Έρωτας

 

Κατά βάθος, ήξερε πως το ήθελε πολύ, το αισθανόταν.. Ήθελε να την πηδήξει άγρια.. Απελπισμένα.

Αλλά δεν μπορούσε..

Είχε ξεχωρίσει τις γυναίκες σε αυτές που πηδάς και σε αυτές που ερωτεύεσαι..

Και αυτός ήταν ερωτευμένος μαζί της.. 

π.ρ

Ένας υπέροχος άνθρωπος..

 

Βαγγέλης Κόνιαρης

Ένας υπέροχος Άνθρωπος.

Αψύς και συνάμα γλυκός..

Απόλυτος, στις αρχές του και στις αξίες του. σε βαθμό «ανοησίας», ενοχλητικός…

Φιλόξενος, δοτικός, αυθεντικός. Αγαπημένος.. 

 Έφυγε….

Καλό ταξίδι να έχεις Βαγγέλη..

Θα σε έχουμε μαζί μας…  

π.ρ

Νάρκισσος

"Στη δική μου οδό ονείρων δε χωράνε πολλοί συνοδοιπόροι... Εγώ και η γλυκοφίλητη μοναξιά μου..

Παίρνω και βγάζω περίπατο την ψυχή μου κάθε που αρχίζει να σκληραίνει το χαμόγελο της. Μου το λέει πεθύμησα τη βροχή, τον ήλιο πάνω απ’ τα βουνά ή ανάμεσα απ’ τα σύννεφα."

Νικηφόρος Βρεττάκος

Πίστευα πως δεν θα ξαναβάλω κάτι στα "προσωπικά" μου αλλά η ζωή έχει τα δικά της σχέδια.. 

π.ρ

 

 

 

Για όλα φταίει το σύστημα και η εξουσία..

"Στο σύστημα και την εξουσία". Είναι η φράση που τα απενοχοποιεί όλα και όλους μας.. Για όλα φταίει το σύστημα, η εξουσία, εγώ δεν φταίω, αν έφταιγα, αν μπορούσα να κάνω κάτι θα το έκανα, αλλά φταίει το σύστημα, η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, η κλιματική αλλαγή, ο ανάδρομος Ερμής, κάποιος άλλος φταίει τελικά γαμώτο, όχι εγώ, κρίμα!!!
 

Αλέξανδρος Νικολαίδης

 «Θα ξεκινήσω με αυτό το κλισέ, ότι για να διαβάζετε τώρα αυτήν την δημοσίευση μου, μάλλον έχω φύγει για κάπου καλύτερα ή και για το πουθενά.

Δύο χρόνια, βασανίστηκα κι εγώ με τον καρκίνο. Με έναν τόσο σπάνιο τύπο καρκίνου, το καρκίνωμα nut, που αυτή τη στιγμή εννέα στους δέκα Έλληνες γιατρούς που το διαβάζουν, το ακούν για πρώτη φορά και θα σπεύσουν να το ψάξουν. Ευτυχώς ο δικός μου γιατρός, ο υπέροχος Γιάννης Μπουκοβίνας που με πήρε από το χέρι στο πιο δύσκολο ταξίδι της ζωής μου, τον γνώριζε αυτόν τον σπάνιο τύπο και έκανε τα πάντα για να με σώσει ή να μου χαρίσει λίγη παραπάνω ζωή. Κίνησε γη και ουρανό, να φέρει φάρμακα κυριολεκτικά από την άλλη άκρη της γης για να τα δοκιμάσω.

Δύο χρόνια δεν είπα ποτέ “Γιατί σε εμένα”; Δεν υπάρχει πιο εγωιστική σκέψη από αυτή. Σε κάποιον τυχαίνει, στον διπλανό μας, στον γείτονά μας, στον συνάνθρωπό μας. Και πλέον τυχαίνει σε πολλούς. Αν βάλω ένα πρόσημο τύχης στη ζωή μου, θα σας πω ακόμα και τώρα, ότι ήμουν τυχερός άνθρωπος. Είχα την ευλογία να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα, να ανέβω στο βάθρο πολλές φορές, να δοξάσω τον αθλητισμό και την χώρα μου, να γνωρίσω ανθρώπους από όλον τον κόσμο, να μάθω το σεβασμό, την ευγενή άμιλλα, αξίες τόσο σημαντικές και να προσπαθήσω να τις κάνω πράξη και στη ζωή μου.

Είχα την τύχη να με αγαπήσει η πιο υπέροχη γυναίκα του κόσμου, το δώρο μου από το Θεό, όπως είναι και το όνομα της, και να αποκτήσουμε μια πανέμορφη οικογένεια.

Έτσι και σε αυτή την ατυχία που με βρήκε, είπα ευχαριστώ, που αν αυτό ήταν γραφτό να έρθει στην οικογένειά μου, δεν βρήκε εκείνη ή τα παιδιά μου. Εγώ έπρεπε να το ανέβω αυτό το βουνό, έχω έπρεπε να σηκώσω αυτό το βάρος. Όχι εκείνοι.

Σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, στάθηκα τυχερός γιατί συνοδοιπόρο είχα την αλληλεγγύη και την φροντίδα τόσων πολλών ανθρώπων, που πολλές φορές αναρωτήθηκα τι έκανα για να αξίζω όλα αυτά που με ανιδιοτέλεια μου προσέφεραν. Πρώτος ο γιατρός μου ο κ. Μπουκοβίνας, ο πρύτανης, ο κ. Δημόπουλος, που βοήθησε τόσο πολύ στην πρώτη φάση της ασθένειάς μου αλλά και αργότερα, στο να πάρω κάθε θεραπεία όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ο κ. Ηλιάδης ο θωρακοχειρούργος μου, ένας εξαιρετικός επιστήμονας που με αγκάλιασε σαν πατέρας στο πολύ δύσκολο χειρουργείο μου, στους πνεύμονες, ο κ. Πέιος, ο νευροχειρούργος που μου απάλυνε τους φριχτούς πόνους και πολλοί πολλοί άλλοι, από νοσηλευτές μέχρι τραυματιοφορείς, όλοι μου έδειχναν την αγάπη τους και αυτή η αγάπη μου έδινε δύναμη.

Και τέλος θέλω να σταθώ στον άνθρωπο με άλφα κεφαλαίο, τον Αλέξη Τσίπρα, ήρθε πολύ πρόσφατα στη ζωή μου και μου χάρισε την φιλία του, την σκέψη του, το αδελφικό του νοιάξιμο, σαν να με ήξερε από πάντα. Μου απέδειξε ότι η όλα όσα πρεσβεύει ο ίδιος και η αριστερά είναι πραγματική στάση ζωής. Με στήριξε ηθικά και πρακτικά και έκανε και αυτός τα αδύνατα δυνατά για να έχω την καλύτερη φροντίδα.

Θέλω να πω σε όλους τους κάτι.

Πετύχατε. Με κρατήσατε στη ζωή περισσότερο από όσο αναλογούσε στον πολύ επιθετικό καρκίνο μου, μου χαρίσατε το χρυσό μετάλλιο της παράτασης της ζωής μου σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, όταν η κόρη μου η Ελεάννα ήταν μόλις 3,5 ετών και δεν θα θυμόταν τίποτα από εμένα, ενώ τώρα στα 5,5 της χρόνια θα με θυμάται έστω σαν μακρινή ανάμνηση και θα μπορεί να διηγηθεί ιστορίες στον μικρό της αδερφό τον Γιώργο, ώστε να με κρατήσουν ζωντανό στην καρδιά τους για πάντα.

Φίλοι μου, σε αυτή τη ζωή που είμαστε όλοι περαστικοί, μεγαλύτερη σημασία έχει τι αποτύπωμα θα έχουμε αφήσει, και όχι πώς ή πότε θα φύγουμε.

Για αυτό αν είμαι εγώ ο πρώτος καταγεγραμμένος ασθενής με καρκίνωμα nut στην χώρα μας, ας γίνω η αφορμή για την ενημέρωση γιατρών, ασθενών, πάνω σε αυτόν τον τύπο καρκίνου που αν διαγνωσθεί εγκαίρως ίσως σωθούν ζωές. Ας γίνω η αφορμή για να ενισχυθεί ουσιαστικά το εθνικό μας σύστημα υγείας που τόσο υποτιμήθηκε τα τελευταία χρόνια, όχι να περιμένουν ουρές για μια αξονική, για μια χημειοθεραπεία ή ένα χειρουργείο και να χάνεται πολύτιμος χρόνος, να σταματήσει ο χρονοβόρος δαίδαλος της γραφειοκρατίας και των νομικών κωλυμάτων του ΕΟΦ όταν πρέπει να εγκριθούν άμεσα δοκιμαστικά φάρμακα που μπορεί να σώσουν ζωές.

Αν ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή για κάποιο σκοπό, εγώ έχω αποφασίσει ποιος θα είναι αυτός. Να προσφέρω ελπίδα μέσα από όσα κατάφερα στην ζωή μου, από τα όμορφα μέχρι τα άσχημα. Για αυτόν τον λόγο, τα δύο μου αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια, της Αθήνας και του Πεκίνο, που για χρόνια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν, στις παναθρώπινες αξίες. Τελευταία επιθυμία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλλια, να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά μου.

Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου.

Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου».

Αλέξανδρος Νικολαίδης

Παιδιά ενός "κατώτερου Θεού"...

Άναυδοι όλοι μας, από τη κτηνωδία, τη χυδαιότητα, τη μπόχα που αναδύεται με όσα βγαίνουν στην επιφάνεια λόγω της γνωστής υπόθεσης..

Δεν θέλω να κάνω κάποιο σχόλιο (έχω πολλά δηλαδή αλλά..). Θα έπρεπε να νιώθω θυμό, τον νιώθω..

Σκέφτομαι όμως, με απίστευτη θλίψη, πόσα παιδιά, τώρα, στους ίδιους χρόνους με τους δικούς μας, αποδεικνύεται τελικά πως είναι παιδιά "κατώτερων θεών".

Απροστάτευτα, άτυχα, ανυπεράσπιστα, έρμαια των καταστάσεων της οικογένειας τους, της κοινωνίας μας, της αγριότητας μας. Εκεί είναι που η θλίψη νικάει το θυμό μου..

Κρίμα. Για τις χαμένες αγκαλιές τους, για την τρυφερότητα που δεν έζησαν, για την προστασία που δεν τα ηρέμησε, για τον κυνισμό που έζησαν, για τα χάδια που δεν χάρηκαν, για τα γέλια που έχασαν, για τα παραμύθια που δεν άκουσαν..Ναι, για τα παραμύθια που δεν άκουσαν...

Κρίμα!

 

π.ρ

 

Ναυάγιο Κυθήρων

                                             Χωρίς λόγια αυτό.. Τόσες χαμένες ψυχές.. Κρίμα!!
 

Eleni Tsaligopoulou - Hilies Siopes

 

Kansas - Dust in the Wind

 

The River - Bruce Springsteen