Κάτι παράξενο..

                                        Γαϊδούρι που παλιώνει, μα παρπατησιά δεν στρώνει..

το μπλουζ της άγριας νιότης

Ζηλεύω..

ζήλια, ζήλια, αδυσώπητη ζήλια, που δεν έχω γράψει εγώ αυτόν τον στίχο.
(από το ολόφρεσκο -και υπέροχο- βιβλίο του Θάνου Σταθόπουλου, “Η Ώρα”, εκδόσεις Ίκαρος)

ατομικη μου ενεργεια

Rory Gallaher - Moonchild

                                             
                                                   και με αυτό, καλό ξημέρωμα..

Για τις παλιες αγαπες μη μιλας

Ο ΑΜΛΕΤ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Συλλαλητήριο για το Μακεδονικό

Έχω διαβάσει τα απίστευτα, όλες αυτές τις μέρες, από όλες τις πλευρές, για το σημερινό συλλαλητήριο για το Μεκαδονικό και επέλεξα συνειδητά να μην μπω σε αυτό το τριπάκι, όχι γιατί δεν έχω θέση και άποψη, αλλά γιατί πιστεύω βαθιά ότι η μεγαλύτερη κατάκτηση της δημοκρατίας είναι να μπορεί ο καθένας να λέει ελεύθερα και χωρίς φόβο τη γνώμη του!

Κρατάει χρόνια αυτό το bulling, το να μην μπορεί κάποιος να εκφράσει ελεύθερα αυτό που πιστεύει, χωρίς να δέχεται άγριες επιθέσεις και υβριστικούς χαρακτηρισμούς!
Τα ίδια και τώρα… 

Νομίζω πως αυτό δεν είναι απλά λυπηρό, είναι επικίνδυνο και εμετικό!
Ας σκοτώσουμε το φασίστα που κρύβει ο καθένας μας μέσα του!!
Δικαίωμα μας είναι να εκφράζουμε τις απόψεις μας, να σχολιάζουμε κιόλας, αλλά ανθρώπινα.. 

Αυτό μόνο!

Τα ίδια και για τα χολερικά σχόλια για την παρουσία και την ομιλία του Μίκη.

Δεν φέρνεις πίσω την πέτρα που έριξες

ΤΑΣΟΥΛΑ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ

Ο​​​​χι δημοψήφισμα για το Μακεδονικό». Σε αυτό πολλοί συμφωνούν, και από το κυβερνητικό και από το αντιπολιτευόμενο στρατόπεδο. Κάποιοι το εξέφρασαν χοντροκομμένα και αφοριστικά, όπως ο πρώην υπουργός Θεόδωρος Πάγκαλος: «Ενας λαός ηλιθίων δεν μπορεί να κάνει δημοψήφισμα για την ονομασία της ΠΓΔΜ». Η κυβέρνηση: «Δεν υπάρχει λόγος να πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα» (Κοτζιάς). «Στη Βουλή θα διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις επίλυσης του Μακεδονικού» (Βούτσης). Πλήθος άλλοι: «Παγίδα το δημοψήφισμα για ένα εθνικό θέμα, άλυτο επί δεκαετίες», «σύνθετα θέματα δεν λύνονται από συναισθηματικά φορτισμένους θερμοκέφαλους γνώστες του κάθε επιστητού».

Και αναθερμάνθηκε η συζήτηση για τα υπέρ και τα κατά των δημοψηφισμάτων. Με εκείνους που τα αμφισβητούν να επιμένουν ότι συχνά οι πολίτες αγνοούν τις οικονομικές, διεθνοπολιτικές συνέπειες της ψήφου τους (βλ. δημοψήφισμα του 1920). Οτι συμβαίνει να αδυνατούν να αναπτύξουν τα απαραίτητα κριτήρια, ότι μπορεί να λάβουν αποφάσεις που έχουν βασιστεί σε συγκυριακές επιλογές ή να απαντήσουν αρνητικά, αποκλειστικά και μόνο για να εκφράσουν μια γενική αποδοκιμασία. Δεν υπάρχουν μηχανισμοί που θα αποτρέψουν τον κίνδυνο να επικρατήσουν συντεχνιακά συμφέροντα επί του γενικού καλού. Οτι ζητήματα που εμπίπτουν στο κράτος δικαίου δεν γίνεται να αποτελούν ύλη δημοψηφίσματος (η πλειοψηφία είναι εχθρική απέναντι στις μειονότητες και το διαφορετικό). Οτι ακόμη και οι ωριμότεροι λαοί ενδίδουν στον λαϊκισμό. Το δημοψήφισμα, σημειώνουν, αποτελεί τακτικισμό και εργαλείο πολιτικής συσπείρωσης ηγετών που ενδιαφέρονται μόνο για την άρση των προσωπικών τους αδιεξόδων, θέτοντας ερωτήματα προσχηματικά που αποκρύπτουν ιδιοτελείς στοχεύσεις.

Ομως για τους υποστηρικτές τους είναι, ως πράξη άμεση, το θεσμικό αντίβαρο στην έμμεση αντιπροσωπευτική δημοκρατία (ο ορισμός είναι το θεμέλιο κάθε πίστης). Οπως τονίζουν, συμβάλλουν στην υπέρβαση κοινωνικοπολιτικών αγκυλώσεων, διευκολύνουν την απεμπλοκή της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος από κάποιο αδιέξοδο, ακόμη και αποτρέπουν κοινωνικές συγκρούσεις, ενεργοποιούν τα αντανακλαστικά του πολίτη. Η λογική, η αντικειμενικότητα, ο προσανατολισμός στο γενικό συμφέρον, η πολιτική ευθύνη δεν αποτελούν πάγια χαρακτηριστικά του αντιπροσωπευτικού συστήματος, ούτε η άμεση δημοκρατία συνδέεται απαραίτητα με τον ανορθολογισμό, την επικυριαρχία του θυμικού, τη λειψή ευθύνη, σημειώνουν. Τα συχνά δημοψηφίσματα στην Ελβετία, υποστηρίζουν, μείωσαν την ισχύ των πολιτικών κομμάτων δίνοντας περισσότερα όπλα στον πολίτη.

Οσοι τα αμφισβητούν, από την άλλη, αντικρούουν ότι η άμεση ψηφοφορία απαιτεί περίσκεψη, ιδίως αν δεν έχεις τρόπο να ζυγίζεις καθημερινά τις δάφνες ή τις στάχτες σου. Καλείσαι να απαντήσεις με ένα «ναι» ή ένα «όχι», μάλλον σε περίπλοκα ζητήματα, που έχουν λειανθεί από τις πολιτικές σκοπιμότητες ή έχουν καταστεί απειλητικά από τον φόβο. Πόσο ανόθευτο μπορεί να είναι ένα δημοψήφισμα σε συνθήκες ισχυρού επηρεασμού της κοινής γνώμης;
Τα δημοψηφίσματα συνήθως οργανώνουν αυτοί που πιστεύουν ότι θα τα κερδίσουν, όπως δείχνει και η ελληνική εμπειρία. Στη νεότερη ιστορία έχουν καταγραφεί, πλην εκείνο της 5ης Ιουλίου 2015 για το σχέδιο συμφωνίας Ε.Ε., ΕΚΤ, ΔΝΤ, επτά δημοψηφίσματα (τα έξι για το πολιτειακό ζήτημα, τρία κατέληξαν υπέρ και τρία κατά της βασιλείας), τα τρία από δικτατορικές κυβερνήσεις, μόνο ένα (1974) γνήσιο και ελεύθερο. Ενώ πολλά άλλα δεν επιχειρήθηκαν –Κυπριακό, ένταξη στην ΕΟΚ, Μακεδονικό, ένταξη στην ΟΝΕ, ευρωπαϊκό σύνταγμα...

Δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Απαιτεί φειδώ – ακόμη κι αν μπορούμε να φέρουμε πίσω την πέτρα που ρίξαμε, όπως στη Δανία το 1993 («ναι» στο δεύτερο δημοψήφισμα για το Μάαστριχτ).
Δεν είναι ένας αναστεναγμός ανακούφισης που απομακρύνει δεινά, που καταργεί ερωτήματα, μια σωτηρία που πέφτει σαν κεραυνός, μια διαδικασία που ψιλοκοσκινίζει τα μυστικά μας και τα μασκαρεύει σε εθελούσια αποτελέσματα.
Τα ίχνη τους μένουν ανεξίτηλα στην εθνική μας πορεία.

Έντυπη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ζουράρις

Ο Ζουράρις δεν παραιτείται για τις αισχρές δηλώσεις που κατά καιρούς έχει κάνει...
αλλά για αυτές που αφορούν στον Άρη και τον Ολυμπιακό.

Το πολιτικό κατεστημένο που σφυρίζει αδιάφορα για τα όσα γίνονται, με απίστευτη αναισθησία όταν πρέπει να παραιτηθεί ή να ζητήσει παραιτήσεις για πραγματικά σοβαρά θέματα, ταράχτηκε για τα ποδοσφαιρικά.....



  

Τρόμος και Φόβος

 

Στο Τρόμος και Φόβος ο Κιρκεγκαρντ ξεχωρίζει δύο είδη απελπισίας.Η πρώτη είναι απελπισία που την ονομάζει απελπισία της θηλυκότητας ή της αδυναμίας.Είναι η απελπισία για τον εαυτό μας ,η «απελπισία του να μη θέλεις να είσαι ο εαυτός σου» όταν δεν μπορούμε να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας ,όταν νιώθουμε «ξένοι»προς τον ίδιο μας τον εαυτό.Είναι η απελπισία του να μην μπορείς να είσαι κάποιος άλλος,και για τον Κιρκεγκαρντ αυτό το είδος της απελπισίας είναι αποτέλεσμα αδυναμίας.

Υπάρχει κι ένα άλλο είδος απελπισίας που ο Κιρκεγκαρντ την ονομάζει  απελπισία του ανδρισμού: «το να θέλεις απελπισμένα να είσαι ο εαυτός σου» Η απελπισία για το ότι δεν μπορούμε να είμαστε εντελώς ο εαυτός μας.Αυτή την απελπισία ο Καμύ την έμαθε από τον Κιρκεγκαρντ.Ο κόσμος θέλει να είμαι κάποιος άλλος,επομένως για να μείνω ο εαυτός μου πρέπει να απορρίψω τον κόσμο.Ζώ σε ένα χρόνο που με εξοντώνει,λοιπόν για να μπορέσω να παραμείνω ο εαυτός μου πρέπει να πιστεψω ότι αυτός ο χρόνος δεν υπάρχει.Είναι μια απόγνωση χωρίς ελπίδα ,αγιάτρευτη και απόλυτα μοναχική..

JAN KOTT,  ΘΕΟΦΑΓΙΑ

Αίας ο τριπλοαπατημένος ή ο ηρωισμός του παραλόγου

Μτφρ:Αγγέλα-Βερυκοκάκη-Αρτέμη

Εκδ:Εξάντας

Κανείς δεν μασάει πια, Λάκη

 

 Ο Λαζόπουλος δήλωσε ότι ζει πια σε σπίτι 40 τ.μ. Ας αφήσει τις δηλώσεις και τις συνεντεύξεις και τις κλάψες. Δεν ψυχοθεραπεύουν. Ο καθένας και ο καναπές του. Εκμεταλλεύτηκε τα ρηχά των ανθρώπων. Τώρα, Λάκη μου, στα βαθιά

 

Ρέα Βιτάλη 10 Ιανουαριου 2018, 10:21 

 

 Α ρε Λάκη! Το’ χασες προ πολλού. Και με τις δηλώσεις σου, ότι κατοικείς σε 40 τετραγωνικά και το προβάρισμα του νέου σου θεατρικού ρόλου, του «κακομοίρη», είδα και το σημείο που χάθηκες.

 

Τι να ζεις σε 40 τ.μ, τι σε 1040 τ.μ… Αν έχεις χάσει εσένα. Τον μόνο χώρο που ορίζουμε, έρμε, (στην ηλικία μας πρέπει να το έχουμε εμπεδώσει) είναι όσο το ύψος μας, το πλάτος μας, το βάρος μας. Εμείς, μετά ψυχής και κοκάλων. Χωρίς καν τον ίσκιο μας. Γιατί κοροϊδεύεις έτσι τον εαυτό σου;

 

 Τίποτα πιο γελοίο από τον πλούσιο που υποδύεται τον φτωχό και τον φτωχό που υποδύεται τον πλούσιο. Ο δεύτερος έχει δικαιολογητικό ένα ανθρώπινο «Για το έτσι ρε αδελφέ! Θέλω και ‘γω».

 

Αλλά ο πλούσιος; Καταθέσεις εκατομμυρίων στο εξωτερικό, ο Λάκης. Με στράβωσε ο λογαριασμός σου. Για να τα έχεις «εύκαιρα» είχες πει, για ταινία. Τι λες ρε Λάκη; Ολοι τα εύκαιρα τα είχαμε μια ζωή, «μην και μας βρει κανέναν κακό» και εννοούσαμε υγεία. Και δεν έμεινε σε κανέναν «εύκαιρο» για εύκαιρο. Τι έγινε άραγε η ταινία; Εδώ έπρεπε να τα έχεις Λάκη. Εδώ παίζεται το έργο. Αλλού η κάμερα, αλλού το έργο; Στον τόπο σου. Να τα παραδώσεις μάλιστα στα χέρια της κυβέρνησης που στήριξες με νύχια και με δόντια, λυσσαλέα. Να τα εμπιστευτείς για τους καλούς τους σκοπούς. Φαντάζομαι σου έκοψα τα πόδια και μόνο που το διάβασες! Πλάκα σου κάνω. Ερμε των 40 τ.μ διαμονής.

 

Ενα μόνο θα σου θυμίσω. Τότε που ανάδευες τις σημαίες της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Και έκλαιγες για τους μετανάστες της Αυστραλίας. Πόσο έπαιζες μια ζωή με το συναίσθημα! Πόσο ξεπούλησες δράμα! Ο πιο κωμικά δραματικός ηθοποιός στήριξε τον πιο σαρκαστικά ψεύτη Πρωθυπουργό. Αν την έκλαψες την Ολυμπιακή των παχυλών μισθών και αποζημιώσεων! Την ταβέρνα-παραμάγαζο της εκάστοτε εξουσίας. Τεφτέρια και τεφτέρια… Γράψε χρέη. «Πωλείται και μια δραχμή» είχε πει ο Χατζηδάκης. Τον έσπασαν στο ξύλο. Προστάτης ο Λάκης του λαού, δακρύζων για την Ολυμπιακή. Και μετά πιάσαμε καθαρίστριες. Καμάρωσε τώρα μια ελληνική εταιρεία, υγιή, που δεν χρηματοδοτούμε Λάκη και που σαρώνει τα διεθνή βραβεία. Εννοώ την Aegean.

 

Ποτέ δεν πρόλαβες αυτοκριτική. Γιατί δεν ήταν ψευδαισθήσεις, ούτε σε οδηγούσαν ιδέες, για να είναι εύκολα τα πράγματα. Εσύ, ακολουθούσες στυγνά το συμφέρον του νταραβεριού με την εξουσία με την πνιγηρή νοοτροπία «επαρχίας», να είσαι «από κοντά». Και τώρα μπορεί γι’ αυτό να θρηνείς. Δεν ξέρεις από ποιο χέρι να πιαστείς. Είναι αυτά τα άτιμα μεσοδιαστήματα. Πνίγηκες στην ανασφάλεια. Ποιο το επόμενο χέρι;

 

Διαπόμπευσες κόσμο, χλεύασες μέχρι αναπήρους, έκλασες (προσφιλέστατες οι πορδές στο λεξιλόγιό σου) κάθε έστω «μήπως;» στα μούτρα, «ιεροκήρυκας» άνευ θρησκείας, καθοδηγητής χαμένος ο ίδιος. Εκμεταλλεύτηκες τα ρηχά των ανθρώπων. Τώρα Λάκη στα βαθιά. Ασε τις δηλώσεις και τις συνεντεύξεις και τις κλάψες. Δεν ψυχοθεραπεύουν. Ο καθένας και ο καναπές του. Εχει δουλίτσα. Τι σε 40 τ.μ., τι σε 1040τμ… Οσο το ύψος μας, όσο το πλάτος μας, όσο το βάρος μας. Αναζητώντας μακάρι το «ειδικό» μας βάρος.

 

Λάκη και ψεύδεσαι και τρως. Αλλά κανείς δεν μασάει πια… Λάκη!

 

protagon.gr

 

 

 

Το θηλυκό πρόσωπο του Ιανού

Μπέτυ Μπαζιάνα και Αλέξης Τσίπρας στις ΗΠΑ. Εκείνη θα ήθελε να συναντήσει τον Φιντέλ Κάστρο, εκείνος χαριεντίζεται με τον Τραμπ

ΙΝΤΙΜΕΝΕWS 

 

 

Αν η κυρία Μπαζιάνα ήταν έως τώρα στο απυρόβλητο, αυτό παύει να ισχύει. Παίζει πλέον τον ρόλο του alter ego του Πρωθυπουργού της χώρας. Εκείνη συνεχίζει να εμπνέεται από τη μυθολογία του αριστερού ολοκληρωτισμού, εκείνος μπορεί απερίσπαστος να χαριεντίζεται δουλοπρεπώς με τον Τράμπ

 

Οσα χρόνια παρακολουθώ την πολιτική είναι η πρώτη φορά που σύζυγος ηγέτη της Αριστεράς βγαίνει στο προσκήνιο και παίρνει δημόσια πολιτικές θέσεις. Οχι πως είναι κακό, απλώς περισσότερο μου φαίνεται πιθανό ο Πρωθυπουργός να επηρεάστηκε από την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αμερική και την κουλτούρα των πρώτων κυριών που επικρατεί εκεί, και λιγότερο να δεσμεύεται από τις παρακαταθήκες των αριστερών του προγόνων.

Πάντα στην Αριστερά, γυναίκες και άνδρες, ή ήσαν αυτόνομα πολιτικά όντα και έδιναν αγώνες ή ήσαν σύζυγοί τους που δεν τους ήξερε κανείς. Γιατί, φυσικά, η κυρία Μπαζιάνα δεν έδωσε τη συνέντευξη ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ (ποιον θα ενδιέφερε;) αλλά ως σύντροφος Τσίπρα. Είχε κάθε δικαίωμα ασφαλώς, απλώς μέχρι τώρα σε αυτόν τον πολιτικό χώρο, συζυγικός ετεροπροσδιορισμός ήταν ανήκουστος. Ακόμα και η ίδια, παλιότερα, θεωρούσε τον ρόλο της Πρώτης Κυρίας αμερικανιά.

• 
  Μπέτυ Μπαζιάνα: Μια «αριστερή» συνείδηση στο κρεβάτι του μνημονιακού Πρωθυπουργού
  
  

Το προηγούμενο διάστημα η σύντροφος του Πρωθυπουργού ήταν, και ορθώς, στο απυρόβλητο. Από σήμερα αυτό παύει να ισχύει—επιδίωξε πολιτική παρέμβαση της οποίας η ισχύς εξ αντικειμένου πηγάζει από την ιδιότητα του συντρόφου της, άρα αντιμετωπίζεται πια σαν πολιτικό στέλεχος. Ας μη μας ζαλίσουν λοιπόν με τα περί ανανδρίας να κάνεις κριτική στη σύντροφο, γιατί ούτε η ίδια φαντάζομαι θα πιστεύει πως ό,τι είπε μπορεί να μείνει αναπάντητο. Κυρίως δεν είναι δυνατόν να μην σχολιαστεί ο ρόλος που παίζει με αυτήν τη συνέντευξη. Του κατά κυριολεξία ετέρου ημίσεως του Τσίπρα με την έννοια του άλλου προσώπου του Ιανού.

Ο διπρόσωπος Πρωθυπουργός, ο Τσίπρας εξωτερικού και ο Τσίπρας εσωτερικού, με την ανάληψη τού ενός ρόλου από την κυρία Μπαζιάνα μπορεί να επιδοθεί απερίσπαστος στον άλλο. Τώρα μπορεί να ζητά δόσεις και να επιζητεί τις φιλόφρονες κουβέντες από τους Ευρωπαίους χωρίς να λέει δημοσίως ότι είναι φασιστικές μπότες— το υπενθυμίζει στους αριστερούς η σύντροφός του.

Ο ίδιος μπορεί να ακρωτηριάζει συντάξεις, να υπερφορολογεί, να καθιερώνει εξοντωτικές εισφορές, να καταδικάζει μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε οικονομικό μαρασμό, να αφελληνίζει τράπεζες, να διατηρεί τα capital controls, να υπογράφει πολύχρονα εξωπραγματικά πρωτογενή πλεονάσματα, να δεσμεύει την εθνική περιουσία για 100 χρόνια, και το alter ego του να μιλά σαν να σταμάτησε ο χρόνος στο ’14. Σαν όλα αυτά που ζούμε να είναι αποτέλεσμα της πολιτικής των μνημονιακών αντιπάλων τους και οι σημερινοί κυβερνώντες αθώο κομμάτι του θύματος λαού. Αυτή η οργισμένη ρητορική θυματοποίησης του θύτη είναι ο πυρήνας της δημόσιας απολογίας του ΣΥΡΙΖΑ και έξοχα τον υπηρέτησε η κυρία Μπαζιάνα, με το αυξημένο δοτό κύρος της.

Και κλείνει και το μάτι στους αριστερούς ψηφοφόρους, υπομονή, ακόμα δεν πήραμε την εξουσία.

Οσο και να ‘ναι ο Πρωθυπουργός μιας δημοκρατικής χώρας μάλλον θα δυσκολεύεται να μας πει κατάμουτρα ότι δικαιούται, πέραν της κυβέρνησης, και το μονοπώλιο της εξουσίας. Το υπονοεί εμμέσως όταν προσπαθεί να χειραγωγήσει τις αλλες εξουσίες αλλά με την καθαρότητα της συντρόφου του δεν μπορεί να το διατυπώσει. Η γυναίκα το λέει χωρίς περιστροφές. Ο μόνος ηγέτης που θα ήθελα να γνωρίσω ήταν ο Κάστρο. Αυτή ακριβώς είναι η κατανομή των ρόλων. Εκείνη συνεχίζει να εμπνέεται από τη μυθολογία του αριστερού ολοκληρωτισμού, εκείνος μπορεί απερίσπαστος να χαριεντίζεται δουλοπρεπώς με τον Τράμπ.

Το μόνο που συμφωνώ μαζί της είναι με το Δημοψήφισμα. Κλαίει κάθε 5 Ιουλίου. Ολοι μας κλαίμε σε αυτήν την επέτειο της μεγαλύτερης πολιτικής εξαπάτησης του λαού μας, της σύγχρονης εθνικής μας ντροπής.

Ανδρέας Πετρουλάκης

06/01/2018

Protagon.gr

 

 

Γνωμες

ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ ΜΠΑΖΙΑΝΑ

kolotumpa

Kolotumpa

Η προετοιμασία και η εκτέλεση by Alex Tsipras

Μα βία και κατά ΑμΕΑ; Τι (θα) κάνετε κ. Πρύτανη;

Ενα άνθρωπος με ειδικές ανάγκες ξυλοκοπήθηκε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνήλθε άραγε το Πρυτανικό Συμβούλιο, ή έκανε κάποια ενέργεια; Το επιχείρημα ότι όταν συνέβη η βιαιοπραγία ήταν ήδη αργά, καταρρέει από το γεγονός ότι η πρόθεση και η απειλή της βίας είχε γίνει γνωστή

 

Ανοικτή επιστολή στον Πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, σχετικά με τον ξυλοδαρμό ΑμΕΑ μέσα στον χώρο του πανεπιστημίου:

Αξιότιμε κύριε Πρύτανη,

Σίγουρα πληροφορηθήκατε ότι στο πανεπιστήμιό σας, την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου , ένα Άτομο με Ειδικές Ανάγκες, και συγκεκριμένα ένας συνάνθρωπός μας με 80% αναπηρία, που πάσχει από χρόνιο νόσημα, με αμέτρητα συμπτώματα και επιπλοκές, ξυλοκοπήθηκε μέσα στο πανεπιστήμιό σας από άτομα που παριστάνουν τους προασπιστές ανώτερων ηθικών αξιών.

Καθώς ο συγκεριμένος άνθρωπος έχει αναλάβει την ευθύνη δυο οργανώσεων σχετικών με την ενδυνάμωση των χρόνια πασχόντων ατόμων, είχε κληθεί στο πανεπιστήμιό σας σε εκδήλωση που οργάνωνε στο Αμφιθέατρο Αντωνιάδου η Μη-Κυβερνητική, Μη-Κερδοσκοπική οργάνωση AIESEC, που προάγει τον εθελοντισμό σε κοινωφελή θέματα. Σε αυτή μετέχουν και καθηγητές του πανεπιστημίου σας, που είναι μάλιστα ενεργοί σε πρόγραμμα ενίσχυσης της καινοτομίας, του οποίου την ευθύνη έχει το ίδιο το πανεπιστήμιο. Ο σκοπός των οργανωτών ήταν να ενημερώσουν τους φοιτητές και να συζητήσουν μαζί τους για τον εθελοντισμό, όπου ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα μιλούσε για τον εθελοντισμό στον δικό του χώρο, της προστασίας των δικαιωμάτων και των διεκδικήσεων των ΑΜΕΑ. Είμαι βέβαιος ότι συμφωνείτε ότι είναι ένα ζήτημα με μεγάλη κοινωνική σημασία, και είναι σημαντικό η φοιτητική κοινότητα να γνωρίζει, και αν μπορεί να ανακουφίσει, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι αυτοί.

Η εκδήλωση είχε ανακοινωθεί ημέρες πριν, και προτού γίνει είχαν αναρτηθεί στο πανεπιστήμιό σας πανώ με συνθήματα όπως «Στα αφεντικά δε θα κάνουμε τις χάρες, άμα ξανάρθει η AIESEC θα φύγει με σφαλιάρες», και με φέιγ-βολάν με συνθήματα όπως «Στο διάολο ο εθελοντισμός, στο διάολο η καριέρα», και προκηρύξεις κατά της AIESEC, τυπωμένα σε μηχανήματα της σχολής. Αυτά τα συνθήματα, όπως είναι φανερό, εκδήλωναν πρόθεση άσκησης βίας, καταφερόμενα γενικώς και αορίστως κατά του εθελοντισμού, τον οποίο αυτοί που τα έγραψαν θεωρούν φαίνεται κάποια σκοτεινή δύναμη, αλλά και κατά της συγκεκριμένης ΜΚΟ και της εκδήλωσης που οργάνωνε. Οι αρμόδιοι οργανωτές της εκδήλωσης κάλεσαν τηλεφωνικά την Πρυτανεία να ενημερώσουν ότι δέχθηκαν πιέσεις για ακύρωση της εκδήλωσης, έχοντας δει τα σχετικά πανώ και τα φυλλάδια με απειλητικό περιεχόμενο. Το πρόσωπο στο οποίο μίλησαν στην πρυτανεία τους μετέφερε το μήνυμα ότι τους προτείνεται να ακυρώσουν την εκδήλωση. Η AIESEC απάντησε, ορθά κατά τη γνώμη μου, ότι δε θεωρούν σωστό να αποδεχθούν να ακυρώσωουν την εκδήλωση, λόγω εκβιασμού, και της απειλής της βίας.

Η εκδήλωση τελικά έγινε, και η βία ασκήθηκε από κάποιους, όχι απλώς κατά του καλεσμένου, συγκεκριμένου ΑΜΕΑ, αλλά και άλλων ομιλητών στην ίδια εκδήλωση. Αυτό σημειωτέον, έγινε παρουσία και καθηγητών του ιδρύματός σας, οι οποίοι δεν αντέδρασαν.

Η διάθεση άσκησης βίας είχε ήδη εκφρασθεί, προκαταβολικά, στην εκδήλωση μετείχαν και καθηγητές σας, είχε γίνει το τηλεφώνημα από τους οργανωτές στην Πρυτανεία, και άρα η διοίκηση του πανεπιστημίου είχε κάθε τρόπο να γνωρίζει τον κίνδυνο που εγκυμονούσε η κατάσταση, το λιγότερο να ανησυχήσει γι᾽αυτόν, και θα ήλπιζα να εκδηλώσει έμπρακτα την ανησυχία της.
Σύμφωνα με τον νόμο 4485/2017, περί «Οργάνωσης και Λειτουργίας της Ανώτατης Εκπαίδευσης», η αυτεπάγγελτη επέμβαση δημόσιας δύναμης επιτρέπεται σε πανεπιστήμιο σε περιπτώσεις κακουργημάτων και εγκλημάτων κατά ζωής. Εν προκειμένω, και εκ των υστέρων, η βίαια επίθεση κατά του συγκεκριμένου ΑΜΕΑ, αλλά και των άλλων ομιλητών εμπίπτει στα άρθρα του Ποινικού Κώδικα, περί επικίνδυνης σωματικής βλάβης, που δεν είναι κακούργημα ή έγκλημα κατά ζωής, αφ’ εαυτού της. Φυσικά, ειδικά για το ΑΜΕΑ, ένα άτομο μάλιστα με 80% αναπηρία, σοβαρότατο χρόνιο νόσημα και σοβαρή αναπνευστική ανεπάρκεια, την οποία πρόλαβε να δηλώσει στους ανθρώπους που τον χτύπησαν, πριν τον χτυπήσουν, οι συνέπειες είναι απρόβλεπτες. Κάλλιστα θα μπορούσε ο άνθρωπος να έχει πάθει χειρότερα, έως πολύ χειρότερα. Η εκτίμηση του κινδύνου που διέτρεχε ένα άτομο σε τέτοια κατάσταση, με τέτοια κακομεταχείριση, νομίζω βρισκόταν στα πλαίσια της διακριτικής κρίσης των οικοδεσποτών, δηλαδή του πανεπιστημίου, και συγκεκριμένα της διοίκησης του πανεπιστημίου. Και βέβαια στα πλαίσια της ευαισθησίας της.

Oμως, και σε περίπτωση που δεν υπάρχει κακούργημα ή έγκλημα κατά ζωής, αλλά περίπτωση διάπραξης ποινικών αδικημάτων, όπως εν προκειμένω η σωματική βλάβη, τα όργανα του νόμου μπορούν να παρέμβουν, για την προστασία των αθώων θυμάτων, την αποτροπή περαιτέρω εγκλημάτων, και την τιμωρία των ενόχων, κατόπιν απόφασης του Πρυτανικού Συμβουλίου.
Αναρωτιέμαι: συνήλθε το Πρυτανικό Συμβούλιο, ή έκανε κάποια σχετική ενέργεια; Το επιχείρημα ότι όταν συνέβη η βιαιοπραγία ήταν ήδη αργά, καταρρέει από το γεγονός ότι η πρόθεση της βίας είχε γίνει γνωστή, με την ανάρτηση των πανό, των φέιγ-βολάν κ.λπ. Αλλά έστω και παρά την απουσίας έγκαιρης, αποτρεπτικής ενέργειας, θα περιμέναμε κατόπιν κάποια επίσημη αντίδρασή σας, με σκοπό έστω εκ των υστέρων να διερευνηθούν οι συνθήκες του αποτρόπαιου περιστατικού, και ει δυνατόν να εντοπισθούν οι δράστες, οι οποίοι άλλωστε, κατά πολλές ενδείξεις, δεν ήταν καν φοιτητές του πανεπιστημίου σας. Και κυρίως, επαναλαμβάνω, να αποτραπούν παρόμοια περιστατικά στο μέλλον.

Ως έλληνας πολίτης, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για τα ζητήματα της παιδείας, αναρωτιέμαι τι προτίθεστε να κάνετε σχετικά εσείς προσωπικά, ή άλλα μέλη του Συμβουλίου. Αφού δεν τα κάνατε για την αποτροπή του συγκεκριμένου περιστατικού βίας, πριν ή κατά τη διάρκεια της διάπραξής του, θα κάνετε κάτι για τη διελεύκανση και την τιμωρία της πράξης, και κυρίως την αποφυγή παρομοίων πράξεων στο μέλλον, σχετικά με τις οποίες από ό,τι έμαθα ήδη υπάρχουν δημόσιες απειλές;

Πέραν από αιτίες για τη μέχρι τώρα απραξία σας που δε θέλω καν να σκεφτώ ότι μπορεί να ισχύουν, όπως το να μην υποψιαζόσασταν καν το τι μπορούσε να συμβεί, το για κάποιο λόγο να μη θέλατε να δράσετε, ή το να δειλιάσατε, πάει ο νους μου, ως ελαφρυντικό σας, στο κακό προηγούμενο. Με άλλα λόγια, στο ότι είναι γνωστό ότι σε όσες περιπτώσεις έχει κληθεί η αστυνομία να παρέμβει σε πανεπιστήμια, κωλυσιεργεί, βρίσκει δικαιολογίες, ζητά γραπτές αιτήσεις, κ.λπ, οι οποίες κατά κανόνα δεν έρχονται. Αυτά φυσικά οφείλονται, όπου και όποτε συμβαίνουν, στην απαράδεκτη ευθυνοφοβία των κατά περίπτωση ανθρώπων που αρνούνται να εφαρμόσουν το νόμο, αλλά και στην γενικότερη ανοχή στην ανομία στα πανεπιστήμια που υπάρχει στη χώρα μας, εδώ και αρκετές δεκαετίες, αλλά δυστυχώς πολύ περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι όταν προ μηνών το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ζήτησε τη συνδρομή της αστυνομίας για να τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν τη διακίνηση ναρκωτικών μέσα στο πανεπιστήμιο, ο ίδιος ο κυβερνητικός υπεύθυνος για την Παιδεία, υπουργός κ. Γαβρόγλου, βγήκε ξεδιάντροπα και καταδίκασε την πράξη του Πανεπιστημίου.

Δέχομαι ότι σε ένα τέτοιο κλίμα, με τέτοιο ιστορικό, ατολμίας των κρατικών λειτουργών, και ανοχής έως και ανοιχτής καταδίκης της προσφυγής στον νόμο, από την ίδια την κυβέρνηση, η πράξη της αίτησης της συνδρομής των αρμοδίων οργάνων του κράτους για την αντιμετώπιση του κοινού εγκλήματος στα πανεπιστήμια μπορεί να εμφανίζεται σε πολλούς ως ουτοπική, ή γραφική. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι εσείς ειδικά δεν είστε ανάμεσά σε αυτούς, αφού αναλάβατε αυτή τη θέση. Οπότε πραγματικά αναρωτιέμαι, πως θα αλλάξει αυτή η κατάσταση αν οι επιφορτισμένοι από τον νόμο με την ευθύνη, δεν την αναλαμβάνουν, και δεν δρουν έγκαιρα; Ποιος θα το κάνει, αν όχι εκείνοι, και εν προκειμένω εσείς; Η κυβέρνηση έχει δείξει ότι όχι απλώς ολιγωρεί, αλλά μάλλον συνεργεί στη βία. Ποιος λοιπόν θα λύσει το πρόβλημα.

Κύριε πρύτανη, σας ομολογώ ειλικρινά ότι δεν ζηλεύω τη θέση σας, ούτε πιστεύω ότι είναι εύκολη. Αλλά είστε ώριμος άνθρωπος, υπεύθυνος των πράξεών σας, και στο αξίωμα που κατέχετε έχετε δώσει έναν όρκο. Και πάντως εσείς αποφασίσατε να επιχειρήσετε να εκλεγείτε πρύτανης του ΟΠΑ., όχι εγώ ή ο γείτονας, και εσείς το καταφέρατε. Άρα, κατά τη δική μου φτωχή λογική, εσείς επιλέξατε να αναλάβετε και τις ευθύνες του αξιώματος στο ακέραιο.

Ο Τ.Σ. Ελιοτ έγραφε ότι κάποιοι άνθρωποι ονειρεύονται μια κοινωνία τόσο τέλεια, που κανείς να μη χρειάζεται να είναι καλός. Από την πείρα της ζωής, γνωρίζετε καλά ότι τέτοια κοινωνία ούτε υπάρχει ούτε πρόκειται να υπάρξει

Μέσα στις ουσιαστικές ευθύνες σας, είναι σίγουρα και η προστασία των εργαζομένων και των φοιτούντων στο πανεπιστήμιο, και των προσκεκλημένων σας. Μέσα στις ευθύνες σας, είναι σίγουρα να υπάρχει στο πανεπιστήμιο απόλυτη ελευθερία για τη διακίνηση των ιδεών, όπως άλλωστε ζητά και το πνεύμα που δημιούργησε ιστορικά την έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου – ελευθερία που πλήττεται βάναυσα όταν ειρηνικοί και αθώοι άνθρωποι ξυλοκοπούνται, ακριβώς για τις ιδέες τους. Μέσα στις ευθύνες σας είναι να προστατεύετε τη νομιμότητα, ώστε να διευκολύνετε το ακαδημαϊκό έργο το πανεπιστημίου.

Οι ευθύνες αυτές, με κάνουν να πιστεύω ότι έπρεπε να δράσετε αλλιώς από το πως δράσατε στη συγκεκριμένη περίπτωση – ή σωστότερα το πως δεν δράσατε. Και αν είχατε δράσει όπως έπρεπε, και είχατε αντιμετωπίσει, όπως είναι πολύ πιθανό, την ολιγωρία, είτε της αστυνομίας, είτε των εισαγγελικών αρχών, είτε είχατε παρενοχληθεί στην άσκηση του υψηλού σας καθήκοντος από κρατικούς λειτουργούς, ακόμη και υπουργούς, τότε θα έπρεπε να καταγγείλετε στους έλληνες πολίτες, συγκεκριμένα και ονομαστικά αυτές τις ολιγωρίες, και αυτές τις παρεμβάσεις, από όπου κι αν ήταν. Έτσι, για να παίρνει ο καθένας τις ευθύνες που του αναλογούν.

Κύριε Πρύτανη, ο Τ. Σ. Έλιοτ έγραφε ότι κάποιοι άνθρωποι ονειρεύονται μια κοινωνία τόσο τέλεια, που κανείς να μη χρειάζεται να είναι καλός. Από την πείρα της ζωής, γνωρίζετε καλά ότι τέτοια κοινωνία ούτε υπάρχει ούτε πρόκειται να υπάρξει. Σε κάθε κοινωνία, η ευνομία και η ασφάλεια των πολιτών, άρα και η προκοπή του συνόλου, θα εξαρτάται τελικά σε μεγάλο βαθμό από την προσωπική ευθύνη κάποιων. Οι θεσμοί και το νομικό πλαίσιο βοηθούν σίγουρα, και οι σχετικοί νόμοι αλλά και οι περισσότεροι θεσμοί στην Ελλάδα είναι όντως σε άθλια κατάσταση. Αυτός όμως είναι, κατά τη γνώμη μου, ένας λόγος οι άνθρωποι με ευθύνη να προσπαθούν να την ασκήσουν με ακόμη περισσότερη προσήλωση. Οι δυσκολίες που θέτει το πλαίσιο δεν είναι δικαιολογία για ολιγωρία. Είναι πρόκληση για άσκηση αρετής.

Κλείνοντας, σας ενημερώνω ότι ο παθών ΑμΕΑ στο συγκεκριμένο περιστατικό, έγραψε την ιστορία του, και την έστειλε σε όλες τις εφημερίδες και τους μεγάλους ειδησεογραφικούς ιστότοπους, με έμφαση τους θεωρούμενους αριστερούς, λόγω της δηλωμένης ευαισθησίας τους σε κοινωνικά θέματα. Καμία εφημερίδα και κανένας ιστότοπος, πλην ενός -μη θεωρούμενου αριστερού- δεν τόλμησε να τη δημοσιεύσει, άλλοι από λόγους που κολακεύονται να τους λένε «ιδεολογικούς», άλλοι από απλή δειλία.

Εν πάση περιπτώσει, χάρη στο θάρρος του ενός ιστότοπου που δημοσίευσε τη μαρτυρία του παθόντος, και αρκετών ανθρώπων που την αναπαρήγαγαν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, την έμαθα και εγώ. Και με αυτή την αφορμή, σας γράφω. Είμαι σίγουρος ότι το περιστατικό που σας αναφέρω είναι εν γνώσει σας, αν και δεν έχει μαθευτεί στην κοινωνία μας όσο θα έπρεπε. Και αυτή η έλλειψη πληροφόρησης, αυτή η σιωπή, αυτός ο φόβος που κάνει πολλούς να μη μιλούν γι’ αυτά τα πράγματα, είναι μια από τις μεγαλύτερες αιτίες όχι απλώς για τη συνέχιση, αλλά και για την αύξηση αυτών των απαράδεκτων φαινομένων.

Ο καλύτερος τρόπος να μαθευτεί το τι συνέβη στο πανεπιστήμιό σας, όχι ως μια ακόμη αιτία απελπισίας για τον τόπο μας, αλλά ως μια αχτίδα ελπίδας, θα είναι κάποια δράση από μέρους σας. Θέλω να ελπίζω ότι εσείς και οι συνάδελφοι σας, με τους οποίους μοιράζεστε την ευθύνη της διοίκησής του πανεπιστημίου, θα ενεργήσετε όπως πρέπει, βάσει του όρκου, του καθήκοντος και της ευθύνης σας, ως πολιτών και ως ανθρώπων.

Με τιμή,
Απόστολος Δοξιάδης

Απόστολος Δοξιάδης

protagon.gr, 14/10/2017

 

Κουρουμπλής και Σαρωνικός

Ας εξηγήσει κάποιος στον Κουρουμπλή πως αυτό που συνέβη, 

συμβαίνει στον Σαρωνικό δεν είναι ένα «δυσάρεστο συμβάν».

Δυσάρεστο συμβάν είναι να λεκιαστεί το πουκάμισο σου.

Αυτό που έγινε, γίνεται στον Σαρωνικό είναι καταστροφή!!

Οι συνέπειες της οποίας δύσκολα θα αναστραφούν.

Δεν ξέρω αν οφείλεται σε ατύχημα, δολιοφθορά ή σε οτιδήποτε άλλο, με αυτό θα ασχοληθούν οι αρμόδιες αρχές.

Ξέρουμε όλοι όμως πως υπήρξε εγκληματική καθυστέρηση και απραξία!!

Πως έγινε και γίνεται προσπάθεια για εγκληματική απαξίωση.

Πως ακόμα μια φορά η «καρέκλα» και τα φτηνά επικοινωνιακά παιχνίδια είναι η πρώτη προτεραιότητα.

Δεν μας ενδιαφέρουν επίσης οι αναφορές πως δεν έκαναν τίποτα οι προηγούμενοι - στους προηγούμενους ανήκε και ο Κουρουμπλής- (μονοπύθμενα, διπύθμενα σκάφη, νομοθεσίες κλπ). 

Η σημερινή κυβέρνηση, με τις οικολογικές ευαισθησίες της, ας ρύθμιζε τα θέματα αυτά ερχόμενη σε σύγκρουση με τα όποια συμφέροντα.  

Ναι ξέρω, δεν είχε χρόνο γιατί διαπραγματευόταν και γιατί είχε σαν προτεραιότητα να ασχοληθεί με την κατάργηση της Αριστείας και γιατί είχαμε θέματα με την προστασία του δάσους στο Ελληνικό και γιατί οι βουλευτές της είχαν άγχος βασικά για την αλλαγή της νομοθεσίας σχετικά με το ελεύθερο camping.

Γλίτσα…

Η ημέρα που η Γη χαμογέλασε στον Κρόνο

Διακρίνετε στα δεξιά της εικόνας μια ελάχιστη κουκκίδα, ανάμεσα στον Κρόνο και στους δακτυλίους του; Αυτή είναι η Γη, όπως τη φωτογράφισε το «Κασίνι».




Ο Κύριος Γκρι

Π​​ροχθές, την Παρασκευή, ο κύριος Γκρι ήταν συνδεδεμένος με την ιστοσελίδα της NASA, παρακολουθώντας την αυτοκτονική κάθοδο του διαστημοπλοίου «Κασίνι» στην ατμόσφαιρα του Κρόνου. Επειτα από δεκατρία χρόνια εξερεύνησης του πλανήτη με τους δακτύλιους και των εξήντα δύο δορυφόρων του, το μη επανδρωμένο σκάφος είχε ξοδέψει πια τα καύσιμά του και οι επιστήμονες που το έστειλαν στο απώτερο Διάστημα τώρα θα το έστελναν να «κοιμηθεί» μην τυχόν και μολύνει στο μέλλον τους μυστηριώδεις ωκεανούς που αυτό ανακάλυψε στον Τιτάνα και στον Εγκέλαδο.
«Ξέρεις τι θυμάμαι απ’ το “Κασίνι”;» ρώτησε ο κύριος Γκρι. «Στις 19 Ιουλίου του 2013, το διαστημόπλοιο τράβηξε μία μοναδική φωτογραφία. Βρέθηκε στην ιδανική θέση ανάμεσα στους δακτύλιους και στον Κρόνο –κανένα άλλο διαστημικό σκάφος δεν το έχει κάνει αυτό– ώστε να έχει θέα στη μακρινή Γη, μια μικροσκοπική, ελάχιστη τελεία μέσα στη σκοτεινή, παγερή απεραντοσύνη. Και οι υπεύθυνοι επιστήμονες που θα έδιναν την εντολή στο “Κασίνι” να κάνει το “κλικ”, έστειλαν ένα μήνυμα σε όλη την ανθρωπότητα: Οπου κι αν είστε, μόνοι ή με τους αγαπημένους σας, σταματήστε ό,τι κάνετε, βγείτε έξω, κοιτάξτε ψηλά στον ουρανό και χαμογελάστε, αφού πρώτα συλλογιστείτε πάνω στην ακραία μοναξιά του πλανήτη μας μέσα στο άπειρο σκοτάδι. Απολαύστε όλη αυτή τη ζωή, με τα χρώματα, τη δροσιά και τη θέρμη, τα νερά και τους ήχους, τα σχήματα και τις χειρονομίες, τα αισθήματα και τον οίστρο της δημιουργικότητας, αυτή τη μοναδικότητα εντός ενός αβυσσαλέου κενού.
»Η απειροελάχιστη αυτή κουκκίδα στη φωτογραφία είναι η Γη μαζί με όλους όσοι από τους κατοίκους της, μόνοι ή με τους αγαπημένους τους, χαμογέλασαν στο άπειρο. Η φωτογραφία αυτή πέρασε στην ιστορία ως “Η ημέρα που η Γη χαμογέλασε” και κατά τη NASA αυτή είναι η “πρώτη διαπλανητική φωτοβόμβα”. Και μόνο γι’ αυτή τη στιγμή, αισθάνομαι κάτι σαν λύπη γι’ αυτό το περίπλοκο, προχωρημένο μα άψυχο αντικείμενο που ήταν το “Κασίνι”, το οποίο δεν ήταν μεγαλύτερο από ένα βανάκι, που χάθηκε μέσα στα πυκνά, τοξικά νέφη του Κρόνου και διαλύθηκε από τις υψηλές θερμότητες της ατμόσφαιράς του».
Ολο αυτό τον καιρό, ο κύριος Γκρι παρακολουθούσε συστηματικά τους σταθμούς του «Κασίνι», όπως την προσεδάφιση του τμήματός του, του «Χόιγκενς», στην επιφάνεια του Τιτάνα, όπου ανακάλυψε έναν ωκεανό από μεθάνιο ή, πολύ περισσότερο, τις φωτογραφίες που τράβηξε με τους πίδακες νερού που ξεπηδούσαν με βιαιότητα μέσα από την παγωμένη επιφάνεια του Εγκέλαδου, ένδειξη της ύπαρξης ενός κρυφού ωκεανού – με ό,τι μπορεί να κρύβει ένας ωκεανός.
«Κάτι τέτοια ποτέ δεν με έκαναν να αισθανθώ ασήμαντος», μου λέει τώρα ο κύριος Γκρι, «σε αντίθεση με πολύ κόσμο. Ασήμαντο και ανίκανο με κάνουν να νιώθω η παράλογη σφαγή μιας φώκιας στη Σάμο ή και μία ακόμη διαπλοκή, μία ακόμη διαφθορά, ένα ακόμη πολιτικό ψέμα. Στο “Κασίνι” αξίζει ένα μεγαλοπρεπές ρέκβιεμ, όχι σε όλους αυτούς τους πραγματικά τιποτένιους».

Έντυπη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,  Ηλίας Μαγκλίνης, 17/09/2017

So long Harry Dean Stanton

Τσίπρας - Παπανδρέου

Ο κόσμος το ‘χε τούμπανο και αυτός κρυφό καμάρι!!

Και τώρα αποφάσισε να το αποκαλύψει..

Θέλει να μοιάσει στον Ανδρέα Παπανδρέου.

Θέλει να γίνει ο Αντρέας στη θέση του Αντρέα!

Τότε έπαιζε ο «Ολαντρέου». Θυμάστε??

Τώρα προσπαθεί να παίξει τον Παπανδρέου.

Ο Τσιπρανδρέου.. 

Η τσίπα λείπει...