«Η βλακεία των ανθρώπων έγκειται στο ότι έχουν μια απάντηση για καθετί.
Η σοφία των μυθιστορημάτων έγκειται στο ότι έχουν μια ερώτηση για καθετί.» Μίλαν Κούντερα. 1929-2023
Η σοφία των αναγνωστών είναι να ψάχνουν τις δικές τους απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις,
λέω εγώ..
π.ρ
Ο άνθρωπος, έστω κι αν είναι πολυφορεμένη η έκφραση, δεν έχει ίχνος ενσυναίσθησης.
Ούτε για Διοικητής κάποιας υπηρεσίας δεν κάνει, θα την πει την "εξυπνάδα" του...
Απλά, δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει...
Η μέρα πέθανε πάνω στις ραχητικές βρώμικες στέγες.
Πίσω απ’ τα τζάμια, θολά στριμωγμένα πρόσωπα κοιτάζουνε τον κόσμο να βουλιάζει
Ύστερα είδαμε πως δεν ήταν πρόσωπα
μα οι σιωπηλές χειρονομίες του ηλιοβασιλέματος
που σχεδιάζανε πάνω στα τζάμια της πολιτείας
λίγη ζωή. Κι ύστερα
τίποτα.
Τα τελευταία κάρα χάθηκαν στο βάθος του δρόμου
κουβαλώντας πέτρα κι ασβέστη. Μα όλες τώρα οι πέτρες της γης
δε θα μπορούσαν ν’ αναστήσουν πια αυτήν την πόλη
που κάθε βράδι γκρεμίζεται μες στις παλιές μεγάλες αναμνήσεις της.
Μια γρηά σήκωσε τ’ αδράχτι της κι έδειξε μακριά την πυρκαγιά
ο καπνός ανέβαινε φιμώνοντας τ’ ουρανού το στόμα
κάποιος σε μια πλατεία φώναξε: αργήσαμε, αργήσαμε
μα δεν ακουγόταν καλά, γιατί φυσούσε.
Ένα σκυλί ολομόναχο στον βραδιασμένο κάμπο. Βρέχει.
Ακούστηκε μακριά ο εσπερινός
σαν ένας θεός που τον ξέχασαν κι απ’ το βάθος του χρόνου
καλούσε βοήθεια.
Κι οι οργανοπαίχτες στις γωνιές των καπηλιών
με τις φτωχές ωχρές κιθάρες σταυρωμένες πάνω στα λιγνά τους χέρια
παρηγορούσανε τη θλίψη και την καταφρόνια και τη λησμονιά.
Ένα ζευγάρι τουρτουρίζει κάτω απ’ το υπόστεγο
κοιτάζονται στα μάτια, γεράσανε
δεν πρόφτασαν ν’ αγαπηθούν νωρίτερα
πόλεμοι, φτώχια, δισταγμοί,
η δυστυχία σε κάνει πάντα ν’ αναβάλλεις −έφυγε η ζωή.
Τώρα κοιτάζονται στα μάτια και κλαίνε, τουρτουρίζοντας κάτω απ’ το υπόστεγο
και το νερό κυλάει κυλάει
κι οι σπόροι φουσκώνουν κι αναδεύονται και τρίζουν και σκάζουν μονομιάς
πνίγοντας σε μια πράσινη πλημμύρα και τα ζευγάρια και τα υπόστεγα και τα δάκρυα και τους δισταγμούς
και τις θυσίες και τα εγκλήματα και τις εποχές
αδιάφορο, αγέραστο, ασύγκριτο
κυλάει κυλάει…
Τάσος Λειβαδίτης Από :Συμφωνία αριθμός 1 (1957) Ποίηση Τόμος 1 εκδότης Κέδρος, 14η έκδοση 2003
Χρειάζεται προσπάθεια για να γίνεις Βαρβιτσιώτης....
Οι οικογένειες των υπεύθυνων δεν θρηνούν. Ντρέπονται..
Έλεος.
"Τον είδαν να βυθίζεται
και έδωσαν εντολή να αναχωρήσει το πλοίο.." Και έφυγε κανονικά. Σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.
Έχουμε πιάσει πάτο...
π.ρ
