Η Ντόρα χαμογελά....

Στην κηδεία του Εβερτ....

Η Ντόρα με πλατύ χαμόγελο.. "χάσαμε έναν μεγάλο άνθρωπο..κλπ"

Κάποιος να της το εξηγήσει επιτέλους.. έχει πρόβλημα.. σοβαρό πρόβλημα.. δεν χαμογελάμε όποτε μας τραβάει η κάμερα..

Θέλει και εξουσία.. το σούργελο...

ΤΑ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ ΤΟΥ MEGA

Ξεσπάθωσαν τα παπαγαλάκια του MEGA και ιδιαίτερα αυτός ο ανεκδιήγητος ο Καψής..
"Οι τζαμπατζήδες" και πάλι τα ίδια.. Είπε μια εξυπνάδα ο Ρέπας, την έπιασαν στον αέρα οι καλοεκπαιδευμένοι...

Δεν καταλαβαίνουν την διαφορά αυτού που δεν πληρώνει για να χρησιμοποιήσει χωρίς κόστος τα ΜΜΜ ή τις εθνικές οδούς, από αυτόν που δεν πληρώνει για να διαμαρτυρηθεί..
Οχι γιατί είναι ηλίθιοι (λέω τώρα, μάλλον...) αλλά γιατί αυτή είναι η δουλειά τους...
Και νομίζουν ότι την κάνουν καλά.. ότι δεν τους έχει καταλάβει κανείς..

Το νόμιμο και ηθικό σε «νέα» εκδοχή

Το νόμιμο και ηθικό σε «νέα» εκδοχή
Του ΝΙΚΟΥ ΚΙΑΟΥ

Τις τελευταίες ημέρες, με τη «Νομική» και τους μετανάστες, εκδηλώθηκε ένα μεγάλο και ευρύ μέτωπο υπέρ της υπεράσπισης και της εφαρμογής του νόμου. Ο νόμος ήταν αυτός που αναφέρεται στο θεσμό του πανεπιστημιακού ασύλου, το οποίο «είχε καταλυθεί» από τους μετανάστες, κατά τους υπερασπιστές της νομιμότητας.

Και, άρα, όφειλαν οι αρχές (εισαγγελικές, διωκτικές) να τον εφαρμόσουν και να εκδιώξουν τους μετανάστες. Αυτό απαιτεί η νομιμότητα, υποστήριζαν όλοι οι εκφραστές του μετώπου, πολιτικοί από την κυβέρνηση, τη Δεξιά και την ακροδεξιά ώς το χώρο της Αριστεράς -που αυτοπροσδιορίζεται με το επίθετο «δημοκρατική»- και πλείστοι δημοσιογράφοι κυρίως σε τηλεοπτικό και ραδιοφωνικά μέσα, αλλά και σε αρκετές εφημερίδες, καθώς και κάποιοι παράγοντες, από πανεπιστημιακούς έως του κοινωνικού χώρου, ακόμα και του μεταναστευτικού.

Το πρόβλημα ήταν οι μετανάστες, που είχαν μπει στον πανεπιστημιακό χώρο για να κάνουν απεργία πείνας, διαμαρτυρόμενοι για τις συνθήκες εργασίας και διαβίωσής τους. Ολοι αναγνώριζαν και δέχονταν ότι δεν έγιναν φθορές στο κτήριο, δεν σημειώθηκαν αδικήματα, δεν είχαμε απειλή οποιασδήποτε δραστηριότητας στο χώρο. Και ήταν το πρόβλημα αυτό, επειδή επέλεξαν το συγκεκριμένο χώρο, άρα διέπραξαν αδίκημα.

Ακόμη, όπως είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς, το πρόβλημα ήταν (και είναι) οι ίδιοι οι μετανάστες, αυτοί οι «άθλιοι» κατά την έννοια του Βίκτορος Ουγκό, οι καταφρονεμένοι, οι αδύναμοι και ανυπεράσπιστοι, οι οποίοι όμως είναι εργαζόμενοι, βάναυσα εκμεταλλευόμενοι, χωρίς χαρτιά, χωρίς στον ήλιο μοίρα, άρα εύκολα αποδιοπομπαίοι και διωκόμενοι. Είναι οι παρίες.

Η επίκληση της νομιμότητας εναντίον αυτών που δεν είναι νόμιμοι αλλά και εναντίον αυτών που τους υπερασπίστηκαν -πρύτανης, καθηγητές, φοιτητικός σύλλογος, νεολαίοι, οργανώσεις- στέκεται μόνο στο σκέλος του «νομίμου», δηλαδή ποιο είναι το νόμιμο, η εφαρμογή του νόμου, που σημαίνει έξω από τη Νομική, έξω από το Πανεπιστήμιο οι καταληψίες και καταδίκη των υποστηρικτών, ακόμη και αυτών που προσπάθησαν να βρεθεί λύση χωρίς βία, που έληξε ομαλά, προσωρινά έστω, η κατάληψη με τη μετακίνηση.

Πριν από λίγα χρόνια δέσποσε για ένα διάστημα στην επικαιρότητα η περίφημη επίκληση του Γ. Βουλγαράκη για το νόμιμο και ηθικό: ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό. Τότε πάρα πολλοί από τους σημερινούς υπερασπιστές της νομιμότητας είχαν κατακεραυνώσει τον πρώην υπουργό για την επίκληση που είχε κάνει, είχαν γραφεί ποταμοί άρθρων και σχολίων και είχαν λεχθεί πάρα πολλά, ακόμα και ειρωνικά, σχετικά με το κατά πόσον το νόμιμο είναι και ηθικό.

Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Θ. Πελεγρίνης τόλμησε, ναι τόλμησε, να αντιδιαστείλει το νόμιμο από το δημόσιο συμφέρον, στο οποίο ενέτασσε και το ηθικό, πέρα από τς συνέπειες που θα είχε η άμεση επέμβαση της Αστυνομίας στη Νομική, συνέπειες εύκολα αντιληπτές, και συνάντησε τη σφοδρή αντίδραση των ερωτώντων εν είδει ανακριτών δημοσιογράφων από μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό, με την επίπληξη ποιος καθορίζει το νόμιμο και το δημόσιο συμφέρον αν όχι η συντεταγμένη πολιτεία και τα όργανά της.

Το ηθικό στην προκειμένη περίπτωση εμπεριέχεται στο νόμιμο, κατά αυτούς τους πλείστους υπερασπιστές της νομιμότητας. Αρα μόνο η κυβέρνηση, η εισαγγελία και, τελικώς, η Αστυνομία οφείλουν να εφαρμόσουν και να επιβάλουν τη νομιμότητα. Η ηθική και ό,τι έχει σχέση με τους μετανάστες, με την απόγνωσή τους να έχουν στον ήλιο μοίρα, πηγαίνουν περίπατο. Πέρασαν λίγα χρόνια από τον Βουλγαράκη και ξεχάστηκαν οι, τότε, κορόνες.

Είναι όμως, όπως φαίνεται, το βασικό πλαίσιο στο οποίο κινούνται οι υπερασπιστές της νομιμότητας. Γι' αυτούς το νόμιμο είναι και ηθικό, είναι η ιδεολογία τους.

Το βλέπουμε, το ακούμε, το διαβάζουμε στα ΜΜΕ. Θεωρούνται δεδομένα τα μέτρα, το Μνημόνιο, η κατεδάφιση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, τα νέα μέτρα που έρχονται, η εκποίηση δημόσιας περιουσίας, η συνεχής συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Και ακούμε ή διαβάζουμε μόνο για την εφαρμογή των μέτρων. Ή ότι «ο υπουργός ήταν ξεκάθαρος, τους νόμους τούς ψηφίζει η Βουλή» (άρα πρέπει να εφαρμόζονται...). Κι ακόμα ότι, για να ανταποκριθεί στο επιβατικό κοινό ο υπουργός, απέναντι στο ζήτημα με τις απεργίες των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, «φέρνει με τη διαδικασία του κατεπείγοντος» το νομοσχέδιο στη Βουλή. Αρα είναι και αυτό νόμιμο, αυτό προέχει, όχι οι αντιδράσεις των εργαζομένων, που υπερασπίζονται τη δουλειά τους. Φταίνε αυτοί, όχι η κυβέρνηση που εκπροσωπεί τη νομιμότητα.

Ρίχνουν, ίσως αθέλητα, νερό στο μύλο τής σαφώς αντιλαϊκής πολιτικής. Και παρουσιάζουν αμάσητα τα μέτρα. Κανείς δεν δίνει δωρεάν, τζάμπα, μας λένε για τα δάνεια από ΔΝΤ, Ε.Ε., ΕΚΤ, χωρίς έστω μια υπόμνηση ότι καρπούνται π.χ. Γερμανία, Γαλλία, ΗΠΑ, από την Ελλάδα με τις αγορές που κάνει σε εξοπλισμούς και άλλα προϊόντα.

Με την ιστορία της «Νομικής» έρχεται επιθετικά η κυβέρνηση και προτείνει την εκχώρηση πανεπιστημιακών και ακαδημαϊκών αρμοδιοτήτων σε εξωπανεπιστημιακούς και, καταργώντας τη συνταγματικά κατοχυρωμένη πλήρη αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ, προτείνει τη διοίκησή τους, στο διοικητικό, διαχειριστικό τομέα, σε διορισμένα εξωπανεπιστημιακά συμβούλια, με επικεφαλής μάνατζερ. Αν αυτό δεν είναι κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου τότε τι είναι; Θα γίνει με νόμο, άρα θα είναι νόμιμο. Εστω και παρά τη σαφέστατη συνταγματική επιταγή.

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η κυβέρνηση προβαίνει σε «νόμιμες» (δηλαδή νομοθετημένες από τη Βουλή) πράξεις παρά το Σύνταγμα. Ας θυμηθούμε μόνο την εκχώρηση στον υπουργό Οικονομικών να προβαίνει σε διεθνείς συμφωνίες χωρίς την έγκριση της Βουλής. Η νομιμότητα, όπως την ευαγγελίζονται οι υπερασπιστές της, σ' όλο της το μεγαλείο ακόμη και «πραξικοπηματικά».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Αυτά που (δεν) έγιναν...

Αυτά που (δεν) έγιναν...
Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ

Ανάγκα και θεοί πείθονται... Απλώς χρειάστηκαν κάποιοι μήνες για να πεισθούν οι Γερμανοί, η Ενωση, το ΔΝΤ και οι δανειστές ότι εκείνα που είχαν επιβάλει στον αμίλητο και υποταγμένο Γ. Παπανδρέου -το δυναστικό Μνημόνιο και το δάνειο με το εξοντωτικό επιτόκιο- δεν αποδίδουν...

Στην Ελλάδα έφεραν την καταστροφή και την οδηγούν στο αδιέξοδο. Αυτά που προτείνει τώρα η Γερμανία και φαίνεται να επικροτεί η Ενωση, όφειλε -και μπορούσε- να τα ζητήσει από την πρώτη στιγμή ο Ελληνας πρωθυπουργός. Οχι με μαγκιές. Ούτε ως καθημαγμένος επαίτης που ζητεί ελεημοσύνη. Αλλά μ' ένα μεγάλο όπλο που είχε στα χέρια του -τον κίνδυνο να χρεοκοπήσει η χώρα! Είναι βαρετή η επανάληψη, αλλά χρήσιμη η υπόμνηση: θα σκεφτόταν πολύ η Ενωση να απορρίψει το αίτημα του κ. Παπανδρέου για επιμήκυνση του τότε υφιστάμενου χρέους, καθώς και τον δανεισμό της Ελλάδος με ανεκτό επιτόκιο. Πρωτίστως, θα δυσκολεύονταν η Γερμανία και η Γαλλία: σε περίπτωση πτώχευσης, οι τράπεζές τους, που έχουν περίπου το 70% των ελληνικών ομολόγων, θα έχαναν τα λεφτά τους... Τα υπόλοιπα είναι γνωστά: η έλλειψη τόλμης και σχεδίου εκ μέρους του Γ. Παπανδρέου, παρουσιάστηκε από την καταιγιστική προπαγάνδα ως μέγα κατόρθωμα. Δήθεν έσωσε τη χώρα από τη χρεωκοπία! Εκτοτε, με το εκβιαστικό αυτό τέχνασμα πορεύτηκε η ελληνική κυβέρνηση, με αρωγό τους προθύμους των μήντια... Οσο για το απαραίτητο συμμάζεμα του κράτους, το οποίο προωθεί εναγωνίως -έστω άτσαλα και χωρίς σχεδιασμό- η κυβέρνηση, προσπαθώντας να άρει τα παθογενή δεκαετιών, δεν χρειαζόταν κανένα Μνημόνιο. Παρά μόνο σχέδιο, ειλικρίνεια και αγνόηση του πολιτικού κόστους...

Ο τύπος των ήλων, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Η αφέλειά μας έχει όρια;

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Αρουραίοι,

γέμισε ο τόπος

..............

χωρίς να ξέρεις

.............

από πού θα βγουν στην επιφάνεια

Γ. Βουλγαράκης, Αρουραίοι

Για να μην πτωχεύσει η χώρα, ορισμένοι πράττουν τα πάντα για να πτωχεύσουν οι Ελληνες. Κι όταν λέμε «να πτωχεύσουν» δεν εννοούμε μόνον οικονομικά αλλά και συναισθηματικά. Να σπάσουν δηλαδή οι δεσμοί που συνδέουν τον καθένα από μας με τον πλαϊνό μας και με την πατρίδα. Και ιδίως με την αλήθεια. Εχει κανείς την αίσθηση ότι οι κυβερνώντες θέλουν να μας κάνουν πειθαρχημένους σαν τους Γερμανούς, εργασιομανείς σαν τους Γιαπωνέζους, φλεγματικούς σαν τους Αγγλους, πολιτικά ουδέτερους σαν τους Αμερικανούς, δίχως όμως οι ίδιοι να εμπίπτουν σ' αυτούς τους κανόνες μετάλλαξης. Θέλουν να μας βλέπουν και να μας επιτηρούν χωρίς εμείς να τους βλέπουμε και να τους επιτηρούμε. Θέλουν να μας πείσουν ότι αγωνίζονται («πολεμάνε») για να επιλύσουν τα μεγάλα προβλήματα της Ελλάδας, ξεχνώντας ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι αυτοί οι ίδιοι και ο τρόπος που κυβερνάνε.

Η (ΟΠΟΙΑ) τραγικότητα της κατάστασης και η (όποια) εναπομείνασα καρτερικότητα του λαού δεν μπορεί ούτε να διαρκούν επ' άπειρον ούτε να «ξεγελιούνται» με υποσχέσεις που παρέχονται «με το κομμάτι». Οι λέξεις και οι αριθμοί, τα υπονοούμενα και οι προφητείες, οι ζαριές και οι μαγκιές κινούνται στο ναρκοπέδιο της ύβρεως (απέναντι στην Ιστορία και στον κάθε πολίτη ξεχωριστά).

ΕΠΙΝΟΟΥΜΕ νέους εχθρούς, αναμιγνύουμε με επικίνδυνο τρόπο την ανελεύθερη ευθύνη με την υπεύθυνη ανελευθερία, ζούμε την καθημερινότητα «με το όπλο στο χέρι» (χωρίς να γνωρίζουμε εξαρχής ποιον τελικά θα «πυροβολήσουμε» ή έστω άξιζε να τον «πυροβολήσουμε») και δίχως προστατευτικά κιγκλιδώματα πέφτουμε στο κενό του άδειου μέλλοντος.

ΜΑΣ τάζουν «μια νέα κάθαρση» που θα επιτευχθεί με όψιμες προσφυγές, αγωγές, διεκδικήσεις (κατά των διαχρονικών φίλων, εταίρων και συμμάχων τους) και μας διατάζουν να διαβάσουμε την πραγματικότητα με τα δικά τους μάτια και να την κατανοήσουμε με τα δικά τους μυαλά.

ΑΥΤΟΙ οι έμπιστοι φρουροί όλων των αυτοκρατόρων (και των αυτοκρατειρών), αυτοί οι εχθροί του λαού και της Συγκλήτου μάς διδάσκουν τηλεοπτικά το φόβο, την απόγνωση, την υποταγή στο κισμέτ μας...

ΚΙ εμείς «οι μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» συνεχίζουμε να τους εμπιστευόμαστε περισσότερο από τον πλαϊνό μας, να τους φοβόμαστε περισσότερο από το νόμο, να τους συγχωρούμε περισσότερο κι από τη Θεία Δίκη και τη Νέμεση.

ΤΑ παλιά πρόσωπα σε νέους ρόλους και τα νέα (open gov) πρόσωπα σε παλιούς ρόλους δεν μπορεί να κρύψουν το γεγονός ότι η δοκιμασμένη χρόνια διαχείριση της εξαπάτησης του λαού (στο όνομα της εθνικής σωτηρίας) έκλεισε τον κύκλο της. Μέσα στους κύκλους έκλεισε και φυλάκισε και τους ίδιους τους χειριστές.

ΥΠΑΡΧΕΙ κάποιος που θέλει να τους ανοίξει την πόρτα για να βγουν;

www.giannispanousis.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΦΡΟΥΤΑΚΙΑ

""" Καλημέρα, καλή βδομάδα

ο Γιωργάκης ο Μικρός, γνωστός κι ως Ψευτοθόδωρος, γεμίζει την επικράτεια «φρουτάκια».

Το θέλει η Ενωση και πάσα αρχή παυσάτω - ποια αρχή όμως; των ανδρεικέλων του Διευθυντηρίου;

Και γιατί φρουτάκια;

Γιατί «η πιο εξαρτησιακή μορφή τζόγου στην ιστορία»; Ακριβώς γι' αυτό! Διότι είναι «η πιο εξαρτησιακή μορφή τζόγου στην ιστορία».

Για να βγάλουν κι άλλα λεφτά ο Rocco και τα αδέλφια του; Για να βγάλει κι ο ΟΠΑΠ τα λεφτά που χρειάζεται ώστε, με κάποια ψίχουλα απ' αυτά, να μεταδίδει μετά κοινωνικά τηλεοπτικά σποτ κατά της ανεργίας, των ναρκωτικών, της βίας!!!

Τρελό; όχι! άκρως καπιταλιστικό.

Αυτοί που θα εμπορεύονται την ηρωίνη του τζόγου, αυτοί που θα ξεπλένουν μαύρο χρήμα με το τσουβάλι, αυτοί που θα ταΐζουν χρυσάφι τους κρατικοδίαιτους ιδιώτες συνεταίρους τους

αυτοί οι ίδιοι θα δίνουν και κανά ψιχουλάκι στη διαφήμιση για να μας πετάει κι αυτή με τη σειρά της τηλεοπτικά σποτάκια για τον... πολιτισμό.

«ΟΠΑΠ, στοίχημα, φρουτάκια = τζόγος! συν ανεργία = εγκληματικότητα», δεν χρειάζεται να 'ναι κανείς Αϊνστάιν για να λύσει αυτή την εξίσωση
στο επίπεδο της χαμηλής διαφθοράς.

Στο επίπεδο όμως της υψηλής διαφθοράς: «Γιωργάκης+Ενωση = φρουτάκια π πολύ χρήμα για τα Κολλητάρια του Κόμματος και του Κράτους ― εθισμός, εξάρτηση, θάνατος για τους χρήστες», τι χρειάζεται να 'ναι κανείς για να κάνει τα στραβά μάτια; Κάθαρμα; ηλίθιος; -τι;"""


"ναυτίλος" ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Οχι άλλοι «αντιεξουσιαστές στην εξουσία»

Οχι άλλοι «αντιεξουσιαστές στην εξουσία»

Tου Παντελη Μπουκαλα

Tετάρτη, 7 Οκτωβρίου του 2009. Στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο της νέας κυβέρνησης, μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης του μηνός, ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου, πιθανόν επηρεασμένος και από το γεγονός ότι κατέρριπτε ένα ρεκόρ μάλλον παγκόσμιο (τρίτος πρωθυπουργός από την ίδια οικογένεια, σε ευθεία διαδοχή) και δείχνοντας έτοιμος να ξαναδοξάσει την επαγγελία που είχε συνοψιστεί στο σύνθημα «το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία», είπε και το εξής παραμυθητικό: «Είμαστε οι ενδιάμεσοι μεταξύ του πολίτη και της διοίκησης. Είμαστε αντιεξουσιαστές της εξουσίας». Κι ο λόγος του, που δικαίωνε όσους επιμένουν ότι στην ιστορία της πολιτικής ρητορικής πρέπει να υπάρξει ολόκληρο κεφάλαιο αφιερωμένο στη σχολή του παπανδρεϊσμού, έγινε πρωτοσέλιδος τίτλος, αφορμή για δεκάλεπτες «σημειολογικές» αναλύσεις στην τηλεόραση και κυρίως αιτία για να ταραχτούν τα φαντάσματα του Μπακούνιν, του Κροπότκιν και του Ντουρούτι.

Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου του 2010. Στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο τής μόλις ανασχηματισθείσας κυβέρνησης, το οποίο μάλιστα συνήλθε «για συμβολικούς λόγους» στη Θεσσαλονίκη (άλλο κεφάλαιο αυτό, απέραντο: το ΠΑΣΟΚ και η συμβολολογία), ο κ. Παπανδρέου επανέρχεται στην προσφιλή του διαβεβαίωση. Εχοντας ίσως πληροφορηθεί ότι εν τω μεταξύ ο Μπακούνιν, ο Κροπότκιν και ο Ντουρούτι είχαν ξαναβρεί την ηρεμία τους, διατράνωσε ξανά το πιστεύω του: «Είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία. Είμαστε εκπρόσωποι των πολιτών μας και όχι των υπουργείων μας».

Κάτι παραπάνω από ένα χρόνο μετά, 20 Ιανουαρίου του 2011, ο κ. Παπανδρέου αποδεικνύει πόσο σταθερός είναι στις πεποιθήσεις του, δηλαδή στις διακηρύξεις του: μιλώντας και πάλι στο Υπουργικό του Συμβούλιο, απηύθυνε προσκλητήριο στους υφισταμένους του «να γίνουν αντιεξουσιαστές στην εξουσία» και, επιπλέον, «αιρετικοί». Κάπως φθαρμένη ακούστηκε τούτη τη φορά η μαγνητοταινία, αυτό όμως δεν μείωσε τον ενθουσιασμό των υπουργών για το αρχηγικό κέλευσμα, ο ενθουσιασμός αυτός άλλωστε τυγχάνει καταστατική τους υποχρέωση. Γενικότερα, οι κομματικώς υφιστάμενοι, κι όχι μονάχα στο ΠΑΣΟΚ, οφείλουν να συναρπάζονται (δηλαδή να δείχνουν ότι συναρπάζονται) όποτε ακούνε τις εντολές του ηγέτη, να βρίσκουν βαθύτατο νόημα και στην πιο ρηχή φράση του και να αναφωνούν με θαυμασμό και συγκίνηση «πρωτάκουστο!» ακόμα κι όταν γίνονται αυτήκοοι μάρτυρες της δέκατης επανάληψης ενός κενολογήματος. Οταν βέβαια ο ηγέτης συνταξιοδοτηθεί, για οποιονδήποτε λόγο, έχουν κάποιο δικαίωμα αναδρομικής κριτικής, υπό την προϋπόθεση ότι, για να γίνουν περισσότερο πιστευτοί, θα ξεκινούν κάθε δήλωσή τους με το μοτίβο «εγώ τα έλεγα από τότε αλλά δεν με άκουγαν» («προφανώς επειδή τα έλεγα από μέσα μου» θα συμπληρώνουν από μέσα τους).

Καμία αντίρρηση. Οι άνθρωποι είμαστε οι εμμονές μας, τα κλισέ μας, τα τρία-τέσσερα πράγματα που παγιώνονται μέσα μας και μας στοιχειώνουν. Τα κλισέ του κ. Παπανδρέου, οι εμμονές του, είναι τέσσερις, όσο βλέπω: Πρώτη, η «άμεση δημοκρατία», αλλά με αυτήν ξεμπέρδεψε νωρίς, στα συνέδρια του κόμματός του, όταν με το πριγκιπικό δαχτυλίδι ήδη φορεμένο, έδωσε στους οπαδούς του το κορυφαίο δικαίωμα να τον ανακηρύξουν πάραυτα ηγεμόνα, δίχως τη χρονοβόρα μεσολάβηση συζητήσεων, συγκρούσεων με αντίπαλες υποψηφιότητες και λοιπά μη αμεσοδημοκρατικά. Δεύτερη, η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, ανώτερο στάδιο της οποίας είναι το κυβερνάν διά τηλεδιασκέψεων, ώστε να μην εμποδίζεται η διοίκηση της χώρας από τα αλλεπάλληλα ταξίδια του. Εμμονή τρίτη η «επανάσταση του αυτονόητου», όπου, αυτονοήτως, τα αυτονόητα ορίζονται αυθεντικά από τον ίδιο, αφού όλοι οι υπόλοιποι δεν διαθέτουν τις παραστάσεις εκείνες που θα τους επέτρεπαν να πουν κάτι ουσιώδες επί του θέματος, κάτι να συνεισφέρουν. Κλισέ τέταρτο, «η αντιεξουσία στην εξουσία», κατεξοχήν προσωποποιημένη από τον ίδιο (και κατά δεύτερο λόγο από τον κ. Πάγκαλο, αποδεδειγμένα αναρχικής παιδείας και αντιεξουσιαστικής πρακτικής).

Για να επανέρχεται ωστόσο ανά τρίτο ή πέμπτο Υπουργικό Συμβούλιο ο πρωθυπουργός στην ίδια παραίνεση, δύο τινά πρέπει να συμβαίνουν. Ενδεχόμενο πρώτο: οι υπουργοί του δεν τον ακούνε καν, δεν καταγράφουν βαθιά στο μυαλό τους τις εντολές και τις συμβουλές του, άλλωστε η ρουτίνα των υπουργικών συμβουλίων υπό τον κ. Παπανδρέου, όπου μιλάει μόνο αυτός και οι άλλοι παρακολουθούν με ελαφρώς σκυμμένη κεφαλή, δεν ευνοεί ιδιαίτερα την πνευματική συγκέντρωση και την προσεκτική παρακολούθηση. Ενδεχόμενο δεύτερο: οι υπουργοί ακούνε με προσοχή, καταγράφουν αλλά αμέσως μόλις ξαναβρεθούν στα γραφεία και στον θώκο τους ξεγράφουν, σβήνουν, με γομολάστιχα, με διορθωτικό ή με ένα ντιλίτ στον υπολογιστή της μνήμης τους. Και διαγράφουν όσα πατερναλιστικά άκουσαν είτε επειδή αδιαφορούν για το περιεχόμενό τους (πράγμα όχι και τόσο πιθανό, γιατί θα διακινδύνευαν τη θέση τους), είτε επειδή η μικρή ή μεγάλη τους θητεία στα αξιώματα τους έχει πείσει ότι η εξουσία, και η πιο μικρή, δεν μοιράζεται, δεν αυτοϋπονομεύεται, δεν αυτοκρίνεται καν, διότι διαφορετικά χάνει το μεδούλι της, τη νοστιμιά και την ουσία της. Κι απ’ ό, τι θυμάμαι, μόνο ο κ. Χρυσοχοΐδης είχε λάβει κατά γράμμα το μήνυμα του προϊσταμένου του και δήλωνε ότι «και αντιεξουσιαστής είναι και φίλους αντιεξουσιαστές έχει», και τιμήθηκε κατόπιν αυτού με την αναβάθμισή του από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, όπου ως γνωστόν θριάμβευσε για δεύτερη φορά, στο της Αναπτύξεως, όπου ήδη θριαμβεύει.

Τι σημαίνει στ’ αλήθεια, τι θα μπορούσε να σημαίνει πολιτικά το δόγμα «είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία»; Σε ποιο παραδεισένιο σύστημα διαχείρισης των κοινών μπορεί να υπάρξει αυτό το περίεργο υβριδικό πλάσμα, μισός αντιεξουσιαστής-μισός εξουσιαστής; Πόσο αντιεξουσιαστής μπορεί να γίνει ξαφνικά, στα μισά του βίου του και παραπάνω, κάποιος που, όπως διδάχτηκε παιδιόθεν, συνήθισε να ηγείται αυτονομιμοποιούμενος, να λατρεύεται, να διατάζει, να μην ανέχεται την κριτική ακόμα και στην ηπιότερη εκδοχή της και να εξαντλεί την αυτοκριτική του προθυμία στα τηλεοπτικής καταναλώσεως λογύδρια; Ο «αντιεξουσιαστής στην εξουσία» πρωθυπουργός ηγεμονεύει εξουσιαστικότατα, σαν τυπικός Παπανδρέου, απλώς φροντίζει να επικαλύπτει τον αυταρχισμό του με το χαμόγελο του προσηνούς και του ανοιχτού στον διάλογο (τον ηλεκτρονικό πάντοτε). Αυτό το μοντέλο διδάσκει στους υφισταμένους του, είτε υπουργοί είναι είτε ανθυποδιοικητές σε οποιαδήποτε υπηρεσία. Κι αυτοί το ασπάζονται και το αναπαράγουν εκθύμως στο μικρό πεδίο των αρμοδιοτήτων τους. Τον ακούνε βέβαια να κηρύσσει ανένδοτο πόλεμο κατά της εξουσίας, αλλά χαμογελάνε, απλώς χαμογελάνε - από μέσα τους πάντοτε. Οι υπόλοιποι, όσοι υφιστάμεθα την αντιεξουσία τους, δεν έχουμε λόγους να χαμογελάμε όταν, προς το παρόν τουλάχιστον, παραμένει αναφαίρετο το δικαίωμα του καγχασμού.

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

2046

ΠΑΛΙΑ, όταν οι άνθρωποι είχαν ένα μυστικό, σκαρφάλωναν σε ένα βουνό, έβρισκαν ένα δέντρο που είχε μια τρύπα, ψιθύριζαν το μυστικό μέσα στην τρύπα και μετά την κάλυπταν με λάσπη.

Με αυτό τον τρόπο φυλούσαν το μυστικό για πάντα.

Είδα το δέντρο, κάτασπρο από θυμό. Είχαν να το πλησιάσουν πολλά χρόνια. Με τα εντόσθιά του, σαν ανοιχτά. Κόλλησα το στόμα μου στον χρόνο. Ή ήταν δωμάτιο ξενοδοχείου; Πιστός και κρυμμένος. Σε μια μακρόσυρτη μνήμη. Τέσσερα νούμερα, σαν εποχές.

ΥΠΑΡΧΕΙ μια πόλη που καταφεύγουν οι άνθρωποι για να βρουν τις χαμένες τους αναμνήσεις. Κανείς δεν γυρίζει ποτέ πίσω. Η ζωή δεν σου φέρνει πολλές αντιρρήσεις αν καταφέρεις και κερδίσεις το παρελθόν σου. Επωμίζεσαι τον από μηχανής χρόνο, επιστρέφοντας σε μια εικόνα.

Κάθε κίνηση προς τα πίσω είναι ανακυκλωμένο αίμα. Τα δάκρυα είναι τα ίχνη του. Στάμπες που μεγαλώνουν ή μικραίνουν στα πίσω δωμάτια. Σαν σκαμμένες φακίδες.

ΤΑ δάχτυλά μου μόνο να σ' αγγίζουν μπορούν. Με μια ερεθισμένη θυσία. Σαν να εξέρχεται το φως από τις χαραμάδες του δέρματος. Απολαμβάνει την αποφυλάκισή του. Πάνω στο προαύλιο των χεριών μου. Μια άσπρη επιδερμίδα. Ολέθρια χαλασμένη.

Πώς είναι όταν σκοτώνεις το φως; Το θάβεις στο στόμα σου και μετά απλώς κάνεις το σταυρό σου;

Κάλυψέ το με λάσπη. Θα βγει.

ΕΚΕΙΝΕΣ οι διεσταλμένες αναπνοές μας. Θα βγουν. Τύλιγαν τα κεφάλια μας, σαν σεντόνι. Στον έρωτα, σε διαλέγει ο θάνατος. Για να τον ζήσεις, πεθαίνεις. Κανείς δεν επιτρέπεται να τον κοιτάξει στο πρόσωπο.

Αν φυσήξεις το μυστικό του, θα έρθω. Να πανδοχεύσω τη λύπη μέσα σου. Μέσα σ' αυτό το ίδιο αντίσκηνο που κάνει το σώμα τη μνήμη να επιμένει.

Μη βγαίνεις στον ήλιο. Θα χυθεί. Μείνε λυπημένη. Μείνε ανεπανόρθωτα σιωπηλή, αλλά περισσότερη.

ΜΕΤΑ, το τρένο. Από τη λακκούβα των ανθρώπων, κατευθείαν για την κόκκινη θάλασσα. Εγώ, θα επιπλέω εκεί. «Θα λάμπω ανάμεσα στις πληροφορίες»1.

Θυμήθηκα πίσω. Την ασημένια πλατεία που δίπλωνε όνειρα. Τον βούρκο των αγκαλιών. Η μια μέσα στην άλλη, στολισμένη από τον φόβο. Του τέλους. Των στιγμών.

Οι άνθρωποι περπατούν έως ένα σημείο και χάνονται. Σαν τίτλοι παλιάς εφημερίδας που ξεπεράστηκαν απ' τα γεγονότα. Ολες οι ειδήσεις τους, δεμένες από τις ρίζες των δοντιών. Και γυαλίζουν.

ΕΒΓΑΛΕ έναν θαυμασμό και τελείωσε. Εζησε το πολύ για λίγο. Για να αποδείξει ξανά ότι αυτό που λερώνεις το αγαπάς περισσότερο.

ΚΑΠΟΤΕ ερωτεύτηκα μια γυναίκα. Φορούσε μαύρα. Υστερα από λίγο εκείνη με άφησε. Πήγα στο 2046. Πίστευα ότι με περίμενε εκεί. Ομως, ήταν μόνον η μνήμη της.

Κουρέλια.

Την ίδια δεν κατάφερα να τη βρω.

* 2046: Τίτλος από την ομώνυμη ταινία του Kar Wai Wong

1. Γιώργος Χειμωνάς, Ο γιατρός Ινεότης, Κέδρος
Σταύρος Σταυρόπουλος
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΝΟΜΙΚΗ

Εφυγαν οι μετανάστες από τη Νομική... πήγαν σε ένα σπίτι στην Πατησίων..
Και έπαψε έτσι να υπάρχει απειλή για την δημοκρατία..
Ικανοποιήθηκε και η απαίτηση για εφαρμογή των νόμων.. ήταν ο μόνος νόμος που δεν είχε εφαρμοστεί.. τώρα που εφαρμόστηκε και αυτός ανακουφιστήκαμε... οι πολλοί, οι απλοί άνθρωποι, που από το πρωί ως το βράδυ με αυτό το άγχος ήμασταν.. τι θα γίνει επί τέλους στην Νομική... είχαμε χάσει τον ύπνο μας, τίποτα άλλο δεν μας απασχολούσε...
Τι να μας απασχολεί άλλωστε στην γη της επαγγελίας που ζούμε...

Οι άλλοι, οι λίγοι, οι καυλωμένοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι, από την άλλη δεν νομίζω να ανακουφίστηκαν...
Μάλλον ξερόχυσαν στη μαλακία τους..
Δεν είχε σπασμένα κεφάλια, για να έχουν έντονους οργασμούς...
Κρίμα... μια άλλη φορά.. Ευκαιρίες για μαλακία θα βρούν, σύντομα...
Είπαμε, ζούμε στη γη της επαγγελίας...
Υπάρχουν και οι τσόντες βέβαια, αν είναι ανυπόμονοι, για την επόμενη
ΜΑΛΑΚΙΑ ΤΟΥΣ!!!!

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Πανεπιστημιακό άσυλο, ένας χώρος στον οποίο επιτρέπεται η ελεύθερη διακίνηση ιδεών..
Και στο οποίο δεν μπορούν να παρέμβουν οι δυνάμεις τάξης...

Που σημαίνει πως εκτός πανεπιστημιακού ασύλου, δεν επιτρέπεται η ελεύθερη διακίνηση ιδεών.. και όπου μπορούν να παρέμβουν οι δυνάμεις τάξης...

Ελληνική δημοκρατία...

ΝΟΜΙΚΗ

"Καταλύθηκε η δημοκρατία, οι νόμοι πρέπει να εφαρμοστούν κλπ" ακούστηκαν αυτές τις μέρες για την κατάληψη του υπό κατασκευή κτιρίου της Νομικής...

Οτι μαλακία θέλεις ακούς από τον κάθε φασίστα... πολιτικό, δημοσιογράφο κλπ
"Καταλύθηκε η δημοκρατία"...
Ναι, καταλύθηκε η δημοκρατία, η δημοκρατία των 5 πορισμάτων στις εξεταστικές, των λαμόγιων γενικά, του λαμόγιων μοναχών ειδικά, της SIEMENS, αυτών με τα αστραφτερά αυτοκίνητα ή όχι, που πετάνε ότι βρούνε στους δρόμους, των ανεύθυνων από τον "περί ευθύνης υπουργών" νόμου υπουργούς, των χρηματιζόμενων δημοσιογράφων, των διπλοθεσιτών, των παρανόμως αποσπασθέντων, των με μέσο διορισθέντων, των κοπριτών διορισθέντων, των κοπριτών που τους διόρισαν, των ανίκανων και φαύλων που μας οδήγησαν στο ΔΝΤ, των άχρηστων ελληνικών πανεπιστήμιων, των κλικών των καθηγητών τους, των ανίκανων αρχών που είναι ανίκανοι να χειριστούν το θέμα των μεταναστών, των φοροφυγάδων που την γλυτώνουν......
Αυτή η δημοκρατία καταλύθηκε...
Που την είχαμε και την χαιρόμασταν.. που ήταν το καμάρι μας..

Και έγινε το θέμα των ημερών.. στα κανάλια, σε κάποιες εφημερίδες αυτό ήταν το πρόβλημά μας..
Εχει καταληφθεί ένα υπό κατασκευή κτίριο της νομικής... και κάτι πρέπει να γίνει!! τώρα!! αμέσως!! κινδυνεύουμε όλοι!!! κινδυνεύει η δημοκρατία!!! ΓΕΛΟΙΟΙ!!!!!!!!!!
Και όλοι πίεζαν να δοθεί εδώ και τώρα λύση...
Ηταν, είναι το "επείγον" θέμα... πολύ βιαστικό. κινδύνευε το καθεστώς, η δημοκρατία.. όλα κινδύνευαν...!!!!!!!!!!!!
Δεν μπορούσαν να περιμένουν μερικές μέρες να δοθεί μια ειρηνική λύση...

Η αστυνομία και το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έκαναν τον μαλάκα μέχρι να φτάσουν ανενόχλητοι οι μετανάστες στη Νομική... Ουτε τα τσακάλια οι δημοσιογράφοι είχαν πάρει είδηση τίποτα, αυτοί του δήθεν μαχόμενου ρεποτάζ(με την προφορά της Τρεμη, αυτό) που υποτίθεται ότι δεν παπαγαλίζουν, μούγκα όλοι, μέχρι να μπουν οι μετανάστες στην Νομική...
Μετά όλους τους έπιασε κωλοπιλάλα...

Και όλα αυτά γιατί??? Γιατί τα άλλα λαμόγια, του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, με την συνέργεια του Πρύτανη απ' ότι φαίνεται, αποφάσισαν να εκμεταλευτούν την κατάσταση κάποιων δύσμοιρων, για να δόσουν την παράστασή τους.. Και τώρα είναι εξαφανισμένοι από την Νομική, αφού συζήτησαν πρώτα με τον Αρχιεπίσκοπο για να βρεθεί λύση υποτίθεται...
Κόπανοι που δεν μπορούν να χωρίσουν "δυο γαϊδουριών άχυρα", που δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους "εφτά νομά σε ένα δωμά", παίζουν με τα κεφάλια αθώων, με το άσυλο των πανεπιστημίων, με την ανευθυνότητά τους...



ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΟΛΟΙ ΣΑΣ!!!! ΣΚΑΤΟΧΩΡΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΝΟΜΙΚΗ

Περικυκλώνεται η Νομική αυτή τη στιγμή από αστυνομικές δυνάμεις, ενώ πληροφορίες λένε πως παραιτήθηκε ο Πρύτανης, και φοιτητές μαζεύονται για συμπαράσταση...

ΠΑΓ - κάλος

"Δεν ήρθα αυτοβούλως, κάποιοι με εξέλεξαν..."
Ο Πάγκαλος, απόψε...

Εχει δίκιο κοπρίτες.. για εσάς λέω, που τον ψηφίζετε τον κοπρίτη...

ΠΑΓ-κάλος

«Δανειστήκαμε για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις σε υπαλλήλους που προσλαμβάναμε απλώς και μόνο για να πάρουμε την ψήφο τους»

«Οταν στο Δημόσιο βάζεις τον κοπρίτη, επειδή σε ψηφίζει η οικογένειά του και παίρνεις πολλούς σταυρούς, ε, τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή, δεν πρόκειται να βελτιωθεί. Ξέρει ότι δεν πρόκειται ποτέ να απολυθεί»

Τα παραπάνω από τον Πάγκαλο, στο ΒΗΜΑ...

Τα παρακάτω δικά μου...

«Οταν στην Βουλή βάζεις τον κοπρίτη, επειδή τον ψηφίζει η οικογένειά σου, με την ελπίδα να βολέψει κάποιον δικό σου, ε, τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή, δεν πρόκειται να βελτιωθεί. Ξέρει ότι δεν πρόκειται ποτέ να απολυθεί»

Μερικοί κοπρίτες τελικά δεν έχουν κανένα όριο..

30 χρόνια Πάγκαλος

30 χρόνια Πάγκαλος
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Ο κήνσορας της πολιτικής ηθικής και τιμητής του δημόσιου βίου, ο κύριος «μαζί τα φάγαμε» Θόδωρος Πάγκαλος, ξαναχτύπησε ακριβώς στην εκπνοή του χρόνου, αλλά και της δεκαετίας.

Θέλοντας, προφανώς, ο επί 30 χρόνια αδρόμισθος και αβροδίαιτος πολιτικός να σφραγίσει με το δικό του πληθωρικό και αμετροεπή λόγο τη χρονιά του Μνημονίου, μεταξύ άλλων δήλωσε: «Οταν στο Δημόσιο βάζεις τον κοπρίτη, επειδή σε ψηφίζει η οικογένειά του και παίρνεις πολλούς σταυρούς, ε, τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή, δεν πρόκειται να βελτιωθεί. Ξέρει ότι δεν πρόκειται ποτέ να απολυθεί».

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο αγοραίος λόγος του γίνεται θέμα συζήτησης ούτε είναι η πρώτη φορά που ο 73χρονος πολιτικός υβρίζει και ελεεινολογεί. Αυτό είναι το σύνηθες. Το ζήτημα είναι, γιατί πάλι τώρα.

Το 2010 ήταν, για λόγους που δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε, η χειρότερη χρονιά από τη μεταπολίτευση και δώθε για τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού. Και την ώρα που άπαντες ψάχνουν για ένα ψήγμα ελπίδας, ένα σημάδι ανακούφισης, έστω πρόσκαιρο και συγκυριακό μέσα στο πνεύμα των γιορτών, ο διαδοσίας του υπολοίπου Αττικής έρχεται να ξαναβάλει τον τρόμο στην κορυφή του χριστουγεννιάτικου δέντρου. Με μια νέα επίδειξη κυνικότητας, μας δείχνει με κάθε τρόπο ότι το ρόλο του φόβητρου τον απολαμβάνει.

Λίγους μήνες πριν, εξάλλου, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, πιστός στη γραμμή «ισοπεδώστε τα όλα», είχε δηλώσει πως «η μονιμότητα στο Δημόσιο ισχύει όσο υπάρχουν θέσεις. Αν μια θέση καταργηθεί, τότε εννοείται ότι παύει να ισχύει και η έννοια της μονιμότητας». Εντάξει, το πήραμε το μήνυμα. Ο κ. Πάγκαλος μας προετοιμάζει για το Μνημόνιο Νο3 που έρχεται και τις οδυνηρές πλέον εξελίξεις στο δημόσιο τομέα και όχι μόνο.

Οίδιος, προηγουμένως, στην προσπάθειά του να πείσει για την αναγκαιότητα των αποφάσεων της κυβέρνησης που υπηρετεί, μας είπε ότι «το Μνημόνιο είναι ευτυχία για τον τόπο, γιατί μας δίνει τη μοναδική ευκαιρία να κάνουμε ριζική αναδιάρθρωση»! Επιχειρώντας ανοίκεια μεταβίβαση ευθυνών, υποστήριξε ανερυθρίαστα ότι «τα φάγαμε όλοι μαζί, σε μία πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος» και χωρίς κανέναν ενδοιασμό δήλωσε πως «ο πιο αντιπαραγωγικός κλάδος του ελληνικού λαού είναι οι στρατιωτικοί και τα Σώματα Ασφαλείας», για να το επαναλάβει λίγο αργότερα και για τους πιλότους της Πολεμικής Αεροπορίας. Ετσι, χωρίς τσίπα.

Η πραγματικότητα είναι ότι, από το 1981 μέχρι σήμερα που εκλέγεται ανελλιπώς με το ΠΑΣΟΚ, ο αντιστρόφως ανάλογος με την πολιτική του σταδιοδρομία αντισυμβατικός, εκρηκτικός και πληθωρικός του λόγος έχει προκαλέσει πολλές αναταράξεις.

Και τι δεν έχει πει για «άθλιους καθηγητές, που ανήκουν σε κάποιο από τα μικρά κομμουνιστικά κόμματα» και για «το πανεπιστημιακό άσυλο, που έχει καταργηθεί από τους τρομοκράτες και τους αλήτες της άκρας Αριστεράς». Τι δεν έχει πει για τους «τρελούς του ΚΚΕ», για το «Συνασπισμό του κ. Τσίπρα, ένα συγκρότημα, το οποίο συναναστρέφεται τρομοκρατικές ομάδες», για το ότι θεωρεί «το ΛΑΟΣ πιο ζωντανό από το ΚΚΕ». Οι λεκτικοί και πολιτικοί ακροβατισμοί τού εύστροφου όσο και ευτραφούς πολιτικού δεν έχουν τέλος.

Για τις τελευταίες του δηλώσεις, όμως, ίσως οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε και κάποια γενναιότητα. Και λέω ίσως, γιατί όταν ο κύριος Πάγκαλος καταγγέλλει την οικογενειοκρατία, το νεποτισμό και τους «κοπρίτες του Δημοσίου», να αναφέρεται ενδεχομένως και στον εαυτό του. Ή στην κόρη του, για παράδειγμα, η οποία κόρη, αφού εργάστηκε επί 18μηνο ως μετακλητή υπάλληλος στο βουλευτικό του γραφείο, κάνοντας χρήση ενός νόμου «μαζί τα φάγαμε», διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, για να αποχωρήσει λίγους μήνες αργότερα ως λυρική τραγουδίστρια για τη Δημοτική Χορωδία του Δήμου Αθηναίων! Ποτέ δεν είναι αργά για αυτοκριτική.

Αν ο κ. Πάγκαλος θέλει πραγματικά να προσφέρει υπηρεσίες στον ελληνικό λαό, να καθαρίσει η κόπρος του Αυγείου από τους κοπρίτες και η χώρα να καταφέρει να αντιμετωπίσει, απαλλαγμένη από τα βαρίδια του παρελθόντος, την πρόκληση της νέας δεκαετίας που μόλις ανέτειλε, αντί να οικτίρει και να χλευάζει τον υπάλληλο των 1.300 ευρώ, αντί να τα βάζει με τη γιαγιάκα που πάει εκδρομές με τα ΚΑΠΗ, ας κάνει ο ίδιος το μεγάλο βήμα, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που του αναλογούν και δίνοντας ένα ισχυρό μήνυμα προς κάθε Μαυρογιαλούρο, να παραιτηθεί. Εξάλλου και πλήρης πολιτικών ημερών είναι και, απ' ό,τι θυμάμαι από το «πόθεν έσχες» του, μπορεί να ζήσει τα παιδιά του ακόμα κι αν αυτά δεν διοριστούν στο Δημόσιο...

Αλλιώς, και αυτές οι τελευταίες του παρεμβάσεις θα μπουν στο... άλμπουμ μαζί με κείνες για την ελληνική σημαία στα Ιμια, τον Οτζαλάν και τις κωλοτούμπες, που υποχρεώθηκε να κάνει για τις δηλώσεις, όπως «η Γερμανία είναι οικονομικός γίγαντας, αλλά πολιτικός νάνος» και «μετά το 2000 η χώρα καταστράφηκε».

Ακούς εκεί κοπρίτες...
Papathan@enet.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, σήμερα

performance "FAMILY"

FAMILY Performance
της Εύας Πυρνοκόκη

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου στις 9:30 μ.μ. έως 22 Δεκεμβρίου στις 9:30 μ.μ. & 25 Δεκεμβρίου έως 28 Δεκεμβρίου στις 9:30 μ.μ
Thission Lofts Πειραιώς 123 (είσοδος από Πειραιώς) Μετρό: Στάση Κεραμεικός
Κατά τον Λακάν, η εικόνα της μητέρας (στην ενήλικη ζωή) είναι η γενεσιουργός δύναμη κάτω από κάθε φιλοσοφικό, θρησκευτικό ή πολιτικό όρο, μια τέλεια αφομοίωση της ολότητας της ύπαρξης. Στο παραπάνω πλαίσιο μπορούμε να αναγνωρίσουμε την νοσταλγία της ανθρωπότητας για την μεταφυσική χίμαιρα της παγκόσμιας αρμονίας, τη μυστική άβυσσο της συναισθηματικής σύντηξης, την κοινωνική ουτοπία μιας ολοκληρωτικής κηδεμονίας και κάθε ξέσπασμα της εμμονής με τον χαμένο παράδεισο πριν από τη γέννηση ή την πιο σκοτεινή επιδίωξη προς το θάνατο.
Ο Λακάν ορίζει την οικογένεια ως "ίδρυμα" που αναπαράγει "τις δομές της συμπεριφοράς και της αντιπροσώπευσης".
Η Εύα Πυρνοκόκη, μέσω της performance FAMILY, θέτει ερωτήματα που αφορούν την αντιπαράθεση δομής και διάλυσης. Πρόκειται για την οικογενιακή δομή και τη διάλυση που προκύπτει μέσα από μια δραματική μετάβαση: το θάνατο της κοινωνικής κηδεμονίας και την αποστροφή του κάθε ατόμου προς την αποκοπή του απο τον ομφάλιο λόρο της υπαρξιακής του αβύσσου.
Η performance FAMILY παρουσιάζεται στον ισόγειο χώρο του Τhission Lofts. Οι θεατές κινούνται ανάμεσα στους ιδιωτικούς χώρους των performers εξαφανίζοντας τους τοίχους/όρια μεταξύ θεατή/performer και τις χωροταξικές δομές του μέσα/έξω. Στα δύο επίπεδα του χώρου (ισόγειο και πρώτος όροφος) οι θεατές παρακολουθούν την κινησιολογική και ψυχολογική συμπεριφορά των "μελών της οικογένειας" απέναντι στο "πάσχων σώμα της μητέρας".


Δημιουργία – Κίνηση: Εύα Πυρνοκόκη
Performers: Ανδρονίκη Μαραθάκη, Andrea Dorian Rama, Εύα Πυρνοκόκη, Κωνσταντίνος Σερελέας, Γιάννης Σιδεράς.
Φωτισμοί: Ηλίας Ποιμενίδης
Φωτογραφίες: Χριστίνα Γεωργιάδου
Graphics: Νίκη Γραμματικογιάννη
Κείμενο προγράμματος: Μαρία Ζερβού
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης
Διάρκεια: 40’ - Εισιτήριο 12 ευρώ (ενιαίο)
Τηλ. Επικοινωνίας:6932426092


Μια εξαιρετική δουλειά της Ευας Πυρνοκόκη.

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Ο θάνατος του άτυχου Αιγύπτιου, που καθάριζε τα τζάμια στο Υπουργείο Εργασίας, δεν ήταν είδηση για πολλές μέρες.. έγινε τελικά...

Και μαζί το ότι δούλευε ανασφάλιστος... ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΣ καθάριζε τα τζάμια στο ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.

Ελλάδα, η χώρα της περαίωσης.....

Κάτω απ' το ηφαίστειο

Πολύ εύκολα χρησιμοποιείται στις μέρες μας η λέξη παρακμή. Ακόμη και για εστιατόρια... Και είναι υποτιμητικό για μια έννοια της οποίας η διαδικασία περιέχει, τέλος πάντων, ένα κάποιο μεγαλείο.

Δεν της αρμόζει ούτε καν ένα πολιτικό σύστημα, μια πόλη ή μια χώρα, ούτε καν η Αμερική, ή οτιδήποτε άλλο σημαντικό αρχίζει να πέφτει... Της ταιριάζει μια συγκεκριμένη νοοτροπία, μια πνευματικότητα, ένα στυλ, που σήμερα έχει εκλείψει. Οταν τα στοιχεία αυτά απουσιάζουν από τη σημερινή ζωή, σε συλλογικό επίπεδο, την παρακμή μπορεί κανείς να τη βρει μόνο σε άτομα. Η πτώση ενός προσώπου μπορεί να χαρακτηρίζει πιο έντονα την πτώση ενός πολιτισμού, αν είναι το σωστό πρόσωπο. Κι αυτό συμβαίνει με τον ήρωα αυτού του μυθιστορήματος του Μάλκολμ Λόουρι. Στο πρόσωπό του «πέφτει» μια ολόκληρη ήπειρος, η Ευρώπη, με πρωτεύουσα τη Βρετανία. Περισσότερο από κάθε άλλον Ευρωπαίο, ο Αγγλος έχει αυτό το προνόμιο. Να βιώνει το αργό δηλητήριο με κάποια γοητεία.

Ο ήρωας του Λόουρι ακολουθεί υπάκουα το κατρακύλισμα. (Η συνείδηση έχει μεγάλη σημασία στην παρακμή.) Τον βρίσκουμε πρόξενο στο Μεξικό, λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και συγκεκριμένα, επισκέπτη-τουρίστα σ' ένα χωριό κατά τη διάρκεια φιέστας για τον εορτασμό της «ημέρας των νεκρών». Είναι μονίμως μεθυσμένος, γιατί μόνον έτσι μπορεί να έχει καθαρό μυαλό και πλήρη εικόνα, όχι του Μεξικού, αλλά του κόσμου, στην οποία, υπό την επίδραση της γιορτής, βάζει έναν δικό του τίτλο «Ο αιώνας των νεκρών». Ομως η ζωή του κάτω από το ηφαίστειο, και η δική του και όλης της περιοχής, δεν αφήνει περιθώρια για πολλές πολυτέλειες. Η πιθανότητα έκρηξης του ηφαιστείου, είτε την επομένη μέρα είτε ύστερα από 3.000 χρόνια, δίνει το στίγμα, παρότι κανείς δεν αναφέρεται σ' αυτό. Το άλλο ηφαίστειο του πολέμου που έρχεται, ωθεί τον πρόξενο να ορίσει τους στόχους του, που είναι δύο: ένα μπουκάλι απαγορευμένο ποτό, το περίφημο μεσκάλ και η επικοινωνία με τη γυναίκα του, που επιστρέφει ύστερα από μια περίοδο εγκατάλειψης. Η δόση και από τα δύο θα είναι χαριστική, κάτι σαν το coup de grace στα ναρκωτικά. Οι τελευταίες σελίδες στη μεξικανική ταβέρνα, με τις πουτάνες, τους ληστές και τον βίαιο θάνατο του ήρωα και της γυναίκας του, ορίζουν το τέλος της κατρακύλας και της παρακμής, μέσα στο περίλαμπρο φως του κοινού θανάτου. Κατά κάποιον τρόπο το ζευγάρι γίνεται ένα άλλο είδος Ρωμαίου και Ιουλιέτας, διαλυμένου, αλλά εξίσου παθιασμένου, αν και γι' αυτούς τους δύο δεν υπάρχουν οικογένειες και δεν θα κλάψει κανείς.

Γιώργος Νοταράς
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, χτες

ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ - ΓΣΕΕ

Πόσα λεφτά βγάζεις Παναγόπουλε, εργατοπατέρα, που τα παντελόνια δεν τα φοράς για να ζεστένεσαι??? ΓΕΛΟΙΕ!!! ΕΛΛΛΗΝΑΡΑ!!! ΒΛΑΚΑ!!!

ΜΠΟΥΡΔΕΣ ΠΑΓΚΑΛΟΥ

"Το μνημόνιο είναι, ευκαιρία, το μνημόνιο είναι ευτυχία".. είπε ο Μπούρδας!!!
Γιατί, λέει, θα μας αναγκάσει να κάνουμε όλες εκείνες τις διαρθρωτικές αλλαγές που δεν κάναμε τόσα χρόνια...

Προσέξτε λογική.. Ο Πάγκαλος, βασικός υπουργός όλων σχεδόν των κυβερνήσεων τόσα χρόνια... Αφού τα "φάγαμε μαζί" καλά που ήρθε το μνημόνιο να μας σώσει...

Επειδή αυτός και οι όμοιοί του ήταν ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΦΑΥΛΟΙ όλα αυτά τα χρόνια, πρέπει ο κόσμος να τραβήξει τα πάνδεινα , και να είναι ευτυχισμένος, να δει την κατάσταση σαν ευκαιρία...

Να το δούμε σαν ευκαιρία ρε σαχλαμάρα, να το δούμε, αν όμως και όλοι σαν κι 'σένα πάτε στα σπίτια σας... στη φυλακή ακόμα καλύτερα, στη διαπόμπευση αν δεν θέλετε φυλακή, αυτό ακόμα καλύτερα!!!!!
Να το δούμε σαν ευκαιρία ΝΑ ΣΑΣ ΞΕΦΟΡΤΩΘΟΥΜΕ, ΝΑΙ!!!!!!!!!!!!!! ΟΥΣΤ ΡΕ!!!!
Δεν πρόκειται να φτιάξει ο τόπος με εσένα αντιπρόεδρο.. σαχλαμάρα!!!!!

Πάγκαλος πάλι..
Η επισκευή ενός αεροσκάφους είναι μια παραγωγική διαδικασία, ενώ οι πιλότοι, των πολεμικών αεροσκαφών δεν κάνουν μια παραγωγική δουλειά... Μάλιστα...

Η δουλειά του αντιπροέδρου της κυβέρνησης είναι μια παραγωγική δουλειά??
Για να ξέρουμε....
Κάνει και μαθήματα οικονομίας Ο ΑΝΙΚΑΝΟΣ, Ο ΑΙΣΧΡΟΣ!!! (ΟΤΣΑΛΑΝ... θυμήσου..)


Τώρα για τον Γιωργάκη το μνημόνιο (η ευκαιρία, η ευτυχία...) είναι μονόδρομος...

Και καμαρώνει ο Γιωργάκης που έγινε επι τέλους καταγραφή όλων των δημόσιων υπαλλήλων...
Λες και αυτός δεν ήταν (ελέω πατέρα..) υπουργός όλων των κυβερνήσεων...
Αυτός παρακολουθούσε, από μακρια τα δρώμενα τόσα χρόνια (20 χρόνια) με θλίψη...

Εχουμε μπλέξει και θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα με αυτούς τους γελοίους.. αυτό είναι σίγουρο...
Αλλά να τους πάρει ο διάολος.... να τους πάρει κάπως ρε γαμώτο...