Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Επαιξε τα ρέστα του

Αλέξης Παπαχελάς ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ 


Ο κ. Τσίπρας έπαιξε τα ρέστα του και η χώρα θα βιώσει το αποτέλεσμα. Αν είναι απόλυτα συμβιβασμένος με την ιδέα της δραχμής, τότε όλο αυτό έχει μία λογική. Οχι για τη χώρα, όχι για τους πολίτες της, αλλά για τον ίδιο. Αν όχι, θα πρέπει κάποια στιγμή να κάνει τη σούμα, πριν να είναι αργά. Να απευθυνθεί στον ελληνικό λαό και να πει με παρρησία «έπαιξα τα ρέστα μου, γιατί αυτό θεώρησα ότι μου δώσατε την εντολή να κάνω. Να οι ζημιές, να τα κέρδη (;)». Και εκείνη την ώρα να κοιτάξει να βρει το σθένος να δεχθεί μία πρόταση που θα του δοθεί ως πραγματικά ύστατη ευκαιρία. Θέλει πολύ θάρρος κάτι τέτοιο. Οι ώρες είναι λίγες και περνούν. Η κατάσταση της χώρας θα γίνεται ώρα με την ώρα χειρότερη. Θα τον αποθεώνουν οι ακραίοι και αυτοί που θέλουν την Ελλάδα Βενεζουέλα. Θα τον αποθεώνουν και οι ταλαιπωρημένοι Ελληνες που πείσθηκαν από τις υποσχέσεις και από τους τσαμπουκάδες. Η χώρα, όμως, θα κατρακυλάει στον γκρεμό, με φόρα. Ενδέχεται να έχει μια ακόμη ευκαιρία να σταματήσει τον ιστορικό επιταχυντή ο κ. Τσίπρας. Θα φανεί από το τι θα πει αν δεχθεί μια ακόμη πρόταση. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Εχει χαθεί ολοκληρωτικά η εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του στις Βρυξέλλες, αλλά και σε όλες τις μεγάλες πρωτεύουσες. Εχει πει τόσες βαριές κουβέντες εναντίον όλων, έχει χρησιμοποιήσει τις πιο σκληρές φράσεις για ό,τι περιέχει μια συμφωνία, που είναι σαν να έχει εσκεμμένα κόψει όλες τις γέφυρες πίσω του. Και να δεχθεί μια συμφωνία στο τέλος, ποιος θα πιστέψει ότι θα την «πάρει πάνω του» ή, ακόμη περισσότερο, ότι θα την υλοποιήσει;

Οι Ευρωπαίοι οφείλουν, όμως, να καταλάβουν ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο ο κ. Τσίπρας. Και να αντιληφθούν ότι ο ελληνικός λαός δεν τρελάθηκε ξαφνικά. Για να φτάσει στο σημείο να εκλέξει πρωθυπουργό κάποιον σαν τον κ. Τσίπρα κάποιοι θεσμοί ή ισχυροί παίκτες έκαναν μοιραία λάθη. Το ξέρει αυτό ο πρωθυπουργός και παίζει πάνω στην απελπισία του λαού, θεωρώντας ότι ένα μεγάλο του κομμάτι είναι έτοιμο να δεχθεί τα πάντα, ακόμη και τη δραχμή.

Συμπέρασμα; Βρισκόμαστε με το ένα πόδι έξω από το ευρώ. Αν ο κ. Τσίπρας λάβει και απορρίψει μια νέα πρόταση θα είμαστε στην πόρτα της εξόδου. Αν ο ελληνικός λαός ψηφίσει ΝΑΙ την Κυριακή θα υπάρχει ελάχιστος χρόνος για να αντιστραφεί αυτή η πορεία. Αν οι εταίροι δεν το καταλάβουν και τότε, η χώρα θα γίνει έρμαιο των πιο ακραίων φυγόκεντρων δυνάμεων...
 
Έντυπη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Ο «καιρός» της Ελευθεροτυπίας ζητάει συγνώμη που στήριξε ΣΥΡΙΖΑ

Ο Γιώργος Παπαδόπουλος Τετράδης (ο πρώην Καιρός της Ελευθεροτυπίας), ο οποίος έγραψε και στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ πριν και μετά τις εκλογές, γράφει στο Facebook ένα συγκλονιστικό κείμενο για τα ψέμματα της κυβέρνησης.

Γράφει ο «Καιρός»:
Μετα και τις χτεσινες εξελιξεις γινεται ολο και πιο φανερο, οτι δυο ειναι τα σεναρια: Ειτε αυτοι που μας κυβερνουν ειναι ανοητοι και ανευθυνοι, ειτε εξ αρχης ειχαν προγραμματισει να μην διαπραγματευονται στα σοβαρα, ωστε μια μερα να εγκαταλειψουν το τραπεζι, κατηγορωντας τους συνομιλητες τους για αδιαλλαξια (!) και να οδηγησουν τη χωρα στη δραχμη. Προσχεδιασμενα. Φυσικα για ολα θα φταινε οι ξενοι.Οπως στη Μικρασιατικη καταστροφη, οπως στον εμφυλιο, οπως στο '97,οπως το '67 και παει λεγοντας. Οι εδω πολιτικες ηγεσιες ηταν παντα θυματα των ξενων μηχανορραφιων.Οι ιδιες ηταν παναγιες αγαθες.

Για μενα το παραμυθι του θυματος εχει τελειωσει.Μονο θυμα ειναι ο ελληνικος λαος,που θα πληρωσει και παλι το πανακριβο τιμημα των ψεμματων που του υποσχεθηκαν και τα οποια για μια ακομα φορα πιστεψε.

Ψεμμα πρωτο: Υπηρξε τελεσιγραφο απο τους δανειστες στο eurogroup. Αυτο,με το οποιο καλειται ο λαος να ψηφισει.Την Παρασκευη το βραδυ,λιγο πριν το διαγγελμα του πρωθυπουργου η ελληνικη αντιπροσωπεια ηταν σε διαπραγματευση με υπο συζητηση την προταση τη δικη της και των δανειστων. Το βεβαιωνει ο Ελληνας αντιπροσωπος, επικεφαλης της διαπραγματευσης, δυσθυμος γιατι η κυβερνηση μιλωντας για τελεσιγραφο τον αδειαζει!

Ψεμμα δευτερο: Οι αντιπροτασεις των δανειστων ηταν τοσο βαρειες, που η κυβερνηση δεν μπορουσε να τις αποδεχτει. Η αληθεια ειναι οτι η διαπραγματευση συνεχιζοταν και,συμφωνα και με την ελληνικη τεχνικη αντιπροσωπεια,υπηρχαν συγκλισεις στο συνταξιοδοτικο και τον ΦΠΑ. Η κυβερνηση λεει δεν εμαθε ποτε γιαυτο!

Ψεμμα τριτο: Το δημοψηφισμα ειναι η εκφραση της λαϊκης επιθυμιας. Η αληθεια ειναι οτι το δημοψηφισμα ειναι η πιο δειλη πραξη που μπορει να εκανε μια κυβερνηση! Πρωτα πρωτα γιατι δεν βαζεις ποτε εναν λαο να αποφασισει για κατι που θα του ειναι εξαιρετικα επωδυνο.Και θα του ειναι.Οποιο κι αν ειναι το αποτελεσμα.Τον λαο τον προστατευεις απο τα επωδυνα.Τις επωδυνες αποφασεις τις παιρνει η κυβερνηση.Γιαυτο εκλεγεται.Οχι για να πινει μπυρες στα καφε του Συνταγματος.Και ξερω για τι μιλαω. Δευτερον, γιατι αν θελεις να πας στη δραχμη (που εκει στοχευε και στοχευει η κυβερνηση) το λες ευθεως και γενναια στο λαο εξ αρχης.Και του λες και τι τιμημα θα πληρωσει και τι ωφελη θα εχει (μετα απο 5-6 χρονια Ρουμανιας Τσαουσεσκου) που θα εχει. Δεν πας μπαμπεσικα να του υφαρπαξεις μια πλειοψηφια για να λες μετα οτι εχεις την πλειοψηφια του λαου (χωρις εκλογες!).Γιατι αυτο γινεται τωρα. Αποπειρα υφαρπαγης πλειοψηφιας για εξοδο απο το ευρω.

Ψεμμα τεταρτο.Οι ξενοι φταινε που κλεινουν οι τραπεζες και επιβαλλονται μετρα περιορισμου
αναληψεων,οπως ειπε ο πρωθυπουργος στο χτεσινο του διαγγελμα.Η χρηματοπιστωτικη αναστατωση προκληθηκε απο την ξαφνικη και χωρις προειδοποιηση εγκαταλειψη του τραπεζιου των διαπραγματευσεων απο την ελληνικη κυβερνηση.Η οποια ηξερε ΑΚΡΙΒΩΣ τι θα συμβει εξ αιτιας αυτης της της αποφασης. Το ειχε περιγραψει ο ιδιος ο πρωθυπουργος το 2011, στηλιτευοντας την αποφαση του Γιωργακη να κανει δημοψηφισμα! Υπαρχει καταγεγραμμενο σε κειμενο και σε βιντεο! Και τι περιμενε δηλαδη η κυβερνηση..Οτι αυτοι που τους κατονομαζει νυχθημερον ως εχθρους της και βασανιστες του λαου θα ελεγαν "μαλιστα,τι θελετε;Λεφτα και στηριξη;Βεβαιως,αλιμονο;". Η ελληνικη κυβερνηση ΩΦΕΙΛΕ να ειναι ετοιμη για καθε αντιδραση των δανειστων.Αυτη τους κατωνομαζε τοκογλυφους,απατεωνες και νονους (που ειναι).Πώς προστατεψε το λαο απο τις αντιδρασεις τους και τα νυχια τους;

Ψεμμα πεμπτο: Τη Δευτερα μετα το δημοψηφισμα,το περηφανο οχι του λαου (σε τι ακριβως δεν μας εχει πει,δεδομενου οτι πιεσεις στη διαπραγματευση ηταν διαρκεις και οι δανειστες οι ιδιοι!) θα θριαμβευσει και θα καταλαβουν ολοι οτι δεν περνανε οι εκβιασμοι και τα τελεσιγραφα. Μονο που δεν μας εξηγει κανεις πώς δεν θα περασουν οι εκβιασμοι και τα τελεσιγραφα,αφου κανεις ποτε απο τους δανειστες δεν αμφισβητησε οτι η ελληνικη κυβερνηση εκπροσωπει το λαο στο συνολο του! Τι διαφορα θα τους κανει αν αντι για 42% η κυβερνηση εχει την αποδοχη του 51%! Τι διαφορα θα κανει στη διαπραγματευτικη ικανοτητα της κυβερνησης;Καμιά.

Ψεμμα εκτο:Το περηφανο οχι του λαου θα δειξει σε ολους τους λαους της Ευρωπης (αλλα και του πλανητη),οτι οι λαοι δεν εκβιαζονται και δεν υποκυπτουν. Αλλα,θα δειξει και στον ελληνικο λαο και στους ασχετους και ανοητους κυβερνήτες του,οτι ζουσε μεχρι σημερα χαρη στα ευρωπαϊκα κεφαλαια και δεν θα μπορει να ζει χωρις αυτα! Οπως δεν μπορει να ζει απο αυριο με κλειστες τραπεζες,χωρις ευρωπαϊκα κεφαλαια. Ακομα και με δραχμη καπου θα πρεπει να ειναι ενταγμενος,σε καποιο νομισμα ξενο, σε καποια κεφαλαια. Τα οποια θα βριζει μεν υπερηφανα,αλλα θα κατεβαινει στο δρομο για να τα διεκδικησει,επειδη δεν θα μπορει να ζει χωρις αυτα.

Ψεμμα εβδομο: Οι δανειστες θελουν να ταπεινωσουν την αριστερη κυβερνηση γιαυτο υπονομευουν τις διαπραγματευσεις. Απο οσο ξερουμε,γιατι εδω ζουμε,οι δανειστες ταπεινωναν και τις προηγουμενες κυβερνησεις που δεν ηταν αριστερες.Και μαλιστα σκυλοβριζαν την κυβερνηση Σαμαρα-Βενιζελου,επειδη δεν υπεγραφε τα επιθυμητα μετρα απο περυσι τον Ιουνιο μεχρι τον Ιανουαριο φετος,που σταλθηκε το μεηλ Χαρδουβελη,ως προταση διαπραγματευσης.Οχι ως τελικο κειμενο! Για να μην πουμε οτι εριξαν τον Γιωργακη.

Εμεις οι ιδιοι οι αρθρογραφοι εδω και 5 χρονια γραφαμε οτι οι δανειστες και τοκογλυφοι δεν εχουν πατριδα και θεο.Ξερουν μονο το χρημα και κανουν τα παντα για να το αυγατισουν.Αφου τα γραφαμε εμεις τα αναπαρηγαγαν και τα στελεχη του ΣΥΡΙΖΑ,που τα εκαναν και γραμμη τους.Τωρα ξεχασαν με τι κουμασια εχουν να κανουν;Αυτοι οι ιδιοι τους καταγγελαν ως τετοιους.Τωρα φωναζουν που οι τοκογλυφοι ειναι σκληροι;

Τι εκανες εσυ σαν κυβερνηση για να προστατεψεις το λαο απο την σκληροτητα τους;Εγδυσες την οικονομια και τα ταμεια, εδω και 5 μηνες απο καθε ευρω,για να λες οτι διαπραγματευεσαι σκληρα,χωρις να καταθετεις ουτε αριθμο επι 4 μηνες.Και μολις αρχισες δηθεν να τα βρισκεις και απειληθηκες να φτασεις σε συμφωνια επωδυνη και μνημονιακη τα τιναξες ολα στον αερα (παντα οι ξενοι φταινε) για να σωσεις την αριστερη σου φυσιογνωμια.Αυτο εκανες.Πιο γενναια θα ηταν η παραιτηση.Ακομα πιο γενναιο θα ηταν ενα δημοψηφισμα με το ερωτημα:Ευρω ή δραχμη.Αλλα,η γενναιοτητα σπανιζει πια.

Κακα τα ψεμματα.Ο ΣΥΡΙΖΑ ξερει οτι αριστερη πολιτικη παροχων χωρις γεματα ταμεια δεν γινεται.Γεματα ταμεια με ευρω δεν γινεται.Θελει πολυ σκληρη δουλεια και γνωση.Και τα στελεχη του (με λιγες εξαιρεσεις) δεν ειναι συνηθισμενα σε τιποτε απο τα δυο.Η κυβερνηση παει τη χωρα στη δραχμη.Οι επιτροπες αμφισβητησης του χρεους στη Βουλη,η καταληψη κεραιων υπουργειων απο στελεχη οπαδους της δραχμης και η διαρκης υπομνηση οτι το νομισμα δεν ειναι φετιχ,σε συναρτηση με τη φυγη απο τις διαπραγματευσεις,δηθεν για να αποφασισει ο λαος μαρτυρουν γιαυτο.

Εμεις οι αγαθοι συνοδοιποροι δεν το βλεπαμε.Δεν βλεπαμε την ακροτητα της συνεργασιας με τον επικινδυνο ακροδεξιο Καμμενο.Δεν βλεπαμε την υπερψηφιση του πλεον διαπλεκομενου και ρουσφετολογου πολιτικου Πρ.Παυλοπουλου για Προεδρο της Δημοκρατιας.Δεν βλεπαμε την υποδειξη για το υπερευαισθητο καθηκον του Προεδρου της Βουλης μιας εμπαθεστατης,απολυτως κομματικης και βαθεια αντιδημοκρατικης,με χαμηλο επιπεδο καβαλημενης συμπεριφορας βουλευτου.Δεν βλεπαμε τις αλλοπροσαλλες και ασυνδετες δηλωσεις και διαρκεις διαψευσεις υπουργων για καθε θεμα της αρμοδιοτητας τους (με εξαιρεση  Κοντονη,Aποστολου,Βαλαβανη,Μαρδα,Βουτση,Πανουση,Σπιρτζη  και ισως δυο αλλων).Δεν βλεπαμε τον στενο εναγκαλισμο του κομματος και της κυβερνησης με τα λουμπεν φασιστοειδη των Εξαρχειων.Δεν βλεπαμε,οτι το μονο εργο γινοταν απο τις οργανωσεις αλληλεγγυης και μαλιστα υπο τις δυσκολοτερες συνθηκες.Η κυβερνηση ετρεχε με ρυθμο Κατρουγκαλου.Απαλλασσοντας καθε κατεργαρη και απατεωνα και κηφηνα και μοιραζοντας υποσχεσεις στα πιο αθλια συνδικαλιστικα συμφεροντα του παρελθοντος.

Δεν βλεπαμε,οτι κανεις στην κυβερνηση δεν μιλαει για το μονο που χρειαζεται για να σωθει η χωρα:Δουλεια,σκληρη δουλεια,παρα πολλη δουλεια.Αυταπαρνηση και προσφορα στην πατριδα.Ποια;Ξεχασα.Η πατριδα ειναι φασιστικο ιδεολογημα και απορουμε πώς και επιτρεπεται ακομα να το χρησιμοποιει ενας απο τους συγκυβερνητες,που δεν εχει και μεγαλη σχεση μαζυ της.Ας ειναι καλα η στο εξωτερικο περιουσια του.

Εμεις που αφησαμε μεχρι σημερα τις οικονομιες μιας ζωης εδω στις τραπεζες για να ενισχυσουμε την πατριδα και που πιστευαμε οτι μια ευρωαριστερη κυβερνηση δεν θα εκανε ποτε ενα τετοιο εγκλημα σε βαρος του λαου,δεν το βλεπαμε.Εγκλημα,οχι γιατι η δραχμη ειναι καταστροφη.Αλλα,γιατι ο τροπος που γινεται οδηγει σε καταστροφη.Και οι ανθρωποι που το διαχειριζονται δεν εχουν διοικησει ουτε περιπτερο! Ασχετοι θεωρητικαριοι και παιδια του κομματικου σωληνα οι περισσοτεροι.Πειρα πραγματικης ζωης και δουλειας μηδεν.Αποδεικνυονται κατωτεροι των περιστασεων,σπερνοντας επιπλεον και τονους προπαγανδιστικου ψεμματος για να καλυψουν τα αδικαιολογητα.

Επειδη,και εδω ειμαστε,αν δεν πιασει το σχεδιο δραχμη για οποιοδηποτε λογο και παραμεινει η χωρα στο ευρω,αυτοι οι ιδιοι κυβερνητες,αν δεν εχουν αποδρασει,θα υπογραψουν τετοιο μνημονιο που ο Σαμαρας θα φανταζει Μαο.

Οι ελαχιστες νουνεχεις φωνες μεσα στον ΣΥΡΙΖΑ ειναι πολυ αδυναμες για να αποτρεψουν τα χειροτερα.Και οι λιγοι πραγματικα αξιοι,που κατεχουν κυβερνητικες θεσεις ειναι πολυ αδυναμοι για να αποτρεψουν το μοιραιο.Ο κοσμος που πιστεψε και που ακομα πιστευει οτι η ελπιδα ερχεται θα πληρωσει,οπως παντα,πανακριβα το τιμημα της ευκολοπιστιας του.Στην οποια συμβαλλαμε κι εμεις,οσοι συμβαλαμε.Συγνωμη.


iefimerida

ΝΑΙ στην Ελλάδα!



Η κυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ, με σύμφωνη γνώμη της Χρυσής Αυγής, οδηγεί την πατρίδα μας, στις 5 Ιουλίου, σε μία παρωδία δημοκρατικού δημοψηφίσματος. Δηλώνει ότι το κάνει για «να αποφασίσει ο λαός για την πρόταση των δανειστών». Αυτό δεν ισχύει. Στ’ αλήθεια, μας σέρνει με απαράδεκτη βία σε μια διαδικασία που θα οδηγήσει, αν υπερισχύσουν οι οπαδοί της άρνησης, σε έξοδο της Ελλάδας από την Ευρώπη και στο κατρακύλισμά μας στη μιζέρια της δραχμής, της χρεοκοπίας, της ανεργίας, της απομόνωσης, της καταστροφής.

Η προσφυγή στον λαό για ένα θέμα εθνικής σημασίας είναι ύψιστο εργαλείο της δημοκρατίας, αλλά αυτό μόνο εφ’ όσον τηρούνται οι προϋποθέσεις που επιβάλλει: Πρώτη, οι διοργανωτές του δημοψηφίσματος να θέτουν το επίμαχο ερώτημα τίμια, καθαρά και ξάστερα. Δεύτερη, να δίνουν όλες τις δυνατότητες στους πολίτες να ενημερωθούν και να συζητήσουν τις δύο εναλλακτικές απαντήσεις, ελεύθερα, αβίαστα, νηφάλια, σε συνθήκες απόλυτης ομαλότητας. Τρίτη, να διεξάγουν την εκλογική διαδικασία με τρόπο που εγγυάται την προστασία της λαϊκής βούλησης.

Τίποτε από αυτά δεν ισχύει για το «δημοψήφισμα» που αποφάσισαν χτες τα κυβερνητικά κόμματα και η Χρυσή Αυγή—η ένθερμη υποστήριξη και μόνο των νεοναζιστών, άλλωστε, δείχνει ξεκάθαρα το πόσο δημοκρατικές είναι οι αρχές που τους υποκινούν.

Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση: εν προκειμένω, οι διοργανωτές του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου θέτουν στον κόσμο ένα ερώτημα παντελώς άσχετο με το ουσιαστικό διακύβευμα, που είναι η παραμονή μας ή όχι στην Ευρωζώνη και την Ευρώπη—αυτή η παραμονή που βρίσκεται πλέον σε θανάσιμο κίνδυνο. Η κυβέρνηση δε θέτει στην κρίση του λαού μια δική της πρόταση στους εταίρους μας, ούτε μια πρόταση των εταίρων σε εμάς, ώστε να κριθεί από τον λαό για να την αποδεχθεί η κυβέρνηση. Και τα δύο θα ήταν θεμιτά, αν τηρούνταν οι προϋποθέσεις. Αντ’ αυτών, παρουσιάζει ένα σχέδιο πρότασης των εταίρων, κι αυτό ελλιπές, γεμάτο κενά, χωρίς τις διορθώσεις που έχουν γίνει στο μεταξύ. Το χειρότερο όμως είναι ετούτο: θέτοντας το σχέδιο των δανειστών σε «δημοψήφισμα», η κυβέρνηση αποσιωπά ότι αυτό που καλούμαστε να κρίνουμε είχε από την αρχή συγκεκριμένη χρονική ισχύ, ως το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου. Έκτοτε, οι ίδιοι που το εκπόνησαν δήλωσαν ότι το συγκεκριμένο δεν ισχύει πια. Δηλαδή, εμείς καλούμαστε από την κυβέρνηση να αποφασίσουμε πάνω σε μια πρόταση ανύπαρκτη! Μα πόσο ηλίθιους πια μας θεωρούν οι κυβερνήτες μας;

Για τη δεύτερη προϋπόθεση: οι διοργανωτές του «δημοψηφίσματος» της 5ης Ιουλίου δεν παρέχουν καμία απολύτως εγγύηση ότι η διαδικασία που θα μας οδηγήσει ως αυτό είναι η σωστή. Τουναντίον, παρέχουν πάμπολλες ενδείξεις ότι θα είναι λανθασμένη. Αρκεί και μόνο να λογαριάσουμε τη μεγαλύτερη από όλες, τη βιασύνη τους. Η νηφάλια και σωστή κρίση απαιτεί πρώτα από όλα χρόνο.

Το γεγονός ότι τώρα ο λαός καλείται στις κάλπες σε μόλις μια εβδομάδα—μια εβδομάδα!—είναι αλάνθαστο δείγμα κακών προθέσεων. Ίσως η κυβέρνηση προφασιστεί ότι τη βία της την επιβάλλουν οι διορίες των εταίρων. Η πραγματικότητα όμως δίνει αμείλικτη απάντηση: οι διορίες έχουν ήδη περάσει. Γιατί όμως δε λένε την αλήθεια στον κόσμο; Δυστυχώς, έχουν τον λόγο τους. Η βία των διοργανωτών δεν είναι τυχαία. Σκοπός του «δημοψηφίσματός» τους δεν είναι να εισπράξουν την απόφαση του λαού. Αντίθετα, είναι να υφαρπάσσουν μια απάντηση που τους βολεύει, για να την κάνουν εργαλείο στα δικά τους σχέδια.

Όσο για την τρίτη, και εξίσου σημαντική προϋπόθεση ενός σωστού δημοψηφίσματος: λόγω των συνθηκών υπό τις οποίες γίνεται το τωρινό, δεν υπάρχει καμία απολύτως διασφάλιση ότι η διεξαγωγή της εκλογής και η διαδικασία της ψηφοφορίας και της καταμέτρησης θα διεξαχθούν με τρόπο που αρμόζει σε δημοκρατία. Επιπλέον, ο τρόπος που πολιτεύεται από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσης η κυβέρνηση, από την πρόεδρο της Βουλής μέχρι τους αρμόδιους για το δημοψήφισμα υπουργούς, δεν παρέχει καμία βεβαιότητα ομαλότητας.

Μεγάλο κρίμα. Γιατί μια κυβερνητική πρόταση συμφωνίας με τους εταίρους θα ήταν θαυμάσιο αντικείμενο για δημοψήφισμα, εφ’ όσον υπήρχαν οι προϋποθέσεις να αξιολογηθεί και να συζητηθεί από τους πολίτες σωστά, δηλαδή μέσα σε διάστημα κάποιων μηνών. Ο χρόνος για κάτι τέτοιο υπήρχε, άφθονος, από τον Ιανουάριο ως σήμερα. Ήταν ο χρόνος που σπαταλήθηκε από τους κυβερνήτες μας με δήθεν διαπραγματεύσεις, καταστρέφοντας ακόμη περισσότερο την οικονομία μας, και αυξάνοντας κατά δεκάδες χιλιάδες τον αριθμό των ανέργων—η χθεσινή επιβολή της «τραπεζικής αργίας» και των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, που ένας θεός ξέρει πόσο θα διαρκέσουν, δεν είναι παρά η έσχατη συνέπεια αυτής της παράλογης, καταστροφικής πολιτικής. Όπως, επίσης, θα ήταν και απόλυτα θεμιτό το δημοψήφισμα αν έθετε ανοιχτά το ερώτημα που υποκρύπτει το τωρινό: Ευρώ ή Δραχμή; Ευρώπη ή υπανάπτυξη; Ελλάδα ευρωπαϊκή, προοδευτική, φιλελεύθερη, σύγχρονη, ή τριτοκοσμική, ανελεύθερη, εξαθλιωμένη;

Ας έδινε η κυβέρνηση κάποιους μήνες προετοιμασίας στις δυο πλευρές, κι ας ρωτούσε το ένα ή το άλλο ερώτημα. Θα έβλεπε τι απάντηση θα έπαιρνε. Αλλά με μια βδομάδα χρόνο και ένα εντελώς ανυπόστατο ερώτημα, ποιος περιμένει προκοπή; Μέσα στο οξύτατο κλίμα πόλωσης που δημιουργεί η κυβέρνηση, τοποθετώντας το ψευτο-δίλημμά της σε εθνικά διχαστική, εμφυλιοπολεμική λογική, με υπουργούς, βουλευτές αλλά και ανώτατους πολιτειακούς παράγοντες να υπερβαίνουν μέρα τη μέρα κάθε όριο δημοκρατικής δεοντολογίας, αποκαλώντας όσους διαφωνούν με τις καταστροφικές επιλογές τους «όργανα των δανειστών», «πέμπτη φάλαγγα» και άλλα παρεμφερή, και τα κομματικά ΜΜΕ και τα παπαγαλάκια τους να αποκαλούν όλους τους άλλους «γερμανοτσολιάδες»--αυτό, παρακαλώ, οι συνοδοιπόροι των νεοναζί!—το μόνο που δεν μπορεί να εγγυηθεί η κυβέρνηση είναι οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να διαμορφωθεί ελεύθερα και αβίαστα η λαϊκή βούληση.

Ο πρωθυπουργός αρέσκεται να αναφέρει ότι στην πατρίδα μας γεννήθηκε η δημοκρατία. Θα ήταν καλύτερα, αντί τέτοιες ρητορικές κορώνες, να έδειχνε ο ίδιος έμπρακτο σεβασμό στη δημοκρατία, και να μην την προσβάλλει, βάναυσα, με τον τρόπο που οργανώνει το ψευτο-δημοψήφισμα, πάνω σε ήδη άκυρο ερώτημα.

Είναι άθλιο να σύρεται ο λαός σε αυτή τη διαδικασία. Όμως συμβαίνει. Κι έτσι υπάρχει αυτή τη στιγμή μόνο ένας τρόπος αντίδρασης για όλους όσους βλέπουμε το σχέδιο πίσω από αυτή τη μεθόδευση. Η κυβέρνηση παριστάνει ότι θέλει τάχα τη γνώμη μας, μέσα σε μια βδομάδα, πάνω σε ένα πολυσέλιδο, τεχνικό κείμενο οικονομικής διαπραγμάτευσης. Εμείς δεν πρέπει να μην πέσουμε στην παγίδα τους. Πρέπει να απαντήσουμε σε αυτό που κρύβει επιμελώς το ερώτημά τους: την αποδοχή ή την άρνηση της Ευρώπης.

Βλέπουμε σε εξέλιξη μια λυσσαλέα προσπάθεια να αποσπασθεί από τον λαό η απάντηση που θα οδηγήσει στην έξοδό μας από την Ευρώπη. Δεν υποκύπτουμε. Δε θα καταστραφούμε, δε θα αφήσουμε την πατρίδα μας να γίνει μια ρημαγμένη, τριτοκοσμική χώρα, επειδή το θέλουν κάποιοι φανατικοί, κάποιοι ιδεοληπτικοί, κάποιοι ανόητοι, μαζί και τα μεγαλο-συμφέροντα της δραχμής.
Στην άρνηση της Ευρώπης που μας οδηγούν κυβέρνηση και Χρυσή Αυγή θα αντιδράσουμε με φωνή ξεκάθαρη. Δε θα αφήσουμε να μας σύρουν έξω από το φυσικό σπίτι της χώρας μας. Θα βάλουμε στην άκρη το ψεύτικο ερώτημα και θα απαντήσουμε στο πραγματικό. Θα πούμε ΝΑΙ, που σημαίνει ΝΑΙ στην Ευρώπη, που σημαίνει ΝΑΙ στην Ελλάδα.

ΝΑΙ στην Ελλάδα που αξίζουν τα παιδιά μας!
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών


Απόστολος Δοξιάδης
protagon.gr 

Αλέξη, 4-5 ερωτήματα που πρέπει να απαντήσεις...

Στο διάγγελμα του ο  πρωθυπουργός  είπε  πως θα σεβαστεί την ετυμηγορία του ελληνικού λαού. Πολύ σωστό εάν και περιττό. Πως θα μπορούσε άλλωστε να πει κάτι διαφορετικό; Η ουσία όμως βρίσκεται αλλού. Σε αυτά που δεν είπε και κυρίως σε αυτά που δεν απάντησε. 

Πρώτο και βασικό: Τι ακριβώς θα γίνει αν ο ελληνικός λαός ψηφίσει όχι;
Ποια θα είναι η επόμενη ημέρα, αν δηλαδή αυτό σημαίνει αυτομάτως έξοδο από το ευρώ ή αν ελπίζει ότι θα ξεκινήσει νέος γύρος διαπραγμάτευσης με τους δανειστές της χώρας. Και αν φυσικά αυτό το δεχθούν και εκείνοι ή αν επιμένουν ότι ο χρόνος έχει τελειώσει.

Παράλληλα, δεν απάντησε ποια θα είναι η θέση της κυβέρνησης αν ο ελληνικός λαός ψηφίσει ναι. Αν δηλαδή η κυβέρνησή του και ο ίδιος θα δεχθούν να υπογράψουν τη συμφωνία που καταγγέλλει και αν θα έχει την πολιτική νομιμοποίηση να το κάνει αυτό. Ή αν στη συνέχεια θα προκηρύξει εκλογές.

Ανεξαρτήτως αυτών, ο κ. Τσίπρας καλείται να απαντήσει στον ελληνικό λαό αν τα λάθη που έχει ήδη παραδεχθεί ότι έγιναν κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην κατάσταση, όπως αυτή διαμορφώθηκε τελικά.
Αν δηλαδή, ενός άλλου τύπου διαπραγμάτευση δεν είχε φέρει αυτά τα αποτελέσματα και οι δανειστές μας πρότειναν μια καλύτερη συμφωνία.

Τέλος, ο κ. Τσίπρας δεν απάντησε στο διάγγελμά του τι ήταν αυτό τελικά οδήγησε την ελληνική κυβέρνηση στην απόφασή της για το δημοψήφισμα και πόσο μεγάλη ήταν η απόσταση που χωρίζει την τελική ελληνική πρόταση από την τελική πρόταση των θεσμών.

Σε κάθε περίπτωση ο κ. Τσίπρας είχε υποσχεθεί προεκλογικά μια καλύτερη διαπραγμάτευση και την Ελλάδα εντός ευρώ.
Επίσης πριν λίγες ημέρες είχε τονίζει κατηγορηματικά ότι δεν υπάρχει θέμα για εκλογές ή δημοψήφισμα και ότι η κυβέρνηση θα λάβει μόνη της τις αποφάσεις. Τι άλλαξε άραγε από τότε;

Αναμφισβήτητα  υπάρχουν σοβαρές ευθύνες και στην πλευρά των Ευρωπαίων για τη στάση τους στη διάρκεια των προηγούμενων μηνών, αλλά ο κ. Τσίπρας θα πρέπει ίσως να εξηγήσει στη Βουλή και τις δικές του ευθύνες.
Και κάτι τελευταίο, εξίσου σημαντικό.  Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε προτείνει τη διενέργεια δημοψηφίσματος που οδήγησε και στην ανατροπή του, ο ίδιος ο κ. Τσίπρας είχε υποστηρίξει ότι θα αποτελούσε καταστροφή για την Ελλάδα. Πρέπει να εξηγήσει πλέον τι έχει αλλάξει.
Insider

Ως εδώ ήτανε

Ναι – ως εδώ ήτανε.
Τα οράματα του Αλέξη, οι ακροβασίες του Βαρουφάκη, τα παραμύθια του Φλαμπουράρη, η αποδόμηση του  Μπαλτά, τα σοβιετικά φετίχ του Λαφαζάνη.

Ως εδώ ήτανε, η «πρώτη φορά Αριστερά».
Με την επιλογή του – σαν πράξη διχαστική – το Δημοψήφισμα χωρίζει την Ελλάδα από την Ευρώπη. Διχοτομεί.

Μετά το Δημοψήφισμα θα βρεθούμε σε μίαν άλλη Ελλάδα. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.
Αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα ξημερωθούμε ξαφνικά σε μία χώρα φτωχή, περιθωριακή, του τρίτου – ή μάλλον του τέταρτου – κόσμου. Ας ισχυρίζεται η κυβέρνηση (για να μη τρομάξει τον κόσμο) ότι θα παραμείνουμε στο ευρώ. Εκείνη μπορεί να θέλει, αλλά το ευρώ θα μας θέλει; Χωρίς δανειακή χρηματοδότηση, χωρίς ELA και ΕΚΤ, δεν θα μπορούμε να σταθούμε. Δεν ξέρω καν αν θα προλάβουμε να τυπώσουμε δραχμές.

Αν πάλι χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορεί να παραμείνει. Κυβέρνηση εθνικής ενότητας δεν προκύπτει – άρα εκλογές. Με τι χρήματα; Ποιος θα πληρώνει εντωμεταξύ μισθούς και συντάξεις; Οι τράπεζες θα υπάρχουν; Και τι κυβέρνηση μπορεί να προκύψει από το σημερινό πολιτικό σκηνικό;
Ο Αλέξης Τσίπρας αυτοπυροβολήθηκε στο πόδι. Οι ηρωικές κινήσεις είναι θεαματικές, αλλά πίσω τους σέρνουν συνήθως τραγωδίες. Ο Αλέξης σε ρόλο Λεωνίδα. Μολών λαβέ και ένδοξες πανωλεθρίες.

Τι έμπνευση αυτό το δημοψήφισμα! Lose-lose. Όποιος κι αν κερδίσει, θα βγούμε όλοι χαμένοι.
Μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Μόνο ένα είναι σίγουρο. Όλα αλλάζουν.
Ως εδώ ήτανε.

protagon.gr

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Ποια ρήξη με ποιο διακύβευμα?

Του Γιώργου Κοτανίδη

Παρακολουθώ όλους αυτούς τους μήνες την πορεία της κυβέρνησης στις «διαπραγματεύσεις» με τους συμμάχους-δανειστές μας, όπου ανάμεσα στις εκατοντάδες, χιλιάδες ίσως, δηλώσεις των στελεχών της, διαπραγματευτών και μη, προεξέχει η απειλή της «ρήξης» και της πιθανής εξόδου από το ευρώ που όμως θα προκαλέσει καταστροφή και στους «κακούς δανειστές». Βέβαια ύστερα από τόσες καταγγελίες, αναδείχτηκε πλέον μέσα στους οπαδούς του Σύριζα, του Ανταρσύα και άλλων οργανώσεων ένα ρεύμα υπέρ της ρήξης. Η ρήξη φαντάζει επαναστατική, εμπεριέχει τον ρομαντισμό της σύγκρουσης των δικαίων με τους αδίκους, των φτωχών εναντίον των πλουσίων που τους απειλούμε ότι η δική μας αυτοκτονία θα τους αφανίσει κι αυτούς, «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων» σύμφωνα με τη φράση του Σαμσών. Η γοητεία της επαναστατικής ρητορείας, σε παρασέρνει αν αφεθείς σε αυτήν και προπαντός, σαν καλό ναρκωτικό της ψεύτικης ελπίδας, σε κάνει να ονειρεύεσαι και να ξεχνάς ότι στόχος κάθε επανάστασης και κάθε πολιτικής, είναι το καλό του λαού το οποίο όλοι επικαλούνται μετ’ επιτάσεως, αλλά μόνο όπως το εννοούν αυτοί, ο καθένας ξεχωριστά.

Η ρήξη λοιπόν γοητεύει αυτή καθεαυτή σαν επαναστατικό φετίχ όπως όλα τα συνθήματα που δίνουν προτεραιότητα στο φαντασιακό που θέλει να αλλάξει ο κόσμος με μια κίνηση ματ εναντίον των «κακών» και περιφρονούν βαθύτατα την ιστορία που διδάσκει ότι πραγματικότητα δεν αλλάζει με μια μόνο κίνηση, αυτή είναι μια μεταφυσική αντίληψη. Ο κόσμος δεν αλλάζει εύκολα ακόμη και με μια επανάσταση, αφού το παλιό είναι πολύ ισχυρό και αναπαράγεται, όπως αναπαράχθηκαν ο Τσάρος και οι βογιάροι, στο πρόσωπο του Ιωσήφ Στάλιν και της κομματικής νομενκλατούρας. Έτσι ξεχνούν τον χιλιοτραγουδισμένο στίχο του ποιητή μας που επιμένει ότι «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή».

Γοητεύτηκα πολύ στη ζωή μου από τις επαγγελίες των επαναστατικών ρήξεων, ακόμη και τώρα που ξέρω ότι είναι κούφια λόγια και διαπραγματευτική απειλή της σημερινής «για πρώτη φορά αριστερής» κυβέρνησης. Μπορώ να διακρίνω ότι ανάμεσα στις χιλιάδες ξεσηκωμένων Ελλήνων, υπάρχουν πολλοί είτε απελπισμένοι άνεργοι, είτε ιδεολογικά πεισμένοι, που το πιστεύουν και αξίζει να το δούμε πιο επισταμένα. Προσωπικά μάλιστα, δεν θα είχα αντίρρηση να το δεχτώ, εφόσον όμως ήταν λύση για το συμφέρον της χώρας και του λαού. Δεν έχω τίποτε να χάσω προσωπικά, εννοώ περιουσιακά, και πάντα αγαπούσα τον «λιτό βίο».

Προσωπικά πιστεύω ότι πρέπει να μείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη ζώνη του ευρώ επειδή αυτή είναι η ταυτότητά μου, η πολιτισμική, αφού διαμορφώθηκα σαν άνθρωπος και καλλιτέχνης διαβάζοντας ευρωπαίους συγγραφείς και παρακολουθώντας τους εικαστικούς, το ευρωπαϊκό θέατρο και το σινεμά (εννοώ και τους Ρώσους). Ακόμη και η καθαρά ατομική ταυτότητά μου είναι ευρωπαϊκή αφού παντρεύτηκα με Γαλλίδα και έχω παιδιά με δύο ευρωπαϊκές εθνικότητες. Αλλά και η πολιτική μου ταυτότητα καθώς πιστεύω ότι η Ευρώπη των ιδεών και των επαναστάσεων, η Ευρώπη του Ηράκλειτου και του Επίκουρου, του Βολτέρου, του Ντιντερό και του Τόμας Μουρ, η Ευρώπη του Χέγκελ, του Δαρβίνου και του Καρλ Μαρξ, αποτελεί την σημαντικότερη ελπίδα αλλαγής του σημερινού άτεγκτου και ακραία άδικου καπιταλισμού των γκόλντεν μπόις και την μεταστροφή του σε ένα καθεστώς δικαιότερο. Η Ευρώπη όπου για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, επιχειρείται μια μεγάλη ένωση 27 χωρών και λαών που είμαι βέβαιος ότι αργότερα θα περιλάβει και τη Ρωσία. Και παραπέρα, πιστεύω ότι η ΕΕ είναι η περιοχή που μπορεί να αλλάξει προς το πολύ καλύτερο την καταστροφή του περιβάλλοντος.

Από αυτή την άποψη δεν θέλω τη ρήξη αλλά και δεν τη φοβάμαι εφ’ όσον γίνει συνειδητά και με στρατηγικό σχέδιο και όχι ως αντίδραση, όχι ως απειλή καταστροφής για τους άλλους.

Είναι καιρός όμως να αναρωτηθούμε για ποια ρήξη μιλάμε, ποιό είναι το διακύβευμα μιας ρήξης, για ποιο λόγο θα την αποπειραθούμε, τι θα υπερασπιστούμε και τι θα προσπαθήσουμε να αποφύγουμε.

Θα προχωρήσουμε στη ρήξη για να υπερασπιστούμε αυτό το άθλιο πελατειακό κράτος που λυμαίνεται τη χώρα και τον λαό, για να υπερασπιστούμε τις συντεχνίες που κλέβουν τον κόπο των πολλών; Για να συνεχίσουν οι υπουργοί να διορίζουν ως μικροί δικτάτορες τους κολλητούς που θα τους τρέφει μια ζωή ο λαός για να τον καταπιέζουν και να τον εμποδίζουν να δημιουργήσει;

Θα κάνουμε τη «ρήξη» για να συνεχιστεί η αναξιοκρατία και η δικτατορία των μετρίων κομματόσκυλων κάθε χρώματος, που οδηγούν τα πλέον μορφωμένα και ικανά παιδιά μας να αναζητούν την τύχη τους έξω, σε άλλες χώρες; Παιδιά που η πατρίδα και φυσικά οι οικογένειές τους ξόδεψαν πολλά για να σπουδάσουν και τώρα είναι σαν το αίμα που φεύγει από τις φλέβες μας; Για να εξανδραποδίσουμε την πλέον μορφωμένη και εκπαιδευμένη νέα γενιά από καταβολής του κράτους μας τη να διώξουμε για να μπορούμε να διορίζουμε τους ανίκανους κολλητούς;

Θα κάνουμε τη ρήξη για να συνεχίσουν να κυριαρχούν στα πανεπιστήμια οι κομματικές οργανώσεις που ευτέλισαν τις σπουδές αλλά και το φοιτητικό κίνημα σε σκατομοιρασιά της εξουσίας με άβουλους και καριερίστες καθηγητές που συναλλάσσονται μαζί τους για να κρατήσουν τις έδρες και τις πρυτανείες τους;

Για να συνεχίζεται το όργιο των ξεπουλημένων συνδικαλιστών που συγκυβερνούν ως τώρα, διορίζοντας και αυτοί παιδιά και εγγόνια και εισπράττοντας μπόνους από τα αφεντικά για να συμβιβάζονται;

Για να συνεχίζεται η βαριά διαφθορά στο δημόσιο τομέα και να γίνονται τα δάνεια που παίρνει η χώρα βορά των κομματικών στελεχών που διορίζονται ακριβώς για να «τα παίρνουν» και να πλουτίζουν τα κόμματά τους αλλά και η προσωπική τους περιουσία;

Για να συνεχίσουν κοινωφελείς οργανισμοί όπως η ΕΡΤ να τρέφουν τα κομματικά παιδιά σε βάρος των ταλαντούχων και δημιουργικών εργαζόμενων και να ξοδεύουν τις κρατικές επιδοτήσεις σε μισθούς τεμπέληδων που μπαίνουν παράνομα από τα παράθυρα και τις χαραμάδες, αντί να παράγουν καλό πρόγραμμα για το λαό αλλά και να φιλοδοξούν να το εξάγουν;

Ρήξη για να εξακολουθούν να λυμαίνονται τη χώρα τα οργανωμένα συμφέροντα της διαπλοκής

Ρήξη για να συνεχίσουμε να χρεώνουμε τις επόμενες γενιές με σπατάλες για νέους διορισμούς και πρόωρες συντάξεις;

Να κάνουμε «ρήξη» για να υπερασπιστούμε όλο αυτό το σάπιο σύστημα που υπονομεύει τη δημοκρατία και διαιωνίζει το ψέμα;

Ρήξη με την Ευρώπη του διαφωτισμού για να αποδείξουμε ότι παραμένουμε μια επαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας;

ΟΧΙ. Όσα λάθη και αν κάναμε δεν μας αξίζει να βρεθούμε έξω από την πλέον πολιτισμένη και δημοκρατική περιοχή του πλανήτη, την Ευρώπη που ακόμη και στην περίοδο της κρίσης εξακολουθεί να διαθέτει πάνω από το 60% των παγκόσμιων δαπανών για κοινωνικό κράτος και να πλανηθούμε σε άγνωστες σφαίρες και αχαρτογράφητα νερά.

­­Η μόνη «ρήξη» που αξίζει τον κόπο είναι η «ρήξη» με αυτό το άδικο και διεφθαρμένο καθεστώς που εμποδίζει τους Έλληνες πολίτες να προοδεύσουν, να αναπτύξουν τη χώρα και να βρουν μαζί της μια ζηλευτή θέση στο σύγχρονο κόσμο.

Η μοναδική ρήξη που έχουμε ανάγκη είναι η ρήξη με τον κακό εαυτό μας, έχοντας τη συνείδηση μιας νέας αρχής, μιας αναγέννησης της χώρας με πρόγραμμα που θα αλλάξει τα πάντα, θα εγκαθιδρύσει επιτέλους το κράτος δικαίου, την ισότητα όλων των πολιτών απέναντι στο νόμο, την υγιή επιχειρηματικότητα και την κατάργηση των πελατειακών σχέσεων με τους πολιτικούς να μην μπορούν να διορίσουν κανέναν πελάτη τους, αυτή η ρήξη θα είναι μια επανάσταση.

Εν μέσω καταστροφής η Ρένα Δούρου διόρισε τον σύντροφό της στην ΕΥΔΑΠ!

Απίστευτο: Εν μέσω καταστροφής η Ρένα Δούρου διόρισε τον σύντροφό της στην ΕΥΔΑΠ! [έγγραφο]

Στον ιστότοπο της κοινοβουλευτικής διαφάνειας, ένα λεπτό μετά τα μεσάνυχτα της 27ης Ιουνίου, αναρτήθηκε η πρόσκληση της κοινοβουλευτικής επιτροπής ΔΕΚΟ προς τον Ιωάννη Μπενίση, προκειμένου να επικυρώσει το διορισμό του στην ΕΥΔΑΠ.
Πρόκειται για το σύντροφο της περιφερειάρχη Αττικής, Ρένας Δούρου, ενός εκ των σημαντικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.
Δείτε τον διορισμό του κ. Μπενίση:

Ο σύντροφος της Ρένας Δούρου:

Η νέα περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου, ζει εδώ και 3,5 χρόνια στο Αιγάλεω, με τον εκλεκτό της καρδιάς της, μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Μπενίση.
Εχει σπουδάσει μαθηματικός αλλά μια από τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες ήταν οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας και ιδίως τα φωτοβολταϊκά. Διατηρούσε επίσης κατάστημα εστίασης στην Αγία Παρασκευή.
Με την κυρία Δούρου έχει υπογράψει σύμφωνο συμβίωσης εδώ και 3,5 χρόνια.

iefimerida


Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Εσύ τα σκ...ες. Μάζεψε λοιπόν όση αξιοπρέπεια σού έχει απομείνει και πήγαινε πάλι σε εκλογές.

tatsop

Σπ. Λυκούδης Βρισκόμαστε στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος

Σπ. Λυκούδης
Βρισκόμαστε στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Βρισκόμαστε στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος. Αλλά το δράμα αυτό δεν παίζεται με πραγματικούς όρους. Πρόκειται για ένα θέατρο σκιών με ψευδή διλήμματα και με διχαστικούς όρους.
Ο ελληνικός λαός δεν καλείται να αποφασίσει για κάποια τελική και ολοκληρωμένη πρόταση των θεσμών ώστε να έχει μπροστά του μια καθαρή επιλογή. Ούτε καν το κείμενο υπάρχει! Καλείται να αποφασίσει στην ουσία για μια φοβισμένη, ευθυνόφοβη, με τυχοδιωκτικές τακτικές και γιαυτό επικίνδυνη κυβέρνηση που επί μήνες τώρα επιδίδεται σε μια παραπλανητική και ασύστολη προπαγάνδα, μεταξύ ρήξης και συμφωνίας, για να επιστρέψει οίκοθεν με ένα παραπλανητικό και πάλι ερώτημα, το οποίο η ίδια δεν μπορεί να απαντήσει και το οποίο εναποθέτει με περισσή ανευθυνότητα στις πλάτες του ελληνικού λαού. Αν και εκλέχτηκε (ΚΑΙ με τον καλπονοθευτικό νόμο – ας μην το ξεχνάμε) για να κρατήσει τη χώρα εντός του ευρώ και να επιτύχει την καλύτερη δυνατή συμφωνία.
Αντί για συνεννόηση και αξιοποίηση της καλής αρχικής θέλησης όλων στο εσωτερικό και το εξωτερικό προτίμησε την περιφορά των φαντασιώσεών της, την εμμονή της στα ψέματα και τα ανέφικτα των προεκλογικών της υποσχέσεων. Έπεσε στην παγίδα που η ίδια έστησε στον εαυτό της, έχασε πολύτιμο χρόνο στις επικοινωνιακές πομφόλυγες, αερολογούσε περί «σκληρής» διαπραγμάτευσης για να καταλήξει τελικά στο δικό της διαβόητο κείμενο των 47 σελίδων και των 8 δις. ευρώ, της ύφεσης και της φτώχειας, στο δικό της επαχθές, επώδυνο και επονείδιστο Μνημόνιο, γιατί το άλλο όπως γνωρίζετε θα το κουρέλιαζε μέσα σε μια μέρα στην πλατεία Συντάγματος.
Αποδείχτηκε εκ των πραγμάτων, ότι για να υφαρπάσει την εξουσία, να διορίσει τα δικά της παιδιά παντού, να χτίσει το δικό της κομματικό και πελατειακό κράτος, να επιβάλλει τις δικές της αυταρχικές πρακτικές διακυβέρνησης, να κυκλοφορήσει τη δική της ολοκληρωτική αντίληψη, την παρωχημένη, αυτή που η ιστορία έριξε στον κάλαθο των αχρήστων, στα ιστορικά αζήτητα, και στην περιφρόνηση του δημοκρατικού κόσμου δεν δίστασε να εξαπατήσει και να παραπλανήσει τον ελληνικό λαό. Δεν θέλησε να παραδεχτεί ότι η κρίση έφερε τα Μνημόνια και όχι το αντίθετο. Δεν θέλησε να δει, και δεν είναι η μόνη βέβαια, ότι δεν μπορούσαμε να βαδίσουμε πλέον με τις παλαιές μεθόδους, με τους παλαιούς τρόπους, με τα δανεικά, χωρίς εθνικό σχέδιο, χωρίς δίκαιο επιμερισμό των θυσιών.
Ο Πρωθυπουργός μάς είχε πληροφορήσει προ ολίγων εβδομάδων ότι μόλις άρχιζε «η πραγματική διαπραγμάτευση». Προφανώς στο προηγούμενο διάστημα κυνηγούσε χίμαιρες και αέρα.
Λησμόνησε, τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, όταν δέχτηκε την επέκταση του «τρέχοντος προγράμματος» (δηλαδή του Μνημονίου), άφησε τα χρήματα να γλιστρήσουν μέσα από τα χέρια του, ανέλαβε συγκεκριμένες δεσμεύσεις και μάλιστα επωμίστηκε την «ιδιοκτησία» των μεταρρυθμίσεων με περισσή έπαρση «για πρώτη φορά».
Εξάντλησε όλο το αρχικό κεφάλαιο καλής θέλησης των εταίρων. Έχασε φίλους και υποστήριξη.
Εξαρχής ήμασταν μεταξύ εκείνων που δεν έπαυαν να τονίζουν σε όλους τους τόνους ότι σχέδιο διαπραγμάτευσης δεν υπήρξε ποτέ. Ότι η αλλοπρόσαλλη και (ακατ)ανόητη τακτική θα οδηγούσε σε πολλαπλά αδιέξοδα και επικίνδυνα διλήμματα. Τώρα, η κυβέρνηση έχει βάλει την τελευταία σφαίρα στη θαλάμη της ιδιόρρυθμης ελληνο-ρωσικής ρουλέτας, που είτε από άλλες σκέψεις είτε από απελπισία, παίζει τόσο καιρό, και σήμερα πατάει την σκανδάλη. Η απειλή αυτοκτονίας με την μεταφορά των ευθυνών στους πολίτες είναι η τελευταία σκηνή της σαπουνόπερας, ο τελευταίος σπασμός.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το τίμημα είναι βαρύτατο.
Προφανώς ο Πρωθυπουργός αδιαφορεί ή αγνοεί τους κινδύνους για την τύχη της χώρας και την πλήρη καταστροφή στην οποία την οδηγεί.
Ουδόλως ενδιαφέρεται (παρά τα περί του αντιθέτου ισχυριζόμενος) για την τύχη των φτωχών, των ανέργων, του ιδιωτικού τομέα, των χειμαζόμενων μικρο-μεσαίων στρωμάτων. Έχει οδηγήσει την οικονομία σε κατάρρευση και ύφεση και κάθε μέρα ο λογαριασμός της αριστερής λιτότητας ανεβαίνει.
Αυτό που πρωτίστως φαίνεται να ενδιαφέρει τον κ. Τσίπρα είναι η πολιτική επιβίωση, η συναλλαγή με το αλλοπρόσαλλο κυβερνητικό μωσαϊκό, η προστασία της συντεχνιακής κρατικής του βάσης και της εκλογικής του πελατείας. Παραπλανά ασύστολα τους χαμηλοσυνταξιούχους που οι «κακοί, ανάλγητοι, εγκληματίες και άσπλαχνοι» εταίροι μας, επιβουλεύονται το γλίσχρο εισόδημά τους, τη στιγμή που η ίδια η κυβέρνηση πρότεινε «σκληρότατα» μέτρα 47 σελίδων.
Έχουμε βεβαίως βγάλει όλοι τα συμπεράσματά μας για την αδιαλλαξία των δανειστών αλλά αυτό δεν αθωώνει την κυβέρνηση, δεν εξαφανίζει την πολιτική της ανικανότητα.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ποια είναι η σημερινή εικόνα της χώρας;
Μία οικονομία ήδη σε παράλυση, με την ανεργία στα ύψη, με τις καταθέσεις να έχουν κάνει φτερά, με την ανησυχία, την απογοήτευση και το φόβο της κατάρρευσης να κυριαρχεί, με τη «Συμμορία της Δραχμής» να σηκώνει κεφάλι, με τον κόσμο να κάνει ουρά σε ΑΤΜ, φούρνους και σούπερ μάρκετ. Έτσι καταντήσατε την Ελλάδα!
Ποιο ήταν αλήθεια το πεντάμηνο που πέρασε άκαρπο;
Η κυβέρνηση πνίγηκε η ίδια στα ψέματα και τις αυταπάτες της, αυτές που αφειδώς σκόρπισε γύρω της σε βαθμό που οι απελπισμένοι πολίτες να φαίνεται ότι επιθυμούσαν πλέον όχι κάποιο φαντασιακό «κουρέλιασμα» του Μνημονίου αλλά μια κάποια συμφωνία, έστω και επώδυνη, και με βαρύ κόστος, που θα έσωζε τα προσχήματα. Είχε εξαφανιστεί πλέον και ο τελευταίος απόηχος από τα νταούλια και τους ζουρνάδες. Χορεύαμε κάθε μέρα τον χορό του Ζαλόγγου.
Η απομόνωση και η ανυποληψία στις οποίες περιέπεσε η χώρα εντός της οικογένειας των Ευρωπαίων εταίρων μας είναι πρωτοφανής. Η χώρα πληρώνει και θα πληρώσει ακριβά το τίμημα της αλαζονείας, της έλλειψης οποιασδήποτε στρατηγικής και της επικοινωνιακής αναίδειας της κυβέρνησης.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Εξακολουθούμε να ζούμε σε έναν φανταστικό κόσμο, σε αυτόν που θα θέλαμε κι όχι σε αυτόν που είναι μπροστά μας. Κι αυτός που είναι μπροστά μας μας λέει ξεκάθαρα ότι δεν μπορούμε να επανέλθουμε στον χαμένο παράδεισο και στη φενάκη της πλαστής πραγματικότητας. Ο κόσμος που έχουμε μπροστά μας απαιτεί κοινή εθνική προσπάθεια, απαιτεί θυσίες αλλά με προοπτική ώστε να τεθεί σε νέα βάση ένα νέο ξεκίνημα.
Αντί για αυτά τα αυτονόητα που σε άλλα κράτη ακολούθησαν οι πολιτικές δυνάμεις, χωρίς να παραμερίσουν τις ιδεολογικές και πολιτικές τους διαφορές, για να βγουν από την κρίση, εμείς επιδοθήκαμε δια μανίας στην αυτοκαταστροφή και τις τάσεις αυτοκτονίας βαδίζοντας στον γκρεμό, μοιραίοι και άβουλοι.
Έχει τεράστια ευθύνη η κυβέρνηση γι αυτήν την τελική ώθηση προς τον γκρεμό και την παρακμή. Σε αγαστή συνεργασία με τους εθνικολαϊκιστές, με τους απανταχού ψεκασμένους.
Δεν θα πρέπει, όμως, να της επιτρέψουμε να οδηγήσει τη χώρα, αυτή η «πρώτη φορά» αριστερά στην οριστική διάλυση με πρόσχημα την προσφυγή στη δημοκρατική ετυμηγορία του λαού, ενώ στην ουσία του ζητά να πατήσει την σκανδάλη για την αυτοκτονία του, για την αποξένωσή του από την ευρωπαϊκή οικογένεια μέσα στην οποία ωρίμασε, μέσα στην οποία και με τη δική της βοήθεια κατάφερε να αλλάξει πορεία, να αλλάξει ριζικά το πρόσωπο της χώρας, να οδηγηθεί σε καλύτερες μέρες, μέσα στις προηγμένες και σύγχρονες χώρες της Ευρώπης και της Δύσης.
Αυτός ο προσανατολισμός της χώρας που την έκανε ισχυρή, που την έβγαλε από τη μιζέρια και την απομόνωσή της κινδυνεύει σήμερα με την άφρονα πολιτική απόφαση της κυβέρνησης για Δημοψήφισμα με συνοπτικές διαδικασίες, με ελάχιστο χρόνο για να γίνει ουσιαστικός διάλογος και να καταλάβει ο λαός το πραγματικό διακύβευμα μιας πολιτικά επικίνδυνης και διχαστικής αναμέτρησης. Υπάρχει απόλυτη ιστορική ευθύνη της αριστεροδεξιάς κυβέρνησης βουτηγμένης δυστυχώς μέχρι το λαιμό σε λαϊκιστικούς παροξυσμούς και σε μάγκικη αυτοκαταστροφή με άσματα ηρωικά και πένθιμα. Κι όλα αυτά γιατί; Για να σώσουν ίσως τη δική τους πολιτική επιβίωση.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Τo Ποτάμι από την πρώτη στιγμή έκρουσε έγκαιρα τον κώδωνα του κινδύνου, τον κώδωνα των αδιεξόδων. Δεν κουράστηκε να επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους ότι εδώ που οδήγησε τα πράγματα η κυβέρνηση ακόμη και μια κακή και επώδυνη συμφωνία ήταν προτιμότερη από τη μη συμφωνία. Διότι, σήμερα το πραγματικό ερώτημα του Δημοψηφίσματος δεν είναι αυτό που παραπλανητικά θέτει η κυβέρνηση αλλά το αληθινό, δηλαδή «Ευρώ και Ευρώπη ή Δραχμή και Μπανανία»;
Το ερώτημα για τον ελληνικό λαό δεν είναι αν θα παραμείνει στις οικονομικές του δυσκολίες, αλλά αν θα χάσει το 50% του εισοδήματός του, το ερώτημα είναι αν θέλει να παραμείνει στο ασφαλές λιμάνι της Ευρώπης, στο σπίτι του ή αν θέλει να περιπλανηθεί σε άγνωστους τόπους ή να δοκιμάσει «εναλλακτικές» λύσεις που αφειδώς και απερίσκεπτα προσφέρονται χωρίς να διευκρινίζονται.
Το ερώτημα για τις Ελληνίδες και τους Έλληνες πολίτες είναι αν θέλουν, έστω με δυσκολίες να προχωρήσουν μπροστά ή να γυρίσουν 50 χρόνια πίσω, στη νεολιθική οικονομικά εποχή. Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα του Δημοψηφίσματος.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ένα από τα εγκλήματα της κυβέρνησης αυτής είναι ότι η στάση της και η διαπραγματευτική της πορεία συντελέστηκε σε στημένες συνθήκες «πολέμου» με τους φίλους και εταίρους μας, που όσα λάθη κι αν έκαναν – και έκαναν – όσο σκληρή στάση κι αν κράτησαν – και κράτησαν με αδιαλλαξία – δεν παύουν να είναι οι μόνοι εταίροι μας που μαζί τους καλούμαστε να λύσουμε τα προβλήματα, να χτίσουμε το μέλλον το δικό μας και της Ευρώπης. Είναι εγκληματικό λάθος να συμπαρατάσσεται η κυβέρνηση μέσα στη χώρα μας με τις πιο ευρωσκεπτικιστικές και καταστροφικές εθνικολαϊκιστικές δυνάμεις.
Εμείς σηκώνουμε το γάντι αυτής της ανήθικης πολιτικά και καταστροφικής πρόκλησης.
Η θέση μας είναι ξεκάθαρη. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από δημοψήφισμα. Από εθνική συνεννόηση έχει ανάγκη.
Αλλά εάν η Βουλή ψηφίσει για δημοψήφισμα, θα δώσουμε τη μάχη για την παραμονή μας στο ευρώ και την Ευρώπη, το σπίτι μας
Για τα παιδιά μας, για το μέλλον.
Για να ξαναχτίσουμε την Ελλάδα μέσα στην Ευρώπη.
Καλούμε όλες τις δημοκρατικές, προοδευτικές και ευρωπαϊκές δυνάμεις της χώρας να συμπαραταχτούν σε έναν μεγάλο αγώνα που θα θέσει τέρμα στον παράλογο κατήφορο της χώρας.
Να παραμείνουμε μέσα στο Ευρώ και μέσα στην Ευρώπη.
Να μην επιτρέψουμε την κατολίσθηση της χώρας στην χρεοκοπία, τη φτώχεια, σε ένα κράτος – παρία, σε μία ταραγμένη γωνιά.
Κύριε Πρωθυπουργέ η καμπάνα χτυπάει για όλους και για εσάς. Θα είστε ο μοιραίος πρωθυπουργός της καταστροφής, της φτώχειας και της απομόνωσης της χώρας; Δεν έχετε το δικαίωμα να παίξετε στα ζάρια το μέλλον της χώρας, παίξτε το δικό σας. Δεν θα σας ακολουθήσουμε. Και να μην ξεχνάτε πόσο λεπτή είναι η γραμμή όπου χωρίζει το «πρώτη φορά αριστερά» με το εφιαλτικό «ποτέ ξανά αριστερά».
Ο ελληνικός λαός είναι ώριμος και θα αρνηθεί να παίξει τη ρωσική ρουλέτα που τον υποχρεώνετε να παίξει.

Καταστροφή λόγω ανευθυνότητας - Του Πάσχου Μανδραβέλη


Αρθρο του/της: Πάσχος Μανδραβέλης

Η 27η Ιουνίου είναι, πλέον, ιστορική μέρα για την Ελλάδα. Πιθανότατα θα αποδειχθεί και αποφράδα, αλλά αυτό δεν την κάνει λιγότερο ιστορική. Αυτή την μέρα, μετά πέντε μήνες σούρτα-φέρτα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (που μόνο οι κυβερνητικοί εταίροι χαρακτηρίζουν «διαπραγματεύσεις»)  ο κ. Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να αποποιηθεί των ιστορικών του ευθυνών και να μεταθέσει το βάρος της προηγούμενης αποτυχίας του στον ελληνικό λαό. Αποφάσισε Δημοψήφισμα, το πρώτο μετά το 1974, σε ένα εξαιρετικό σύντομο χρονικό διάστημα (μία εβδομάδα!), με τις τράπεζες πιθανότατα κλειστές, τους εταίρους εξαγριωμένους και τα ταμεία άδεια.

Παρ' όλα αυτά η 27η Ιουνίου είναι μια ιστορική μέρα που επισφραγίστηκε με ένα  διάγγελμα του πρωθυπουργού. Θα περίμενε κανείς ότι το βάρος της απόφασης θα έκανε τουλάχιστον το διάγγελμα ιστορικό, εμβριθές, προσεκτικό. Θα ήλπιζε κάποιος ότι μια απόφαση που έχει το σημαντικό πλέον ρίσκο να ρίξει την χώρα στα τάρταρα, θα είχε επαρκή τεκμηρίωση, θα ήταν ένα διάγγελμα που θα δικαιολογούσε κάπως την απόφαση. Θα είχε κάτι που να συγκρατήσουν στην μνήμη τους οι επόμενες γενιές· άσχετα αν αποδεικνυόταν μελανό στίγμα.

Φευ! Δεν ακούσαμε κάτι εμβριθές. Ακούσαμε ασύντακτες κοινοτοπίες, με ολίγη από εθνικολαϊκισμό, σαν αυτές που λέγονται στα φοιτητικά αμφιθέατρα: «Στο εκβιαστικό τελεσίγραφο για την αποδοχή από τη μεριά μας μιας αυστηρής και ταπεινωτικής λιτότητας δίχως τέλος και χωρίς προοπτική να ορθοποδήσουμε ποτέ κοινωνικά και οικονομικά, σας καλώ να αποφασίσετε κυρίαρχα και περήφανα, όπως η ιστορία των Ελλήνων προστάζει».

Όμως η προχειρότητα με την οποία συντάχθηκε το διάγγελμα είναι εμφανής σε μια άλλη περικοπή του λόγου που έβγαλε ο κ. Τσίπρας: «δεσμεύομαι προσωπικά ότι θα σεβαστώ το αποτέλεσμα της δημοκρατικής σας επιλογής, όποιο και αν είναι αυτό». Δηλαδή; Τι ακριβώς εννοούσε ο πρωθυπουργός; Ότι θα καλούσε τον ελληνικό λαό μάνι-μάνι να ψηφίσει, συμβουλευτικώς; Ότι υπήρχε περίπτωση να μην σεβαστεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, «όποιο κι αν είναι αυτό»; Ότι η επιλογή είναι υπό την αίρεση του και απλώς κάνει την χάρη στον ελληνικό λαό και θα σεβαστεί την ψήφο του;

Τίποτε απ' όλα αυτά. Η πυρηνική βόμβα του δημοψηφίσματος ρίχτηκε πρόχειρα, χωρίς την παραμικρή προετοιμασία. Ούτε καν του διαγγέλματος. Η χώρα οδηγείται στην καταστροφή από αποφάσεις που λαμβάνονται στο πόδι, όπως χωρίς προετοιμασία γινόταν όλες οι προηγούμενες «διαπραγματεύσεις». Ο ελληνικός λαός θα κληθεί να αποφασίσει για το μέλλον των επόμενων γενιών σε μια (1) εβδομάδα! Ούτε να διαβάσει την ερώτηση δεν θα προλάβει, πόσω δε μάλλον να την συζητήσει.
Η Καθημερινή




Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

Έκρηξη Ρέντσι: Αν αυτή είναι η Ευρώπη σας, κρατήστε την

Σύνοδος Κορυφής

«Αν αυτή είναι η ιδέα σας για την Ευρώπη, κρατήστε την. Δώστε μας αλληλεγγύη, ή σταματήστε να χαραμίζετε το χρόνο μας», δήλωσε εξοργισμένος ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι αντιδρώντας στην αδυναμία των κρατών – μελών της ΕΕ να φτάσουν σε μια τελική συμφωνία για τη μετεγκατάσταση 40,000 προσφύγων από την Ιταλία και την Ελλάδα σε άλλες χώρες.

 «Αν δεν συμφωνείτε για 40.000 ανθρώπους, δεν αξίζετε να αποκαλείστε Ευρωπαίοι», φέρεται να πρόσθεσε ο Ιταλός πρωθυπουργός στους ευρωπαίους ηγέτες, κυρίως από τις ανατολικοευρωπαϊκές και κεντροευρωπαϊκές χώρες.

Οι 28 συμφώνησαν επί της αρχής στην μετεγκατάσταση 40,000 προσφύγων σε βάθος δύο ετών, αλλά ουσιαστικά πρόκειται για μια «κενή» συμφωνία καθώς δεν κατέληξαν σε συμφωνία για το αν η συμμετοχή των χωρών θα είναι υποχρεωτική, όπως αρχικά είχε προτείνει η Κομισιόν, με τις χώρες που αντιδρούν να ζητούν η συμμετοχή στην ανάληψη ευθυνών να είναι εθελοντική.

tvxs

 

Πρωτοφανής επίθεση και απειλές στον Αρκά για σκίτσο-σχόλιο για την κυβέρνηση

ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ

Πρωτοφανής επίθεση και απειλές στον Αρκά για σκίτσο-σχόλιο για την κυβέρνηση -Τον κατηγορούν πως χρηματίζεται!


Κάποια από τα σκίτσα που δημιούργησε ο περίφημος Αρκάς και ανέβηκαν στην επίσημη σελίδα του στο Facebook προκάλεσαν κύμα αντιδράσεων και απειλών από όσους θεώρησαν ότι... πολεμάει την κυβέρνηση.
Στο επίμαχο σκίτσο εμφανίζεται ένας άντρας που λέει: «Εχω εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση. Είναι άνθρωποι που πατάνε γερά στον αέρα».

Οι αντιδράσεις και οι απειλές ήταν τόσο έντονες που η επίσημη σελίδα του στο Facebook διέκοψε εδώ και λίγες ώρες -και μέχρι νεωτέρας- κάθε ανάρτηση. Γράφει χαρακτηριστικά: «Με εντολή του Αρκά η σελίδα αναστέλλει τις αναρτήσεις μέχρι νεωτέρας. Ο διαχειριστής». Σε άλλη ανάρτηση ο διαχειριστής έκανε λόγο για πολιτική βαρβαρότητα.
Πλήθος χρηστών των social media εκφράζουν τη συμπαράστασή τους στον Αρκά και απορούν: «Ενόχλησαν τα σκίτσα τους πιστούς του Μωάμεθ;». Εκατοντάδες άτομα κάνουν λόγο για λογοκρισία ενώ δημιουργήθηκαν ήδη δύο hashtags. Το #Je_suis_Arkas και το #Free_Arkas. Ακολουθούν ενδεικτικές αντιδράσεις:
  • Το κλείσιμο της σελίδας του Αρκά εξαιτίας της βαρβαρότητας των αριστερων ειναι μια ήττα της δημοκρατίας. Κακώς. Δεν κανουμε χατίρια σε ζώα
  • Επιθέσεις με ηλεκτρονικά γκαζάκια των υπερασπιστών της ελευθερίας του λόγου/σκίτσου , έκλεισαν την σελίδα του ΑΡΚΑ σ fb! Νίκησε η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ:-((
  • Γνώριμοι κομισάριοι την έπεσαν στον Αρκά για αντιπολιτευτικά του σκίτσα κατηγορώντας τον οτι τα παιρνει απο "ξένα κέντρα".
  • Το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ λογοκρίνει και τον ΑΡΚΑ. Ποιος θα είναι ο επόμενος?
  • Τον Αρκά ρε τρόμπες? Να διαλυθουμε ρε φασιστοαμοιβαδες μπας και καθαρίσουμε από σας
  • ΑΡΚΑ γερμανοτσολιά δεν θα περάσει ο φασισμός. Η ιντερνετική ομάδα του Σύριζα ξέρει που μένεις...

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

Ρατσιστικό παραλήρημα Χαϊκάλη – Παππά στην Βουλή


Με το σκίσιμο του νομοσχεδίου για την ιθαγένεια από τονΧρήστο Παππά ολοκλήρωσε το παραλήρημα της στη Βουλή η Χρυσή Αυγή.

Επιτέθηκε  επίσης στην κυβέρνηση, αλλά και προσωπικά στην αναπληρώτρια υπουργό Μετανάστευσης Τασία Χριστοδουλοπούλου διαμηνύοντας ότι η Χρυσή Αυγή γράφει στα υποδήματα της τον «λαθρονόμο».

Αίσθηση προκάλεσε την ίδια στιγμή και η τοποθέτηση του Παύλου Χαϊκάλη. Ο βουλευτής των ΑΝΕΛ κλείνοντας την τοποθέτηση του δήλωσε «Έλληνας δεν γίνεσαι γεννιέσαι» ενώ επικαλέστηκε όπως και ο Χρήστος Παππάς δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία Αλβανοίπου κάνουν τη θητεία του στον ελληνικό στρατό εμφανίζονται σε φωτογραφία να κάνουν το σήμα του αλβανικού αετού.

Αριστούχος με όνειρο τη Νομική και οργή για το σχολείο. Γιατί είναι δύσκολο να είσαι έφηβος;

Διαβάστε περισσότερα: Πανελλήνιες 2015: Αριστούχος με όνειρο τη Νομική και οργή για το σχολείο. Γιατί είναι δύσκολο να είσαι έφηβος; - iPaideia.gr


Με 19.219 μόρια "ταξιδεύει" στη Νομική Αθηνών και ανεβαίνει το πρώτο σκαλί των υψηλών στόχων του. Τι κράτησε από τις και τι θέλει να ξεχάσει; Ο αριστούχος Σωτήρης Βαζίμας περιγράφει την άλλη όψη της δημόσιας Παιδείας "για γέλια και για κλάματα"
Μίκα Κοντορούση
Ιούνιος 24 2015 08:47
 
«Ικανοποίηση και πολλές πίκρες. Αυτό θα θυμάμαι από το σχολείο και τις πανελλήνιες. Απογοήτευση κυρίως για τη λειτουργία του δημόσιου τομέα, το επίπεδο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, του κόμπλεξ πολλών καθηγητών και για τον τρόπο που σε αυτή τη χώρα αναδεικνύονται πάντα οι ανίκανοι (στη διδασκαλία). Τελικά όμως, βγήκα πιο δυνατός. Και ό, τι κι αν γίνει, πλέον ξέρω ότι θα βρω τον τρόπο να επιβιώνω».
Με 18.9 στα απαιτητικά Αρχαία Κατεύθυνσης, 19.8 στα Λατινικά, 20 στην Ιστορία, 18.8 στο απόσπασμα του «Κρητικού» στη Νεοελληνική Λογοτεχνία, 19.1 στη φετινή «πρακτική και όχι θεωρητική» Βιολογία Γενικής Παιδείας 16.6 στο μάθημα της Έκθεσης, ο Σωτήρης Βαζίμας πήρε επάξια από το μεσημέρι της Τρίτης (όταν και ανακοινώθηκαν οι βαθμοί σε όλα τα σχολεία) το «εισιτήριο» για τη Νομική Αθηνών που είχε στόχο από μικρός. «Δεν περίμενα τη χτεσινή ημέρα για να αθροίσω το σκορ μου. Άθροιζα τον εαυτό μου σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας. Τι έκανα χτες, τι κάνω σήμερα και πώς θα γίνω καλύτερος αύριο. Ήξερα βαθιά μέσα μου ότι θα τα καταφέρω. Αγωνίστηκα πολύ. Τώρα απλά περιμένω τις βάσεις για επιβεβαίωση».
ADVERTISEMENT
Με συνολικά 19.219 μόρια και αρκετή δόση αυτοπεποίθησης, αδημονεί για τη στιγμή που θα καθίσει στα έδρανα της Νομικής Αθηνών επί της οδού Μασσαλίας και αναλύει στο NEWS 247 τους πιθανούς λόγους που απομακρύνθηκε από το «στρογγυλό» 20 στη βαθμολογία του. «Αν και ο Θουκυδίδης ήταν απαιτητικός, είχα κάνει πολλή δουλειά. Ανέκαθεν είχα υπερβάλλοντα ζήλο για τα Αρχαία, κυρίως, για λόγους προσωπικής καλλιέργειας. Όμως πρέπει να έκανα κάποια λάθη στη δεύτερη περίοδο του άγνωστου κειμένου».
Στην Ιστορία δεν πτοήθηκε με το ερώτημα από τον Πρόλογο του βιβλίου - αν και παραδέχεται ότι σάστισε για λίγα δευτερόλεπτα - ενώ παρέμεινε ψύχραιμος όταν πήρε στα χέρια του τα θέματα της Βιολογίας Γενικής Παιδείας, που φέτος για πρώτη φορά απαιτούσαν περισσότερο κριτική σκέψη και ορθή επίλυση ασκήσεων, παρά ανάλυση θεωρίας. «Όσο για την Έκθεση, τι να πω; Πάντα στο φροντιστήριο, έγραφα σχεδόν 20. Το 16.6 μου φαίνεται πολύ χαμηλός βαθμός για το μέγεθος της προετοιμασίας μου, αλλά γνωρίζω ότι είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση των βαθμολογητών, οπότε και δεν έχω να σχολιάσω κάτι. Το ίδιο εν μέρει ισχύει και για τη Λογοτεχνία. Όσο για τα Λατινικά, δεν ξέρω από πού ακριβώς μπορεί να αφαιρέθηκαν οι 0,2 μονάδες».
Στο φαύλο κύκλο των φετινών Πανελληνίων με τα περισσότερο απαιτητικά θέματα των τελευταίων ετών, την κάθετη πτώση των αριστούχων και τα συνεχή δημοσιεύματα για «βουτιά» στις μαθητικές αποδόσεις, ο Σωτήρης Βαζίμας έχει την απάντηση: «Δεν τρομοκρατήθηκα καθόλου. Δεν αλλοιώθηκα. Αλλά θέλει και κόπο και τρόπο. Τον τελευταίο χρόνο αποστασιοποιήθηκα τελείως από το σχολείο. Έκλεισα τα αυτιά μου, διέκοψα χόμπι και εξόδους και αφοσιώθηκα στον εαυτό μου. Πρωτίστως, για να αποδείξω σε όλους τι αξίζω. Δεν είχα όμως ποτέ υπερφίαλες φιλοδοξίες. Και κατά τη διάρκεια των εξετάσεων, δεν έλεγα τίποτα. Δεν έκανα προβλέψεις, δεν συζητούσα πολύ με καθηγητές και συμμαθητές μου. Ακόμη και οι γονείς μου δεν φοβήθηκαν στο άκουσμα των φετινών ιδιαίτερα σύνθετων θεμάτων. Ήξεραν τι έχουν δημιουργήσει. Γιατί κακά τα ψέματα, είμαι δημιούργημά τους».

Το σχολείο για γέλια και για κλάματα

Τι είναι αυτό που ο Σωτήρης Βαζίμας πήρε μαζί του, εγκαταλείποντας τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση; «Την απαράδεκτη συμπεριφορά πολλών καθηγητών. Να φανταστείς, δεν πέρασα καν από το σχολείο να μάθω τα αποτελέσματα. Από άποψη. Επειδή βαθιά μέσα μου θεωρώ ότι την προσωπική μου επιτυχία την οφείλω στο φροντιστήριο και μόνο».
Αποκλεισμένος από τη «σημαία» (αν και με 18.8 στην Α’ Λυκείου και 19.2 στη Β’ Λυκείου), με χαμηλότερους των επιδόσεών του βαθμούς στη Λογοτεχνία και την Ερευνητική Εργασία στα τετράμηνα, αλλά και με εκπαιδευτικό προσωπικό που στάθηκε κατώτερο των περιστάσεων και της απαιτητικής προετοιμασίας, ο Σωτήρης Βαζίμας επιμένει: «Μέσα από τις Πανελλήνιες, αντιλήφθηκα την ανικανότητα των σύγχρονων εκπαιδευτικών, την έλλειψη γνωστικού υποβάθρου και ευθυγράμμισης με τα νέα δεδομένα στις εξετάσεις, την αδυναμία μεταλαμπάδευσης της ύλης και τελικά, ότι δύσκολα καλλιεργείται η κριτική σκέψη στα σχολεία. Εντάξει, μπορεί να μην ισχύει για όλους τους καθηγητές. Αλλά τουλάχιστον στο 50ο Λύκειο Σεπολίων, ισχύει για την πλειοψηφία. Ακόμη θυμάμαι να μου βάζουν 15 στη Λογοτεχνία στα τετράμηνα, χωρίς να ξέρω το γιατί. Και ακόμη θυμάμαι να κινδυνεύει να μείνει κόσμος στην ίδια τάξη, εξαιτίας καθηγητή που ενώ απουσίαζε όλη τη χρονιά στο μάθημα της Ερευνητικής Εργασίας, έβαζε βαθμούς που κυμαίνονταν από το 8 έως το 15. Αυτό μπορεί να μου το εξηγήσει κάποιος λογικά;».
Ο ίδιος ωστόσο παραδέχεται, ότι η εμμονή πολλών καθηγητών του να του βάζουν μέτριους προφορικούς βαθμούς, τον έκανε πιο δυνατό και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι στο τέλος, η Δικαιοσύνη αποδίδεται σε αυτούς που το αξίζουν. «Πείσμωσα. Και θέλησα να αποδείξω σε όλους ότι είμαι εδώ. Γι’ αυτό και δεν κουράστηκα να προσπαθώ», λέει και συμπληρώνει ότι: «Οι Πανελλήνιες είναι μία σκληρή και επίπονη διαδικασία. Επενδύεις μάλιστα ένα τεράστιο χρηματικό κεφάλαιο και δεν γνωρίζεις αν θα κάνεις απόσβεση. Παλεύεις και όπου μπορείς, θα φτάσεις. Αν αντέξεις».
Τι τον κούρασε περισσότερο; «Το να πηγαίνω τζάμπα επτά ώρες στο σχολείο κάθε μέρα, μόνο και μόνο για να μην πάρω απουσίες. Έπειτα, πέντε ώρες φροντιστήριο και άλλες τόσες προσωπικό ξενύχτι για προσωπική μελέτη. Τελικά, το να είσαι έφηβος σε αυτή τη χώρα, είναι πολύ δύσκολο».

Η άλλη μέρα ενός επιτυχόντα

Η άλλη άκρη της τηλεφωνικής μας γραμμής βρίσκει σήμερα τον 18χρονο μικρό αλλά θαυματουργό Σωτήρη στο χωριό του, την Λιμίνη Άρτας. «Έχω έρθει καιρό. Ήθελα να ηρεμήσω».
Ήδη προετοιμάζει τις διακοπές του στη Νάξο με συμμαθητές του, ενώ προγραμματίζει ήδη τη ζωή του για τον επόμενο φοιτητικό Χειμώνα. «Θα ξεκινήσω πάλι ποδόσφαιρο που το είχα εγκαταλείψει, θα αφοσιωθώ στην ποίηση, τη λογοτεχνία και τις ξένες γλώσσες. Μου έλειψαν αυτά».
Όσο για το αν αγχώνεται για την οικονομική κατάσταση της χώρας και την υψηλή ανεργία ακόμη και στον κλάδο των δικηγόρων, ο Σωτήρης ξεκαθαρίζει: «Είμαι ακόμη ρομαντικός. Με ενδιαφέρει η Νομική σαν επιστήμη, για την συνεχή προσωπική μου βελτίωση, να αλλάξω κοσμοθεωρία και για την ενδελεχή καλλιέργεια του εαυτού μου. Δεν σκέφτομαι πεζά. Και δεν μπορώ να ξέρω που θα με βγάλει αυτός ο δρόμος. Είμαι μικρός για να καθορίσω από τώρα τον ακριβή επαγγελματικό μου προσανατολισμό και το αν θα μείνω Ελλάδα ή αν θα επιλέξω κάποια χώρα του εξωτερικού για να εξελίξω τα όνειρά μου. Ο καθένας ζει με τις επιλογές του και τελικά πεθαίνει με αυτές»
Διαβάστε περισσότερα: Πανελλήνιες 2015: Αριστούχος με όνειρο τη Νομική και οργή για το σχολείο. Γιατί είναι δύσκολο να είσαι έφηβος; - iPaideia.gr

Γυρίζουν στο ΕΣΥ οι «φακελάκηδες» γιατροί

Κατόρθωμα του νόμου Κατρούγκαλου

 

Επιστρέφουν στα δημόσια νοσοκομεία οι κατηγορούενοι ως επίορκοι (=φακελάκηδες, πλαστογράφοι, εκβιαστές κ.λπ.) γιατροί με το νόμο Κατρούγκαλου,
γράφει η σημερινή «Καθημερινή».
Λεπτομερέστερα, ο προηγούμενος νόμος του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης
κ. Κυρ. Μητσοτάκη όριζε ότι οι κατηγορούμενοι ως επίορκοι απομακρύνονταν αυτοδίκαια από τα νοσοκομεία παίρνοντας μέρος μόνο των αποδοχών τους, μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεσή τους από τα Πειθαρχικά – κι έτσι είχαν απομακρυνθεί 900 γιατροί, ενώ η εκδίκαση γινόταν στοιχειωδώς γρήγορα.

Τώρα, ο νόμος του ίδιου υπουργού κ. Γιώργου Κατρούγκαλου (4325/2015) ορίζει ότι η απομάκρυνση του κατηγορούμενου γιατρού θα γίνει μόνο σε περίπτωση προφυλάκισης – κάτι εξαρετικά σπάνιο. Παράλληλα, τα Πειθαρχικά δεν συνεδριάζουν (δεν έχει εκδοθεί ο νόμος που ορίζει τους προέδρους τους), ενώ αρκετά μέλη τους (δικαστικοί) βγαίνουν στη σύνταξη, με αποτέλεσμα όλο και περισσότεροι γιατροί αυτής της κατηγορίας να ξανάρχονται στα νοσοκομεία του ΕΣΥ.
Οι υποθέσεις αργούν μέχρι και δυο χρόνια.

Αντίθετα, ανάλογες υποθέσεις με γιατρούς του ιδιωτικού τομέα εκδικάζονται μέσα σε 2-3 μήνες.

Athensvoice

 

Είναι αλήθεια?????

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Οι φίλοι μου πηγαίνουν στην πλατεία


Έχω φίλους και στις δύο διαδηλώσεις. Είναι πολύ θυμωμένοι με τους «άλλους». Αυτοί που κατεβαίνουν στην πλατεία Συντάγματος για να διαμαρτυρηθούν εναντίον της λιτότητας θεωρούν ότι οι συγκεντρώσεις με σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη» είναι απλώς αντικυβερνητικές και κρύβουν εμπάθεια εναντίον της Αριστεράς. Εκείνοι που βρίσκονται μπροστά στη Βουλή με τη σφυρίχτρα πιστεύουν ότι βρίσκεται σε κίνδυνο η ελληνική ευρωπαϊκή ταυτότητα και κινητοποιούνται για να πάρει το μήνυμα ο ΣΥΡΙΖΑ και να μην παίξει με τον εθνικό στρατηγικό προσανατολισμό.

Έχω οργισμένους φίλους και στις δύο διαδηλώσεις. Άλλοι καταγγέλλουν τους εταίρους-πιστωτές για τη στάση τους και πιστεύουν ότι η κυβέρνηση δέχεται εκβιασμό ακριβώς επειδή αμφισβήτησε το «δόγμα». Αλλοι έχουν απαυδήσει με την κυβέρνηση και πιστεύουν ότι μας καταστρέφει μέσα από τη σύγκρουση με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Είναι ειλικρινείς και κάπως μπερδεμένοι. Ας πούμε όταν ρωτάω έναν από τους πρώτους γιατί ανέχονται αδιαμαρτύρητα τόση δημαγωγία και τόσο λαϊκισμό με τόσο κόστος για την οικονομία δυσκολεύονται να με πείσουν με τα επιχειρήματά τους. Και όταν ρωτάω έναν από τους δεύτερους γιατί δεν ενοχλούνται που κορυφαία και μεσαία στελέχη της ΝΔ έχουν πάρει πάνω τους τη διοργάνωση καπελώνοντάς την, δεν έχουν κάποια σοβαρή απάντηση.

Έχω ενδιαφέροντες φίλους και στις δύο διαδηλώσεις. Αλλοι αισθάνονται ότι στηρίζοντας την κυβέρνηση δυσκολεύουν τους έξω να ασκήσουν άλλη πίεση, άλλοι ελπίζουν ότι θυμίζουν στους εταίρους μας πως υπάρχει εδώ ευρωπαϊκή πλειοψηφία και πρέπει να τη σεβαστούν. Κάποιοι είναι συνηθισμένοι στις διαδηλώσεις, κάποιοι βγαίνουν για πρώτη φορά στους δρόμους της διαμαρτυρίας.

Ο ορισμός της «Ευρώπης» είναι σχετικός.
Η κυρίαρχη ελληνική εκδοχή είναι μάλλον μια Ευρώπη a la carte. Ωραία τα κοινοτικά κονδύλια και οι διάφορες επιδοτήσεις, κακό πράγμα οι κανόνες, θέλαμε τον εύκολο δανεισμό, όμως όχι και την προσπάθεια για δημοσιονομική εξυγίανση και μεταρρυθμίσεις, να έχουμε τα δικαιώματα και τις δυνατότητες των άλλων, αλλά όχι τις υποχρεώσεις. Για παράδειγμα, η θρησκόληπτη δεξιά που φωνάζει «Μένουμε Ευρώπη» δεν έμενε Ευρώπη όταν έπρεπε να αποδεχτεί το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια ή να σεβαστεί την κοινοτική νομοθεσία για το περιβάλλον, για τις φυλακές, για την προστασία από την αστυνομική βία και αυθαιρεσία.

Μετά το ξέσπασμα της κρίσης η «Ευρώπη» έγινε για άλλους ο εξωτερικός εχθρός και για άλλους ο σωτήρας. Κάπως έτσι χαθήκαμε μέσα σε ένα διχασμό (μνημόνιο/αντιμνημόνιο) που καθόλου δεν συνέβαλε στη συλλογική αυτογνωσία.

Η «Ευρώπη» γίνεται τώρα η νέα διαιρετική τομή. Είναι απλοϊκό και λάθος. Η μάχη της πλατείας δεν σηματοδοτεί σύγκρουση ανάμεσα στο ευρώ και στη δραχμή ούτε ανάμεσα στον ευρωπαϊκό και τον βαλκανικό εαυτό της χώρας. Και στις δύο διαδηλώσεις κατεβαίνουν (και) Ευρωπαίοι, όπως επίσης ανόητοι, ακραίοι, φανατικοί, υποκριτές. Αν παρακολουθήσει κανείς το δηλητήριο που διαχέεται στο διαδίκτυο με τη σύγκρουση ανάμεσα στους δύο κόσμους θα απογοητευτεί πολύ.

Το μίσος δεν σε κάνει Ευρωπαίο ούτε Αριστερό. Ευρωπαίο σε κάνει ο πολιτισμός σου και Αριστερό η στάση ζωής σου.

                                                                 ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΠΑΝΟΥ


Athensvoice.gr

Ο νέος εθνικός διχασμός

“How comforting is a world that can be divided into halves”
Bharati Mukherjee, The Holder of the World (1993)


Στις αρχές του 2012, κάπου στα μέσα της θητείας του Λουκά Παπαδήμου, είδα τυχαία στο YouTube ένα σοκαριστικό βίντεο. Στο πεντάλεπτο βίντεο μια ομάδα ατόμων προπηλάκιζε μια ομάδα αστυνομικών της ομάδας Δέλτα που υποτίθεται ότι προστάτευε την ιδιωτική οικία του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Δεν θα περιγράψω περισσότερο το βίντεο, μπορείτε να το δείτε και μόνες/οι σας εδώ. Από τότε βέβαια είδαμε πολλές παρόμοιες σκηνές, ορισμένες από αυτές πολύ χειρότερες, αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα μερικά πράγματα. Ένα από αυτά ήταν ότι αυτού του είδους η συμπεριφορά δεν περιοριζόταν πλέον στα λούμπεν στρώματα της ελληνικής κοινωνίας αλλά είχε αρχίσει, σαν ιός, να διαδίδεται. Μπορούσες να ακούσεις περίπου τα ίδια και με παρόμοιο ύφος από έναν οδηγό ταξί, μία κυρία στο λεωφορείο, έναν φοιτητή στο πανεπιστήμιο, μία καλλιτέχνιδα, ακόμα και από έναν συνάδελφο. Η παράνοια, το μίσος, η επιθετικότητα είχαν εισχωρήσει παντού.

Φυσικά το βασικό όχημά τους αποτέλεσαν, από την αρχή, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ειδικά το Facebook και το Twitter και δευτερευόντως ο χώρος σχολίων στα άρθρα που δημοσιεύονταν ηλεκτρονικά. Επειδή η αρχή της κρίσης συνέπεσε με την εντατικοποίηση της δικής μου δημόσιας παρέμβασης, η οποία από την αρχή βρισκόταν στην αντίπερα όχθη από εκείνη που συγκεντρώθηκαν όσοι μολύνθηκαν ακαριαία από τον ιό της επιθετικής παράνοιας, την παρακολούθησα σε όλη την εξέλιξή της. Θα μπορούσα να αισθάνομαι ακόμα και θύμα της αν δεν με προστάτευε ο περιορισμένος χρόνος μου. Δεν προλάβαινα ποτέ να διαβάσω τα σχόλια στα κείμενά μου και ξεκαθάριζα με συνοπτικές διαδικασίες ό,τι επιθετικό λάμβανα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δημιούργησα έτσι γύρω μου μια υγειονομική ζώνη που με προστάτευε από ύβρεις και απόψεις, που, όσο ακραίες και να ήταν, δεν ήταν πάντα περιθωριακές. Και πάλι όμως δεν μπορούσα να αποφύγω τη δυσάρεστη επαφή με την πραγματικότητα δίπλα μου. Διότι, ως γνωστόν, όσο και να προσπαθήσεις να αποφύγεις την πραγματικότητα είναι βέβαιο ότι δεν θα το πετύχεις. Θα σε βρει αυτή και θα σε κοπανήσει στο κεφάλι εκεί που δεν το περιμένεις.

Αλλά αυτή η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο σύνθετη απ’ όσο νόμιζα. Τα πράγματα δεν είναι ποτέ απλά και ξεκάθαρα και οι διαχωριστικές γραμμές ποτέ καλά χαραγμένες. Αν υπήρχαν δύο στρατόπεδα, αυτά δεν ήταν σίγουρα εκείνα που θα με βόλευαν και θα με ανακούφιζαν - γιατί θα έβρισκα γρήγορα τη θέση μου: από τη μια οι ψεκασμένοι και από την άλλη οι εκπρόσωποι του Διαφωτισμού. Αυτό που με μπέρδευε ήταν η γκρίζα ζώνη, που στην περίπτωση αυτή ήταν πολύ πλατειά και χωρούσε πολύ κόσμο.

Χρειάστηκε να περάσουν τα πέντε χρόνια της κρίσης για να διαπιστώσω κάτι που ίσως ήταν από την αρχή φανερό αλλά εγώ τουλάχιστον δεν το έβλεπα. Η ελληνική κοινωνία έχει διχαστεί όχι με τον συνηθισμένο αλλά με τον άσχημο τρόπο. Πριν εξηγήσω τι εννοώ θα πρέπει να κάνω μια κρίσιμη ιστορική διαφοροποίηση. Από τις πρώτες ημέρες της ελληνικής επανάστασης μέχρι και σήμερα, η ελληνική κοινωνία είναι μονίμως διχασμένη. Ο διχασμός είναι η συνήθης κατάστασή μας, όχι η εξαίρεση. Όταν βρισκόμαστε σε συνηθισμένους, χαμηλής έντασης διχασμούς μπορεί και να μην το αντιλαμβανόμαστε. Μια τέτοια περίπτωση ήταν η σύγκρουση τρικουπικών και δηληγιαννικών στα τέλη του 19ου αιώνα. Στην ερώτηση «ποια είναι η πολιτική σας;» ο Θεόδωρος Δηληγιάννης απαντούσε «Η αντίθετος της του κ. Τρικούπη». Εκατό χρόνια αργότερα ο διχασμός των πράσινων και των μπλε καφενείων ήταν επίσης ένας διχασμός χαμηλής έντασης όπως και εκείνος της ΕΡΕ με την Ένωση Κέντρου ακόμα και στο μέσο του ανένδοτου αγώνα, λίγο πριν τις εκλογές του 1963.
Αντίθετα, οι διχασμοί υψηλής έντασης οδηγούσαν πάντα σε πολλούς νεκρούς, σε εθνικές ήττες ακόμα και σε καταστροφές. Οι δύο εμφύλιοι αμέσως μετά την έναρξη της επανάστασης συνέβαλαν όσο τίποτε άλλο στη στρατιωτική της αποτυχία. Ακόμα και σήμερα οι ιστορικοί δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν τα στρατόπεδα, ήταν ένας πόλεμος όλων εναντίον όλων. Ο εμφύλιος 1943-1949 είναι μια κατάμαυρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας. Αυτοί που ενεπλάκησαν ανταγωνίστηκαν επάξια σε αγριότητα, εγκλήματα και αφροσύνη. Όμως υπάρχει και ένα τρίτο παράδειγμα που δεν οδήγησε σε εμφύλιο αλλά σε εθνική καταστροφή: ο διχασμός των ετών 1915-1936. Το κόστος όμως αυτού του διχασμού δεν εξαντλείται στη Μικρασιατική καταστροφή. Δεν υπάρχει τίποτα που να εκφράζει καλύτερα το άρρωστο κλίμα της εποχής από τη δήλωση του κορυφαίου αντιβενιζελικού πολιτικού Νικόλαου Στράτου προς τον Βασιλέα Αλέξανδρο, το φθινόπωρο του 1920, λίγο πριν τις μοιραίες εκλογές: «Θα κτυπήσωμεν τον Βενιζέλον μ’ όλα τα μέσα. Θα τον θάψωμεν εκλογικώς ακόμη και στην Κωνσταντινούπολη αν φτάσει την Ελλάδα».

Αυτό το είδος εθνικού διχασμού μου θυμίζει αυτό που συμβαίνει τώρα στη χώρα μας. Πριν το περιγράψω όμως θα πρέπει να μάθετε να αναγνωρίζετε τη δυναμική του και ειδικότερα τι είναι αυτό που τον τροφοδοτεί. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πειράματα που έγιναν στις ΗΠΑ στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, έδειξε τον τρόπο με τον οποίο τα μέλη μιας ομάδας υιοθετούν ακραίες θέσεις εφόσον οι κοινωνικές επαφές τους περιορίζονται σε ομοϊδεάτες τους και αποκλείουν «αντιπάλους». Ακόμα και όσες/οι έχουν μετριοπαθείς θέσεις είναι εύκολο να μετατραπούν σε εξτρεμιστές όταν το περιβάλλον τους είναι πολιτικά ομοιογενές, αλλιώς εξοβελίζονται ως «προδότες». Κάτι παρόμοιο (group polarization) έχει συμβεί τώρα και στην Ελλάδα.
Σχεδόν οι πάντες έχουν πάρει θέση σ’ αυτόν τον υπό εξέλιξη εθνικό διχασμό. Δεν αντιμετωπίζουν πλέον τους αντιπάλους ως πεπλανημένους, ανόητους ή αδαείς. Αλλά ως εχθρούς. Ας δούμε το παράδειγμα των πρόσφατων συλλαλητηρίων με το αίτημα «Μένουμε Ευρώπη». Οι αντιδράσεις της απέναντι όχθης στην επιτυχία των συλλαλητηρίων δεν ήταν απλώς υπερβολικές ή εχθρικές, ήταν γνήσια παρανοϊκές. Ακόμα και άτομα που γνωρίζω καλά και εκτιμώ έγραψαν πράγματα για τα οποία είμαι βέβαιος ότι σύντομα θα ντρέπονται.

Είναι όμως γνωστό, ότι στο ταγκό χρειάζονται δύο. Η παράνοια έχει αγγίξει αρκετά και τον λεγόμενο ευρωπαϊκό, εκσυγχρονιστικό χώρο, τον κατεξοχήν φορέα των ιδεών του Διαφωτισμού, κυρίως της ανοχής. Αυτήν την πίεση να ενταχθείς σε ένα στρατόπεδο και να ακολουθήσεις πιστά τη συλλογική γραμμή, την ένιωσα και ο ίδιος, αμέσως μετά τη δημοσίευση του δεύτερου άρθρου μου στο Protagon. Δεν έχει σημασία πόσο κριτικός είμαι απέναντι στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και πόσες φορές έχω εντοπίσει και καυτηριάσει με σκληρό τρόπο τα λάθη της, τα οποία έχω χαρακτηρίσει «εγκληματικά». Από την ώρα που προβλέπω ότι θα υπάρξει συμφωνία, μετατρέπομαι σε «ενδοτικό», σε έναν τύπο «συνοδοιπόρου». Έτσι, αντί η κριτική της πρόβλεψής μου (που μπορεί στο κάτω-κάτω να είναι λανθασμένη) να γίνει με εμπεριστατωμένα επιχειρήματα που θα καταρρίπτουν τα δικά μου ή αντί να απορριφθεί απλώς η θέση μου υπό την αναμονή της πανηγυρικής διάψευσής της, οι αντιδράσεις ήταν αταβιστικές.

Βλέπετε, το λάθος που υποτίθεται ότι έκανα ήταν ότι θεώρησα δεδομένο ότι τα μέλη της ηγεσίας της κυβέρνησης είναι ικανά να επιδείξουν στοιχεία ορθολογικής συμπεριφοράς. Αλλά αυτό έρχεται σε σύγκρουση με την κυρίαρχη εικόνα που έχουν για τον τυπικό συριζαίο στο δικό μου στρατόπεδο: ένα μίγμα κατσαπλιά, που ετοιμάζεται να μετατρέψει την Ελλάδα σε Βόρειο Κορέα, με τζιχαντιστή οπλισμένο με εκρηκτικά, που είναι έτοιμος να πεθάνει «μετά των αλλοφύλων». Η δε κυβέρνηση αποτελείται από λέμινγκς που είναι έτοιμα να αυτοκτονήσουν ομαδικά βουτώντας στον γκρεμό. Το χειρότερο απ’ όλα όμως είναι ότι υπάρχουν και αυτοί που πραγματικά επιθυμούν την αποτυχία, ηδονίζονται με την ιδέα ενός Grexit που θα καταστρέψει μεν τη χώρα αλλά θα μας απαλλάξει ταυτόχρονα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οποιαδήποτε αντίθετη πρόβλεψη χαλάει τη φαντασίωσή τους.
Τα πράγματα αυτή τη στιγμή είναι πολύ επικίνδυνα για τη χώρα. Ο σοβαρότερος κίνδυνος είναι η απειρία και οι ιδεοληψίες της κυβέρνησης. Όμως υπάρχει ακόμα ένας πολύ σοβαρός κίνδυνος, ο εθνικός διχασμός. Για τον διχασμό αυτό οι ευθύνες πέφτουν δυσανάλογα προς τη μία πλευρά, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Ακόμα και θεσμικοί παράγοντες που η θέση τους θα έπρεπε να τους καταστήσει πρωταγωνιστές της εθνικής συμφιλίωσης, έχουν μετατρέψει το αξίωμά τους σε εργαλείο διχασμού. Σε κάθε εθνικό διχασμό δεν είναι όλοι το ίδιο υπεύθυνοι. Αλλά και κανένας δεν είναι αθώος.

Τη Δευτέρα το απόγευμα θα βρίσκομαι για δεύτερη φορά στην πλατεία Συντάγματος. Δεν θα πάω όμως εκεί για να ασκήσω τυφλή αντιπολίτευση σε μια κυβέρνηση που εξελέγη πριν πέντε μήνες και που ακόμα απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού. Δεν θα βρεθώ εκεί για να ξεπλύνω τις ευθύνες όσων μας οδήγησαν στην καταστροφή και έκαναν ελάχιστα για να την ξεπεράσουμε (επειδή δεν μπορούσαν αλλά και επειδή δεν ήθελαν). Θα πάω για να εκφράσω την επιθυμία μου να παραμείνει η χώρα μου στην Ευρωζώνη, στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά κυρίως για να συνεχίσει να συμμετέχει στην ευρωπαϊκή παράδοση του Διαφωτισμού, του ορθού λόγου, της ελευθερίας, της δημοκρατίας και κυρίως της ανοχής.

* Ο Αριστείδης Χατζής είναι Αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνιδρυτής του GreekCrisis.net
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

protagon.gr

Εκατό χρόνια μοναξιάς

Τάκης Θεοδωρόπουλος ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ 

Π​​έντε χρόνια πριν, όταν ομολογήσαμε πως το ελληνικό κράτος πτώχευσε και μαζί του η «κρίσιμη μάζα» της πελατείας του, θεωρούσα πως η δοκιμασία θα θεράπευε, αν όχι όλες, τουλάχιστον αρκετές απ’ τις αναπηρίες μας. Πίστη στην παλιά καλή ιδέα του Διαφωτισμού, που επιβάλλει την ενεργοποίηση της λογικής ως άμυνα απέναντι στις αντιξοότητες; Ψευδαίσθηση; Πέστε το όπως θέλετε. Αισθανόμουν κι εγώ, όπως πολλοί, πως ο ευδαιμονικός παροξυσμός δεν μπορούσε να κρατήσει για πάντα, πως ο πατριωτισμός της Μυκόνου είχε τα όριά του, όπως και ο νεόπλουτος ηδονισμός που εξεφράσθη με τον πληρέστερο τρόπο στα περίφημα γεγονότα του 2008. Τότε η «νέα γενιά», γερασμένη εκ γενετής, κατέστρεψε με ολοκληρωτική μανία το κέντρο της Αθήνας. Εκανε ό,τι δεν τόλμησαν να κάνουν οι πατεράδες της, που εγκατέλειψαν τα διαμερίσματα των δικών τους πατεράδων στη δεκαετία του ’80, για να χτίσουν μεζονέτες με γούρνες και γκαράζ. Οπως όλοι οι νεόπλουτοι, στην πρώτη δεκαετία του 2000, η Ελλάδα δεν ήθελε να θυμάται το παρελθόν της Ψωροκώσταινας.

Πέντε χρόνια μετά, οι αριθμοί της ανεργίας μπορεί να μοιάζουν αφηρημένοι για όσους δεν υφίστανται το μαρτύριο, τα καταστήματα όμως, που κλείνουν κάθε μέρα, μοιάζουν με κενοτάφια μιας χώρας που αργοπεθαίνει, οι άστεγοι με φαντάσματα, οι ρακοσυλλέκτες με τους κομπάρσους ενός δράματος που δεν έχει πρωταγωνιστές. Οι ελίτ της χώρας, πολιτικές, πνευματικές, θρησκευτικές, αποδείχθηκαν αντάξιες μιας δημοκρατίας που αναγνώριζε ως μέτρο επιτυχίας το «πρώτο τραπέζι πίστα» και την αυθαιρεσία του τυχάρπαστου τενεκέ που το καταλάμβανε, γιατί είχε μετρητά στην τσέπη. Πέντε χρόνια μετά, η Ελλάδα έχει αναδείξει σε πρωταγωνιστές του δράματός της τα χειρότερα υλικά της. Εργάστηκαν πολλοί για να το επιτύχουν. Εργάστηκε η πολιτική τάξη με τη φοβική της συμπεριφορά, την κατεστημένη της υποκρισία που την εμπόδιζε να κοιτάξει κατάματα την αναξιοπιστία της. Ποια πολιτική πρόταση ακούστηκε όλα αυτά τα χρόνια; Nada. Εργάστηκε ο καλλιτεχνικός κόσμος με τους διάφορους σαλτιμπάγκους, σαν εκείνον τον υπέρβαρο λερό που παριστάνει τον χιουμορίστα και πάει στη Βουλή ντυμένος σαν την ψυχή του, οι οποίοι κολάκευαν το κοινό τους αποκαλώντας τη Μέρκελ «Μερκέλα». Εργάστηκε ο πνευματικός κόσμος με την εμμονή του στα στερεότυπα, από τον ανθυπομαρξισμό της ηλίθιας αριστεράς ώς τον δογματικό φιλελευθερισμό. Εργάστηκε το βαθύ κράτος της εκπαίδευσης, η βλακώδης νοοτροπία των πελατών της που δεν τους ενδιαφέρει τι θα μάθουν τα παιδιά τους, αλλά πόσα θα πληρώσουν σε ιδιαίτερα. Αντί να σκεφτούμε σοβαρά γιατί το κοινωνικό κράτος δεν λειτούργησε ποτέ, ήταν μια ακόμη απάτη ανάμεσα στις άλλες, χτίσαμε χαρακώματα για να το υπερασπιστούμε.

Ας το πάρουμε απόφαση. Η κ. Κωνσταντοπούλου, δυσμενής εκδοχή της ανθρώπινης κατάστασης, με την αγένειά της, τη δικολαβίστικη αυθαιρεσία της, συνδυασμός παλιάς Αρσακειάδας πουριτανής και ανακρίτριας στη Μόσχα του 1937, είναι η απολύτως ταιριαστή πρόεδρος σε μια Βουλή που έχει προ πολλού τσαλαπατήσει τους όρους της δημοκρατικής ευπρέπειας. Ναι, λυπάμαι, σε πείσμα του προοδευτικού ξυπόλητου που παριστάνει τον οικονομολόγο, του απίθανου κ. Τουσέν, υπάρχει μια δημοκρατική ευπρέπεια, όπως υπάρχει και μια κοινωνική ευπρέπεια, όπως υπάρχει και μια πνευματική ευπρέπεια. Ο κ. Λαφαζάνης, ανακυκλώσιμο προϊόν της κάποτε αριστεράς, είναι ο καταλληλότερος για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του παρακρατικού Φωτόπουλου. Και ο περιφερόμενος νάρκισσος, που η μόνη ιδέα που έχει στο φαλακρό του κεφάλι είναι το ίδιο το φαλακρό του κεφάλι, είναι ο καταλληλότερος υπερασπιστής μιας ανύπαρκτης οικονομίας. Ολοι αυτοί, και πολλοί ακόμη, είναι οι παράπλευρες απώλειες μιας Δημοκρατίας που φρόντισε να μην αποκτήσει ποτέ δημοκρατική παιδεία.

Μια κοινωνία γερασμένη, όπου ενάμισι εκατομμύριο εργαζόμενοι συντηρούν τρία εκατομμύρια συνταξιούχους, μια κοινωνία απαίδευτη, κοινώς αμέτοχη στα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου, εάν αφεθεί στον εαυτό της είναι καταδικασμένη να πεθάνει. Δεν ξέρω αν θα φροντίσουν γι’ αυτό τα κύματα των λαθρομεταναστών ή οι συμμορίες των μπαχαλάκηδων και τα πακέτα από μυς με τους αγκυλωτούς σταυρούς. Εκείνο που ξέρω είναι ότι «η μοναξιά» που μας ετοιμάζουν οι απατεωνίσκοι της κυβέρνησης οδηγεί εκεί με μαθηματική ακρίβεια.

Κι αν κάτι παίζεται αυτές τις ημέρες, δεν είναι ούτε τα επιτόκια δανεισμού, ούτε τα χρόνια της συνταξιοδότησης. Αυτό που παίζεται είναι τα εκατό χρόνια της μοναξιάς που περιμένουν την Ελλάδα. Ακούγοντας τον κ. Τσίπρα προχθές να λέει στη Μόσχα περί «θαλασσινού λαού» που ξέρει να αντιμετωπίζει τις τρικυμίες, έχασα και την τελευταία αμφιβολία περί τούτου. Οι άνθρωποι αυτό επεδίωκαν εξ αρχής και αυτό προσπαθούν να επιτύχουν, την απομόνωση της χώρας, που θα επιτρέψει στο τσούρμο να εδραιώσει το καθεστώς του. Είναι τυχαίο ότι κάθε μέρα κάποιος από δαύτους προσπαθεί να υπενθυμίσει στην πελατεία του πως η χώρα είναι μοιρασμένη στα δύο, ή στα τρία, ή σε όσα κομμάτια σκορπίσει ό,τι έχει απομείνει από κοινωνική συνοχή;

Γελάσαμε, τους απολαύσαμε, ώρα να σοβαρευτούμε τώρα. Κοινώς ώρα να συγκροτηθούν σε μέτωπο όσες δυνάμεις έχουν απομείνει και πιστεύουν ότι η χώρα δεν πρέπει να αποκοπεί από τον σύγχρονο κόσμο, όσοι δεν θέλουν να ζήσουν στο στρατόπεδο της εξαθλίωσης που μας ετοιμάζουν οι ανεπάγγελτοι της εξουσίας.

ΥΓ.: Παράκαμψη από τα γλωσσικά λόγω δημοσίων έργων που απειλούν να εκτρέψουν τη χώρα προς τη χωματερή της καθ’ ημάς Ανατολής. Θα επανέλθω εν ευθέτω χρόνω.

21/06/2015 ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το μόνο ρεαλιστικό ισοδύναμο

Χρήστος Γιανναράς ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ 

Ε​​ρωτήματα που γεννάει, μέσα από την αγωνία, η σύνεση:

Αποκλείεται να αγνοούν οι δανειστές της Ελλάδας, πως αν η χώρα δεν αρχίσει να παράγει, αν συνεχίσει μόνο να δανείζεται και να καταναλώνει όλο και πιο στενεμένα, δεν θα πάρουν ποτέ πίσω ούτε όλα ούτε μέρος των χρημάτων τους.

Αποκλείεται να αγνοούν ότι, όσος δανεισμός κι αν προστεθεί, παραγωγικότητα δεν μπορεί να υπάρξει στην Ελλάδα ούτε να αυξηθούν τα κρατικά έσοδα, αν δεν στηθεί λειτουργικός κρατικός μηχανισμός: οργανωτικός, ελεγκτικός, δικαστικός, εισπρακτικός.

Αποκλείεται να αγνοούν οι δανειστές μας ότι, για να στηθεί λειτουργικός κρατικός μηχανισμός, πρέπει να καταλυθεί με συνέπεια το πελατειακό κράτος. Το πελατειακό κράτος για να καταλυθεί, θα αρκούσαν δύο και μόνο νομοθετήματα: Να καθιερωθεί στις εκλογές η μονοεδρική περιφέρεια, και να εισαχθεί το ασυμβίβαστο του βουλευτικού και του υπουργικού αξιώματος. Ασφαλώς το ξέρουν, αλλά δεν το απαιτούν.

Αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, προσλαμβάνει χαρακτήρα προκλητικότατου εμπαιγμού η πεισματική εμμονή των δανειστών σε μέτρα που αυξάνουν προσωρινά τις κρατικές εισπράξεις, χωρίς να ενδιαφέρονται για το πραγματικό παραγωγικό αντίκρισμα αυτής της αύξησης. Κατατρίβονται να παζαρεύουν, αν ο ΦΠΑ σε κάποια είδη θα είναι μία μονάδα μεγαλύτερος ή μικρότερος, κόπτονται για να εισαχθεί η πώληση των φαρμάκων στα πολυκαταστήματα. Και αδιαφορούν παγερά για τη διαιώνιση του πελατειακού κράτους, που είναι η θεμελιώδης αιτία της διαφθοράς, σήψης και διάλυσης του κρατικού μηχανισμού και των κοινωνικών θεσμών στην Ελλάδα.

Είναι προκλητικό σκάνδαλο να «διυλίζουν τον κώνωπα, οι δανειστές μας, και να καταπίνουν την κάμηλον», διότι με αυτό τον τρόπο εμφανίζονται να συμπαίζουν αναιδέστατα με τις κομματικές συντεχνίες της σήψης και της διαφθοράς. Να καλύπτουν τους υπόδικους αυτουργούς του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας, να συμπαίζουν με αδίστακτους λωποδύτες των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και αναπτυξιακών προγραμμάτων. Απαιτούν οι δανειστές να περικοπούν ακόμα περισσότερο οι συντάξεις της λιμοκτονίας, αλλά δεν διανοούνται να ζητήσουν το διαπλεκόμενο με τα κομματικά συμφέροντα ισοδύναμο: Να απολυθούν τα σμήνη των χρυσοπληρωμένων αργόσχολων υπαλλήλων της Βουλής, να περιοριστούν σε διακόσιους (200) οι βουλευτές, να μειωθεί δραστικά το υπαλληλικό προσωπικό κάθε βουλευτή, τα αυτοκίνητα και οι οικονομικές απαλλαγές που τους παρέχονται. Να πάψει το κράτος να πληρώνει τα μυθώδη ενοίκια των κομματικών γραφείων, τα ιλιγγιώδη χρέη των κομμάτων στις Τράπεζες.

Επιμένουν με ανεξήγητο σαδισμό οι δανειστές να παζαρεύουν μονάδες αύξησης των ποικίλων μορφών κεφαλικού φόρου που έχουν επιβάλει οι πολιτικοί στους πολίτες. Δεν διανοούνται να ζητήσουν το διαπλεκόμενο με κομματικά συμφέροντα ισοδύναμο που θα εξασφάλιζε ο τίμιος επανέλεγχος δημόσιων εργολαβιών και προμηθειών, των τελευταίων (έστω και) είκοσι χρόνων. Το ισοδύναμο από τη δήμευση περιουσιών των πρωθυπουργών και των υπουργών Εθνικής Οικονομίας που υπέγραψαν τον εγκληματικό, εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας.
Αλλά το άκρως οδυνηρό για την ελλαδική κοινωνία γεγονός είναι ότι, τέτοια ρεαλιστικής ανακούφισης του λαού «ισοδύναμα» δεν διανοείται να τα προσφέρει ούτε και η τάχα «αριστερή» σημερινή κυβέρνηση. Οι δανειστές μας (και οι αδίστακτες «Αγορές» που τους ποδηγετούν) δείχνουν να έχουν πανικοβληθεί από το γεγονός ότι μία από τις χώρες της Ε.Ε. απέκτησε «αριστερή» (κάποιοι ιδεοληπτικοί των Βρυξελλών λένε «κομμουνιστική») κυβέρνηση – αντιδρούν σαν να προσβλήθηκε από επικίνδυνο ιό το έμβρυο της ενωμένης Ευρώπης. Αλήθεια, δεν έχουν την ψυχραιμία να δουν ότι πρόκειται και πάλι για μια κυβέρνηση με απολύτως «διαχειριστική» αντίληψη της πολιτικής; Για μιαν απολύτως συντηρητική του κατεστημένου κυβέρνηση;

Δεν έχουν όραμα για να εμπνεύσουν τον λαό οι σήμερα κυβερνώντες, και κατά τούτο δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τον πρασινο-γάλαζο νεκρόψυχο κυβερνητικό πολτό που προηγήθηκε. Θέλουν να λέγονται «αριστεροί», χωρίς να σώζουν τίποτα από τον κοινωνιοκεντρισμό της θυσιαστικής Αριστεράς. Μοναδική φιλοδοξία της «αριστερής» μας κυβέρνησης, που την τρέμουν οι «Αγορές», είναι να «διαχειριστεί» και αυτή το χρέος, αλλά με φανταιζίστικες παραλλαγές (και αυτοσχεδιάζοντας παιδαριωδώς). Εχει αρχίσει να στήνει κι αυτή το δικό της κομματικό κράτος, να διορίζει τα «δικά της παιδιά», να στελεχώνει δημόσιους οργανισμούς και θεσμούς με τους γνωστούς ευτελείς «μαϊντανούς» που προσφέρονται σε κάθε κυβέρνηση για τις «αδιαφανείς» δουλειές.

Δυστυχώς δεν επιχειρούνται δημοσκοπήσεις με τη φιλοδοξία και την επαγγελματική ικανότητα να διερευνήσουν κριτήρια και προθέσεις: Πώς και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ, από πέμπτο κόμμα στη Βουλή, στις εκλογές του 2009, και με ποσοστό 4,6% της προτίμησης των πολιτών, βρέθηκε δεύτερο κόμμα στις εκλογές του 2012, με ποσοστό 16,78% και πρώτο κόμμα, μέσα σε τρία χρόνια, με 36,34%, στις εκλογές του περασμένου Γενάρη; Ετσι ραγδαία και ανεξήγητα δύο εκατομμύρια διακόσιες σαράντα έξι χιλιάδες πολίτες διολίσθησαν στον «μπολσεβικισμό», όπως φαντασιώνονται πανικόβλητοι οι σοφοί των Βρυξελλών, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ; Και αντίστοιχα: πώς και γιατί ένα κόμμα του κοινωνικού και πολιτικού περιθώριου, η «Χρυσή Αυγή», με ποσοστό 0,29% στις εκλογές του 2009, βρέθηκε τρίτο στη Βουλή κόμμα τον Γενάρη του 2015, με 18 έδρες; Ραγδαία και ανεξήγητα τετρακόσιες χιλιάδες πολίτες διολίσθησαν στον «νεοναζισμό», όπως φαντασιώθηκε η «προοδευτική» στην Ελλάδα διανόηση και το δίδυμο Σαμαρά - Μπαλτάκου;

Εμείς, οι Ελλαδίτες, είμαστε πια μια παρακμιακή κοινωνία βυθισμένη στην παράνοια και στον βουλιμικό πρωτογονισμό – δεν έχουμε το ενδιαφέρον να ασχοληθούμε σοβαρά με το τι ακριβώς μας συμβαίνει. Αλλά οι σοφοί (προηγμένοι πολιτισμικά) δανειστές μας, αν θέλουν να πάρουν πίσω το σύνολο ή ένα μέρος των χρημάτων τους, δεν θα έπρεπε να μελετούν σοβαρά το πού παραπέμπουν τα εκρηκτικά φαινόμενα του ΣΥΡΙΖΑ και της «Χρυσής Αυγής»; Αν τα φαινόμενα δηλώνουν τυφλή λαϊκή (εκδικητική) αντίδραση σε ένα ανήθικο και ανίκανο, κυριολεκτικά σάπιο πολιτικό σύστημα, δεν θα ήταν συμφέρον των δανειστών να ποντάρουν σε «ισοδύναμα» των οικονομικών τους απαιτήσεων υπονομευτικά της σήψης του πολιτικού στην Ελλάδα κατεστημένου;

Θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους, μόνο αν πετύχουν να στηθεί στην Ελλάδα λειτουργικός κρατικός μηχανισμός: οργανωτικός, ελεγκτικός, δικαστικός, εισπρακτικός. Αφού καταλυθεί αμείλικτα το πελατειακό κράτος, η συνταγματικά παντοδύναμη κομματοκρατία. Και αφού λειτουργήσει νέμεση: να λογοδοτήσουν οι αυτουργοί της σημερινής καταστροφής.

Το ρεαλιστικό ισοδύναμο της καταβολής των οφειλών μας είναι η ανατροπή της διαχειριστικής πολιτικής μωρίας.

21/06/2015 ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ