Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Respect στον Λαφαζάνη;

Τάκης Θεοδωρόπουλος ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ 

Η εμφάνισή του στο γήπεδο του Πανελληνίου τις προάλλες ενθουσίασε κοινό και κριτικούς. Οταν τον άκουσα να λέει «Ισκρα στα ρωσικά σημαίνει σπίθα, και Ισκρα λεγόταν η εφημερίδα που έβγαζε ο Λένιν στα μαύρα χρόνια της τσαρικής τρομοκρατίας», ένιωσα το ρίγος της κομμουνιστικής ανατριχίλας να με διαπερνά. Θες να είναι ο πνευματικός όγκος της φωνής του όταν βγάζει λέξεις μαγικές, όπως «δραχμή»; Θες να είναι ο αγωνιστικός δυναμισμός του, οι ουλές και οι ρυτίδες που χάραξαν στο πρόσωπό του οι ταξικοί αγώνες και τα Οχι; Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι είναι αυτό που με γοητεύει στον Παναγιώτη Λαφαζάνη και, για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να το προσδιορίσω. Μου αρκεί που με γοητεύει. Είναι σαν κάτι φωνές που δεν σε νοιάζει τι τραγουδούν. Αρκεί να τις ακούς να τραγουδούν.

Ενα μόνον με ανησυχεί. Μην άθελά του παγιδευτεί ο ίδιος στη γοητεία που ασκεί άμα τη εμφανίσει όπως έγραφαν τα παλιά καλά χιλιάρικα που θέλει να ξανατυπώσει. Οχι, προς Θεού, δεν εννοώ τη γοητεία που ασκεί ο ίδιος στον εαυτό του. Αυτήν την αφήνω ολόκληρη για τη φαλακρή αηδόνα της οικονομίας. Επειδή βλέποντάς τον και ακούγοντάς τον μόνον να τον λατρέψω μπορώ, όπως τον λατρεύουν και οι μάζες των προλεταρίων που οδήγησαν την Ιστορία ένα βήμα μπροστά στον Πανελλήνιο, φοβούμαι πως η παγίδα της προσωπολατρίας είναι ήδη στημένη από κάποιους. Είμαι όμως βέβαιος πως ο ίδιος ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι πολέμιος της προσωπολατρίας και θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να πατάξει τις εκδηλώσεις λατρείας προς το πρόσωπό του.

Πέστε μου ότι κάνω εύκολα αστεία, πέστε ότι βρήκα εύκολο θύμα καλοκαιριάτικα, πέστε με δεξιό, πέστε με σεξιστή, θέλω όμως και να μου πείτε για ποιον λόγο είμαστε υποχρεωμένοι εν έτει 2015 να παίρνουμε στα σοβαρά τον Λαφαζάνη; Respect επειδή είναι συνεπής στις ιδέες του, όπως έγραψε και ο κ. Μπίστης; Ο Μπαλζάκ δεν έλεγε ότι μόνον οι ηλίθιοι δεν αλλάζουν γνώμη; Πώς είναι δυνατόν στην κατεστραμμένη χώρα το κυβερνών κόμμα να ασχολείται με κάποιον, και τους οπαδούς του, ο οποίος θέλει να ιδρύσει υποκατάστημα μιας εταιρείας που έχει πτωχεύσει προ πολλού; Η σοβιετική αυτοκρατορία κατέρρευσε, όμως οι εμπορικοί αντιπρόσωποι του κομμουνισμού της στην Ελλάδα επιμένουν να πουλάν τα προϊόντα της.

«Ηγετική εμφάνιση έκανε ο Λαφαζάνης». Τι είναι ο Ρουβίκωνας στο κάτω-κάτω; Ενα ποταμάκι, τίποτε για τον διασκελισμό του ηγέτη. «Ηγέτης» ποίου πράγματος; Δεν έχει σημασία. Τι πιστεύει εκτός από τη διατήρηση της εθνικής ΔΕΗ και κάτι κομμουνιστικά πρωτόλεια ο ηγέτης που έκανε ηγετική εμφάνιση; Κι όμως ο κ. Λαφαζάνης είναι θέμα. Οι τράπεζες κλειστές, έλεγχος κεφαλαίων, μετανάστες κατά κύματα, εργαζόμενοι χωρίς εργασία, άνεργοι σε απόγνωση, διαλυμένη διοίκηση, διεθνές περιβάλλον εκρηκτικό, συμμαχίες που κρέμονται από μια κλωστή, συμφωνίες που εκκρεμούν και αυτό το «πράγμα» που λέγεται χώρα προετοιμάζεται για εκλογές επειδή ο Τσίπρας πρέπει να αντιμετωπίσει τη γοητεία του Λαφαζάνη.

Ας μην ξεχνάμε ότι ένα από τα προβλήματα της αριστεράς είναι ότι ισοπέδωσε τη διάκριση ανάμεσα στην ευφυΐα και την ευήθεια στο όνομα της ιδεολογικής συνέπειας. Με αποτέλεσμα να αναδεικνύει ηγέτες σαν τον Λαφαζάνη.
Έντυπη
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

H απολογία και το κώνειο

Η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στο κομματικό ραδιόφωνο του ΣΥΡΙΖΑ «Στο Κόκκινο» (εδώ) δεν ήταν μια επίθεση στον Λαφαζάνη και στην Κωνσταντοπούλου, όπως διέγνωσε η τρέχουσα δημοσιογραφική φιλολογία. Ηταν μια απολογία. Προς όλους.

Ετσι έβγαινε προς τον ακροατή. Ηταν αμήχανος, γιατί έλεγε αλήθειες που δεν του άρεσαν. Αλλά έπρεπε να τις πει, γιατί τον εξυπηρετούν στην παρούσα φάση. Ακόμη και τα ψέματα που είπε, μολονότι κραυγαλέα, δεν προκαλούν πλέον οργή, διότι λέγονται από έναν άνθρωπο σε δεινή θέση, που απολογείται.

Μέσα σε δύο ώρες ο ακροατής, κατά τεκμήριο αριστερός, άκουσε τον κ. Τσίπρα να αποδομεί όλο το ιδεολογικο-πολιτικό οικοδόμημα, το οποίο είχε χτίσει τα τρία τελευταία χρόνια. Τον άκουσε να λέει ότι εκείνο το δραματικό ξημέρωμα της 13ης Ιουλίου στις Βρυξέλλες κατάλαβε πως το δίλημμα ήταν «Μνημόνιο ή καταστροφή της χώρας». Ό,τι έχτιζαν ο ίδιος και οι σύντροφοί του επί τρία χρόνια κατέρρευσε μέσα σε λίγες ώρες.

Η παραδοχή του Τσίπρα προκαλεί συγκλονισμό στον κόσμο της Αριστεράς, που άλλα άκουγε και είχε πιστέψει: «Οι εναλλακτικές ήταν η άτακτη χρεοκοπία ή ο δύσκολος συμβιβασμός. Η συμφωνία ήταν ένα σοκ. Μερικοί άμυαλοι τη θεωρούν ήττα, θα θεωρούσαν νίκη την καταστροφή. Η αυτοκτονία δεν είναι λύση. Δεν υπάρχει λύση εκτός ευρωζώνης. Στις χώρες που βρίσκονται εκτός ευρώ υπάρχει επίσης σκληρή λιτότητα. Είμαστε υποχρεωμένοι να κινηθούμε μέσα στο υπάρχον διεθνές πλαίσιο». Είναι δικά του λόγια.

Τι διαφορετικό έλεγαν οι πολιτικοί από τα άλλα, τα αστικά, πολιτικά κόμματα; Ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος; Χρειάστηκαν τρία χρόνια (ιδεοληψιών, φαντασιώσεων, αυταπατών και εξαπάτησης του εκλογικού σώματος) για να αντιληφθεί ο κ. Τσίπρας ότι οι εναλλακτικές, που ο ίδιος υποσχόταν, ήταν έπεα πτερόεντα. Και να ομολογήσει ο ίδιος ότι είχε αυταπάτες.

Η οδυνηρή αυτή παραδοχή είναι μεν θαρραλέα ομολογία και αυτοκριτική και συνιστά καθαρή στροφή στον ρεαλισμό, αλλά δεν θα περάσει ανώδυνα για τον σημερινό πρωθυπουργό. Ένα κομμάτι του κόσμου που τον στήριξε δεν μπορεί να τα αποδεχθεί, διότι αλλιώς τον είχε γαλουχήσει ο ίδιος επί χρόνια. Διότι ο κόσμος αυτός πίστεψε στο «σκίσιμο» του Μνημονίου, το οποίο σήμερα ο κ. Τσίπρας απαρνείται (αλλά τα λόγια του έχουν καταγραφεί). Πίστεψε ότι αρκεί να υπάρχει αριστερή κυβέρνηση για να μη μειωθούν κι άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις, για να μην πληρώνει φόρους και χαράτσια και τόσα άλλα.

Επιπλέον, ένα σημαντικό κομμάτι του κόμματός του θα μείνει πιστό σ’ αυτό που έλεγαν όλοι μαζί από παλιά, ακόμη και στην (εκτός ευρώ) αυτοκτονία, την οποία περιγράφει σήμερα ο κ. Τσίπρας. Και δεν θα είναι καθόλου εύκολο να τους εξουδετερώσει είτε με έκτακτο συνέδριο είτε με εκλογές. Κι αν το πετύχει, θα μείνει μεγάλο τραύμα.

Ο κ. Τσίπρας έπεσε στην παγίδα που ο ίδιος έστησε (και) στον εαυτό του όλα αυτά τα χρόνια, διαβεβαιώνοντας τους ψηφοφόρους ότι υπάρχει κάποιος άλλος κόσμος, που αποδείχτηκε φανταστικός. Τώρα θα κληθεί πολλές φορές να απολογηθεί και για όσα παραπλανητικά έλεγε και για τις επιλογές που έκανε και σήμερα απαρνείται (Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου). Και μαζί με την απολογία θα υποχρεωθεί να πιει και το κώνειο, που έχει παραχθεί από την αμετροέπεια, την άκρατη υποσχεσιολογία, τις αυταπάτες, τη διαστρέβλωση της αλήθειας, την παραπλάνηση. Και από όλα τα άλλα, που ο ίδιος και  οι σύντροφοί του καλλιέργησαν, όλοι μαζί.

Όσο είναι πρωθυπουργός, ο κ. Τσίπρας έχει τη στοιχειώδη υποχρέωση να φροντίσει ώστε η παγίδα αυτή, στην οποία έπεσε ο ίδιος, να μην αποδειχθεί θανάσιμη για τη χώρα και τους πολίτες. Και προς τούτο έχει έναν τρόπο: να πει όλη την αλήθεια χωρίς φτιασιδώματα και μπρος πίσω.
Μέχρι τώρα χάιδευε τα αυτιά όλων. Ήταν ευχάριστος. Και όπως έχει γράψει ο Κινέζος φιλόσοφος Λάο Τσε «τα ειλικρινή λόγια δεν είναι ωραία. Αλλά τα ωραία λόγια δεν είναι ειλικρινή».

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
protagon

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Σε αναμονή μιας λέξης ρεαλισμού

Νίκος Βατόπουλος ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ 

Εφόσον, έπειτα από όλα αυτά που έχουν συμβεί, υπάρχει αδυναμία να πει κανείς τα πράγματα με το όνομά τους, υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα: αυτοκριτικής, σχεδίου και ρεαλισμού. Ο πρωθυπουργός δείχνει να εξαντλεί την όποια αυστηρή γλώσσα μόνο σε ό,τι αφορά το θέμα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και τα «διαφορετικά κέντρα εξουσίας», όπως δήλωσε στη συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο». Σωστά, είπε, ότι τα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να γίνουν πρόβλημα της χώρας –αυτό έλειπε–, μόνο που εν προκειμένω η χώρα αιωρείται στο κενό και η κοινή γνώμη σύρεται να παρακολουθεί αντιπαραθέσεις ιδεολογικών λειψάνων που σε κανένα μέρος του κόσμου δεν έχουν θέση στον δημόσιο διάλογο, διότι, απλώς, αφορούν δυσδιάκριτες μειοψηφίες. Πλην Ελλάδος.

Είναι σαφές ότι η αυτοπαγίδευση της κυβέρνησης υπήρξε ταπεινωτική για όσους (και είναι πολλοί) επένδυαν σε τυχοδιωκτικές ρήξεις. Είναι, όμως, δυνατόν αυτές οι ακραίες προκαταλήψεις και η επιδεικτική άγνοια για τη λειτουργία του σύγχρονου κόσμου να αποτελούν «ζητήματα» στην Ελλάδα, με το τραπεζικό σύστημα σε κατάρρευση, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε απόγνωση, την ανεργία σε άνοδο και τις διαφαινόμενες απώλειες στο ΑΕΠ εφιαλτικές; Εκείνο που πραγματικά βυθίζει σε απελπισία το υγιές, ευέλικτο και εξωστρεφές κομμάτι της κοινωνίας, εκείνους δηλαδή που, έξω από κόμματα και κυκλώματα, αναπτύσσουν τη δημιουργικότητά τους στον ιδιωτικό τομέα, είναι η απουσία μιας θαρραλέας γλώσσας, που να αναγνωρίζει το πρόβλημα της χώρας και να το ιεραρχεί σε τρία βήματα. Με διαφαινόμενη ύφεση στο 4%, και την ιδιωτική οικονομία σε παραλυσία, μιλάμε ακόμη για φράξιες και «εναλλακτικές» λύσεις, ενώ ο ίδιος ο πρωθυπουργός αισθάνεται «περήφανος». Είναι βαθιά απογοητευτικό ότι στο σημείο της μη επιστροφής, ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού κόσμου και της κοινής γνώμης αδυνατεί να κάνει στοιχειώδη αυτοκριτική και να δει το πρόβλημα της χώρας χωρίς συναισθηματισμούς και ψεύδη.

Ωστόσο, υπάρχει και η αντίδραση ή, έστω, η ανάγκη για αντίδραση που φουντώνει όσο η μετεωρίζουσα κατάσταση της χώρας παρατείνεται. Θα αρκούσε μία επί της ουσίας ρεαλιστική γλώσσα για την πραγματική οικονομία, για να δημιουργήσει προσδοκία. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες που περιμένουν να ακούσουν μία λέξη για τις επιχειρήσεις τους, για το νέο κύμα των απολύσεων, για το διάτρητο κοινωνικό δίχτυ που με την κατάρρευση της οικονομίας θα παρασύρει πρώτα όσους υποτίθεται θα υπεράσπιζε η κυβέρνηση. Μία λέξη δεν έχει ακουστεί για το πώς θέλουμε αυτήν τη χώρα στο αύριο του σύγχρονου κόσμου. Φτάνει πια με τις πύρρειες νίκες. Υπάρχει κατάχρηση ψευδοσυναισθήματος. Και αυτό που απαιτείται είναι στέρεη λογική.


ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τάκης Θεοδωρόπουλος ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ Μιθριδατισμός στη δραχμή

Για τον Λαφαζάνη και το τσούρμο των κομμουνισμένων του, η επιστροφή στη δραχμή είναι σαν το όνειρο που έζησαν στα νιάτα τους όταν πρωτοείδαν το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Αϊζενστάιν.

Περιμένουν τη στιγμή που η Ελλάδα θα κατρακυλάει σαν το μωρουδίστικο καροτσάκι στα σκαλιά της Οδησσού για να αναλάβουν δράση. Θα κλείσουν τα σύνορα και μαζί με τα σύνορα και όλους εμάς και, επιτέλους, θα μπορέσουν να εκδικηθούν το αίμα του Εμφυλίου, να το παίξουν Μπέρια και να βάλουν μια τάξη στη χώρα. Καιρός ήταν, γιατί το παράκανε ο καπιταλισμός. Στον ρόλο του τσάρου Νικολάου ο Στουρνάρας, στον ρόλο των κουλάκων οι ιδιοκτήτες περιπτέρων, και το σκηνικό είναι έτοιμο.

Τους λείπει βέβαια ο Λένιν, όμως αυτός είναι ωσεί παρών. Το πνεύμα του κυκλοφορεί ελεύθερο στα εγχειρίδια ανωτάτης λενινιστικής που διάβαζαν στο ΤΕΙ του ΚΚΕ, και στο κάτω-κάτω αυτά ξέρουν κι αυτά λένε. Κανείς δεν πιστεύει, ενδεχομένως πλην της κ. Βαλαβάνη, ότι ο Λαφαζάνης διαθέτει οικονομική σκέψη, όμως και κανείς δεν του το ζητάει. Υπάρχουν τόσα εκατομμύρια Ελληνες που θεωρούν πως η δραχμή θα κάνει τη χώρα άκρως ανταγωνιστική στη διεθνή αγορά ρίγανης και φασκόμηλου, και πως δραχμή σημαίνει γενικευμένη σεισάχθεια. Διαγραφή των χρεών, δημόσια καύση πιστωτικών καρτών και στεγαστικών δανείων, ελευθερία λογαριασμών, τελειότητα.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, υπάρχουν και άλλοι πιο υποψιασμένοι από τον Λαφαζάνη και τους κομμουνισμένους του. Είναι οι οικονομολόγοι του αντιευρωπαϊσμού. Αυτοί που κρίνουν ότι το ευρώ δεν είναι του γούστου τους, αλλιώς βγαίνει στη θεωρία, που την ξέρουν καλά, και θέλουν να το τινάξουν στον αέρα. Κι αν το άτιμο επιμένει να μην τινάζεται στον αέρα, τινάζουν στον αέρα ό,τι ευρώ κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερο στην έρμη χώρα με την ελεγχόμενη κίνηση των κεφαλαίων και τις υπερήφανες εισαγωγές σε είδη πρώτης ανάγκης. Ανθρωποι ευτυχείς, ικανοποιημένοι από τον εαυτό τους, που μπορούν να λένε στη σύζυγό τους: «Αγάπη μου, μόλις έκλεισα τις τράπεζες». Ποιος μπορεί να κάνει τόσο μεγάλο δώρο στην αγαπημένη του και να μην κοιμάται ήσυχος ότι ο γάμος του πάει καλά;

Κατηγορία τρίτη, η ευτυχέστερη όλων. Κάνουν υπομονή για να αγοράσουν με τα ευρώ τους σε δραχμές τα ελαιόδεντρα που θα παράγουν δικό τους λάδι γιατί βαρέθηκαν να τρων εγχώριο, όπως λέει και η εθνική Αντζελα Δημητρίου. Συμφέροντα θα μου πείτε, ακατανίκητα, σαν τη βλακεία των κομμουνισμένων. Υπάρχει βέβαια και το υπόγειο ρεύμα των ελληνισμένων, το απέραντο γαλάζιο της ψυχής του Ελληναρά που το θέλει δικό του το παλιόχαρτο. Και το θέλει δικό του ο Ελληναράς, γιατί αν είναι δικό του θα το κάνει ό,τι γουστάρει, σαν το παιδί του, ή το πεζοδρόμιο. Ακόμη και το αυτοκίνητό του θα μπορεί να παρκάρει πάνω του. Κι αυτός ξέρει από οικονομία. Τραγουδάει «τι τα θέλεις τα λεφτά» και μερακλώνει.

Το πιο επικίνδυνο με τον μιθριδατισμό στη δραχμή που επιχειρείται, είναι το αίσθημα. Τα οικονομικά επιχειρήματα αντικρούονται διά της λογικής, τα πολιτικά επίσης, ώς ένα σημείο τουλάχιστον. Το αίσθημα όμως ότι μόλις κυκλοφορήσει η δραχμή θα σημάνουν οι καμπάνες της εθνικής ανεξαρτησίας, αυτό φοβούμαι πολύ ότι δύσκολα αντιμετωπίζεται. Ας το πάρουμε απόφαση πως η δραχμή βρήκε τη θέση της στο οπλοστάσιο του εθνικολαϊκισμού και ας την αντιμετωπίσουμε κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Ενα ακόμη γκάτζετ δίπλα στον Βελουχιώτη και στο Κούγκι.
Έντυπη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Στ. Ράμφος: «Μας κυβερνάνε ομάδες πολιτικής ψυχοθεραπείας»

pesotithes
Στ. Ράμφος: «Μας κυβερνάνε ομάδες πολιτικής ψυχοθεραπείας»«Καλύτερα να αποδεχθούμε λιτότητα με αλήθεια παρά πείνα με ψέματα»


Την Παρασκευή 12 Ιουνίου ο Στέλιος Ράμφος μίλησε στους Βασίλη Χιώτη και Νότη Παπαδόπουλο για την Ελλάδα της κρίσης, τους πολιτικούς της και τους Έλληνες
Συνέντευξη Στ. Ράμφου


Για τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις
«Πιστεύω ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι αυτό: ότι είμαστε συνεχώς απογειωμένοι από τα πράγματα. Δεν έχουμε κανένα σχέδιο σε αυτή την ιστορία ούτε μας ενδιαφέρει σχέδιο να’ χουμε, γιατί η πολιτική διαπραγμάτευση είναι για να αποφύγουμε την πραγματικότητα των αριθμών και να πάμε στο τέλος στην τελική ρύθμιση. Τα οδυνηρά δεν τα αποφεύγεις. Τα οδυνηρά θα έρθουν, διότι αυτά τα έχεις προετοιμάσει. Τι μπορείς να κάνεις; Να γυρίσεις την οδύνη σε μάθημα, δηλαδή να μπορείς να γυρίσεις θετικά μια ιστορία, η οποία θα πονέσει, ακριβώς επειδή αποποιήθηκες την αλήθεια.
Το μεγάλο δίλημμα στο βάθος τώρα είναι: ή λιτότητα με αλήθεια ή πείνα με ψέματα. Αυτό είναι το πρόβλημα. Πρέπει να αποδεχτούμε ότι θα πάμε σε λιτότητα με αλήθεια, δηλαδή θα βγούμε να πούμε τι ακριβώς γίνεται, αν θέλουμε να δούμε χαΐρι και προκοπή, αλλιώς αν θέλουμε να δούμε Δαυίδ και Γολιάθ και καταλήξουμε στην ξέρα. Θα έχουμε βεβαίως τα χειρότερα αποτελέσματα. Πρέπει να σκεφτεί κι ο ίδιος (ο Έλληνας) ότι κάπου επέλεξε τη λιτότητα, στο όνομα μιας ψευδαισθήσεως πολυτελείας. Αλλά έχει σημασία ότι ο Έλληνας έχει ανάγκη από ψέμα. Έχει ανάγκη από παραμύθι, γιατί θέλουμε να πάμε στο τέλος χωρίς να περάσουμε απ’ το δρόμο και στο τέλος δεν πας ποτέ χωρίς παραμύθι. Σιγά-σιγά, πλησιάζοντας τα πράγματα, είδε ότι δεν είναι τόσο απλά.»

Για τον πρωθυπουργό
«Το ένστικτό του το νεανικό, τον βοήθησε να έχει έναν ρεαλισμό, αλλά επειδή ταυτοχρόνως είναι δύο άνθρωποι και δεν είναι ένας, είναι ο υποχρεωτικά ο ρεαλιστής πολιτικός και ο ιδεολόγος, ας πούμε, αρχηγός μιας αριστερής παρατάξεως. Έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα, δεν μπορεί να υποστηρίξει ιδεολογικά το ρεαλισμό, ενώ μπορεί ιδεολογικά να υποστηρίξει την ψευδαίσθηση. Ζει μέσα του μια τρομερή διαπάλη, όπου η ψευδαίσθηση πολλές φορές είναι ισχυρότερη.»

Για τη λύση που πρέπει να δοθεί
«Κατεπείγει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να τους μαζέψει όλους αυτούς τους κυρίους και πρέπει να υπάρξει εθνική πολιτική, γιατί επίκειται τυφώνας, θύελλα. Δεν μπορεί ένα νέο παιδί να έχει το μυαλό του καρφωμένο σε ό,τι πιο βαθύ στο παρελθόν, δηλαδή σαν να τον διαφεντεύει η εικόνα του μπαμπά του. Η Αχίλλειος πτέρνα της Αριστεράς στην Ελλάδα ήταν πάντοτε το γεγονός ότι μιλούσε για κοινωνικούς αγώνες και δεν είχε το αίσθημα του εθνικού αιτήματος μιας ομοψυχίας πλατύτερης.
Η Εκκλησία και η Ορθοδοξία  στην Ελλάδα είναι το πραγματικό πεδίο της ταυτότητος. Άρα, αν θέλεις να μην πας με στενά περιθώρια πολιτικοκοινωνικά, τα οποία μοιραία είναι διχαστικά από τη φύση τους, αν θέλεις να έχεις ένα όραμα  πλατύτερο, έχεις δικαίωμα να στραφείς προς τη μεγάλη δεξαμενή μιας πνευματικής ενότητας. Αλλά εδώ είναι και με πολιτική προέκταση, με έναν εθνολαϊκισμό, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα μια συγκυβέρνηση ορισμένου τύπου, με αποτελέσματα που βεβαίως θα μάθουμε πολύ σύντομα. Μια κανονική πολιτική αντίληψη των πραγμάτων μάς αποκαλύπτει στο επίπεδο το ψυχολογικό ότι υπάρχουν και πολιτικές ομάδες, οι οποίες λειτουργούν, όπως οι ομάδες που είναι στις ψυχοθεραπείες, λειτουργούν ως ομάδες ψυχοθεραπείας. Αυτοί ήταν όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί του 0-τάδε, του 3%. Πηγαίνανε άνθρωποι για να ξαλαφρώσουν ψυχολογικά. Το μεγάλο σοκ που έγινε με την κρίση, το 2009-2011, προκάλεσε μια διαρροή του συστήματος όσον αναφορά στις συνειδητές μορφές του κράτους και της κοινωνίας. Βγαίνανε και μουντζώνανε τη Βουλή και όλο το ιδρυμένο σύστημα  και άνοιξαν οι δρόμοι στα φαντάσματα και είχε 10% από δω, 30% από κει. Έχει σημασία να καταλάβουμε την παράμετρο της απελευθερώσεως των φαντασμάτων, η οποία παίζει αυτή τη στιγμή εδώ και που τα φαντάσματα τα ίδια, είναι ο καλύτερος τρόπος να παραιτείσαι από το δυνατόν της πράξεως και να πηγαίνεις κατευθείαν σε ένα παρελθόν, που είναι το παρελθόν της ζωής των φαντασμάτων. Αυτή τη στιγμή, ομάδες πολιτικής ψυχοθεραπείας, μάς κυβερνάνε. Έχει μεγάλη σημασία να δούμε όμως τη διαχείριση του προβλήματος. »

Γράμμα σε όσους διέγραψα και σε όσους με διέγραψαν Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/apopsi/gramma/ ]

29.07.2015 Αποτίμηση ενός ψυχικού τοπίου, καθώς ο διχασμός του δημοψηφίσματος αρχίζει να καταλαγιάζει. Νίκος Βατόπουλος



νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για αυτήν την εκ πρώτης όψεως εφήμερη, επουσιώδη και εν πολλοίς προβλέψιμη κατάσταση, όχι για να επαναλάβω αυτό που γνωρίζουμε όσοι είμαστε στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά για να σκιαγραφήσω μία καμπύλη. Φωτό: Thanassis Stavrakis.

Αισθάνθηκα, πριν από λίγες ημέρες, την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη. Σε μία παρόρμηση της στιγμής, μια μέρα φορτισμένη με πολιτικά γεγονότα, που διάβαζα πολύ αρνητικά, είχα διαγράψει έναν φίλο από το Facebook. Δεν ήταν η μοναδική περίπτωση. Κι εμένα με διαγράφουν πολλοί που τους έχω απογοητεύσει ή εκνευρίσει. Ο φίλος όμως εκείνος, ο οποίος εισέπραξε τη μήνι της στιγμής, δεν το άξιζε. 

Δεν μας χώριζαν και τόσα πολλά. Του ξαναέκανα αίτημα φιλίας και το νήμα -ελπίζω- ξαναδέθηκε. Τον είχα αιφνιδιάσει, τον είχα πληγώσει και είχα πέσει στα μάτια του.

 Όλα αυτά τα γράφω γιατί είναι φέτες μίας διαδικτυακής καθημερινότητας, η οποία τους τελευταίους μήνες έχει γίνει μία κοινή συνθήκη. Και νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για αυτήν την εκ πρώτης όψεως εφήμερη, επουσιώδη και εν πολλοίς προβλέψιμη κατάσταση, όχι για να επαναλάβω αυτό που γνωρίζουμε όσοι είμαστε στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά για να σκιαγραφήσω μία καμπύλη. 

Και αυτή η καμπύλη αντιστοιχεί σε μία διακύμανση συναισθημάτων που προκάλεσε η πολιτική αλλαγή μετά την 25η Ιανουαρίου, δημιουργώντας ένα νέο χάρτη ανθρωπογεωγραφίας, η οποία ήταν μία πρώτη αντίδραση σε όσα συνέβαιναν και εξακολουθούν να συμβαίνουν. 

Με την πάροδο αυτών των μηνών, και μετά το απολύτως διχαστικό δημοψήφισμα που κλόνισε συθέμελα το γράφημα της ψυχικής ισορροπίας, αισθάνομαι ότι πατάω και πάλι στα πόδια μου. Θεωρώ ότι δεν είμαι ο μόνος. Μυρίζω στον αέρα ότι και άλλοι, όπως εγώ, ένιωσαν ότι τα στάδια της ψυχικής διεργασίας είχαν προχωρήσει και ότι η εχθρότητα, η ειρωνεία, η περιφρόνηση, ακόμη και το μίσος απέναντι στους ιδεολογικούς αντιπάλους είχαν δώσει τη θέση τους σε κάτι άλλο. 

Τι είναι αυτό; Θα το δούμε. Προς το παρόν, όμως αισθάνομαι ότι η οξύτητα που ένιωθα έχει υποχωρήσει. Έχουν αλλάξει οι ιδέες μου; Όχι. Έχουν μετακινηθεί οι πολιτικές μου απόψεις; Καθόλου. Έχω αναστείλει την αγωνιστικότητά μου; Το αντίθετο. Τότε, τι έχει συμβεί; 

Σκέφτηκα, ότι αν χαθώ στη μαύρη τρύπα του διχαστικού πνεύματος, θα χάσω τον εαυτό μου, και θα βλέπω σκιές όλο και πιο συχνά, και ότι κάποιους ανθρώπους μπορεί να τους αδικήσω. Και ίσως να τους έχω χάσει πια, όταν θελήσουν και αυτοί να αλλάξουν.

Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι, ας πούμε ότι δεν αγάπησα ξαφνικά όσους θεωρούσα «αντιπάλους», ούτε αποφάσισα ότι «οι άνθρωποι είναι πάνω από τις απόψεις τους». Δεν πρεσβεύω κανενός είδους νέο-Χριστιανισμό, ούτε ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν ότι οι αληθινές φιλίες φαίνονται σε αυτές τις δοκιμασίες. Ταιριάζουμε με κάποιους ανθρώπους, και προχωράμε με όσους μοιραζόμαστε λίγο-πολύ τις ίδιες αξίες. Ούτε χρόνος υπάρχει ούτε ψυχική ευρυχωρία, για να σκορπιζόμαστε με λειψό εαυτό και με μισές αλήθειες σε έναν κόσμο κατακερματισμένο. 

Όμως, έχει συμβεί το εξής: πρώτον, κοντοστάθηκα κάποια στιγμή και συνειδητοποίησα ότι ανέπνεα τοξικό αέρα. Και, δεύτερον, καθώς τα ψυχικά στάδια της οργής, της σύγκρουσης και της απόστασης προχωρούσαν, αλλάζοντας στάθμες, άρχισα να διακρίνω ποιότητες. Δεν είναι όλοι ίδιοι. Και όπως εγώ έχω υπάρξει οξύς, ενδεχομένως και άδικος, όπως έχω υπάρξει είρων ή καυστικός, το ίδιο έχει συμβεί και σε άλλους. 

Και σταδιακά, αναδύθηκε όλη αυτή η ενδιάμεση κατηγορία, εκείνων που δεν είναι ακραίοι, αλλά για τους x λόγους έχουν άλλη στάση από τη δική μου, ενδεχομένως μία στάση ρευστή και ικανή να διευρυνθεί, να μαλακώσει, ακόμη και να μεταβληθεί, αν δεν τροφοδοτείται με συνεχή τραχύτητα. Σκέφτηκα, ότι αν χαθώ στη μαύρη τρύπα του διχαστικού πνεύματος, θα χάσω τον εαυτό μου, και θα βλέπω σκιές όλο και πιο συχνά, και ότι κάποιους ανθρώπους μπορεί να τους αδικήσω. Και ίσως να τους έχω χάσει πια, όταν θελήσουν και αυτοί να αλλάξουν. Και έτσι, θα είχα παραμείνει κι εγώ αόρατος μέσα σε αυτήν τη μαύρη τρύπα και θα κολυμπούσα σε δίνες χωρίς να το ξέρω. 

Δεν αξίζει αυτή η τόσο δύσκολη πολιτική συνθήκη να αθροίζει θύματα μισαλλοδοξίας. Με ορισμένους ανθρώπους ποτέ δεν θα βρούμε το παραμικρό κοινό, είμαστε άλλοι κόσμοι, μετράμε αλλιώς το σύμπαν. Αλλά με τους πιο πολλούς, μοιραζόμαστε κάτι που δεν είναι πάντα ευδιάκριτο. Είναι τουλάχιστον μια παρηγοριά. 

Όλα αυτά είναι σε διαρκή ροή και αυτή η συνθήκη μεταβολής έχει διακυμάνσεις και μεταπτώσεις. Η δύναμη, όμως, να δεις πέρα από το πρόσκαιρο, το προφανές και το αντικειμενικά μαυρόασπρο είναι μία πρόκληση. Σκεφτείτε τι θα γίνει αν χανόμασταν όλοι κολυμπώντας κυκλικά σε δίνες… 

Η πολιτική ζητάει κάτι περισσότερο. Και εμείς απλώς δεν αξίζουμε τόσα τοξικά απόβλητα. 

Διαβάστε ακόμα: Ποιο είναι το ειδικό βάρος της αρχαίας Ελλάδας, αναρωτιέται ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Yale Στάθης Ν. Καλύβας




Με ορισμένους ανθρώπους ποτέ δεν θα βρούμε το παραμικρό κοινό, είμαστε άλλοι κόσμοι, μετράμε αλλιώς το σύμπαν. Αλλά με τους πιο πολλούς, μοιραζόμαστε κάτι που δεν είναι πάντα ευδιάκριτο. Είναι τουλάχιστον μια παρηγοριά Φωτό: REUTERS/Yiannis Kourtoglou

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/apopsi/gramma/ ]





Με ορισμένους ανθρώπους ποτέ δεν θα βρούμε το παραμικρό κοινό, είμαστε άλλοι κόσμοι, μετράμε αλλιώς το σύμπαν. Αλλά με τους πιο πολλούς, μοιραζόμαστε κάτι που δεν είναι πάντα ευδιάκριτο. Είναι τουλάχιστον μια παρηγοριά Φωτό: REUTERS/Yiannis Kourtoglou


Andro.gr [ http://www.andro.gr/apopsi/gramma/ 

 
 

νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για αυτήν την εκ πρώτης όψεως εφήμερη, επουσιώδη και εν πολλοίς προβλέψιμη κατάσταση, όχι για να επαναλάβω αυτό που γνωρίζουμε όσοι είμαστε στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά για να σκιαγραφήσω μία καμπύλη. Φωτό: Thanassis Stavrakis.

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/apopsi/gramma/ ]

29.07.2015 Αποτίμηση ενός ψυχικού τοπίου, καθώς ο διχασμός του δημοψηφίσματος αρχίζει να καταλαγιάζει. Νίκος Βατόπουλος Νίκος Βατόπουλος

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/apopsi/gramma/ ]