ορφανή. Από τις άδειες καρέκλες τού «Φλοράλ» βλέπω την κινηματογραφική μηχανή τού «Βοξ», η μπομπίνα γυρίζει. Οι φιγούρες απ' το πανί σκαρφαλώνουν στα σίδερα. Βαδίζουν τοίχο τοίχο, σε λίγο θα πλημμυρίσουν τους δρόμους. Αν ακουμπήσω κάποιον, θα λιώσει. Δεν πέρασες ούτε σήμερα.
Και τώρα ποιος θα μου εξηγεί τον κόσμο; Ποιος θα 'ναι η αφορμή για να αιωρούνται πραγματικότητες;
Σταύρος Σταυρόπουλος
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

Λυπάμαι - ντρέπομαι - θυμώνω

Υπήρχε στον αέρα ένα ερώτημα τα τελευταία χρόνια..
Το είχα εγώ τουλάχιστον..
Αν θα πηγαίναμε να ψηφίσουμε (-σω) ή όχι.. Αν η αποχή ήταν σοβαρή επιλογή...
Εγώ διάλεγα πάντα να ψηφίσω!!
Τώρα αισθάνομαι ηλίθιο και συνυπεύθυνο άτομο για τα χάλια μας..
Ψήφιζα ανεπάρκεια!!! Ψήφιζα φτήνια!!! Ψήφιζα ανικανότητα!! Ψήφιζα πελατειακές σχέσεις!! Ψήφιζα λαμογιά!! Ψήφιζα έλλειψη οράματος!!
Ψήφιζα σύστημα!!! ψήφιζα αποτυχία!!!
Λυπάμαι και ντρέπομαι και θυμώνω!!!

Χαλάσματα

ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ γκρεμίστηκε χτες.

Απέναντί μου. Παλιά μονοκατοικία. Χαλάσματα. Ο πορτοκαλί εκσκαφέας με τον μακρύ τεντωμένο λαιμό του στέκεται από πάνω του, μοναδικός επιζήσας. Ερπύστριες σαν τανκς, σκουριασμένες. Από κάτω ζωές. Πρώην. Στιγμές Πολυτεχνεία. Χαμένες. Χώματα ανακατεμένα. Κουκουλωμένο συναίσθημα. Μια ρόδα. Ενα παιδικό κουκλάκι. Πατημένο. Του λείπει το ένα χέρι - σαν να ζητά βοήθεια. Δεν θα το ακούσει κανείς.

Τη νύχτα έβλεπα τα φώτα απέναντί μου· απ' τα ανοιχτά παραθυρόφυλλα. Αντηχούσαν ζωές. Με παρηγορούσαν. Διπλανές φωνές, τώρα ακυρωμένες. Τώρα σιωπή. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Ούτε επιβεβαιώνεται. Μόνο διαγράφει.

ΠΑΝΩ στον ιερό βράχο του ναού του Ποσειδώνα, στο Σούνιο. Εμείς. Χτιζόταν παράλληλα με τον ναό της Αφαίας στην Αίγινα. Δέος. Πέρδικες. Εξήντα μέτρα από κάτω η θάλασσα. Το κύμα, live in concert. Με τη συμφωνική ορχήστρα των Αθηνών. Αν δω πλοίο να έρχεται με μαύρα πανιά, θα πηδήξω. Οπως ο Αιγέας. Οι πλευρές του ναού είναι κτισμένες στα μάτια σου. Δωρικοί κίονες, πρόναοι, μαλακό μάρμαρο. Αλλα χαλάσματα. Μοναδικά. Δυόμισι χιλιάδων ετών. Τα περισσότερα ανάγλυφά τους έχουν φθαρεί. Τουλάχιστον αυτά μένουν.

ΒΛΕΠΩ τη θάλασσα που κατεβαίνει αργά. Ο ήλιος βουτάει στα ανεκπλήρωτα, η επιθυμία του είναι θανάτου. Από τη φυλακή των ματιών σου περνάει κάποια στιγμή η Μακρόνησος. Να πάμε. Εμείς. Οι αιώνια καταδικασμένοι. Σαν κλειδωμένα προγράμματα. Σαν ιστορία της αρχαιότητας που περρίσσεψε από τη διδακτέα ύλη. Σαν ανομολόγητος εγκλεισμός απεξάρτησης.

ΜΗ ΜΙΛΑΣ. Κάθε λέξη είναι μια προδοσία. Αν ποτέ καταλάβουμε ότι οι λέξεις είναι πάντα εις βάρος μας, τότε ίσως μπορέσουμε να πλησιάσουμε περισσότερο τις ζωές μας. Γράφοντας προσπαθείς να κλείσεις κάποιες πληγές. Τελικά, τις ανοίγεις περισσότερο· για να μπορέσεις να δεις καθαρά μέσα τους: Μια τρύπα. Μια λεκάνη με αίμα. Μια φιάλη οξυγόνου. Μια αγκαλιά. Μόνη.

Τι είναι ευτυχία; Να ρωτήσουμε αυτούς που έγραψαν για τους ορισμούς της. Επειδή ήταν δυστυχισμένοι. Να ρωτήσουμε τον Αλντο Καροτενούτο, τον Ρολάν Μπαρτ, τον Ντοστογιέφσκι. Να μας πουν. Να σωθούμε απ' αυτήν γράφοντας. Μιλώντας. Οριστικά.

Ακου εν δυνάμει συναίσθημα. Εννοείς μήπως υπό κατασκευή; Εργο για σόλο βιολί;

Δεν γνωρίζω τον όρο. Υστερα από τόσο ρήμαγμα η θεωρία του έρωτα γίνεται θεσμικό πλαίσιο για την αποκήρυξή του.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ενδεικτικό το ότι δεν μίλησες ποτέ για αντήχηση, αλλά μόνο για απόηχο; Αυτό που φεύγει κουβαλάει στο βλέμμα του τον θάνατο αυτού που υπήρξε. Το κενό βλέμμα ήταν μόλις πριν η διαφάνεια του κόσμου. Σήμερα, μια διαδικασία απόσυρσης. Η όψη των πραγμάτων αλλάζει, τα πράγματα παραμένουν ίδια. Ομως η αναστάτωση και η επιθυμία γι' αυτά έχουν γίνει αδιαφορία. Και φόβος.

Γκρεμός.

ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ πια ξυπνούν οι λέξεις. Λυπημένες, ανοργάνωτες, με παραμορφωμένα χαρακτηριστικά. Παίρνω μια χούφτα απ' αυτές, τις σφίγγω στο χέρι μου. Ανοίγω την μπαλκονόπορτα και τις πετάω. Εκεί που κάποτε ορθωνόταν η παλιά μονοκατοικία, ένας σκύλος στρώνει προσεκτικά μια εφημερίδα για να καθίσει. Οι λέξεις πέφτουν στα δόντια του. Τις μασάει με δυσκολία, αλλά τις καταπίνει.

Ο Ντοστογιέφσκι, νεκρός από το 1881. Ο ναός τού Ποσειδώνα είναι ακόμα εκεί. Στο Σούνιο. Εμείς λείπουμε.
Σταύρος Σταυρόπουλος

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

*

Ανεπανόρθωτα σιωπηλή και λιγότερη

ΣΙΩΠΗ. Τη στιγμή ακριβώς που η ψυχή των αισθημάτων απαιτεί. Κανένα σημάδι. Καμία λέξη.

Σιωπή. Απέραντη. Απόλυτη. Διαλυτική.

Σιωπηλοί και μόνοι οι κτύποι της καρδιάς. Να μην ακουστούν, να μην προδώσουν την ταχυπαλμία. Η καρδιά χτυπά δυνατά. Το αίμα παγώνει. Ο νους ακινητοποιείται.
Και το σκοτάδι πέφτει.
Αρχίζει η μάχη. Η λογική και το θυμικό - εχθροί θανάσιμοι. Η μάχη μαίνεται.
Η ζωή χάνει. Τα νεύρα τρέμουν βαθιά μες στο σώμα. Και το πρόσωπο, μάσκα.

Οι χαραμάδες να κλείσουν προσεκτικά. Είναι επικίνδυνες. Αν ξεχυθεί από κει η αλήθεια, θα τρομάξει. Αλλωστε η αλήθεια δεν αφορά κανέναν.
Ούτε εμένα - γιατί δεν την αντέχω.

Σκληρότητα. Αδιαφορία. Απόφαση;

Σιωπή.

Ποτέ το όλον; Δύσκολο και να το νιώσει και να το προσφέρει και να το δεχτεί κανείς. Μόνος ο άνθρωπος συγκρούεται με τα αισθήματά του.
Στην καλύτερη εκδοχή ο άλλος αντιλαμβάνεται αυτή τη σύγκρουση και την παρατηρεί, τη ζυγίζει.
Στη χειρότερη απλώς αδιαφορεί.
Είτε από αδυναμία είτε από πρόθεση.

ΦΩΝΗ. Οι λέξεις δεν βλέπουν παρά μόνο τριγύρω. Εχουν ένα ξαπλωμένο πέπλο στα μάτια τους. Δεμένο μαντίλι. Είναι οι υπνοβάτες της ψυχής. Από τις χαραμάδες μπαίνουν τα γεγονότα στον κόσμο. Τα συναισθήματα. Σπάνια διασώζονται. Συμβαίνει εντός. Η μάχη. Η εσωτερική σύγκρουση. Οχι, δεν αφορά τη ζωή. Η ζωή ποτέ δεν χάνει, αν η αλήθεια της δεν τρομάζει.

Ερωτεύονται την κατάσταση του έρωτα. Την ιδέα του. Εχουν ανάγκη τον έρωτα - όχι τον άλλον. Ο άλλος μόνο μεσολαβεί. Διευκολύνει το έργο. Είναι το soundtrack. Ενας κάθε φορά. Το ίδιο volume. Τερματισμένο. Η ίδια ματιά. Τους νοικιάζουν. Μετά φοβούνται.

Μουσική με λέξεις. Χωρίς λέξεις. Κοιτάχτηκαν και αγκαλιάστηκαν. Σαν τελευταία ζωή. Επί πόσες φορές; Επί τριάντα;

ΑΥΛΑΙΑ. Κλείνουν κουρτίνες. Απότομα. Αναγγέλλω τα μάτια σου. Δεν υπάρχει πρόσωπο, όλο μάτια είναι. Μάτια α-πρόσωπα. Γκρεμισμένες σπηλιές. Η αρχή της παράστασης ήταν το τέλος της.

Θα σε δακρύσω. Να βγεις. Από τις χαραμάδες. Οι δικές μου ήταν ανοιχτές. Ετρεχαν. Δύσκολο δεν είναι να προσφέρεις, αλλά να μπορείς να δεχτείς.

Εβγαλα το δέρμα μου και το άφησα στο καμαρίνι του θεάτρου. Δίπλα σε μια φωτογραφία. Και δυο ποτήρια κρασί. Αμέσως κοκκίνισε. Η καταγωγή του αίματος είναι η καταγωγή του πόθου. Δεν το δέχτηκες. Δεν το φόρεσες ποτέ. Είναι μεγάλο. Μου πλέει. Φοβάμαι.

Ηταν το νούμερό σου. Ακριβώς. Λες και κάποιος το είχε ράψει στα μέτρα σου. Λες και κάποιος ορκίστηκε να κάνει ύφασμα το κορμί σου.
Σταύρος Σταυρόπουλος

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

Της πουτάνας...

Πέντε τα πορίσματα λοιπόν..
Οχι που θα συμφωνούσαν σε κάτι οι ανεκδιήγητοι..
Ολο αυτό το διάστημα το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να κάνουν πως κάτι κάνουν..
Να μαγειρέψουν ένα πόρισμα που τους βολεύει..
Να ρίξουν τα βάρη στους άλλους..
Να κοροϊδέψουν τον κόσμο πως αγωνίζονται για την αυτοκάθαρση..
Να ρίξουν και καμιά μαχαιριά σε κανέναν δικό τους..
Πολύ φασαρία για το τίποτα!! Για πράγματα που έχουν παραγραφεί, με αυτόν τον άθλιο νόμο περί ευθύνης υπουργών..


Η κατάσταση στη χώρα έχει πιάσει πάτο (όχι ακόμα δηλαδή) και αυτοί μαλακίζονται... και μας παρουσιάζουν δώρα καφετιέρες κλπ
Χαμός στο εξωτερικό (Siemens, Daimler, MAN κλπ) και εμείς μιλάμε για ανθοδέσμες..
Είναι εκατομύρια τα λεφτά κλέφτες, και το ξέρουμε όλοι!!
Και το ξέρετε και εσείς.. φάγατε, δεν φάγατε.. το γνωρίζατε !!!

Το είπε ο Πάγκαλος, ότι την ακουμπούσε τη διαφθορά.. και τι έκανε ??
Ο ...αθώος????
Τον μαλάκα.. για να κρατάει τη καρέκλα του.. και τώρα τι κάνει ο τιμητής της κάθαρσης.. τον αντιπρόεδρο..
Πολύ θα ήθελα να τον ακούσω αν δεν ήταν στην κυβέρνηση...

Σαν τον Πάγκαλο λειτουργούσατε όλοι !!!!!!!!!!
ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ!!!!

Και ο ΣΥΡΙΖΑ ανανεώνει την ανανεωμένη ανανεωτική ριζοσπαστική προσέγγιση της αλλοτριωμένης επαμφοτερίζουσας συνιστώσας του γουρδομένου περπουτσιού!!!!!

Και η Αλέκα τους κοροϊδεύει πως η ανανέωση δεν συζητιέται από το πρωί ως το βράδυ!!!

Αυτοί στον Περισσό την κάνουν σε μια ώρα την ανανέωση!!!

Και ο Γιωργάκης .. ταξιδεύει!!!!!

Της πουτάνας γίνεται....

Σύντροφοι....

«Σύντροφοι, όλοι για τον σοσιαλισμό αγωνιζόμαστε» Γιάννος Παπαντωνίου.
(Και για να είμαστε πιο κοντά στη δημοτικιά που χρησιμοποιούν το ΠΑΣΟΚ και η μισή Αριστερά: «για το σοσιαλισμό»). Το «νι» της αιτιατικής του αρσενικού είναι, ξέρετε, δείγμα καθαρευουσιανισμού και συντηρητισμού. Ενώ, αν γράφεις φέρ' ειπείν «το λαό» -κατ' αναλογία προς «το μπουκάλι»- έχεις κάνει ένα βήμα προς τα άστρα, όπου η διαφορά αρσενικού-ουδέτερου είναι αμελητέα μπροστά σε τόσα κβαντικά σύμπαντα.
*****
Ομως, ας πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή, για να μη χάνουμε τον ρυθμό μας:
«Σύντροφοι, όλοι για τον σοσιαλισμό αγωνιζόμαστε» Γιάννος Παπαντωνίου
«Εχουν δίκιο αυτοί που διαδηλώνουν» (εναντίον της πολιτικής μου) Γιώργος Παπανδρέου
«Δεν θα μας ρίξουν για ένα κωλόσπιτο», όπως θα έλεγε και ο κ. Ακης Τσοχατζόπουλος (για το σπίτι του Ανδρέα, όχι τα δικά του) -για τα οποία ο προειρηκώς την ως άνω ρήση μακαρίτης Ευάγγελος Γιαννόπουλος μάλλον θα 'μενε άφωνος...
Αλλ' όμως, εκτός απ' τους παραπάνω λαλίστατους, άφωνοι (πλην όμως δυσοίωνα άφωνοι) παραμένουν πολλοί του παλιού καλού καιρού (που ωστόσο τυγχάνει ακόμα ο τρέχων):
«Αν ανοίξει το στόμα του» ο κ. Μαντέλης...
«Αν ανοίξει το στόμα του» ο κ. Τσουκάτος...
«Αν ανοίξει το στόμα του» ο κ. Ρουσόπουλος...
«Αν ανοίξει το στόμα του» ο κ. Χριστοφοράκος...
Τι είναι όλοι αυτοί; η Χορωδία της Ομερτά;
Και για τα άσματα που (δεν) τραγουδούν, δεν ξέρουν τίποτα ο κ. Σημίτης, ο κ. Καραμανλής και (τώρα) ο κ. Παπανδρέου;
Πού ήταν όλοι αυτοί όταν πρωθυπούργευαν; μήπως απλώς «προέδρευαν»; ή μήπως «έκαναν τα στραβά μάτια» για όσους τώρα «κρατούν κλειστά τα στόματα»; Τι ήταν οι δύο πρώην πρωθυπουργοί; ηλίθιοι και τους δούλευαν τα δεξιά τους χέρια, ή αρχιερείς της διαπλοκής και διάλεγαν ποια δάκτυλα θα βούταγαν στο μέλι; ποια χέρια θα «πήγαιναν το γράμμα» και ποια άλλα χέρια θα τους «πήγαιναν γάντι» στην κλοπή των «χρυσαφικών, των τιμαλφών και των ασημικών της χώρας»;

Κι ώς πότε θα αλληλοδουλευόμεθα;
Δεν ξέρω αν είναι «Παρθένος» κατά το ζώδιο ο κ. Παπανδρέου, αλλά παρθένος στα έργα και τις ημέρες του κ. Σημίτη δεν ήταν! μάλιστα μωρά παρθένος, που σήμερα θα μπορούσε να κάνει τον ανήξερο για όσα τότε έγιναν και ρήμαξαν τη χώρα. Οι υπογραφές του υπάρχουν παντού.
Εκτός κι αν δεν «πρόσεχε τί υπέγραφε» (όπως τώρα δεν «πρόσεξαν τι υπέγραψαν» το ΠΑΣΟΚ κι ο ΛΑΟΣ, όταν προσυπέγραφαν και υπερψήφιζαν το Μνημόνιο).
Οχι! Ο κ. Παπανδρέου ήταν το ίδιο Υπουργός με τον κ. Ακη Τσοχατζόπουλο. Το ίδιο σύντροφος με τον κ. Τσουκάτο, το ίδιο συνάδελφος με τον κ. Μαντέλη.
Δεν μπορεί τώρα να παριστάνει τον «σωτήρα» ο κ. Παπανδρέου. Ουδέποτε υπήρξε «μωρά παρθένος», αντιθέτως, ως υπουργός Εξωτερικών, υπήρξε πιόνι της ματωμένης Μαντλίν Ωλμπράιτ, μπαίγνιο του Τζεμ, υποστηρικτής του Σχεδίου Ανάν και εκφραστής του ολέθριου «κατευνασμού» σε όλες του τις εκφάνσεις.
Οχι, δεν μπορεί ο κ. Παπανδρέου να εμφανίζεται τώρα ως «σωτήρας», ούτε καν με τον κωμικό (στην τραγικότητά του) τρόπο που το επιχειρεί.
Για παράδειγμα: πριν από τέσσερις βδομάδες η κυρία Μπιρμπίλη έσερνε στις παραλίες, με τις κάμερες κατά πόδας («κατά πόδοις» που θα έλεγε και η κυρία Διαμαντοπούλου) τον κ. Παπανδρέου για να γκρεμίσουν την (γκρεμισμένη) «Φαντασία».
Τότε, η κυρία Μπιρμπίλη είχε δηλώσει ότι «εντός δύο εβδομάδων» πολλά χιλιόμετρα απ' αυτήν την παραλία θα απελευθερωθούν από αυθαίρετα κτίσματα και θα αποδοθούν στον λαό.
Πέρασαν τέσσερις βδομάδες κι ουδέν έγινε, αποδεικνύοντας για χιλιοπολλοστή φορά την ευκολία τους στις μπούρδες. Το θράσος τους να μας δουλεύουν όλους κατάμουτρα. Χωρίς κόστος...
Ωσπου «να τους πάρουν με τις πέτρες»...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 8.VI.2010 stathis@enet.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

μαύρες σημαίες σε λευκές οθόνες ...

μαύρες σημαίες σε λευκές οθόνες ...
Με μία μόνον απ' τις κατά καιρούς ρήσεις τού κ. Παπανδρέου, έχει δηλώσει κατ' επανάληψιν η στήλη πως συμφωνεί: στο ότι «θα μας πάρουν με τις πέτρες»...

Για την ώρα αποπήραν τον κ. Πρωθυπουργό οι «πέτρες» του Ηρωδείου -αποδοκιμάσθηκε ο κ. Παπανδρέου απ' το κοινό του θεάτρου όταν προσήλθε για να παρακολουθήσει παράσταση (του Τσαρλς Λόιντ με τη Μαρία Φαραντούρη). Ο τρόπος, το σθένος και το ήθος αυτής της αποδοκιμασίας αποτυπώθηκαν στην «Ε» (Δευτέρα 7.VI.2010) με ρεπορτάζ της εκλεκτής συναδέλφου, κυρίας Ν. Κοντράρου-Ρασσιά. Ομως, πουθενά αλλού -σε καμιά άλλη εφημερίδα.

Ακολουθώντας την πεπατημένη της αλήστου μνήμης «εκσυγχρονιστικής» εποχής, σοβαρές εφημερίδες, όπως τα «ΝΕΑ» κι άλλες, απεσιώπησαν την είδηση. Αυτή η στάση, της λογοκρισίας ή αυτολογοκρισίας είναι συστατική της κρίσης, που ζούμε κι απότοκη της διαπλοκής (που εν πολλοίς τη δημιούργησε). Εξοργίζει πλέον τον λαό και υπονομεύει τη σχέση τής δημοσιογραφίας μαζί του. Η εποχή του κουτόχορτου έχει παρέλθει...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ναυτίλος, σήμερα

Η περίπτωση Τσοχατζόπουλου

Δεν γνωρίζω αν οι σύντροφοι του Ακη Τσοχατζόπουλου τελικά θα τον διαγράψουν από το κόμμα, θα τον θέσουν εκτός κόμματος προσωρινά ή θα τον αφήσουν αμέριμνο ν' απολαμβάνει τη θέα της Ακρόπολης από το σπίτι της οδού Αρεοπαγίτου.

Μάλλον μικρή σημασία έχουν όλα αυτά. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος που κυριάρχησε στο δημόσιο βήμα αλλά και στο κόμμα του από θέσεις-κλειδιά, πολιτικά είναι τελειωμένος. Δεν εξελέγη καν βουλευτής και η ηλικία του δεν του δίνει πολλές δυνατότητες για κάποιου είδους επιστροφή στην ενεργό πολιτική. Εκείνο που γνωρίζω πάντως είναι πως οι τουλάχιστον περίεργες φήμες για τον κ. Τσοχατζόπουλο κυκλοφορούσαν στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ εδώ και αρκετά χρόνια. Και από φήμες μετατράπηκαν σε ειρωνικά χαμόγελα όταν έβλεπαν τον άλλοτε πανίσχυρο γραμματέα του κινήματός τους, που μάλιστα διεκδικούσε με πολλές πιθανότητες την ηγεσία του, να επιλέγει το πανάκριβο Four Season του Παρισιού για να κάνει τον πολυτελή γάμο του. Κι όμως, μόνο γι' αυτή τη συμπεριφορά νεο-πλουτισμού (που αποτέλεσε πρότυπο για αρκετούς συντρόφους του κ. Τσοχατζόπουλου) θα έπρεπε να έχουν ενοχληθεί. Ελάχιστα, ωστόσο, αρνητικά σχόλια έγιναν τότε και αυτά είχαν χαρακτήρα παραπολιτικού. Η έρευνα για την περιουσία Τσοχατζόπουλου πάντως, με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που η περίπτωσή του έχει, επιβεβαιώνει ένα πράγμα: πως αν υπήρχε η βούληση, θα ήταν εφικτό όλα αυτά τα χρόνια να διερευνηθεί (όπως γίνεται σήμερα) αν υπήρχε παράνομος πλουτισμός...


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα, Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ pantelak@ enet.gr

Αντε πάλι τα ίδια, τώρα ανακάλυψαν τα του Τσοχατζόπουλου...
Είναι προσωπική η ευθύνη, λέει ο Πρετεντέρης..
Οχι φίλε μου είναι συνολική, όταν όλοι ήξεραν ή δεν έψαχναν..
Να ψαχτούν τώρα όλα, όλων!!! και πολιτικών και δημοσιογράφων!!!


Με εκείνο το άλλο θέμα, των χιλιάδων οργανισμών, που θα έκλειναν.. Τι έγινε?? Ξεχάστηκε???

ναυτίλος

Οτι δεν γνώριζαν τι ψήφιζαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ, όταν υπερψήφιζαν το Μνημόνιο, είναι πια πλέον ή βέβαιον!
Τέτοιος, τέλειος, εξευτελισμός του κοινοβουλευτισμού, των κομμάτων τους, αυτών των ιδίων ως προσώπων!
Και μόνον για αυτό κι όχι για τα σκάνδαλά τους ή τα άλλα κρίματα θα έπρεπε όλοι αυτοί να αφανιστούν από το πολιτικό προσκήνιο, να εξαφανιστούν, να ξωπεταχθούν από την πολιτική.
Οχι μόνον ούτε ήξεραν -την τύφλα τους- τι ψήφιζαν, όχι μόνο ελαφρά τη καρδία και ελαφροτέρα τη διανοία ακρωτηρίαζαν την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή αξιοπρέπεια, αλλά συνεχίζουν με θράσος χιλίων πιθήκων τα καραγκιοζιλίκια (με το συμπάθιο απ' τους ήρωες του θεάτρου σκιών), και στη Βουλή, και στις οθόνες, και παντού.
Ομως!
Αίφνης (όχι και τόσον αίφνης) άρχισαν να διαπιστώνουν ότι «το Ασφαλιστικό δεν περνάει, θα πέσουμε». Κι άρχισαν πάλι το γνωστό καλαμπούρι: τις «ερμηνείες», τα ήξεις-αφήξεις, τις «μάχες» Λοβέρδου (να πιάσει κορόιδα τους Κουτόφραγκους), τις πτωχοπροδρομικές διαδρομές απ' τον Αννα (της Κομισιόν) στον Καγιάφα (τον αδελφό Πρίγκηπα Νικολάκη), γενικώς όλο αυτό το γελοίο παιχνίδι της γάτας (ΔΝΤ) με το ποντίκι (που ξεθάβει πάλι «κόκκινες γραμμές») και δεν συμμαζεύεται!

Ρεζουμέ: «Η Κομισιόν δεν ζήτησε ποτέ περικοπή των συντάξεων στο μισό». Και εκεί που λες, «ωραία, έστω αυτό, οι ξεφτίλες», επειδή είναι πολύ πιο ξεφτίλες, προσθέτουν κι ένα «εκτός» κι αρχίζουν εκ νέου τα ψιλά γράμματα.
Αδιόρθωτοι. Απατεωνίσκοι. Κατεργάρηδες. Κακομοίρηδες.

Σε ένα έχει δίκιο ο αρχηγός τους, ότι στο τέλος «θα τους πάρουν με τις πέτρες». Διότι κυβερνούν ήδη οκτώ (κρίσιμους) μήνες κι ουδέναν δείκτη της οικονομίας χάριν της κοινωνίας (πλην λαμόγιων) ουδαμού βελτίωσαν.
Αν εξαιρέσουμε τα ταξίδια του Γιωργάκη που αυξάνονται, όπως οι ακρίδες στην έρημο, προς πάσαν κατεύθυνσιν, τις τρεις ώρες που τρέχει κάθε μέρα στα βουνά και τα λαγκάδια (για να βλέπει από κοντά την πράσινη ανάπτυξη), καθώς και το μεσημβρινό του τάιμ άουτ στο Γυμναστήριο, όλα τα υπόλοιπα έχουν αφεθεί στις ευγενικές φροντίδες του κ. Παμπούκη, του κ. Ερντογάν και του αδελφού Πρίγκηπα Νικολάκη. Τι να σου κάνουν τρεις άνθρωποι (κι ο κυρ Λοβέρδος ο Λοβερδοκτόνος) μπροστά σε έναν όνο και τη σκιά του;
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 7.VI.2010 stathis@enet.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα