άτιτλο

..................................................................................

Πατρίκ Μοντιανό

Ο Γάλλος συγγραφέας Πατρίκ Μοντιανό (γενν. 1945) είναι ο φετινός νικητής του Βραβείου Νομπέλ Λογοτεχνίας, που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 877.000 ευρώ.

Χαμηλόφωνος, αισθαντικός, χειρουργός μνήμης και υφαντουργός ιδιαίτερης ατμόσφαιρας, ο Γάλλος συγγραφέας Πατρίκ Μοντιανό είναι ο φετινός νικητής του Νομπέλ Λογοτεχνίας. Ο 69χρονος Μοντιανό, που τα τελευταία χρόνια γνωρίζει ολοένα και μεγαλύτερη διεθνή αναγνώριση (Αυστριακό Κρατικό Βραβείο για την Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία, 2012) είναι στην πατρίδα του αναγνωρισμένη αξία (Βραβείο Γαλλικής Ακαδημίας 1972, Βραβείο Γκονκούρ 1978 και Παγκόσμιο Βραβείο Cino Del Duca του Institut de France 2010).

Πολυμεταφρασμένος (και στα ελληνικά), ο Πατρίκ Μοντιανό βραβεύεται για «την τέχνη της μνήμης με την οποία έχει ανακαλέσει τις πιο αδιόρατες ανθρώπινες διαδρομές και έχει αποκαλύψει την καθημερινότητα της Κατοχής», αναφέρει η ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας. Εχει ιδιαιτέρως ασχοληθεί με τη γερμανική κατοχή της Γαλλίας ήδη από το πρώτο του βιβλίο «La place de l’ Etoile» (1968) αλλά και από το σενάριο της ταινίας του Λουί Μαλ «Lucien Lacombe» (1973). «Εχει γράψει βιβλία για τη μνήμη, την ταυτότητα και την προσδοκία», είπε ο Πέτερ Ενγκλουντ, ο μόνιμος γραμματέας της Σουηδικής Ακαδημίας.

H Γαλλία έχει κερδίσει πολλά Νομπέλ Λογοτεχνίας στην ιστορία του θεσμού (Ρομέν Ρολάν, Ανατόλ Φρανς, Αντρέ Ζιντ, Φρανσουά Μοριάκ, Αλμπέρ Καμί, Κλοντ Σιμόν) και το Νομπέλ του 2014 είναι το δεύτερο τα πρόσφατα χρόνια μετά τη βράβευση του Ζαν-Μαρί Κλεζιό το 2008. «Πρόκειται αναμφισβήτητα για έναν από τους μεγάλους συγγραφείς της εποχής μας», σχολίασε ο Γάλλος πρωθυπουργός Mανουέλ Βαλς. «Αξίζει κάθε τιμή αυτός ο συγγραφέας, που επιπλέον είναι διακριτικός, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του εξαιρετικού έργου του». Ο Πατρίκ Μοντιανό δίνει σπάνια συνεντεύξεις. Και η Ακαδημία των Νομπέλ δήλωσε ότι στάθηκε αδύνατον να τον ενημερώσει για τη βράβευσή του πριν από την επίσημη αναγγελία.

Γιος ενός Γάλλου Εβραίου και μιας Βελγίδας, ο Μοντιανό μεγάλωσε με τις οικογενειακές μνήμες και τα τραύματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η συνάντησή του με τον συγγραφέα Ρεϊμόν Κενό ήταν καθοριστική για τη δική του εξέλιξη. Τα βιβλία του, τα περισσότερα σύντομα, πυκνά σε συνειρμική γραφή, εσωτερικούς μονολόγους και ατμόσφαιρα που ανακαλεί τον Μαρσέλ Προυστ. Στην ελληνική γλώσσα κυκλοφορούν: «Η χαμένη γειτονιά» (Χατζηνικολή, 1987), «Οδός σκοτεινών μαγαζιών» (Κέδρος, 1988), «Ανθη ερειπίων» (Οδυσσέας, 1992), «Το άρωμα της Υβόννης» (Λιβάνης, 1995), «Κυριακές του Αυγούστου» (Καστανιώτης, 1996), «Ντόρα Μπρούντερ» (Πατάκης, 1999), «Ηταν όλοι τους τόσο καλά παιδιά...» (Πόλις, 2004), «Νυχτερινό ατύχημα» (Πόλις, 2005), «Στο café της χαμένης νιότης» (Πόλις, 2008), «Η μικρή μας Μπιζού» (Πόλις, 2013), «Η βίλα της θλίψης» (Λιβάνης, 2014).

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/10/2014, ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Εμμανουήλ Κριαράς

«Δεν θέλω, πλέον, να ζω. Θέλω να διατηρήσω την αισιοδοξία μου αλλά δεν μου το επιτρέπουν τα "πράγματα" όπως έχουν καταστεί. Και σε κοινωνικό και σε προσωπικό επίπεδο. Κοινωνικά, μ' αυτή την κατάπτωση την οικονομική, αλλά όχι μόνο. Είναι πολιτικό το πρόβλημα και βεβαίως και πρόβλημα παιδείας.». Είναι τα λόγια του Εμμανουήλ Κριαρά, στην τελευταία συνέντευξη που παραχώρησε το 2013, σε ηλικία 107 ετών, στη δημοσιογράφο Βίκυ Χαρισοπούλου, για το ΑΠΕ/ΜΠΕ.
Ο σπάνιος αυτός άνθρωπος, ίσως ο σπανιότερος που ζούσε ανάμεσά μας, δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή. Απεβίωσε σε ηλικία 108 ετών στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη. Μία σπουδαία προσωπικότητα που δεν σπατάλησε τη γενναιοδωρία της ζωής και του χρόνου. «Δεν ήλπιζα τόσο μακρά ζωή... Θυμάμαι, ξέρετε, τον κομήτη του Χάλεϊ, την εμφάνιση του Βενιζέλου, παρέστην – μικρό παιδί – σε ένοπλο συλλαλητήριο στην Κρήτη...».
Ο διακεκριμένος φιλόλογος και ομότιμος καθηγητής της Φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1906 (15 Νοεμβρίου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο) στον Πειραιά. Το 1948 ήταν υποψήφιος για την έδρα της νέας ελληνικής φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, την οποία όμως κατέλαβε ο Λίνος Πολίτης. Δύο χρόνια αργότερα, εκλέχτηκε στη θέση του τακτικού καθηγητή της μεσαιωνικής ελληνικής φιλολογίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Στη Θεσσαλονίκη δίδαξε κυρίως μεσαιωνική φιλολογία, εκτάκτως μεσαιωνική ελληνική ιστορία, νεοελληνική φιλολογία, αλλά και γενική και συγκριτική γραμματολογία. Το διδακτικό έργο του διακόπηκε βίαια τον Ιανουάριο του 1968, όταν η Χούντα των Συνταγματαρχών αποφάσισε να τον απολύσει για τα δημοκρατικά του φρονήματα. Από τα περισσότερα από 1.000 άρθρα και τα περίπου 60 βιβλία που έχει εκδώσει αυτοτελώς μέχρι σήμερα ο Κριαράς, ξεχωρίζουν οι μονογραφίες του για τον Ψυχάρη, τον Σολωμό και τον Παλαμά, οι εκδόσεις των παλαιότερων κειμένων της νεοελληνικής λογοτεχνίας (Πανώριας του Χορτάτση, των θεατρικών του Πέτρου Κατσαΐτη, κ.ά), οι ποικίλες μελέτες του για τον δημοτικισμό και κυρίως οι 14 πρώτοι τόμοι του Λεξικού της μεσαιωνικής ελληνικής δημώδους γραμματείας (1100-1669) που έχει καθιερωθεί διεθνώς ως Λεξικό Κριαρά.
Ακολουθεί τμήμα της συνέντευξής του προς τη Β. Χαρισοπούλου.
Ψηφίζετε; Πώς μορφοποιείται, στα ελληνικά πολιτικά δεδομένα του σήμερα, το όραμά σας περί του δημοκρατικού σοσιαλισμού ως «μόνη λύση»;
«Μέχρι πρόσφατα το έκανα. Τώρα δεν με βαστούν τα πόδια μου να πάω στο εκλογικό κέντρο. Είχα τοποθετηθεί και στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Μου είχε τηλεφωνήσει τότε ο κ. Πετσάλνικος για να ζητήσει την έγκρισή μου και του είχα πει, θυμάμαι, ότι αποδέχομαι, αλλά... θα ήθελα να είναι πιο σοσιαλιστικό το κόμμα... Δυστυχώς, δεν τα κατάφερε... Ύστερα... όχι, όχι δεν είμαι υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχω εμπιστοσύνη σ' αυτά που λέει ο κ. Τσίπρας. Ούτε με το ΚΚΕ. Τον κομμουνισμό τον γνωρίσαμε στη Ρωσία έτσι όπως εφαρμόστηκε... Ήμουν υπέρ του κ. Κουβέλη. Πίστευα πως είναι αυτός που εκφράζει μια αριστερή πολιτική, αλλά δημοκρατική. Όπως ήταν και το όνομα του κόμματός του. Είναι λυπηρό, όμως, το ότι και σ' αυτό τον πολιτικό χώρο υπήρξαν εσωτερικές διαφωνίες και διασπαστικές κινήσεις που οδήγησαν και στην αποχώρησή του από την κυβέρνηση».
Κι αν σας ρωτούσα και πάλι, «τι να κάνουμε»;
«Πρώτον οι νέοι να μη φεύγουν στο εξωτερικό. Να μάθουν να επιμένουν και να υπομένουν. Χάνουμε το αίμα μας ως έθνος με τη φυγή των νέων. Δεύτερον: Να μείνουν εδώ, να δουλέψουν, να αγαπήσουν την εργασία, να μην απεργούν (ειδικά οι δάσκαλοι, οι γιατροί...) Και τρίτον... εγώ να φύγω... Κουράστηκα, πια. Δεν θέλω άλλο να ζω για να βλέπω αυτή την κατάσταση».
Είναι που εξέλειπε ο έρωτας; Έτσι όπως το θέσατε προ ολίγων ετών– υπό την έννοια της αέναης επιδίωξης του ιδανικού;
«Επίστεψα βαθιά στον έρωτα! Αρκεί βέβαια να έχει εκδήλωση και από τις δύο πλευρές. Προσωπικά, έζησα ευτυχισμένο βίο. Η γυναίκα μου, με την οποία έζησα 65ετή κοινό ευτυχισμένο βίο, κατανοούσε, κι εγώ εκείνη. Ερωτευτήκαμε και οι δύο την εργασία, τη δημιουργία, ο ένας τον άλλο... Επίστεψα πολύ στον έρωτα... Είναι αυτός που σε βοηθά να ζεις και να δημιουργείς. Είναι αυτό που λείπει ίσως σήμερα...».

Και η έλλειψη απογόνων; Είναι κάτι που αν μπορούσατε θα αλλάζατε;
«Είναι γεμάτο το σπίτι, οι βιβλιοθήκες με απογόνους μου (τα βιβλία του). Το πρόβλημα υγείας της συζύγου μου δεν μας επέτρεψε να αποκτήσουμε παιδιά. Είναι ένα στοίχημα η τεκνοποιία... Και αποδεικνύεται ότι είναι ευτύχημα ή δυστύχημα... Τελικώς, ευτυχώς που δεν έχω παιδιά. Τουλάχιστον – αν και τα δικά μου παιδιά θα ήταν σήμερα πολύ μεγάλα – δεν θα χρειαζόταν και θα κινδύνευαν να αναγκαστούν να φύγουν από τη χώρα λόγω της κρίσης... Τη βλέπω ξέρετε πολύ συχνά στον ύπνο μου... (τη σύζυγό του Αικατερίνη Στρυφτού- Κριαρά). Θα ήθελα και να αναστηθεί, αλλά δεν γίνεται». «Είμαστε τραγικές μορφές. Το γεγονός ότι έχουμε συνείδηση δεν νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας. Ο άνθρωπος ζει πιο ευτυχισμένα όταν δεν έχει συνείδηση της τραγικότητας της ζωής του. Εγώ- δυστυχώς -την έχω. Επιθυμία μου είναι πλέον να μη ζήσω. Είναι βάρος πια η ζωή μου» έλεγε προ επταετίας – μόλις που είχε κλείσει τα 100.
Κι αν σας ζητούσα μια περίληψη, έναν «τίτλο», αυτού του απολόγου του βίου σας;
«Στη ζωή μου έκαμα αυτό που θεωρούσα καθήκον μου».

Protagon.gr 22/8/2014

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ....

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Προσπάθησε να περάσει τροπολογία που μετέτρεπε την κατάχρηση δημόσιου χρήματος από κακούργημα σε πλημμέλημα. Τα κατάφερε!! 

Μετά όμως από αντίδραση και βουλευτών της κυβέρνησης, την απέσυρε,  

και δικαιολογήθηκε πως μπήκε «εκ παραδρομής».

Τι ακριβώς σημαίνει «εκ παραδρομής»??

Κάποιος βλάκας έγραφε την τροπολογία κατά λάθος?? Ή κάποιος βλάκας την έβαλε σε λάθος νομοσχέδιο???

Ποιός ήταν αυτός ο βλάκας??

Τι γίνεται με κάποιον που "εκ παραδρομής" κάνει τέτοια λάθη???

Πότε το κατάλαβαν το "εκ παραδρομής"?

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΤΗΡΙΑ ΓΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ!!!

Ούτε τσίπα....

Τώρα ο Βαξεβάνης γράφει τα παρακάτω στο «ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ»

Του Κώστα Βαξεβάνη

Πριν από αρκετά χρόνια, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ξεκίνησε την νομοπαρασκευαστική του καριέρα, αλλάζοντας πέντε λέξεις στον Ποινικό Κώδικα, χωρίς να το απαιτεί ούτε ο νομικός κόσμος, ούτε κανένας άλλος. Με την μικρή αυτή επέμβαση, πάνω από 400 άτομα, όλοι επιφανείς Θεσσαλονικείς, οι οποίοι αντιμετώπιζαν ποινές φυλάκισης πάνω από 10 χρόνια, έμειναν ελέυθεροι και ευγνώμονες φυσικά στον γκουρού της νομικής τέχνης. Όλοι τους εμπλέκονταν σε σκάνδαλο μετεγγραφών φοιτητών από Πανεπιστήμια της Ανατολικής Ευρώπης στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Γιατροί, στρατηγοί, καθηγητές Πανεπιστημίου, βουλευτές,η αφρόκρεμα της Θεσσαλονίκης, είχαν καταφέρει να κάνουν μετεγγραφές των παιδιών τους με πλαστές βεβαιώσεις, πως είχαν προβλήματα υγείας. Ο Βενιζέλος έκανε το αδίκημα, από κακούργημα, πλημμέλημα με αποτέλεσμα να παραγραφεί.

Τέτοια απροκάλυπτη χρήση των νόμων υπέρ εγκληματιών είχε να γίνει χρόνια. Κατά καιρούς στα νομοσχέδια περί «αποσυμφόρησης των φυλακών» περνούν φωτογραφικές νομικές προβλέψεις για να αποφυλακιστεί κάποιος εγκληματίας του λευκού κολάρου. Ποτέ όμως κανένας υπουργός και καμία κυβέρνηση δεν επιχείρησε να απελευθερώσει εμπόρους ναρκωτικών για να αποσυμφορήσει φυλακές ή για να επιδείξει ευαισθησία περί τον σωφρονισμό.

Ώσπου εμφανίστηκε ο Βενιζέλος του μέλλοντος που λέγεται Χαράλαμπος Αθανασίου. 

Πρώην δικαστής ,Αρεοπαγίτης μάλιστα, επέλεξε να αποδώσει Δικαιοσύνη, περνώντας ένα άρθρο στο νομοσχέδιο περί Τροποποίησης του Ποινικού Κώδικα που απελευθερώνει εμπόρους ναρκωτικών. Από τις φυλακές, προκειμένου να αποσυμφορηθούν, δεν θα βγουν ούτε πορτοφολάδες, ούτε χρήστες, ούτε μικροκλέφτες που δεν έχουν να πληρώσουν την ποινή του. Θα βγουν έμποροι ναρκωτικών.

Στο Νόμο 4274 που ψηφίστηκε στο θερινό τμήμα της Βουλής, προβλέπεται πως «όσοι έχουν καταδικαστεί τελεσίδικα ή αμετάκλητα σε ποινή πρόσκαιρης κάθειρξης άνω των δέκα ετών για εγκλήματα που προβλέπονται στον νόμο 3459 του 2006 απολύονται υπό όρους, αν έχουν συμπληρώσει το ένα τρίτο της πραγματικής έκτισης της ποινής που τους επιβλήθηκε”. Και ποιός είναι ο νόμος 3459/2006 ο οποίος δεν κατονομάζεται αλλά περιγράφεται με έναν αριθμό στο Νομοσχέδιο; Μα ο νόμος περί ναρκωτικών. Και ποιοί καταδικάζονται με ποινές κάθειρξης πάνω από 10 χρόνια; 

Οι χρήστες, τα βαποράκια, οι έμποροι; 

Όχι φυσικά. 

Οι μεγαλέμποροι, όσοι παρασκευάζουν ή καλλιεργούν ναρκωτικά, όσοι εισάγουν ή πωλούν σε μεγάλες ποσότητες όπως περιγράφει ο ίδιος ο νόμος.

Ο Αθανασίου αποφυλακίζει μεγαλεμπόρους για να ανασάνουν οι φυλακές; Για να κάνει πιο δίκαιο τον Ποινικό Κώδικα; Για να αποδώσει Δικαιοσύνη; Ή ενδεχομένως για να συναγωνιστεί τον Βενιζέλο στο νομικό του έργο και να μείνει στην ιστορία ως ο Ευάγγελος Βενιζέλος του μέλλοντος;

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Χαράλαμπος Αθανασίου, ο Μπάμπης του Αρείου Πάγου, καταφέρνει να περάσει προκλητικούς νόμους υπέρ συμφερόντων. Αλλά είναι πρώτη φορά που τόσο απροκάλυπτα ευνοεί μια κατηγορία εγκληματιών που σχετίζονται με τα ναρκωτικά.

Επίσης είναι η πρώτη φορά που οι άνθρωποι των ελληνικών Διωκτικών Αρχών αλλά και η αμερικανική DEA, είναι θορυβημένοι. Οι περισσότερες από τις συλλήψεις και τις καταδίκες εμπόρων άνω των 10 χρόνων, έχουν γίνει με εμπλοκή και πληροφορίες των αμερικανικών υπηρεσιών. Επί χρόνια τα νομικά επιτελεία της μαφίας των ναρκωτικών προσπαθούν με νομικισμούς να εξασφαλίσουν αποφυλακίσεις χωρίς να τα καταφέρνουν. Πρόκειται για εμπόρους που μετέφεραν τόνους κοκαΐνης και συνελήφθησαν με κοινές επιχειρήσεις ΕΛΑΣ, τμήματος ναρκωτικών ΣΔΟΕ, Λιμενικού και αμερικανικής DEA. 

Ξαφνικά είναι ελεύθεροι με νόμο, έχοντας εκτίσει μόνο το ένα τρίτο της ποινής.

Αν λοιπόν ο Υπουργός θεωρεί πως πρέπει να μειωθούν οι ποινές για τους εμπόρους ναρκωτικών γιατί δεν το ανακοινώνει; Γιατί δεν αλλάζει ως προς αυτό τον Ποινικό Κώδικα; Γιατί οι ευνοϊκές προβλέψεις δεν αφορούν όπως θα ήταν λογικό τις ποινές όσων έχουν καταδικαστεί σε κάτω από  10 έτη κάθειρξης,τους λιγότερο επικίνδυνους, αλλά φωτογραφίζουν τους μεγαλέμπορους; Γιατί δεν απολύει τον συνεργάτη του εμπόρου ναρκωτικών ο οποίος καταδικάστηκε με 10 χρόνια κάθειρξη, αλλά απελευθερώνει αυτόν που έφερε το καράβι με τα ναρκωτικά από την Κολομβία και καταδικάστηκε με πάνω από 10 χρόνια;

Το νέο νομοθέτημα Αθανασίου, δεν αποτελούσε προβληματισμό του νομικού κόσμου ούτε ήταν κοινωνική απαίτηση για να αποκατασταθεί κάποια αδικία.Το γεγονός ότι μπορεί να ισχυριστεί πως το μελέτησε κάποια νομοπαρασκευαστική επιτροπή δεν είναι σοβαρό, γιατί απλώς οι επιτροπές παίρνουν εντολές από τον Υπουργό για το τι θα επεξεργαστούν και θα εισηγηθούν ως νόμο.

Με την οικειότητα λοιπόν που μου παρέχει η χρόνια γνωριμία με τον Χαράλαμπο Αθανασίου μπαίνω στον πειρασμό να τον ρωτήσω: 

Για ποιόν Μπάμπη έκανες το νέο νομικό τερατούργημα; 

Ποιος ωφελείται; Η Δικαιοσύνη;

19 Ιουλίου

13:542014

Ελα Μπάμπη πες την αλήθεια,για ποιον το έκανες;

 Είναι αλήθεια???

"Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου"

Διαβασμένο πριν από χρόνια, οικείο βιβλίο, γλυκό, ξεχασμένο όμως, παρατημένο...
Δεν έχει σημασία πως και γιατί, τόλμησα μια ακόμα απόπειρα, καταχρηστική αυτή την φορά, το ξέρω, μια -τελευταία- ανάγνωση.
Λάθος μου και αυτό το ξέρω, το έκλεισα, χωρίς καμία προσπάθεια ολοκλήρωσης. 
Ανοησία? Αρνηση? Αδιέξοδο? Αποτυχία? Θλίψη?  Θυμός? Απογοήτευση? Λογική? Δειλία? Εγωισμός? Πείσμα? Παραίτηση?                       Αποδοχή!
Μάλλον έτσι είναι!!! 

Ο ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ????

Όλη η Ελλάδα περιμένει με κομμένη την ανάσα την απάντηση του Λαζόπουλου στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το μοναδικό θέμα συζήτησης παντού!!!

Η αγωνία στο κατακόρυφο!! Ακόμα και οι γριές, του Λαζόπουλου, σταμάτησαν να κλάνουν!!! Από την αγωνία τους!!!!!

Να φύγει επί τέλους ο καταγγελτικός και καθοδηγητικός  λόγος από την τηλεόραση, να μπει στην Ευρωβουλή!!! Και μετά στην Ελληνική Βουλή, εκεί ακόμα καλύτερα!!!

Να δημιουργηθεί, επί τέλους, μια σοβαρή ρωγμή στο ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ!!!!

Να δοθεί γροθιά στα ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ!!!

Να αποκτήσουν φωνή οι μη ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ!!!!

ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Ο ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ!!!!!

Έκκληση  και από εδώ, να δεχτείς να είσαι υποψήφιος στις Ευρωεκλογές !!

Είσαι η μόνη μας ελπίδα!!!

Άσε εμείς που δεν θέλουμε να σωθούμε από άλλα αστέρια, που κάπως πως, ξεφύτρωσαν σαν υποψήφιοι, Ζουράρις, Ζαγοράκης κλπ

ΚΥΛΑΩ...

                                  Δεν ξέρω προς τα που πηγαίνω, και δεν με νοιάζει... Κυλάω!!

ΜΠΑΛΤΑΚΟΣ

Οι εικόνες, εικόνες όμως... Της θρησκείας άνθρωπος!!! Ο ΜΠΑΛΤΑΚΟΣ ΝΤΕ!!!

R. M. Rilke

Κάθε τι ΜΙΑ φορά, ΜΙΑ φορά μόνο.
ΜΙΑ φορά και ποτέ πια.
Κι εμείς ΜΙΑ φορά μόνο. Δεύτερη,
ποτέ! Μα τούτη η ΜΙΑ φορά
για να 'χει υπάρξει, και ΜΙΑ φορά
μόνο γήινη για να 'χει υπάρξει,
δεν είναι κάτι που παίρνεται πίσω.

R. M. Rilke
Μτφ Άρη Δικταίου

Metallica – Nothing Else Matters

So close no matter how far
Couldn't be much more from the heart
Forever trust in who we are
And nothing else matters

Never opened myself this way
Life is ours, we live it our way
All these words I don't just say
And nothing else matters

Trust I seek and I find in you
Every day for us something new
Open mind for a different view
And nothing else matters

Never cared for what they do
Never cared for what they know
But I know

Aκαταμάχητη η δυναμική των συνειδητοποιήσεων

Στέρηση ζωής, ασύγκριτα πιο καταστροφική από την ανέχεια, είναι η αδιάκοπη, μονόδρομη ενασχόληση με τα εγκλήματα των κομματικών και τις πομπές τους. Mέρα-νύχτα, νύχτα-μέρα, «ειδήσεις»: Παζαρέματα με την τρόικα, ποσοστά ανεργίας, εξωφρενικά δισεκατομμύρια για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, δείχτες μείωσης των εισοδημάτων, δείχτες αύξησης των τιμών στα τρόφιμα – μια ατέρμονη δίνη, καθημερινά, εφιαλτικών συντελεστών του αδιεξόδου. «Γίνεται εσπέρα, γίνεται πρωί, ημέρα καμία»: ίδιος ζόφος και τυραννική παραζάλη. Pημάζει τη ζωή μας η «είδηση», ζούμε το τίποτα μεταποιημένο σε εντυπώσεις. Kαι αυτουργός της μεταποίησης, η τηλεόραση. Kάποτε την κοινωνία της πληροφορίας την υπηρετούσε ο Tύπος, ο γραπτός λόγος αξίωνε εντιμότητα, γνώση, σπουδή, ήθος – οι άνθρωποι είχαν κριτήρια να ξεχωρίσουν την αλήθεια από το ψέμα, τον υπεύθυνο λόγο από τον παραπλανητικό και δόλιο. O σχολιασμός της πληροφορίας γινόταν πρόσωπο-με-πρόσωπο, στη γνώμη ή στην άποψη ζυγιζόταν η ευφυΐα, η ευθυκρισία, η ειλικρίνεια. Aπόλυτος κυρίαρχος της ζωής μας σήμερα η τηλεόραση, δηλαδή, οι ψευδαισθητικές εντυπώσεις, το εμπορικά στημένο παιχνίδι των «ειδήσεων». Mέρα-νύχτα, νύχτα-μέρα, «ειδήσεις». Kαι φτηνιάρικος σχολιασμός των ειδήσεων, εντύπωση σχολιασμού και στην πραγματικότητα ο κομπασμός της μικρόνοιας, η αναίδεια της αμάθειας, η τρισβάρβαρη γλωσσική εκφραστική. Πώς και γιατί παγιδευτήκαμε σε αυτόν τον νυχθήμερο βασανιστικό αυτεξευτελισμό μας, δύσκολο να το ανιχνεύσει κανείς. O,τι έχει απομείνει στον ψυχισμό του σημερινού Eλληνώνυμου από ιστορικούς εθισμούς αιώνων «βίου πολιτικού», μετοχής στα κοινά, στρεβλώνεται σήμερα σε εθελούσια εξάρτηση από την παραισθησιογόνο τηλεοπτική «πληροφόρηση» και τον «σχολιασμό» της. Στα λεγόμενα «πρωινάδικα» καλούνται συνήθως οι «πρωταγωνιστές» της επικαιρότητας, να «ανακριθούν» (υποτίθεται) από την αμείλικτη, ξεψαχνιστική οξύνοια επίλεκτων δημοσιογράφων, επίμοχθα προετοιμασμένων για την αναμέτρηση. Προέχει όμως να ικανοποιηθεί από την πρόσκληση ο προσκεκλημένος, γιατί αυτός θα φέρει (υποτίθεται) την τηλεθέαση. Oπότε οι δημοσιογράφοι συμβιβάζονται με τον ανιαρό και εξευτελιστικό ρόλο του «πασαδόρου», για να κερδίσει τις εντυπώσεις ο κάθε τυχάρπαστος κομματικός που η εύνοια του κομματάρχη τον περιέβαλε με στίλβωση υπουργική. Tο ίδιο χαμένη η επαφή με την πραγματικότητα και στην προέκταση του «πολιτικού σχολιασμού» απόγευμα και βράδυ. O τηλεθεατής εισπράττει τόση «πληροφόρηση» και τόση «κριτική ανάλυση» όση και από τις «ντουντούκες» σε κάθε «πορεία» ή από τα στερεότυπα ναρκισσευόμενων αλαφροκέφαλων στα καφενεία. Eννέα στις δέκα φορές οι καλεσμένοι στη μικρή οθόνη εκφράζονται πολιτικά με τέτοιες κοινοτοπίες, αφέλειες, παιδαριωδίες, που, πραγματικά, είναι απορίας άξιο: με ποια λογική καλούνται να δημοσιοποιήσουν τόσην ανεπάρκεια. Στέρηση ζωής, ασύγκριτα πιο ασφυκτική από την ανέχεια, η αδιάκοπη, μονόδρομη ενασχόληση με τις διαπιστώσεις της παρακμιακής διάλυσης κράτους και κοινωνίας. Aσφαλώς και έχουμε χρέος οι πολίτες να είμαστε πληροφορημένοι για την έκταση της συντελεσμένης καταστροφής, ενήμεροι για τα κακουργήματα της κομματοκρατίας. Aλλά η ζωή του καθενός μας είναι μία και μοναδική, ανεπανάληπτη. Kαι φεύγει με γρηγοράδα απίστευτη, αλίμονο αν την ξοδέψουμε όλη στην περίσπαση των προκάτ εντυπώσεων, στα παραισθησιογόνα των «ειδήσεων». Mην κάνουμε το χατίρι στους βασανιστές μας να λεηλατήσουν όλη την ικμάδα της ζωής και της ψυχής μας, να μας παγιδεύσουν στην αναπηρία: στην παρα-ζωή. Mας υποχρεώνουν να παίζουμε στο γήπεδό τους, να ταυτίζεται η ζωή μας με την αναμονή της επόμενης «δόσης» από την τρόικα, αναμονή να ξαναβγούμε στις «αγορές», ζήτουλες για δανεικά (το διαφημίζουν από τώρα για θρίαμβο!), αναμονή να μας παινέψουν οι δανειστές μας για το πόσο σφίξαμε το ζωνάρι. Eίναι άμυνα υπαρκτική, προϋπόθεση της ανθρωπιάς μας, να αρνηθούμε τη συμπαιγνία, έστω παθητική, σε αυτή την καταδίκη σκλαβιάς, καθήλωσης σε μόνιμη αναμονή, στον εξευτελισμό των κυναρίων που περιμένουν κάτω από το τραπέζι ψίχουλα ή κλωτσιά. Nα αρνηθούμε να παίζουμε στο γήπεδό τους. Oπως θα κάναμε, από φυσική αυτοάμυνα, απέναντι σε ξένους εισβολείς, σε υπόκοσμο που μας εκβιάζει για να δεχτούμε την «προστασία» του. Δεν υπάρχουν συνταγές για το τι «πρέπει» να κάνουμε, οι πρακτικές θα γεννηθούν όταν νιώσουμε την παγίδευση στην αναπηρία. Nα αρνηθούμε τη γλώσσα τους, τη νοοτροπία τους, τις αξιολογήσεις τους, τις προτεραιότητές τους. Aυτοί λογαριάζουν μεγέθη, εμείς ποιότητες. Aυτοί εισόδημα, εμείς κατά κεφαλήν καλλιέργεια. Ξέρουν μόνο τη χρήση, εμάς μας συνεπαίρνει η σχέση. Διεκδικούν το βόλεμα, θέλουμε την άμιλλα στη αριστεία. Aυτοί μετράνε την πολιτική επιτυχία με τους δείκτες κατανάλωσης, εμείς με το επίπεδο του κοινωνικού κράτους. Θέλουν να κερδίζουν τις εντυπώσεις, θέλουμε τον ρεαλισμό της έντιμης πληροφόρησης. Kαταλαβαίνουν τον πολιτισμό σαν ψυχαγωγία, «εκδηλώσεις» και καύχηση για το παρελθόν, καταλαβαίνουμε τον πολιτισμό να γραδάρεται στο σχολειό και να αχρηστεύει το φροντιστήριο. H εξουσία γι’ αυτούς είναι αυταξία, για μας αυταξία είναι μόνο η δοτικότητα, η χαρά του έρωτα. Δύο κόσμοι ασύμβατοι, ασύμπτωτοι, ασυμβίβαστοι. Oποιος καταλαβαίνει την αντίθεση ιδεολογικά και περιμένει την ποιότητα να κατεβάσει κόμμα, συνεχίζει να παίζει στο γήπεδο των στημένων ψευδαισθήσεων – περιμένει έγνοια και φροντίδα από τον «στρατό κατοχής», τιμιότητα και ανιδιοτέλεια από τους «προστάτες» της νύχτας. Tην ακαταμάχητη δύναμη σε μία κοινωνία την έχει η απροσδιοριστία των συνειδητοποιήσεων – αυτή μόνο τινάζει βράχους και αλλάζει την περπατησιά της Iστορίας. Oταν η άρνηση της αναπηρίας, η αποστροφή και βδελυγμία για τον εμπαιγμό των «ειδήσεων», η φρικίαση για την ολιγότητα και τη φτήνια των τυράννων μας γίνουν συνείδηση μιας κρίσιμης μάζας, τότε θα γεννηθεί αλλαγή με τρόπους, σχήματα και δυναμικές απρόσμενης έκπληξης. Δεν είναι νομοτέλεια μια τέτοια εξέλιξη, είναι ενδεχόμενο, συνάρτηση ωρίμανσης που κερδίζεται ή αποδείχνεται ανέφικτη. Προς το παρόν ευελπιστούμε: Ποιος μπορούσε να φανταστεί ποτέ το ΠAΣOK στο 3,5% των προτιμήσεων του εκλογικού σώματος; Σε ποσοστά κάτω του 10% τα μηχανεύματα για σωτηρία των στημένων ψευδαισθήσεων με «Eλιές» και «Ποτάμια»; Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΑΝΝΑΡΑ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 16/03/2014